สรุปทริปหลวงพระบางภาค 2 มิตรภาพหวนคืน 13-24 มกราคม 2561

[เอส-เมอร์ริด้า]

การมีบัดดี้ปั่นด้วยกันเป็นคู่ๆ ดีกว่าปั่นเดี่ยว มีอะไรก็ช่วยเหลือกันได้ ได้คุยระหว่างการเดินทางไม่เหงา เส้นทางแบบนี้เดินทางเดี่ยวอันตรายมากกว่า บางทีคาดอะไรไม่ได้ว่าจะมีเหตุการณ์อะไรทำให้เราไม่สามารถไปได้ เมื่อกี้พี่แม๊คเจอปัญหากับรถเรื่องการเบรคลงเขายาวๆ แล้วเกิดเสียงดังมากๆ และเบรคก็เกือบไหม้ ลองราดน้ำไอน้ำพวยพุ้งออกมาเป็นควันเลย ผมเลยบอกให้พักกันก่อนดีกว่า

[เอส-เมอร์ริด้า]

ทางที่ต้องเจอแบบรอยล้อรถสำหรับไต่วิ่งขึ้นไป ขนานไปไม่เกินขนาดหนึ่งฟุต และก็เป็นร่อง หรือจะเนินหลังเต่าแบบนี้ หมดหนทางที่จะขึ้นปั่นได้เลย และก็ชันมากยิ่งขึ้นไปอีก ก็ได้แต่หวังว่ามันคงจะหมดซักทีนะ

[เอส-เมอร์ริด้า]

คงได้พักทานข้าวกันก่อน หลังจากดิ่งมาอย่างสุดมันส์ และปนเสียวบ้าง เพื่อให้อดีนาลีนหลั่งความตื่นเต้น แน่นอนถ้าได้ล้มไปคงไม่ดีแน่ๆ แต่ทางลงมันหุบเหวด้านขวามือที่เราต้องประคองไว้อย่าให้เทไปทางนั้น สายตาที่มองไปข้างหน้าและประเมินร่องหิน ร่องน้ำ รอยแยก กรวดทราย ทางดิน หินลื่นต่างๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนที่ระยะทางยังเหลืออีก 3 โลปลายจากคำบอกเล่าของชาวบ้านที่สวนทางลงมาว่าอีกไกลมั๊ยถึงจะเจอค่ายทหาร ได้ยินบอกว่าคนแรก เราคิดว่าต้องเป็นเด่น ถึงแล้วรออยู่ในค่าย คนที่สองเหลืออีก 1 กิโลก็คงจะถึง ส่วนผมกับพี่แม๊คอีกยาวเลย คาดการไว้ว่าคงจะซัก 3 ทุ่มเพราะการเข็นเพียง 1 กม.ต่อชม. เท่านั้น

[เอส-เมอร์ริด้า]

จุดไคลแมคของทริปนี้...

ผมเข็นยาวมาเกือบกิโลจากจุดพักกัน ทักษะการปั่นและความมืดแบบสลัวๆ ทำให้สายตาผมพล่ามัวไปหมด มองอะไรไม่ชัน และก็เกิดปัญหาไฟดุมซันไม่ติดซะงั้น...

ผมจอดปลดกระเป๋าหน้าสองใบตรวจเช็คดูว่าสลักที่เสียบดุมซัน เสียบถอดเข้าไปใหม่ก็ไม่ติด เกิดอะไรในยามที่จะต้องใช้กันนะ พี่แม๊คบอกว่าสวิสช์เปิดหรือยัง เรามั่นใจว่าไม่เคยปิดสวิชต์เลย

และก็ต้องนำไฟสำรองที่ไม่ค่อยจะชัดเอาซะเลยมาใช้ประคองไปก่อน และใช้ไฟของพี่แม๊คซึ่งสว่างกว่ามาก คอยนำทางให้ผม ก็ค่อยๆ จูงเข็น แต่พอจะปั่นก็ไม่สามารถมองได้ชัดเลย

[เอส-เมอร์ริด้า]

เมื่อคืนมหากาพห์ของพวกเรา ระหว่างผมกับพี่แม๊คปั่นบ้าง จูงบ้าง ขึ้นเนินมาก็เจอกลุ่มทหารที่ขับมอร์ไซต์ผ่านไปทีละคัน บอกเสียงเป็นคำเดียวว่าอีกไม่ไกล ความไม่ไกลของพวกเราคือไม่เกิน 2-3 ร้อยเมตร แต่นี่เข็นมาดูพิกัดในจีพีเอส ก็ดันเนินมาจนถึงรอยต่อแล้วก็ไม่พบค่ายทหารกันเลย ถนนเริ่มไม่เป็นถนน ก้อนหินลอยเต็มถนนไปหมด ทั้งก้อนใหญ่ ก้อนเล็ก ถนนแบบนี้เองที่เค้าว่าถ้าไม่เกลี่ยถนน น่าจะเป็นแบบนี้ดังที่พี่วีบอกว่าโหดร้ายแบบนรกกันเลยตลอดเส้นทาง

ผมจูงกับพี่แม๊คเรื่อยๆ จนพี่แม๊คทักขึ้นมาว่าได้กลิ่นธูปลอยมา ยิ่งได้กลิ่นกันชัดมากยิ่งขึ้น ผมก็บอกว่าได้กลิ่นครับ พี่แม๊คบอกขนลุกซู่เลย ผมพยายามไม่คิดอะไรมาก บอกว่าคงมีใครเผาไม้ใกล้ๆ แต่กลิ่นธูปไม่ยอมหายไปซักที จูงกันมาหลายนาที แล้วค่อยๆ หายจางไปในที่สุด ความมืดปกคลุม ความเงียบสงัดไร้ผู้คน ทำให้คิดว่าพวกเราหลงทางกันหรือป่าว ป้ายอะไรก็ไม่มี ค่ายทหารก็ไม่เจอซักที

[เอส-เมอร์ริด้า]

มาเล่ากันชอตต่อชอต...

ถนนก็ไม่ได้ลดหินลอยซักนิด พี่แม๊คบอกว่ายังงัยไม่เจอก็ขอไปให้สุดทางออกหนองตั่งกันเลย มันไม่ถึงซักทีนะครับพี่...ผมว่าเราจะต้องเจอด่านที่ดักรถยนต์ คงยังไม่ถึงหรอกนะ ตอนนั้นผมก็ไม่คิดอะไรนอกจากเข็นไป จนเหมือนจะเป็นทางลงเนินซักเล็กน้อย พี่แม๊คบอกว่าน่าจะปั่นได้แล้ว ผมเลยต้องปั่นตามพี่แม๊คให้ทันแม้จะควบคุมลำบาก

จนมามองเห็นแสงไฟกระพริบๆ ให้สัญญานจากจุดที่อยู่เหนือขึ้นไปบนเนิน พวกเรารู้แล้วว่านั่นแล่ะค่ายทหาร เด่นกับพี่จุกให้สัญญานมาทางเรา และก็เหมือนโล่งใจว่าเราถึงจุดพักกันแล้ว จนมาถึงค่ายทหารที่จะมีทางเข้าขึ้นไปบนเนินซึ่งจากความมืด และแสงไฟจากการก่อฟืนล้อมวงกัน

เด่นเข้ามาบอกว่าเรายังไม่ได้คำตอบเรื่องการขอค้างที่นี่ เพราะหัวหน้ายังมาไม่ถึง ลูกน้องบอกว่าการตัดสินใจต้องรอก่อน พี่จุกก็มาถึงเกือบมืดพอดี มีผมกับพี่แม๊คที่มาถึงกันเกือบสามทุ่ม

[เอส-เมอร์ริด้า]

เราไม่รู้ชะตาว่าจะเป็นอย่างไร...

ซักพักลูกน้องก็มาบอกว่าหัวหน้าเรียกเข้าไปพบข้างใน ผมซึ่งเป็นผู้นำทริปก็ต้องเดินตามลูกน้องเข้าไป แต่เนื่องจากว่าความกลัวของตัวเองเลยพาเด่นเข้าไปเป็นเพื่อน ผมและเด่นเดินเข้าไปซึ่งน่าจะเป็นโรงครัว เข้าใจว่าทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อย ภายในดูเป็นระเบียบมาก นั่งล้อมวงผมมองหาหัวหน้า จนลูกน้องชี้มาที่คนหนึ่งตัวเล็ก ท่ามกลางกองฟืนที่ไฟลุกช่วง ผมมองเห็นสีหน้าที่นิ่งมาก อารมณ์เหี้ยมเลย และมองมาที่ผม...

ผมเริ่มประโยคแรกว่า "อยากจะขอพักค้างคืนที่ค่ายทหารได้หรือไม่ ข้อยและเพื่อนๆ เดินทางไปไม่ถึงที่หมาย มามืดระหว่างทาง และได้สอบถามชาวบ้านว่ามีค่ายทหารอยู่บนเขานี้"

จังหวะนี้เงียบรอคำตอบจากหัวหน้าไม่กี่อึดใจ "ข้างล่างมีหมู่บ้าน ลงเขาไปราวๆ 17 กิโล ไปขอพักที่นั่น"

ผมกับเด่นไม่พูดอะไรมาก คำตอบชัดเจนดีอยู่แล้ว จากนั้นก็ไม่รอเวลา กล่าวลาทันทีทันใด...

ปล. นี่คือบ้านพักที่ให้พวกเราได้อาศัยกางเต็นท์นอนกันที่นี่ พวกเราได้รับความเอื้อเฟื้ออย่างเหมือนไม่เคยได้รับมาก่อน

[เอส-เมอร์ริด้า]

ผมเดินออกมากับเด่น ไม่พูดอะไรมากนัก กฎระเบียบต้องเป็นกฎที่เคร่งครัด เราอาจจะมาทำความลำบากให้พวกเค้าก็ได้ ที่นี้เราก็รู้แล้วว่าจะต้องดิ่งลงเขากันยาวๆ พี่จุก พี่แม๊คคอยอยู่ที่ด้านนอกแล้ว ก็บอกให้เตรียมพร้อมไฟหน้า ไฟท้าย และก็ขอน้ำมาเติมเพราะผมก็หมดเกลี้ยงเลย ความหิวเพิ่มมากยิ่งขึ้นต้องขออาหารจากเด่น เพราะเหมือนทุบหม้อข้าวไม่เหลืออาหารเลยสำหรับผม

การดิ่งลงเขากลางคืนทำให้นึกตอนภูสามสุ่ม ที่ดิ่งลงจากบ้านคังเวียงไปเมืองหมอก ไม่ต่างกันเลยครับ เส้นทางถนนและไฟหน้าของผมแทบจะหมดความมั่นใจในการดิ่งลงเขาครั้งนี้ พี่แม๊คบอกว่าผมหมดความมั่นใจไปแล้วตอนนี้

เราดิ่งกันลงมา และจอดคอยผมเป็นระยะๆ ทางบางทีแคบเหลือไม่เกินฟุตที่ปั่นบนเส้นทางได้ และโค้งซ้ายทีขวาที มีร่องแยกต้องบังคับอย่างเครียดมากๆ สำหรับผม เจอเนินดันขึ้นก็จะไปไม่รอด จอดพักทำใจให้สบายๆ

จนมาถึงหมู่บ้านด้านล่างเกือบ 5 ทุ่ม ปัญหายังมีต่อคือไม่มีใครเปิดประตูบ้าน เด่นตะโกนของพักค้างคืน มีแต่ความเงียบทั้งหมู่บ้าน แต่แสงไฟส่องสว่างยังเปิดให้เห็นเกือบทุกๆ บ้าน เราจะได้นอนกันมั๊ยคืนนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

เด่นเดินถามหลายรอบจนเกือบทั้งหมู่บ้าน ดูแล้วไม่มีวี่แววจะมีใครออกมาเลย เริ่มหมดหวัง นี่เราจะต้องข้ามเขาอีกลูกเพื่อออกไปถึงหนองตั่งกันเลยหรือป่าว เพราะการกางเต็นท์นอนระหว่างเส้นทางเป็นข้อห้ามอย่างยิ่ง การเจอกับนายตรวจกองลอยนั่นอาจจะทำให้เราเข้าคุก และถูกปรับหลายหมื่นบาททีเดียว แม้ว่าพวกเราเคยรอดกันมาหลายครั้งในเรื่องนี้ แต่ครั้งนี้เหมือนว่าไม่อยากเสี่ยงใดๆ ทั้งสิ้น

และแล้วเทวดามาโปรด ผมได้ยินเสียงมอร์ไซต์บิดเข้ามาในหมู่บ้าน จากถนนด้านบน และก็วิ่งไปตามเส้นทางภายในหมู่บ้าน ผม พี่แม๊ค พี่จุก เราไม่ได้อยู่จุดนั้น เรายืนกันอยู่บนเนินนอกทางเข้าหมู่บ้าน มีเด่นที่เดินเข้าไปในหมู่บ้าน รีบส่งสัญญานไฟฉายให้เด่นทราบทันทีว่ามีคนขี่มอร์ไซต์เข้ามา เหมือนไม่ได้ยิน ผมเลยต้องวิ่งอย่างเร็วไปตามแสงไฟของรถที่วิ่งไปจนสุดหมู่บ้านหลังสุดท้ายที่มอร์ไซต์วิ่งเข้าไปจอด เจอเด่นบอกให้วิ่งไปทันที

และเราก็ได้พบกับเด็กหนุ่มน้อย ออกมาทักทาย พวกเรารีบบอกกล่าวว่าเนื่องจากปั่นจักรยานท่องเที่ยวแล้วดิ่งลงเขามา อยากจะติดต่อนายบ้านของพักค้างคืนที่นี่ และก็ทำให้เราใจหายอีกรอบ บอกว่านายบ้านไม่ได้อยู่ที่นี่ อยู่หมู่บ้านข้างหน้าและต้องข้ามเขาไป เรารู้ว่าถ้าไปต่อมีหวังไม่ได้นอน และหมดเรี่ยวแรงแล้ว งั้นขอให้พรุ่งนี้เราไปบอกนายบ้านให้ ขอให้พวกเราพักก่อน ลานหน้าบ้านนี้เลยก็ได้นะ

[เอส-เมอร์ริด้า]

เช้าวันใหม่ของทริปนี้ จากที่เมื่อคืนตื่นเต้นยังไม่จางหายกันเลย ภายในบ้านก็มีการนอนรวมๆ กัน เจ้าของบ้านเป็นคุณยายอายุมากแล้ว และหญิงสาววัยกลางคนที่บอกให้เรามาพักในบ้าน มีลูกสาวสองคน ก็นอนภายในห้องเดียวกัน

เด่นนอนห้องครัวด้านนอกอีกที พวกเรารู้สึกสบายที่ผ่านเมื่อคืนมาได้ ก็จัดการมอบนำ้ใจค่าที่พัก และของฝากที่กะว่าจะให้ค่ายทหารก็เลยมามอบให้กับเจ้าของบ้าน ไม่ว่าจะเป็นกาแฟซอง และบุหรี่จากเมืองไทย

[เอส-เมอร์ริด้า]

ลูกสาวเจ้าของบ้านออกมาเล่นกับเพื่อนๆ ด้วยกัน ไม่รู้เมื่อคืนหลับรึป่าว เจอการรบกวนจากนักปั่นทัวร์ริ่งชาวไทย แต่ได้รับการต้อนรับที่อบอุ่น น้ำใจของผู้คนชาวบ้านที่เราไม่อาจจะลืมได้เลย สำหรับการเดินทางของพวกเราครั้งนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

ผมไม่ได้อาบน้ำมาสามวันแล้ว เย็นวันนี้คงได้อาบน้ำแร่ แช่น้ำนมกันล่ะ เช้านี้พวกเราตื่นนอนกันเช้า ผมเดินตระเวนถ่ายรูปภายในหมู่บ้านแห่งนี้ ชื่อว่าบ้านสบสอด ซึ่งนี่เป็นบ้านสบสอดเก่า และต้องข้ามเขาไปถึงจะเจอบ้านสบสอดใหม่ ที่นายบ้านพักที่นั่น ชาวบ้านบอกว่าได้บอกกล่าวให้แล้ว

เด่นตื่นมาต้มมาม่าทานกัน และผมก็ต้มกาแฟสดยามเช้าแบบนี้ ให้รู้สึกตื่นตัว เรียกความสดชื่นให้พวกเรา ลุกจุกมีโจ๊กซอง ต้มทำกินเอง และกาแฟพกมาชงเอง

[เอส-เมอร์ริด้า]

แผนวันนี้ชิลๆ สำหรับทุกๆ คนแล้ว เราไม่ไปไกลขอระยะทางเพียงแค่ 10 กม. แค่หนองตั่งเท่านั้น เช้านี้ก็ไม่ได้ต้องรีบร้อนอะไรมากมาย ผมก็มีเวลาจัดของสัมภาระ ถ่ายรูปเด็กๆ เล่นกระโดดเชือกกันก่อน พี่จุก พี่แม๊ค เด่น ไปชมทุ่งไหหินที่นี่มีการขุดพบเจอด้วย

[เอส-เมอร์ริด้า]

ชีวิตวัยเด็กมองแล้ว ผมก็อยากย้อนเวลากลับไปอีกนะ มันนึกถึงเราเล่นแบบนี้เหมือนกัน พอเราโตเหมือนว่าความสนุกมันก็หายไป มีความรับผิดชอบมากขึ้น วิถีของชีวิตเป็นวงกลมไปของแต่ละคน แต่ชอบทำชีวิตให้ยากยิ่งขึ้นไปอีกสำหรับใครหลายๆ คน ต้องหัดทำชีวิตให้ง่ายที่สุดนั่นดีกว่า

[เอส-เมอร์ริด้า]

ได้เวลาเดินทางจากที่นี่ มุ่งหน้าสู่หนองตั่ง ถือว่าได้พักรอบขา พวกเราไม่ได้รีบร้อนอะไร ล้อหมุนทุกๆ วันก็ประมาณ 9 โมงกว่าๆ แทบจะทุกวันเลย ติดความช้าจากกลุ่มเพื่อนอกาลิโก แม้สมาชิกเพียง 4 คนก็ทำเหมือนกับมากันนับสิบ ผมจัดของช้ากว่าใคร ทุกๆ คนไปรอคอยกันบนถนนกันแล้ว ผมคงช้าไม่ได้ล่ะ ไปล่ะครับ