แปรความฝัน ผันปรับ เพื่อจับต้องพยอมดง เขียน:ฟ้าจะกว้างทางไกลเท่าไหร่นะ
สัมผัสสะผละพบสบสิ่งหวัง
เหงาหนทางว้างเวิ้งเบิ่งภวังค์
อีกกี่ใครที่ไหนยังจะย่างกราย
บนทางเปลี่ยวเคี่ยวกรำคำปรามาส
คงมุ่งมั่นฝันวาดอาจจุดหมาย
ไม่ไกลเกินเผชิญกล้าเข้าท้าทาย
รับไออุ่นกรุ่นกรายว่ายเวิ้งนิทราฯ
*สำหรับนักเดินทาง-ผู้แต้มวาดรอยฝันไว้ในใจมิ่งมิตร
พี่โยซูวา..............ขยาย และ สะยายปีก ได้ กว้างไกล กว่าแม่บัก อยู่แล้วค่ะ...โยชูวา เขียน:ดูและอ่านจบแล้ว สวยมากครับแม่หมอ เป็นอีกหนึ่งฝันที่อยากไปครับ
บางที โอกาส แม้เพียงน้อยนิด.แม่บัก ก็ รีบคว้ามากกกอดทันที.กลัวหลุดหาย.เราโชคดีที่มี มวลหมู่ เพื่อนพ้อง ในไทยเอ็มทีบี ที่คอยดูแลเรา..สักวัน เอส ต้องบินได้ไกล กว่าแม่บัก.............พี่จะคอยเป็นกำลังใจให้เอสค่ะ.เอส-เมอร์ริด้า เขียน:ยังไม่ได้มาทักทาย ได้อ่านจนจบ จากจุดเริ่มต้นกระทู้ยาวมาถึงหน้าสุดท้าย จุดประกายให้กับผมเลยนะครับ
อยากจะทำอะไรให้สำเร็จบ้างจังเลย จุดหมายปลายทาง ไม่สำคัญเท่าระหว่างทาง ของนักเดินทาง....ทำอย่างไรให้มี
ความรู้สึกแบบแม่บักฯ ได้บ้างครับ ได้ลุยก็ลุยเลย บินเดี่ยวแบบเสรีของนักเดินทาง ขอบคุณสำหรับการมอบความหวัง
ของการเดินทางนะครับ
อุต๊ะ......ขบหัวสะบ๊อเชษฐ์ เขียน:ระดับนี้แล้วคงหลุดเข้ามาในเฟมอยากครับป้าขุนหาญ................เก็บไว้อย่างดี
ยังไม่ได้อ่านแต่มาตอบกระทู้ก่อนว่าพี่แม่บักสุดยอดมากครับขอบคุณมากทิวากร...ทิวากร เขียน:
แม่บักข้าวเหนียว เขียน:ไม่ลอง ขยับปีก จะรู้ ได้ อย่างไร ว่า บินได้
