ตาม "ไม้ค้ำตะวัน" ไปไหว้พระบาง ที่หลวงพระบาง

[Chompoo]

เสียดาย ไม่มีรูปถ่าย พยาบาลสาว ตอนแวะมาตรวจความดัน อจ.ชอบ ให้เพื่อน ๆ ได้ชมกัน
แอบเห็น อจ.ชอบ ยิ้ม ตอน พยาบาลแซว หนูไม่ได้เอาปรอท ที่ใช้วัดไข้ ที่รักแร้ ของ อจ. มาให้อมใต้ลิ้น เพื่อวัดไข้อีกครั้งหนึ่งนะค้ะ

[Tanuk 08-6687-0154]

สวัสดีครับอาจารย์ชอบ...ขอให้หายเป็นปกติเร็วๆนะครับ ขออำนาจพระบางคุ้มครองด้วยครับ

[sixnature]

สุดยอดกันทุกคนเลยน่ะครับ

[เรืองศิลป์086]

ป๋าหายเร็วๆนะครับ
ผมรอจะไปเชียงขวางอยู่
แต่ตอนนี้ขอไปเดี่ยวก่อน(ที่อื่น)
ยังไม่ตัดสินใจว่าจะไปใหน
ไว้วันสองวันคงได้เส้นทาง

[SENG9]

ส่งข่าวเพื่อนนักปั่นทุกท่าน...
อ.ชอบ ได้กลับบ้านเพื่อพักฟื้นต่อที่บ้าน จ.อุบล ฯ
เมื่อวันจันทร์ที่ 1 มีนา จึงบอกต่อมาเพื่อให้ทุกคนทราบ....

[SENG9]

ขอแสดงความดีใจกับบัณฑิตใหม่ คุณสมศักดิ์ ณ ทุ่งพัฒณาการ

[SENG9]

และคุณศิริชัย ไก่ย่าง เอ๊ยไม่ใช่ ศิริชัย ณ ราชมังคลา




ปริญญาโท คณะบริหาร ม.รามคำแหง ทั้งคู่ (แก่แล้วยังขยันเรียนอีก)....เฮ้อ...




จารึก....ถ่ายภาพ
seng9...ข่าว

[พิงธรรม์]

ผมตั้งใจจะรายงานตัวว่ากลับจากเที่ยวเวียดนามถึงบ้านได้ซักสองสามวันแล้วครับ

ตั้งใจจะเข้ามาช่วยเฮียเซ้งดันกระทู้นับแต่เมื่อถึงบ้าน แต่ก็มัวตอบเมล์พรรคพวกที่กองสุมในกล่อง

เช้านี้ตื่นไปซ้อมวิ่งเจอรายการถ่ายรูปฉลองและแสดงความยินดีกะมหาบัณฑิต เฮียสมศักดิ์กะคุณศิริชัย ต่างจบมหาบัณทิตโปรแกรมด้านการบริหาร

ผมขอร่วมชื่นชมด้วยครับ เป็นมหาบัณทิตที่แก้มดูจะตอบไปหน่อย ถ่ายรูปดูไม่มีหุ่นผู้บริหาร เพราะซ้อมวิ่งเยอะครับ

ขอให้มีเวลาวิ่งตลอดไปนะครับ

[หางแฮ้ม]

ผมตั้งใจจะรายงานตัวว่ากลับจากเที่ยวเวียดนามถึงบ้านได้ซักสองสามวันแล้วครับ

ตั้งใจจะเข้ามาช่วยเฮียเซ้งดันกระทู้นับแต่เมื่อถึงบ้าน แต่ก็มัวตอบเมล์พรรคพวกที่กองสุมในกล่อง

เช้านี้ตื่นไปซ้อมวิ่งเจอรายการถ่ายรูปฉลองและแสดงความยินดีกะมหาบัณฑิต เฮียสมศักดิ์กะคุณศิริชัย ต่างจบมหาบัณทิตโปรแกรมด้านการบริหาร

ผมขอร่วมชื่นชมด้วยครับ เป็นมหาบัณทิตที่แก้มดูจะตอบไปหน่อย ถ่ายรูปดูไม่มีหุ่นผู้บริหาร เพราะซ้อมวิ่งเยอะครับ

ขอให้มีเวลาวิ่งตลอดไปนะครับ

กลับมาแล้วหรือครับ ช่วยมาเล่าเรื่องที่เล่าค้างอยู่ต่อที ยังติดตามอยู่ครับ

[พิงธรรม์]

ผมไปเที่ยวเวียดนามงวดนี้ไปแบบสบายหน่อย

ขอเอาเรื่องเที่ยวครั้งนี้มาเล่าสู่กันฟังก่อนนะครับ ส่วนเรื่องหลวงพระบางที่เฮียเซ้งสั่งให้ลุยเอ้ยให้ดันเป็นรายวันนั้น ขอค้างไว้ที่เรื่องกาแฟหลวงพระบางที่ยังไม่จบแถมยังพาดไปถึงตอนซื้อกาแฟเม็ดอยู่แถวเวียงจันท์เมื่อยี่สิบปีก่อน

ครับขอจบการเล่าเรื่องเที่ยวเวียดนามงวดนี้แล้วจะวกหัวกลับไปต่อ...เรื่องเที่ยวหลวงพระบางกะฮียเซ้ง

ต้นตอการได้ไปเที่ยวเวียดนามงวดนี้ เกิดจากกองเชียร์ประจำตัวผมที่คอยดูแลจัดการหาสเบียงให้ผมได้ไปเที่ยวปั่นจักรยานทุกวันนี้ "เกิดอยาก"ไปเที่ยวด้วยให้เห็นด้วยตาตนเองบ้าง ในถิ่นที่ผมเคยไป

จากเดิมที่พอใจแค่ที่ผมเป็นฝ่ายไปเที่ยแล้วกลับมาเล่าให้"กองเชียร์ของผม"ฟัง

ฟังอย่างเดียวจากที่เคยสนุกที่เอาแต่ฟัง กลายเป็นจะไปด้วย

เอาละซี

ครั้นผมชวนให้ซ้อมจักรยานเพื่อไปกัน"ก็ได้" ผมว่านะ

"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม" กลับสวนคำ "จะหาเรื่องให้ตายหรือยังไง จะไปเที่ยวนะไม่ใช่จะไปลำบากตัว"

ครับ...มันก็เลยกลายเป็นการเที่ยวแบบผมออกจะสบาย คือ"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"จัดการรวบรวมกะตังค์ซื้อตั๋วเครื่องบิน และเตรียมค่ารถไฟกะรถบัสที่จะใช้ในการเดินทางเที่ยวถิ่นเวียดนาม

"กองเชียร์ประจำตัวผม" เตรียมยื่นวันลางานที่ทำอยู่กะเอาวันเสาร์อาทิตย์สองชุดกะวันหยุดชดเชยอีกหนึ่งชุด

รวมนับวันจากวันที่ออกจากกรุงเทพจนกลับเข้ากรุงเทพได้สิบสองวันเต็ม ในการเที่ยวครั้งนี้

ได้วันสิบสองวันเต็ม ผมก็เสนอแผนเที่ยวให้"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"รับไปพิจารณา ทั้งผมสั่งขอให้"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"จัดการเข้าห้องฟิตเนสฟิตตัวให้พร้อมรับมือกะการเที่ยว

ตอนที่ผมสั่งดูเหมือน"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"จะทำหน้ามึนๆว่าจะไปเที่ยวทำไมต้องฟิตตัว จะไปเที่ยวไม่ได้จะไปแข่งกิฬากะใครเขาที่ไหน

ผมบอก...ไปเถอะไปทำตามสั่ง

ดูเหมือนที่สั่งไปหนึ่งเดือน "กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม" ไปจ่ายเงินค่าใช้สถานที่ฟิตเนสรายเดือนเสียเงินอักโขเพื่อจะทำตามผมสั่ง สอบถามอีกทีไปใช้แค่วันแรกกะวันสุดท้ายก่อนหมดอายุสมาชิก

จ่ายหนึ่งเดือนเล่นแค่สองวัน โฮ่ยยย

ระหว่างที่"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"ไปจัดการฟิตตัวให้พร้อม ผมก็ร่างแผนเที่ยวเสนอไปสามสี่แผน

"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม" อนุมัติแผนเที่ยวเป็นแบบนี้

วันที่หนึ่ง นั่งเครื่องจากกรุงเทพตอนหกโมงเช้า ถึงฮานอยซักแปดโมงเช้า นั่งรถเมล์สายสิบเจ็ดเข้าเมือง บอกกระเป๋ารถเมล์ให้ช่วยบอกเมื่อถึงจุดที่จะต้องลงสำหรับการต่อรถไปสนานีรถไฟ จะไปซื้อตั่วสำหรับไปเที่ยวซาปา กะดานังสำหรับลงไปฮอยอัน

ตอนต่อรถเมล์เมื่อลงจากรถสายสิบเจ็ด ก็ถามคนที่ป้ายรถเมล์ให้ช่วยบอกเบอร์รถที่จะไปสถานีรถไฟ

ตอนนี้เมื่อนั่งรถเมล์ชำนาญ ก็พอจะต่อรถเมล์ได้เองครับ โดยดูที่ป้ายรถเมล์ซึ่งเขาบอกว่ารถอะไรสายอะไรผ่านจุดใด จุดใดในที่นี้เขาบอกเป็นย่าน...ชื่อย่านหรือถิ่นย่อยๆ

ส่วนสถานีรถไฟฮานอย เขาเขียนว่า Ga Hanoi ที่ป้ายรถเมล์จะบอกครับว่ารถเมล์สายใดผ่าน Ga Hanoi ก็ยืนรอครับ

วิธีนี้ผมกะ"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"ก็เป็นแบ็คแพ็คเกอร์เต็มตัว สะพายกระเป๋าเป้ลงจากเครื่องบินต่อรถเมล์ไปสถานีรถไฟ

[Chompoo]

ขอบพระคุณ เฮียเซ้ง และพี่จารึก และพี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ นักวิ่ง นักปั่น(มีกันอยู่สามคน)อย่างมาก ที่ร่วมแสดงความยินดีครับ
ถ่ายเช้า สายได้รูป รายงานข่าวทันที สุดยอดครับ
เห็นหน้ากันชัด ๆ สามนักปั่นหุ้น เอ้ย..ปั่นจักรยาน ตามไม้ค้ำตะวัน ไปไหว้พระบาง ที่สนามหัวหมาก

[พิงธรรม์]

เล่าเพิ่มอีกหน่อย แบบเล่าทั้งแผนและเล่าส่วนที่เจอจริงไปทีเดียว

ไปเที่ยวงวดนี้ผมไปตรงกับช่วงที่เขาห้ามนักท่องเที่ยวไปเที่ยวเวียดนามครับ

ผมไปเที่ยวช่วงวันตรุษ ถึงได้เข้าใจทำไมเขาถึงห้าม

ยกเว้นในส่วนเสียที่ไม่ได้เห็นความจอแจแท้ๆของฮานอย ที่ผมเจอมีแต่ความเงียบ เงียบเสียจนกลายเป็นเมืองสงบไม่ได้บรรยากาศที่ร่ำลือว่ามันจอแจพลุกพล่านถนนเต็มไปด้วยมอเตอร์ไซต์กะผู้คนที่คลาคล่ำกะการทำกิน

ถนนมีแต่ความเงียบปราศจากรถ ร้านรวงแถบทั้งหมดก็ปิดสิ้น

ของกินหายาก ที่หาเจอก็ประเภทหาบหรือวางตั้งขายริมถนน ราคาแพงเกินจะฝืนใจสั่งมากิน นึกในใจมันแพงกว่าทุกครั้งที่ตูมา...แพงอิ๊บอ๋าย

ทุกครั้งที่"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"แถเข้าไปอยากจะกิน เพราะ"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"ไปเที่ยวบอกวัตถุประสงค์ว่าจะกินให้อร่อยในเวียดนาม ผมถามราคาเป็นต้องรั้งมือฉุดมือไว้...เฮ้ยใจเย็นไว้ มันไม่น่าจะแพงขนาดนี้

ภายหลังก็ต้องยอมครับ

ถามคนพื้นที่เขาบอกมีคนทำออกมาขายให้พอมีของกินก็ดีแล้ว แพงไปหน่อยก็กินไปเถอะ หากผมไม่โดนหลอก...คนท้องถิ่นเขาก็ก็กินของแพงเช่นกับเราในช่วงตรุษ

[พิงธรรม์]

แต่ส่วนดีของการเที่ยวช่วงวันตรุษในฮานอย ที่ผมคิดว่ามันดี

คือผมเที่ยวเวียดนามหลายครั้ง คงต้องตั้งหลักนับนิ้วมือถึงจะนับได้ครบเที่ยว

สารภาพครับ ไม่เคยกำแหง(ปั่น)เที่ยวให้ถึงฮานอย ทั้งเพราะไม่ชอบด้วยร่ำลือเป็นเมืองใหญ่และพลุกพล่าน ทั้งไม่ชอบค่าใช้จ่ายมันแสลงโรคไม่มีกะตังค์ในกระเป๋าของกระผม (หากไปคนเดียวโดยไม่มี"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"ตามไปด้วย)

การปั่นครั้งก่อนๆในเวียดนาม เคยปั่นใกล้เมืองฮานอยแค่ห้าหกสิบกิโลก็หันหัวกลับหนึ่งครั้ง ตอนนั้นปั่นลงจากซาปาปักหัวกลับลงด้านใต้ตามหมายเลข ๓๒...ก็หนึ่งครั้ง

อยู่แถวเมืองวินห์ใต้ฮานอยเกือบสามสี่ร้อยกิโลเมตร ตอนปั่นหลุดจากด่านนาแมว เมืองเหี้ยมในลาวก็หนึ่งครั้ง

ผม...ก็ไม่เคยเข้าฮานอยเลยครับ

เมื่อมาเจอฮานอยช่วงวันตรุษ ที่ถนนมันเงียบสงบ รถราแทบจะไม่มีมันก็เป็นโอกาสดีจริงๆที่ได้เดินสำรวจบ้านเมือง ย่านเมืองเก่า Old Square อย่างสบายใจ

ครับเป็นส่วนดีของการเที่ยวในช่วงนี้

ที่เหลือที่จะเล่าก็เป็นส่วนเสียละครับ

นอกจากเรื่องของกินที่แพงขึ้นเกือบเท่าตัว ก็เรื่องการเดินทางไปเที่ยวอย่างเที่ยวซาปาและดานังเพื่อไปฮอยอันนี่ ที่เผอิญ...เผอิญ"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"เกิดนึกอยากจะขอลองนั่งรถไฟเวียดนาม มันถึงได้เจอของสนุกเกินคาดหมาย

ผมจะเล่าต่อประกอบแผนการเที่ยวที่นำเสนอ"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"ก่อนบินนะครับ

[พ่อน้องปาล์ม]

ขอร่วมแสดงความยินดีกับมหาบัณฑิต ป๋า Chompoo ด้วยครับ

ขอบพระคุณ เฮียเซ้ง และพี่จารึก และพี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ นักวิ่ง นักปั่น(มีกันอยู่สามคน)อย่างมาก ที่ร่วมแสดงความยินดีครับ
ถ่ายเช้า สายได้รูป รายงานข่าวทันที สุดยอดครับ
เห็นหน้ากันชัด ๆ สามนักปั่นหุ้น เอ้ย..ปั่นจักรยาน ตามไม้ค้ำตะวัน ไปไหว้พระบาง ที่สนามหัวหมาก

[พิงธรรม์]

ครับตามแผนผมที่เสนอต่อ"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม" ของผมไว้

วันที่หนึ่ง นั่งเครื่องเข้าฮานอย จัดการซื้อตั๋วรถไฟสำหรับไปกลับซาปา และไปดานังค้างฮานอยคืนที่หนึ่ง

วันที่สอง เที่ยวฮานอยหนึ่งวัน นอนฮานอยอีกหนึ่งคืน

วันที่สาม นอนบนรถไฟเข้าLao Cai

วันที่สี่ เช้าถึงLao Cai ต่อรถตู้ขึ้นซาปา ถึงซาปาหาที่พักแล้วเดินเที่ยว นอนที่ซาปาคืนที่หนึ่ง

วันที่ห้า ตื่นเช้าเที่ยวพื้นที่แถวซาปา
นอนซาปา

วันที่หก ตื่นเช้าเช่ามอเตอร์ไซต์ขี่เที่ยวชนพื้นบ้าน ตกเย็นนั่งรถตู้กลับลง Lao Cai นั่งและนอนในรถไฟกลับฮานอย

วันที่เจ็ด รถไฟวิ่งถึงฮานอยตีสี่ หลับนกในอาคารของผู้โดยสารรอรถไฟ ฝากกระเป๋ากับที่บริการเช่าตู้รับฝากของ เดินแกร่วในฮานอยหนึ่งวันเต็ม รอเวลารถไฟออกจากฮานอยไปดานัง นอนในรถไฟ

วันที่แปด ถึงดานังประมาณเกือบบ่ายครึ่ง ต่อรถไปฮอยอัน นอนฮอยอัน

วันที่เก้า ตื่นเช้าเช่ามอเตอร์ไซต์ขี่เที่ยวที่ฝังศพจักรพรรดิ์ (เลือกเอาซักที่ก็พอ...ผมบอก"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม") นอนเว้

วันที่สิบ ตื่นขึ้นรถตูที่ซื้อทัวร์เที่ยว DMZ (หาเรื่องไปกีซอนเพื่อต่อกลับลาวบาว) ตกเย็นนั่งรถต่อจากกีซอนไปด่านลาวบาว...๑๘ กิโลเมตร นอนที่ฝั่งลาว

วันที่สิบเอ็ด นั่งรถชายแดนกลับสะหวันนะเขต ต่อรถมุกดาหารกรุงเทพ

วันที่สิบสอง ถึงกรุงเทพเช้า "กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"เตรียมตัวทำมาหากินต่อ

จบโปรแกรมเที่ยว

เมื่อกลับถึงกรุงเทพ"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม" รวบรวมค่าใช้จ่ายแล้วแจ้งกะผมว่าใช้ไปตกคนละแปดพันบาท ผมทำอาการตกใจประกอบสีหน้า เฮ่ย...ผมไปกับคุณวิจารณ์ (เขียนเล่าเรื่องให้น้าเป็ดฟังยังไปไม่ถึงไหนเลยครับ แต่น้าเป็ดลงรูปให้หมดกล้องแล้ว) สองคนสิบวันเต็มแค่คนละพันห้าร้อยเอง

ผมพูดแล้ว เริ่มรู้ตัวเกือบจะเอามือตบปากตัวเอง

ก็"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม" ทุกทีก็จัดสรรงบให้ผมเที่ยวตามผมเบิก

แล้วนี่"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"ก็อุตส่าห์ไปพิสูจน์ด้วยตัวเองแล้วการเที่ยวต่างแดนมันต้องใช้เงินเยอะ ผมน่าจะผสมโรงเออออไม่น่าค้าน น่าจะเก็บเป็นหลักฐานงวดหน้าของบ"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม" ไปเที่ยวจะได้ขอได้เยอะ

ไม่น่าเอาตัวเลขจริงไปเผยให้"กองเชียร์ประจำส่วนตัวผม"รู้เลย โธ่เอ้ย...เรา