4 เสือบูรพากับ1แมวง่องแง่ง ฝ่าฝูงแดดนรกแดนที่ราบสูง ระยอง-สกลนคร 800 กม.

[The Stranger]

เส้นทาง 2350 กุมภวาปี-หนองหาน
แม่บักข้าวเหนียว วาสนาที่คลาคลาด
ณ ที่ใดที่หนึ่ง บนถนนสายนี้ ขณะที่แม่บักข้าวเหนียวกำลังคร่ำเคร่งตรวจโรคให้ชาวบ้าน("ผมว่าเธอกำลังแอบหลับเอาแรงไว้ปั่น" เสือแหวกเดา อย่างมองโลกในแง่ร้าย)
สี่เสือกับหนึ่งแมวกำลังปั่นด้วยความเหน็ดเหนื่อยสุดชีวิตผ่านที่ทำงานของเจ้าหล่อนไปราวกับสวรรค์แกล้ง

[ชาญ วงศ์อยู่]

สวรรค์คงช่วยแม่บักมากกว่า ทำให้สี่เสือกับหนึ่งแมว ไม่รู้ว่าสถานีอนามัยอยู่ที่ไหน เพราะปัจจุบัน สถานีอนามัยไม่มีแล้ว มีแต่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ เออ...ว่ะ ข้าลืมบอกเองไป..ไอ้น้องแหวกผู้คลั่งไคล้แม่บัก...ข้าขอโทษ !! ข้ายอมรับว่า ไม่ว่าในอดีตหรือปัจจุบัน ข้าก็โงหัวไม่ขึ้นกับสถานีอนามัยนี่แหละ ดีว่าตอนนี้คุณเธอเกษียณอายุราชการ มาอยู่บ้านแล้ว ข้าถึงได้ห่างจากสถานีอนามัยมาได้ เออ โล่งอก...ที่ได้สารภาพ..กับเอง ข้าสบายใจ แระ ...เองมีอะไร เองก็ว่าของเองไปเถอะ....บ๊าย.. เองยังไม่ว่าอะไร ข้าก็จะคุยต่อ "นิดหนึ่ง" แม่บักเจ้าขาช่วยบอกหน่อยเถอะ ถ้าเสือแหวกมาอุดรจะแวะขอน้ำดื่มเย็น ๆ ที่เจือยาพิษทรมาณใจ ได้ที่ไหน ????? ทราบแล้วตอบด่วน !!!!! เจ้าแหวก...เอ้ย....ข้าสงสารเองจริง ๆ ตอนเองทำท่าจะไปไม่รอด ขึ้นเขาปัก คราวหน้าถ้ามีโอกาส ข้าจะพาเองขึ้นภูพาน แล้วย้อนกลับมาอุดร โดยไม่นั่งรถกลับระยองเหมือนคราวนี้ ถ้าเองแน่จริง เองอย่าปฏิเสธข้าก็แล้วกัน ไป-กลับ แค่ 1,600 โล ถ้าเองทำได้ ข้ารับรองว่า การรายงานทริปของเอง จะต้องมีคนอ่านเป็นแสน (สาหัส) คอมพิวเตอร์ทั่วประเทศจะต้องโดยไวรัสกินเพราะติดเชื้อทาง Internet จากสาเหตุการติดตามทริปเสือแหวกเป็นแสน (สาหัส) แน่นอน ...ข้าไปก่อนละ....บ๊าย..

[The Stranger]

หนองหาน เมืองในฝัน
เห็นหลักกิโลใกล้อำเภอหนองหาน เสือแหวกลืมเหนื่อย นึกถึงเพลงโปรด
"ตะวันรอนที่หนองหาน" เนื้อร้องกินใจ...
แดดอ่อนคราใด หัวใจพี่สั่นสะท้าน
คิดถึงมนต์ฮักผูกพัน คิดถึงหนองหานถิ่นเคยรื่นรมย์
ความหลังฝั่งนอง....
จะได้เห็นหนองหานของจริงซะที
หัวใจเสือแหวกพองโต

[The Stranger]

กรรมตามสนองเสือชีเสือหมิง(1)
ขณะรอที่ด่านก่อนมุ่งสู่จุดหมายสุดท้าย บ้านคำไชยวาน
เสือชี "เสือหมิง เจ้าถิ่นโทรมาบอกว่า เหลืออีก ราวยี่สิบโล แต่เราอำเสือแหวกว่าเหลืออีกสี่สิบโลนะ "
เสือหมิงตาเป็นประกาย "เยี่ยมเลย ให้แกตกใจจนอึเล็ด ขาแกจะไขว้เป็นเลขแปดแล้ว"
พอเสือชีบอกเสือแหวกว่าเหลืออีก สี่สิบกิโลเมตร เสือแหวกหน้าซึดเผือด
"สิบกิโลตูข้าก็จะไม่ไหวแล้วเว้ย"
การอำอันบาปกรรมครั้งนี้ของเสือชีและเสือหมิง ได้ผลเกินร้อย
เสือแหวกเดินเร่ขอขนมปังข้าวกล้องของเสือหมิง ข้าวเหนียวที่เหลือของเสือชาญ และขนมทุกชิ้นของเพื่อน มาเคี้ยวอย่างตั้งใจ
จะไหวมั้ยนี่ เสือแหวกคิด หวังว่าของที่กินเข้าไปจะช่วยสร้างพลังงานพาเขาไปสู่จุดหมายพร้อมกับเพื่อนอย่างมีเกียรติ

[แม่บักข้าวเหนียว]

โอวส์ ท่านพี่ ผ่านหน้า โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ตำบลพังงู อำเภอหนองหาน ทามมายไม่แวะ แง แง้ ไม่ย้อมมม กลับมาใหม่....ปั่นผ่านทามมาย...

[ชาญ วงศ์อยู่]

พังงู...จะกึ๋ย.ย.ย.ย.ย....กลัว.ว.ว.ว.ว.....(หัวงู)

[The Stranger]

โอวส์ ท่านพี่ ผ่านหน้า โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ตำบลพังงู อำเภอหนองหาน ทามมายไม่แวะ แง แง้ ไม่ย้อมมม กลับมาใหม่....ปั่นผ่านทามมาย...

พังงู ชื่อนี้ใครตั้ง ได้ยินแล้วสีเสือปั่นครั้งใหม่ต้องแวะแน่ แต่หนึ่งแมวไม่กล้าแวะหรอก กลัวหัวงูถูกพัง

[The Stranger]

สวรรค์คงช่วยแม่บักมากกว่า ทำให้สี่เสือกับหนึ่งแมว ไม่รู้ว่าสถานีอนามัยอยู่ที่ไหน เพราะปัจจุบัน สถานีอนามัยไม่มีแล้ว มีแต่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ เออ...ว่ะ ข้าลืมบอกเองไป..ไอ้น้องแหวกผู้คลั่งไคล้แม่บัก...ข้าขอโทษ !! ข้ายอมรับว่า ไม่ว่าในอดีตหรือปัจจุบัน ข้าก็โงหัวไม่ขึ้นกับสถานีอนามัยนี่แหละ ดีว่าตอนนี้คุณเธอเกษียณอายุราชการ มาอยู่บ้านแล้ว ข้าถึงได้ห่างจากสถานีอนามัยมาได้ เออ โล่งอก...ที่ได้สารภาพ..กับเอง ข้าสบายใจ แระ ...เองมีอะไร เองก็ว่าของเองไปเถอะ....บ๊าย.. เองยังไม่ว่าอะไร ข้าก็จะคุยต่อ "นิดหนึ่ง" แม่บักเจ้าขาช่วยบอกหน่อยเถอะ ถ้าเสือแหวกมาอุดรจะแวะขอน้ำดื่มเย็น ๆ ที่เจือยาพิษทรมาณใจ ได้ที่ไหน ????? ทราบแล้วตอบด่วน !!!!! เจ้าแหวก...เอ้ย....ข้าสงสารเองจริง ๆ ตอนเองทำท่าจะไปไม่รอด ขึ้นเขาปัก คราวหน้าถ้ามีโอกาส ข้าจะพาเองขึ้นภูพาน แล้วย้อนกลับมาอุดร โดยไม่นั่งรถกลับระยองเหมือนคราวนี้ ถ้าเองแน่จริง เองอย่าปฏิเสธข้าก็แล้วกัน ไป-กลับ แค่ 1,600 โล ถ้าเองทำได้ ข้ารับรองว่า การรายงานทริปของเอง จะต้องมีคนอ่านเป็นแสน (สาหัส) คอมพิวเตอร์ทั่วประเทศจะต้องโดยไวรัสกินเพราะติดเชื้อทาง Internet จากสาเหตุการติดตามทริปเสือแหวกเป็นแสน (สาหัส) แน่นอน ...ข้าไปก่อนละ....บ๊าย..

ความอยากดังไม่เคยปรานีใคร
พอรู้ว่าจะได้เห็นหลังคาบ้านแม่บักข้าวเหนียว ได้ร่วมทริปยิ่งใหญ่ระดับ 1600 กม. มีเสือชาญคอยปะยาง กับต่อโซ่ รายงานทริปจะมีคนอ่านเป็นแสนทั่วประเทศ เสือแหวกแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม ตายเป็นตาย ๆ ปีหน้าเลยนะ เสือชาญ ว่าแต่จะมีคนสนใจอ่านจริงๆ เร้อ

[The Stranger]

กรรมตามสนองเสือชีเสือหมิง(2)
สี่เสือโอ้เอ้ ยี่สิบกิโลเมตรสุดท้าย ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม หนึ่งแมวไม่รู้ แต่ข่มใจสู้กับสี่สิบกิโลเมตรที่ถูกอำ
ทุกคนเปิดพลังงานก็อกสุดท้ายสู้ ฟ้ามืดมิดอย่างรวดเร็ว ถนนสองเลน ไหล่ทางแคบ พระยายมเริ่มยิ้มยั่ว
ยี่สิบกิโลในสภาพมืดมิดผ่านไป แต่ไหนล่ะ จุดหมาย
กระบะของเจ้าภาพผ้าป่าเข้ามาจอด แล้วทุกคน(ยกเว้นเสือแหวก)สะดุ้งโหยงยังกับถูกขัดลายสอง เมือเจ้าภาพบอกว่า
"จากจุดนี้ ไปอีกยี่สิบกิโลจึงจะถึง"
พร้อมข้อเสนอที่ท้าทาย
"ขึ้้นรถไปดีกว่า มืดแล้ว อันตราย"
ทุกคนหันมามองหน้าเสือแหวก
เสือแหวกหน้าย่นยู้เป็นหลายยับ รู้สึกเหมือนหนุ่มหล่อรักพี่เสียดายน้อง ไม่อยากปั่นต่อ แต่ก็ไม่อยากขึ้นรถ
แล้วทำไมต้องถามข้าด้วย เขาคิด

[The Stranger]

ทางที่ไม่อยากเลือก
สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ
เจ้าภาพถามกราดทุกคน "ไปไหม ไปเถอะ ขึ้นรถ ไม่ต้องปั่นให้เหนื่อยอีกหรอก"
ทุกคนอึกอัก ยืนนิ่งเป็นเบื้อใบ้ ไม่มีใครกล้าตัดสินใจ เพราะอาจจะหมายถึงการตัดสินใจแทนเพื่อนทุกคน
เจ้าภาพหันมาถามเสือชี "เสือชีก็แล้วกัน ไปซักคนก็ได้"
เสือชีหัวเราะแห้งๆ
เจ้าภาพหันมาหาเสือแหวก "เสือแหวกก็ได้"
เสือแหวก "เอ้อ อ้า ครือว่า เอ้อ..."
เสือหมิงรำคาญโพล่งออกมา "ปั่นต่อดีกว่า อีกแค่ยี่สิบกิโลเอง"
ทุกคนเห็นด้วยทันที เสียงเซ็งแซ่ "เออ เอา ปั่นก็ปี่น ลุย"

[The Stranger]

สมรภูมิหยาดเหงื่อเนื้อหุ้มเหล็ก
เหรียญกล้าหาญไม่ใช่จะได้มาง่ายๆ
ทุกคนกัดฟันสู้ ก็อกสุดท้ายจุดหนึ่ง
เสือหมิงหัวลาก ตามด้วยเสืออู๋ เสือแหวก เสือชาญ และเสือชี
ทุ่มแล้ว บรรยากาศมืดมิด ไหล่ทางแคบ รถวิ่งไปมาพอประมาณ พระยายมยิ้มกริ่ม
ไม่มีเสียงพูดคุย มีแต่ความมุ่งมั่นและรอบขาที่ควงขึ้นลงต่อเนื่อง
อยู่ๆ ไฟหน้าสว่างจ้าของเสือหมิงก็ดับวูบ รถกระตุกสะบัด ทุกคนเบรค
"ไฟชาร์จหมด"
เสือชาญกลับมาเป็นหัวลากที่มีแสงไฟริบหรี่ อันตรายขึ้น
ช่วงหนึ่งเสือชาญลังเล เบรค
เสือแหวกเบรค แต่เสือชีเบรคไม่ทัน กระแทกก้นเสือแหวก เสือแหวกกระทุ้งก้นเสือชาญอีกต่อ รถเสือชาญปัดคว้าง
แม่ทัพเสือชาญลุกขึ้นมาได้ก็อบรบเสือแหวก "เบรคน่ะเป็นมั้ย มีแล้วใช่ให้เป็นประโยชน์ เบรค เบรค เดี๋ยวพั่ดสั่งขังลืมเสียนี่ "
เสือแหวกหัวเราะก้าก "โน่น สั่งขังเสือชีโน่น แกชนตูดผม"
เสือชีหัวเราะแห้งๆ แก้เขิน

[The Stranger]

จากตัวอำเภอหนองหาน ฟ้ามืดอย่างรวดเร็ว เกือบสี่สิบกิโลเมตรยังรออยู่

[The Stranger]

น้ำใจจากเพื่อนเสือหนองคาย
เสือหมิงเปลี่ยนมาใช้ไฟสำรอง กลับมาเป็นหัวลากที่ดุดัน
ขบวนเสือควบต่อ เสือแหวกนึก "หนองหาน แดนในฝันของเพลงโปรด แล้วมันอยู่ตรงไหนเว้ย"
รถกระบะมีหลังคาขับมาเทียบ มีรถจักรยานสองสามคันอยู่ข่้างใน
"ให้ผมขับส่องไฟให้ อันตราย" เพื่อนเสือหนองคาย กำลังกลับจากการแข่งเสนอตัวช่วยอย่างมีน้ำใจราวกับฟ้าส่งมาโปรด
เหลือห้ากิโลเมตรสุดท้าย
"เสือชาญใส่เต็มเหยียด "เสือหมิงยุ
เสือชาญเป็นหัวลาก แต่ในระยะทางที่คับขัน และสำคัญนี้
ห้ากิโลเมตรที่เคยชิวๆ สำหรับแกกลับกลายเป็นนรก แกใช้แรงก็อกสุดท้ายจุดหนึ่งหมดแล้ว
ไม่มีทางเลือกสำหรับตำแหน่งอันมีเกียรติ
แกจะเปิดใช้ก็อกสุดท้ายจุดสอง ลากเพื่อนสู่ชัยชนะ
ขบวนเสือกระหายชัยชนะ มีแรงเท่าไหร่ใส่ไม่ยั้ง ไม่ต้องออม ทุบหม้อข้าวพลังงานแล้วเข้าโจมตีเมืองคำไชยวาน แห่งอำเภอสว่างดินแดน ถ้าไม่ถึงจุดหมายก็ให้ตายไปเลย
รถเพื่อนเสือที่ช่วยขับส่องไฟ สุดเกียร์สอง ต้องขึ้นเกียร์สามเพื่อตามความเร็วระดับสามสิบขึ้นของเหล่าเสือจนตรอก
"เรามา เราเห็น เราชนะ"
ไฟกระพริบของรถเจ้าภาพที่จอดข้างทาง คือแสงแห่งชัยชนะ ในที่สุดพวกเขาก็ถึง
เสือแหวกมีพลังเหลือ ปล่อยให้ไหลต่อไปอีกร้อยเมตรแล้วตีโค้งกลับมา หน้าหงายยิ้มอวดฟันเกอัปลักษณ์
"เข้าทางแยกไปอีกสองกิโลเมตร" เจ้าภาพบอก ไม่ใช่ปัญหา สองกิโลจากเจ็ดร้อยกว่า
เสือหมิงเสือชีเสืออู๋รี่เข้าร้านปากทาง
"สองกระป๋อง ..อีกหนึ่ง..."เสียงแห่งความสุข แชมเปญแบบเสือไทยๆ
เสือชาญปั่นต่อ นึกถึงน้ำเย็นที่ราดรดตัว
เสือแหวกตามไปห่างๆ บรรยากาศมืดมิดแต่เพลิดเพลิน ก่อนถึงหมู่บ้าน
อีกไม่นานสามเสือก็ตามมาสู่จุดหมาย พวกเขาเสร็จสิ้นภารกิจครั้งนี้แล้ว

[The Stranger]

นำเที่ยวคำไชยวาน
หมู่บ้านเล็กๆ ที่กำลังยืนขากางระหว่างความเจริญกับวิถีชีวิตดั้งเดิม
ก่อนถึงเจอสวนป่าสลับ ทุ่งนากับกองฟาง

[The Stranger]

เจอจิ๊กโก๋รุ่นกระทงแซว
"มองไร"