วันนี้ตื่นตั้งแต่ 04.45 น.เตรียมตัวขึ้นเขาสมอแคลง เป็นครั้งแรกของชีวิต ออกจากบ้านลืมถุงมือ..ย้อนกลับไปเอาอีก..เสือวิสุทธิ์โทรฯตาม.กลัวว่าจะไปไม่ทันเขา..ก็รีบปั่นลิ่วจาก กม.7 มาทันที..ถึงบ้านคลองเหงื่อซึมๆแล้วเรา..ปั่นไปที่ปิโตรนัส..ก็ไม่มีใคร เขานำหน้าไปหมดแล้ว
ปั่นกันไป 4 เสือ พี่เสือดำ เสือวิสุทธิ์ เสือใหญ่ เสือจิ๊บ
พอถึงตีนเขา เสือจิ๊บ นำหน้าไปก่อนแล้ว เหลือ 3 เสือ พี่เสือดำนำหน้า ตามด้วยเสือวิสุทธิ์ เสือใหญ่ตามหลัง ไปถึงกลางทางแซงพี่เสือผู้ชายกับน้องเสือผู้หญิงได้ 2 คน จากนั้นก็เดินหน้ามองก้นเสือวิสุทธิ์อย่างเดียว สับจนถึงเกียร์สุดท้าย แรงที่พ่อและแม่ให้มาก็มาใส่สุดๆกันตรงนี้นี่แหละครับ..เหงื่อโชกทีเดียว..คลานมาจนถึงเส้นชัย เป็นผลสำเร็จ เห็นมีกลุ่มเสือมากมายหลายท่านมาถึงก่อนและนั่งคุยกันอยู่แล้ว
วันนี้ปั่นขึ้นเขาเป็นครั้งแรกไม่กล้าใส่คลิ๊ตรองเท้า ครั้งนี้พอรู้แล้วว่า เราพอปั่นขึ้นไหว ครั้งหน้าติดคลิ๊ตน่าจะดีกว่า..แล้วอีกอย่างที่สำคัญคือ..ถ้าลดน้ำหนักตัวเองตอนนี้(90 โล)และลดน้ำหนักรถ(14 โล)อีกสักหน่อย..เรียกว่าแบกน้ำหนักทั้งหมดขึ้นเขาไม่ให้ถึง 100 โล น่าจะขึ้นได้เนียนกว่านี้เป็นแน่ๆ..ถ้างั้นคราวหน้าจะมาขึ้นด้วยน้ำหนักรวม 99 โล..โห!!..หายไปอีก 5 โลเนี่ยนะ..เรียกว่าไม่ คน ก็ รถ ต้องเป็น เทพ กันไปข้างนึงแหละครับพี่น้อง.
เอ่น้องบอมครับหายไปไหน..รึเฝ้าคนข้างบ้าน..อิอิ 
