นิยายรักขาดตอน ภาค6 กนกลายโบตั๋น ชุดพรหมลิขิตที่บิดเบือน คุนหมิง<>หยวนหยาง

[เหน่งหนักแน่น]

คืนนี้..เราคงไม่ต้องนอนหนาวเพราะได้ทำเลที่กางเต๊นท์ในตึกสร้างใหม่ เราเลือกที่จะเอาเต๊นท์ออกมากางที่ด้านหน้าตึก เหตุผลนั้น..เพราะด้านในตึกนั้นมันอุดมไปด้วย กับระเบิดทั้งน้อยใหญ่มีทั้ง ชนิดเปียกและชนิดแห้ง เต็มไปหมดให้เลือกดมเอาตามใจต้องการ

ผมเอนตัวลงนอนพร้อมๆกับลมหายใจและนัยย์ตาที่ร้อนผ่าว หลังอาหารผมใส่ยาลดไข้ไปแล้ว 2เม็ดยังไม่เห็นทีท่าว่ามันจะดีขึ้น ฟ้ายังปิดไม่สนิท..ตอนนี้ที่หน้าปัดนาฬิกามัันฟ้องว่า ทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว...

คนที่เมืองไทยตอนนี้จะเป็นอย่างไรกันหนอ..หนังตาผมเริ่มทิ้งตัวลงเรื่อยๆ เสียงสุดท้ายที่ผมจำได้ก่อนที่จะหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยาบวกกับความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน มันเป็นเสียงสะอื้นระคนปนน้ำตาของชายไทย หน้าตี๋ ตัวอ้วน ไอ้คนข้างๆเต๊นท์ผม เนื้อในใจความว่า...

เก๊าก้อคิดถึงตะเองนะ หนาวมั๊กๆกั๊บ อยากให้อยู่ใกล้ๆจังเลยอ่ะตะเอง ก้อเก๊าเหนื่อยอ่ะ อยากจูจุ๊บ จูจุ๊บหนุ่ยนู่จังเลยยย..

จูจุ๊บ จูจุ๊บ จ ู จ ุ ๊ บบบบบ......

[met]

เมื่อไรจะไปต่อนิ

[เหน่งหนักแน่น]

เมื่อไรจะไปต่อนิ

หลงทาง..

[เหน่งหนักแน่น]

นาขั้นบันไดพันปี..

โน่น..ไปทางโน้นใช่ไหม..?

เด๋ว..ขอบริ๊วอารมณ์ก่อนนะไอ้ตี๋อ้วน

[patlung]

ขาดตอนของจริง

[เหน่งหนักแน่น]

เอก อี๊ เอ้ก เอ๊กกกก...

เสียงไก่เริ่มส่งเสียงขันรับกันเป็นทอดๆ ทำให้ผมเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาที่นอนซมมาทั้งคืนจากพิษไข้เมื่อวานนี้ อืมมม..เริ่มดีขึ้นมาหน่อย เช้าตรู่วันนี้อากาศไม่ค่อยจะหนาวมากนัก เด๋วเรารีบจัดแจงกับธุระส่วนตัวก่อนบักปิงจะดีกว่า ผมนึกไว้ในใจ

เฮีย เฮีย ผมขอวาสลีนหน่อยดิ ผมลืมหยิบออกมาจากกระเป๋าหว่ะ
เสียงบักปิงลอยลมมาจากด้านในตึก
อ้าว..ตื่นแล้วรึมรึง ส่งเมลล์อยู่หล่ะสิ อย่ากระจัดกระจายนะเฟร้ย เด๋วกรูจะเข้าไปต่อ
ไม่รอช้า ผมจึงหยิบ วาสลีน ส่วนตัวของผมพร้อมเปิดฝาเรียบร้อย กลั้นหายใจพร้อมๆกับยื่นขวดวาสลีนให้บักปิง
เร็วๆ หน่อยมรึง ตากรูมองไม่ค่อยจะเห็น ฟ้ายังไม่เปิดแบบนี้ลำบากชิบ
ผมพยายามเร่งเร้าให้บักปิงหันหน้ากลับมาวาสลีนจากมือผม
หูยยย...ตรูดมรึงนี่ ข๊าว ขาวนะ อัยย๊ะ..แนวนะมรึง สราดด.! แมร่งสักรูป หัวโดเรม่อน ที่ตูดข้างขวาด้วย แน๊ะ หัวคิดตี้ ที่ข้างขวาอีกต่างหาก มรึงคิดได้ยังไงนี่เหนือนะมรึง เหนือขนาด


หัวโดเรม่อน ที่ทำปากจูจุ๊บ จูจุ๊บ หันหน้ามาทางขวาที่ตรูดข้างซ้าย และ หัวคิดตี้ ที่ทำปากจูจุ๊บ จูจุ๊บ หันหน้ามาทางซ้ายที่ตรูดข้างขวา ของบักปิง เวลาบักปิง ขมิบตรูด ไอ้ตัวการ์ตูนสองตัวนี้ มันก็จะ จูบปากกันโดยปริยาย ไม่อยากจะคิดเลยว่าตอนที่ของเสียมันถูกปล่อยออกมาจากทางทวารหนักนั้น มันจะ.....หุหุ

ธ่อเฮีย..ก็คนมันชอบอ่ะ ทำไงดร้ายยยย..

[foresthang]

คริ....
นิยายรัก กำลังเริ่มตอนต่อไป...

[เหน่งหนักแน่น]

ยืนเสียเวลา และ ต้องทนยืนดมกับกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ที่มันทะยอยไหลออกมาจาก ถังปฏิกูลส่วนตัว ของบักปิงไป 2-3นาที ก็เพราะตะลึงกับไอ้หัวตุ๊กตาสองตัวที่แก้มก้นทั้งซ้ายและขวา ทีมันคอยเอาปากมา จูจุ๊บ จูจุ๊บ กันทันทีทันใดในเวลาที่ บักปิงขมิบตรูด เฮ้อออ...คิดได้นะ คิดได้นะมรึง

เพลิดเพลิน จำเริญใจเรียบร้อยผมก็หันหลังให้กับบักปิง และในทันทีทันใดเช่นกัน เสียงบักปิงก็ร้องตะโกนแหกปากโวยวายออกมาดังลั่นทุ่งนาขั้นบันไดพันปี

ไอ้เฮียยย..ไอ้เชรี้ยย..มรึงเอาอะไรมาให้กรู๊ กรูจะเอาวาสลีน วาสลีนมรึงรู้จักม๊ายยย กรูไม่ได้จะเอา กาวปะยางใน มรึงเอากาวมาให้กรูทำม๊ายย ไข่หำกรูยังไม่รั่ว แมร่งเอ๊ยย..แบบนี้เด๋วกาวแมร่งแห้ง หนอนน้อยกะไข่หำของกรูแมร่งไม่ติดกันตายรึยังไงว๊ะ ห๊าา ไอ้เฮีย ไอ้หอกหักเอร๊ยย.. ฉิบหายหล่ะกรูงานนี้ ฮือ ฮือ..

อือ..กรูก็ว่างั้นแหละ ฉิบหายหล่ะมรึง บักปิง

[เหน่งหนักแน่น]

ด้วยความ สัพเพร่าส่วนตัว หรือ จงใจ ก็ยังไม่าสามารถฟันธงลงไปได้ หุหุ หลังจากที่รอบักปิงจัดการกับเรื่องส่วนตัวของตัวเองและน้องชายอันสุดรัก สุดหวงเป็นที่เรียบร้อย กาแฟและแคร๊กเกอร์ เพียงนิดๆหน่อยๆพออยู่ท้อง จึงถูกลำเลียงลงสู่กระเพาะอาหารเพื่อเป็นอาหารของพยาธิตัวน้อยที่อยู่ในท้องอีกทอดนึง

เก็บสัมภาระส่วนตัวกันเรียบร้อย เกือบจะ 7โมงละ เราจึงเริ่มเดินทางต่อในทันที
เด๋วเราปั่นขึ้นไปก่อนละกันนะเฮีย แล้วค่อยไปหาที่ทาง ทำเลดีๆ แล้วค่อยจัดอาหารเช้าอีกทีนึง

ผมจะไม่โต้แย้ง ผมจะไม่ขัดใจ ผมจะไม่อะไรเลยแม้สักนิดนึงกับคู่หูของผม ผมบอกกับตัวเองแบบนั้นในเช้าวันนี้ ส่วนสาเหตุมันเกิดจากอะไรนั้น คุณผู้อ่านก็น่าจะรู้ดีนี่ อิอิ

[เหน่งหนักแน่น]

เครื่องมือนำทาง GPS ยังคงถูกบักปิงนำออกมาใช้อย่างต่อเนื่อง

[เหน่งหนักแน่น]

เส้นทางที่ขึ้นมาหมุ่บ้านชาวเขาฮานิ ถือว่า..ปั่นขึ้นมาได้อย่างง่ายและสบายมาก ถึงจะสูง แต่ไม่ชันบ้าเลือดเหมือนกับทางบ้านเรา

พระเอกของเรา ล่วงหน้าผมไปหลายร้อยเมตร ไม่นานนักผมก็เห็นบักปิงหยุดอยู่ที่ป้า่ยสัญลักษณ์บอกเส้นทางตัวอักษรภาษาจีน

อ้อ..อืม..โอ้..555 เครๆ

ผมเห็นบักปิงยืนเอามือลูบเคราที่มีอยู่เพียงน้อยนิดบนคาง ลีลาและท่าทางสแหยะยิ้มที่มุมปากปาณประหนึ่งว่า ข้าเข้าใจ.!

กรูเห็นมรึงยืนดูป้ายนี้ตั้งนานละ ลีลาท่าทางนี่ เอ็งเข้าใจได้ไม่ยากใช่ไหม
ผมเคยทำให้เฮียผิดหวังบ้างไหม ตั้งแต่เราเหยียบแผ่นดินมังกรนี่
อือ..กรูผิดหวังกะมรึงทุกวันแหละ
เฮียเข้าใจอะไรดีขึ้นนี่ แล้วมรึงจะถามทำไมหล่ะ วันนี้อ่ะ..

อ่อ..อืม..กรูไม่น่าถามมันเล๊ย..

[เหน่งหนักแน่น]

บะหมี่ซอง..คืออาหารที่เราเลือก ไม่ใช่สิ..มันคืออาหารที่เราไม่สามารถเลือกได้ต่างหากหละ

เค็มปลาแดก คงไม่ต้องบรรยายอะไรมากไปกว่านี้ สำหรับบะหมี่ซองมื้อนี้

เราได้เรือนริมทางที่เก็บอุปกรณ์ของชาวบ้านเป็นที่หลบแดดและจัดการเรื่องปากท้องของเช้าวันนี้

[เหน่งหนักแน่น]

เราสองคนคงจะใกล้ ไฮไลท์..ของทริปนี้เข้าไปทุกทีละ การปั่นกลางแดดและสักช่วงก็ต้องปั่นเข้าอุโมงค์ที่มีอุณภูมิเย็นกว่าข้างนอก ทำให้ตัวผมเริ่มออกอาการ ตัวรุมๆ นัยย์ตาและลมหายใจทั้งปากและจมูกเริ่มร้อนผ่าวๆขึ้นมาอีกครั้ง

จะรอดไหมว่ะเนี้ย ตรูก็ดี..เฮ๊อ.!

[เหน่งหนักแน่น]

การจะเข้าไปชม วิถีของชาวเขาหมู่บ้านฮานิ นาขั้นบันไดพันปีหยวนหยาง ตรงจุดชมวิวตามที่เราเป็นตามใบโบรชัวว์แผ่นพับนั้น จะต้องซื้อบัตรผ่านนะครับ ที่นี่เค้ามียามเฝ้าประจำในเส้นทางที่จะเข้าไป มิสามารถแน่นอนหากที่คิดจะลักลอบ

เฮีย เฮีย..แบบนี้เอาไหม เด๋วเฮียชวนไอ้ยามหน้าตี๋นี่ คุยไปเรื่อยๆนะ แล้วทีนี้เฮียก็ค่อยๆเบี่ยงเบนความสนใจมันไปอีกทางนึง เฮียจะร้องเพลงให้มันฟังก้อได้ หรือ..เฮียจะเต้นเพลงขอใจแลกเบอร์โทรก็ได้ เผื่อมันชอบผมจะได้แอบหนีเข้าไปทางด้านนั้น
แล้วพอมรึงเข้าไปได้แล้ว ล่ะกรูหละ
อ้าว..พอผมเข้าไปได้แล้วนะ เด๋วผมจะวนออกมาบ้าง สลับกัน..ผมก็จะมาร้องเพลงให้มันฟังหรือเต้นนี่แหละ แล้วเฮียค่อยๆลักลอบเข้าไปเหมือนผมที่ทำไง ดูมาดผมให้ดีๆนะ เวลาผมย่องเข้าไปหนะ
อืม..ได้ แล้วทีนี้พอกรูเข้าไปได้แล้วหละ มรึงจะทำยังไง
เอ๊า..มรึงนี่ถ้าจะโง่นะไอ้เฮีย มรึงก็วนรถถีบออกมาสิ แล้วกรู เอ๊ย..ผมก็จะแอบย้่องเข้าไปบ้าง เข้่าใจไหมนี่ ปัดโธ่วุ้ย..ของง่ายๆแค่นี้ ทำไมเป็นคนเข้าใจอะไรยากจังว่ะ

กรูว่า..มรึงจ่ายค่าบัตรผ่าน 100หยวน ง่ายกว่าเย๊อะเลยนะ ปิงนะ

[เหน่งหนักแน่น]

ภายในอาคารขายบัตรผ่านประตู ก็จะมีการจำลอง นาขั้นบันไดพันปี ให้ชม วีดีโอทัศน์และหนังสือ โบรชัวว์แผ่นพับแจก ฟรี..

ค่าบัตรผ่านประตู 100หยวนนะครับ หุหุ


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ทุ่งนาขั้นบันได “ฮาหนี” ในมณฑลอวิ๋นหนัน (หรือ ยูนนาน) ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติลำดับที่ 31 ประจำปี พ.ศ.2556 เนื่องด้วยความสวยงามของภูมิทัศน์โดยรอบ และสะท้อนวัฒนธรรมวิถีชีวิตของเกษตรกรจีน ขณะที่เทือกเขาเทียนซาน ในเขตปกครองตนเองชนชาติอุยกูร์มณฑลซินเจียงก็ได้รับการประกาศเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติลำดับที่ 44 ด้วยเช่นกัน

ทั้งนี้ ทุ่งนาขั้นบันไดฮาหนี (Hani Rice Terraces/ 哈尼梯田) ขนาด 13,190 เฮกเตอร์ ตั้งอยู่ในหุบเขาลึกเขตหงเหอ เมืองหยวนหยาง มณฑลอวิ๋นหนันทางภาคตะวันตกกเฉียงใต้ของจีน มีทัศนียภาพทางธรรมชาติที่สวยงาม ซ่อนเร้นกลิ่นอายวัฒนธรรมการดำรงชีวิตของชาวจีนพื้นถิ่น ที่ทำการเพาะปลูกแบบขั้นไดตามลักษณะของภูมิประเทศ

ที่มาของข้อมูล : ผู้จัดการออนไลน์