กลุ่มทัวร์ริ่งน้องใหม่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

[สส]

ล่องลำน้ำอู

[สส]

เรามีความเห็นตรงกันว่า อือ เหมาเรือมาก็ดีแล้ว

[สส]

เรือแวะซื้อปลาจากชาวบ้านอยู่หลายจุด เพื่อไปขายเอากำไรที่เมืองขวา
การชั่งต้องชั่งด้วยตาชั่งของท้งสองฝ่ายเสมอเพื่อมั่นใจว่าไม่มีการโกงตาชั่ง

[สส]

สาวน้อยขวัญใจลูกเรือเหมา นั่งเรือไปกับป้า 120 กิโล

[สส]

สาวน้อยก็ยอมใจอ่อน

[สส]

ผบ ทร แบ่งเสบียงเป็นผลไม้มาให้
เราสวนกับเรือขาขึ้นลำเดียว
ตลอดแม่น้ำ มีเกาะแก่งมากมาย ที่ได้เสียวก็มีหลายที่ ถึงที่คับขัน ผบ จะไปถือไม้ถ่อช่วยทางท้ายอีกแรง
ผู้แล่นเรือจะต้องเช็คใบจักรและใบหางเสือและฝนให้คมเสมอ มันอาจทู้เพราะโดนหิน ไม่งั้นจะบังคับเรือยาก

[สส]

ผู้โดยสารฝากก็ลาลงระหว่างทาง

[สส]

บ่ายสองครึ่ง เมืองขวาก็เลื่อนเข้ามาอยู่ต่อหน้าเรา
สาวน้อยก็โบกมือลาที่เมืองขวา

[สส]

เรารีบเอากระเป๋าติดจักรยาน สอบถามหาคิวรถ และรีบปั่นไป ทันรถเมืองขวา-อุดมไซเที่ยวบ้วยพอดี
เรายกจักรยานขึ้นหลังคาเอง มัดเรียบร้อย รถเที่ยวนี้มีผู้โดยสารไม่เต็ม นั่งสบาย คนขับขาซิ่งมาก ไม่กี่กลั้นหายใจ(เพราะกลัวจะแหกโค้ง)เราก็เข้าเขตเมืองอุดมไซ

[สส]

โพล้เพล้ ถึงอุดมไซ พักที่เดิมห้องเดิม
ทานอาหารร้านเดิม เบียร์ลาวเหมือนเดิม โต๊ะเดิม แซวน้องคนเดิม

[สส]

เช้า ก็ไปร้านเดิม นั่งโต๊ะเดิม มองน้องคนเดิม กับเบียร์ลาวเหมือนเดิม
ผมกลับมานอนต่อเพราะกินยาแก้ปวดฟัน เนื่องจากหมูแดดเดียวบางบาล
ส่วนพี่เลิศกับพี่สุนปั่นไปคิวรถเพื่อดูเวลารถและซื้อปี้ไวเลย
พี่เลิศนี่จะซื้อปี้เป็นประจำ

[สส]

ที่คิวรถเมืองอุดมไซ
มีรถไปเชียงรุ้ง(จีน) ไปเดียนเบียนฟู(เวียดนาม) ขึ้นจากที่นี่ได้เลย

[สส]

พระเอกลำบากอีกแล้วครับ
หลังจากได้ปี้แล้ว
พี่เลิศกับพี่สุนไปคิวรถก่อน จัดแจงเอาจักรยานกระเป๋าขึ้นหลังคาเองมัดเรียบร้อยแล้วมานั่งดูสาวลาวรอผม
ผมมาถึงก็เอาจักรยานขึ้นไปมัดบนหลังคาอีก ตอนนี้บนหลังคาเต็มแล้ว พี่ไทยสามคนเหมาหมด
ก่อนรถจะออก คนก็เยอะขึ้น
มีคนจะเอาเคื่อง(ข้าวของ)ขึ้นไปบนหลังคาอีก ผมสกิดพี่เลิส พี่เลิศรีบลงไปห้ามทันที
ผมรู้ว่า Sherpa เอี่ยมอ่องสีแดงสองคัน ต้องเต้นแน่
เราหันหลังให้อุดมไซเที่ยงพอดี

[สส]

พอออกนอกเมืองรถจอด งานเข้าจัดเต็ม
บางคนทำหน้าเฉยๆ บางคนเลิ๊กลัก สอบถามได้ความว่าต้องเปลี่ยนรถ

คนลาวใจดำแท้น้อ บ่สงสารคนไทยเล้ย
รถคันใหม่ที่จะเปลี่ยนนี่มันบ่มีหลังคา และมันก็มีเคื่องมาครึ่งคันเข้าไปแล้ว
พี่เลิศว่าขลุกอยู่กับกิจกรรมการวิ่งรถยังส่วยหน้า พี่สุนบอก มันไปไม่ได้ดอก
เด็กรถก็คือเจ้เจ้าเดิมที่พวกเราโดยสารขามานั่นแหละ ใครจะเอาธุระให้พวกจักรยานละน้อ
มันก็เป็นเรื่องของพี่ไทยละสิ ละว้า
ผมมุดเข้าไปในรถ สู้ตายวะ ได้ ได้ ได้ ๆ ๆ ๆ ๆ
ผมต้องยกข้าวของออกจากทางเดินตรงกลางขึ้นบนเบาะให้มากเท่าที่จะทำได้ (พี่ลาวบ่ได้ช่วยดอก ก็คงเพราะไม่ใช่เรื่องของพี่ลาว) แล้วช่วยกันค่อยๆ ยกจักรยานขึ้นทางประตูหน้าเข็นเข้าไปทางท้ายรถ
เจ้าเต่าทองขึ้นไปก่อน จึงขึ้นไปนอนอยู่บนข้าวของ ส่วนน้องแดงเชอรี่ เอ้ยเชอร์ปาจอดแนบกันอยู่ตรงทางเดินตรงกลาง
ครึ่งคันทางท้ายผมอยู่คนเดียวเข้าออกทางหน้าต่าง ของจะขึ้นจะลงก็โหลดทางหน้าต่างนี่แหละ เสื้อพระเอกชุ่มไปหลายรอบ
อันนี้น่าจะเป็นการขายผู้โดยสารครับ คือมันมีรถได้เส้นทางวิ่งอยู่สองคันแต่ละวัน คันแรกออกสายๆ คันสองออกเที่ยงเพื่อถึงปลายทางค่ำๆพอดี แต่ไอ้เจ้คันแรกนี่แกคงจะจอดรอ และติดต่อคันหลังไว้ว่าให้เอาคนทั้งหมดมาถ่ายขึ้นรถแกทั้งคัน แกซื้อผู้โดยสารทั้งหมด ประมาณนี้

[สส]

แต่พอรถออกลมพัดผ่านก็เย็นชื่นใจ ถึงไหนถึงกัน