สองเฒ่า ระยอง -เชียงราย - ปาย - เชียงใหม่

[แมวภูเขา (อาร์ต)]

ลุ้นว่าจะหาน้ำได้อย่างไร จะเป็นอะไรร้ายแรงไหม แต่คิดว่ากลับมาเล่าได้คงจะไม่เป็นไร
แล้วถ้าไม่มีรถวิ่งผ่านมาเลยล่ะจะทำอย่างไรครับ

[The Stranger]

เสือแหวกรำพึง
รอบปั่นสุดท้ายแห่งความทระนง
เสือแหวกลุกขึ้นมาปั่นต่อ บอกตัวเองว่าสภาพร่างกายขาดน้ำอย่างนี้ อีก 9 กม.ถึงอ.งาว ไม่น่าเป็นไปได้ แต่ความทระนงตะโกนด่าให้สู้ต่อ
เขากลืนน้ำลายติดๆกัน พอครั้งที่4 ก็ไม่มีน้ำลายเหลือ มีแต่ลิ้นไก่เหนียวหนืดดิ้นกระแด่วๆกระทบหลอดคอ ซึ่งแห้งผากร้อนผ่าวลงถึงช่องท้อง
หวั่นว่ามันจะรุนแรงจนทำให้เขาไตวายหรือไม่ หลายปีก่อนอาการขาดน้ำทำให้เขาไตวายเฉียบพลัน ต้องนอนรักษาต้วถึงครึ่งเดือนจนรู้ไปทั่วตำบล เมียต้องเลิกการเที่ยวภาคเหนือกลางคัน ตีรถตู้กลับมาดูแล พลอยให้คนอื่นในรถต้องอดเที่ยวไปด้วย
หล่อนเฝ้าไข้อย่างเอาใจใส่ไม่ขาดตกบกพร่อง เช็ดตัว ป้อนข้าวน้ำ เอากระปุกฉี่เปลี่ยน ถ้ารวมได้เป็นตุ่ม เพราะสองสามวันแรกจากคนตัวผอมกะหร่อง เขาเปลี่ยนเป็นตัวบวมฉุยังกับอึ่งอ่างยักษ์
พอนึกถึงเรื่องนี้ เขาเกือบลืมไปแล้วว่า นางยักษ์ขมูขี เคยดีกับเขาปานฉะนี้
ส่วนตัวเขาซิ หล่อนนอนป่วยเพราะผ่าตัดมดลูก ปวดแสบร้อนทรมานผิวหนังจากการแพ้ ขอให้เขาช่วยเช็ดตัวให้ เขาทำให้เหมือนกัน คือเช็ดตัวให้หล่อน 3 พรืดอย่างเสียไม่ได้ แล้วหันไปลุ้นบอลโลกต่อ
ความทรงจำทำให้เขารู้สึกรักสงสารนางยักษ์ขมูขีขึ้นมาจับใจ กลับไปนี่เขาจะโอบกอดและลูบหัวหล่อนซึ่งจะ เป็นครั้งแรกในรอบ 5 ปี วันเวลาที่ผ่านมาเขานึกว่าหล่อนเป็นแค่เพื่อนหรือคนหุงข้าวที่มีหน้าตาบูดบึ้ง
ทุกเช้าเย็นบนเตียงคนไข้ พยาบาลสาวหน้าแฉล้มจะยิ้มแป้นชะโงกหน้ามาพูดกับเขา
“ฉีดยาหน่อยนะคะ”
หน่อยนะคะของหล่อนคือเข็มฉีดยาหลอดใหญ่ขนาดฉีดให้น้องควาย เมื่อหล่อนเดินยา แขนของเขาปวดร้าวเหมือนจะระเบิดออกเป็นจุล ทรมานอย่างนี้เป็นห้าหกนาที จนเขาอยากจะอ้าปากร้องระบายความเจ็บปวดให้สุดเสียง
เข็มฉีดยาของหล่อนทำให้เขาหวาดผวายิ่งกว่าพระยามัจจุราชมายืนกวักมือเรียก
บอกตัวเองว่า เขาจะต้องไม่เป็นไตวายที่น่ากลัวอีกแล้ว
.
คอที่กำลังกลายเป็นผง ทำให้เขาอยากจะกินขนมปังแผ่นทาโชกด้วยนมเนยและแยม กลั้วโอวัลตินหรือไมโลเย็นเฉียบใส่น้ำแข็ง ตามด้วยน้ำเขียว 1 ขวด และน้ำเปล่าแช่เย็นอีกหนึ่งขวด
ทั้งหมดคือระนาดความคิดที่ไล่เรียงของเสือแหวกที่กำลังกระหายน้ำ
ในที่สุด ก็หมดแรงสู้ เนื้อตัวและขาสั่นระริก
เสือแหวกจอดรถ
คิดเสมอว่าต้องสู้ให้ถึงที่สุด ก่อนจะขอความช่วยเหลือจากคนอื่น บัดนี้เขาถึงที่สุดแล้ว
เพื่อรักษาเป้าหมายและการต่อสู้ให้คงอยู่ต่อไป
การเดินทางครั้งนี้จะต้องไม่จบที่โรงพยาบาล
เขาเตรียมตัวโบกรถเพื่อขอน้ำ แม้ว่ามันดูพ่ายแพ้ และหมดสิ้นความทระนง
ยังไม่ทันจะได้ทำดังคิด ด้านหลังก็มีเสียงมอเตอไซค์สำลักกึกกึกมาหยุดลง คู่ผัวเมียชาวบ้านลงจากรถ
“รถเป็นไรหรือ” เสือแหวกเดินไปถาม
“น้ำมันหมด” ผู้สามีตะแคงรถจนนอนเพื่อควานหาน้ำมันหยดสุดท้าย
“มีน้ำแบ่งให้ผมบ้างไหม หิวน้ำจนหมดแรงปั่น”
สองคนยิ้มตอบ กุลีกุจอล้วงน้ำในถุงผ้าให้ เสือแหวกกรอกไว้ 1 ขวด และทั้งสองยังให้อีกหนึ่งขวดลิตรโดยที่ยังเหลืออีกหนึ่งขวดลิตร
ขณะที่ทั้งสามสาละวนให้และรับน้ำกันอยู่นั้น รถสิบล้อคันที่ช่วยเสือChee ไว้ก็จอดพรืด
“เอาน้ำ” คนขับตะโกน ในมือถือขวดลิตรยื่นออกมา
“ขอบคุณ มีแล้ว” เสือแหวกตอบ
“เอาไปเถอะ เพื่อนบอกให้ผมเอามาให้”
เสือแหวกวิ่งข้ามถนนไปรับน้ำจากหนุ่มวัยสามสิบกว่า ใบหน้ากร้านด้วยริ้วรอยสู้โลก
“ขอบคุณครับ” เสือแหวกตะโกนก้องไปสุดเส้นถนนและแนวป่า ตามหลังรถบรรทุกที่ตะบึงจากไป

“มีลูกกี่คน”เสือแหวกถามตั๊กที่ยืนอยู่ ขณะที่สมชายนั่งคร่อมรถ ฟังและยิ้ม
“สองคน” ตั๊กตอบ
“อยู่ป. ไหน”
“ป. 2 กับป.ห้า” ถ้าเสือแหวกจำไม่ผิด หล่อนตอบอย่างนี้
เสือแหวกควักตังค์จำนวนหนึ่งวางใส่มือของตั๊ก
“เอาไปให้ลูก บอกว่าลุงที่ปั่นจักรยานกำลังจะอดน้ำตาย ให้หลานไปกินไอติมแท่งที่อร่อยที่สุดของโรงเรียน”
ทั้งสองรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน
เสือแหวกกำมือของตั๊กแน่น
“รับไปเถอะ ไอติมจะช่วยให้เด็กเตือนความจำของสมชายกับตั๊กว่าเคยช่วยเหลือผม”
ทั้งสองจากไป
“เสือchee ผมรอดตายแล้ว” เสือแหวกโทรรายงาน
ขวดลิตรของสองผัวเมียนั้นสีขุ่นเพราะเก่าเก็บเพื่อใช้อย่างคุ้มค่า แต่น้ำที่เสือแหวกกรอกลงคอนั้นอร่อยยิ่งกว่าน้ำอมฤต ราคาแพงใดๆที่เคยกลืนกินมา
สองล้อเพื่อนยากพาพุ่งไปข้างหน้าอีกครั้งพร้อมกับผิวถนนที่เลื่อนหายไปใต้วงล้อ
เสือแหวกแว่วเสียงของเด็กพูดในห้วงคิด
“พ่อแม่ จำได้ไหมว่าเคยเอาน้ำให้ลุงที่ปั่นจักรยานกำลังจะอดน้ำตาย แล้วลุงเขาเลี้ยงไอติมแท่งที่อร่อยที่สุดในโรงเรียนให้หนู”
เสือแหวกยิ้มกับตัวเองจนแก้มย่นอย่างมีความสุข ซึ่งมีแต่คนที่ปั่นรถจักรยานเท่านั้นจึงจะรู้ได้

[The Stranger]

ห่างมาอีก 3 กม. เสือCheeโบกรถจักรยานยนต์คันแรกที่วิ่งมา
"เห็นรถจักรยานมั้ย" เสือ Cheeถาม
"เห็น เอาน้ำให้แล้ว คนขับสิบล้อก็เอาให้" สมชายตอบ
"ท่าทางจะตายมั้ย"
"ยังไม่ตาย"สมชายหัวเราะ
ขณะคุยกัน มีกระบะคันหนึ่งกลับรถมาหา

[The Stranger]

คนขับรถกระบะถาม
"มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ"
"ไม่มีหรอกครับ ถามว่าเจอเพื่อนผมที่ขี่ตามมามั้ย ขอบคุณครับ"
วันนี้สองเสือเจอคนดีมีน้ำใจถึง 3 คน
ทั้งหมดจากไป สักครู่เสือแหวกก็โทรมารายงาน
"เสือChee ผมรอดตายแล้ว"
"รู้แล้ว ผมเจอผัวเมียที่เอาน้ำให้เสือแหวกแล้ว พักให้มีแรงแล้วค่อยมา ผมจะรอ"
เสือCheeเอนหลังเอาหัวพาดไหล่ทางและคิด ความแน่นอนอย่างหนึ่งของเสือแหวกคือ จะเร็วจะช้า ในที่สุดเขาก็จะโผล่หน้ามา ยิ้มร่าอวดฟันเกๆ ของคนอื่นดูเท่ แต่ของเสือแหวกอัปลักษณ์ พร้อมกับชูกำปั้นทุบอากาศ และถ้าปลอดคนเสือแหวกก็จะตะโกนล้อเลียนสำเนียงคนใต้ว่า
"เรวาตำดื้ย!"

[The Stranger]

ทำไมไม่ต้องไม่ได้ไม่จำในสิ่งที่ไม่ได้ไม่ต้องไม่อยากไม่ลืม
16.40 น. สองเสือหอบหิ้วสังขารมาถึงร้านค้าข้างทางอ.งาว ก่อนถึงทางแยกไป พะเยา คุณศรี ศิริวิมล แม่ค้าสาวสวยเจ้าของร้าน ความงาม ความมีน้ำใจ และความอ่อนหวานของเธอเสมือนคำปลอบโยนจากยมบาลว่า อ่ะ ยัอเย่น ปลอบใจเสือพเนจรที่เกือบอดน้ำตาย

โอ้..งาว กม. 9
ใครก็ขูดความทรงจำออกจากความขี้ลืมของสองเสือมิได้

[The Stranger]

โฉมงามกับนักปั่นอสูร

[ming_khwunchai]

ฝีมือสำนวนการเขียนหนังสือขั้นเทพ เห็นภาพตามตัวหนังสือที่บรรยาย กับอีกมุมหักมุก
ย้อนบรรยายได้ขำกลิ้ง นึกถึงตอนสอนหนังสือลูกศิษย์ คงสนุกกันน่าดู ไม่ทราบว่าพรุ่งนี่ว่างไหมครับ จะแวะไปกระทบ
ไหล่ท่านพี่ทั้งสองหน่อย

สวัสดีครับท่านละออ พูดถึงเรื่องน้ำแล้วขอขอบคุณอีกครั้ง กับขากระติกขนาด1.5ลิตร ที่ให้พี่หมิงมา ก็ช่วยให้รอดจากการขาดน้ำ
มาได้ทุกทริปเลย

[The Stranger]

โลกหมุนไปตามทางของโลก เราหมุนตามโลก แต่ด้วยวิธีหมุนของเรา
ว้าว! คำคมของเสือChee นะนี่ แต่ขอโทษ ทู่เหลือเกิน เพราะต้องผ่านการถูกับหลอดลมมาก่อน
เสือแหวกตีความห้าวัน เมากลิ้งแต่ยังหาสาระมิเจอร์ร์

เสือCheeทิ้งเสือแหวกมาไกลลิบอีกครั้ง งัวเทียมเกวียนข้างทางทำให้เขาอยากรัองไห้ เขาร้กและผูกพันกับพวกมันมาก
พ่อกับแม่ ชาวนาแห่ง ต.ชากบก เลี้ยงงัวฝูงใหญ่ส่งเสียลูกๆเรียน มีอยู่ปีหนึ่งที่เสือcheeหนีเรียนมาเลี้ยงงัว พร้อมกับวิทยุทรานซิสเตอร์เทินไหล่แนบหู ฟังละครวิทยุคณะแก้วฟ้า ที่เขาติดงอมแงมยิ่งกว่าวัยรุ่นติดแคมฟรอกกับฺฮิฮ่า

[The Stranger]

18.53 น. ณ ที่นี้ ไม่มีใครหยุดความมืดช่วยสองเสือได้ อีก 30 กม. สู่พะเยาเพื่อหาที่พักแรม

[The Stranger]

ราตรี สาวน้อยที่เสือChee ฝนห้วคิวจีบในวัยหนุ่ม ความทรงจำอันแสนหวานที่แทงทะลุพรวดเข้ามาในราตรีแห่งคืนข้างแรมที่เขาต้องฝ่าข้ามไป

[The Stranger]

ราตรีเดียวกันที่เสือchee เคลิ้มกับความหลัง แต่เสือแหวกอุจจาระหด ลมDarkหาย
ด้วยความเร็ว เฉลี่ย 20 กม.ต่อ ชม.เพื่อตามเสือChee ให้ทัน เสือแหวกภาวนา
เจ้าประคู้ณ อย่าเจอหลุมขอบคม และยางแตกเลย

[The Stranger]

ลุงก้อง ครับ
สองเสือผ่านและแวะสักการะศาลเจ้านั้นด้วย อยู่ด้านซ้ายช่วงต้นของเส้นทางอ.สอง-งาว คิดว่าลุงเนตรต้องมาจากทางอ.งาวแน่ จึงมาหมดน้ำและหมดแรงที่แถวศาลเจ้า เส้นทางสอง-งาว ประมาณ 50 กม.

ลุงแซม ครับ
ช่วงดื่มกินทำลายอาการคอแห้งนั่นแหละครับ คือรางวัลชีวิตของนักปั่น เราก็อิจฉาลุงแซมเหมือนกัน

เสือWutmtb ครับ
ตอนเจอเหตุการณ์ต่างๆ ออกจะหน้าดำคร่ำเครียด แต่พอผ่านมาได้และหวนนึก ก็มักกลายเป็นเรื่องขำ

คุณแมวภูเขา(อาร์ต) ครับ
ตั้งชื่อล้อเลียนตัวเองแบบแอนตี้ฮีโร่ให้สองเสือได้ฮา รูปที่ส่งมาเด็ดขาดมากเลย บรรยายไม่ถูก แต่ชอบ

คุณเสือละออ ครับ
สองเสือตั้งกฎในการเขียนทริปนี้ไว้ว่า
ข้อ 1 พยายามเขียนให้เพื่อนเสืออ่านแล้วฮา
ข้อ 2 ถ้าเขียนไม่ฮา ให้กลับไปอ่านข้อ 1

เสือหมิง ครับ
ขอบคุณในคำชม และกำลังใจ ขอเขียนและโพสต์ให้เพื่อนเสือครึกครื้นก็สุขใจแล้ว

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามชีวิตบนหลังอานของสองเสือ

เสือchee & เสือแหวก

[OFF]

ปั่นไปแบบนี้เป็นความฝันผมเช่นกัน แต่ไม่มีเวลาเยอะแบบนี้สักที เป็นกำลังใจให้ครับและยังติดตามอยู่นะครับ ทั้ง 2 ท่านสุดยอดจริงๆครับ นับถือๆ

[The Stranger]

หลังจากมืดอย่างที่สุด คุณจะเห็นแสงสว่างที่สุดเช่นกัน
เส้นทางงาว-พะเยา เป็นเนินเล็กๆสั้นๆ สลับทางราบ
เสือChee ตะลุยฝ่าความมืดไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ ตาของเขาคมกริบเมื่อมองไกลแต่ถ้ามองใกล้ไร้แว่นเขาไปไม่เป็น
เนินเล็กๆสั้นๆ ไม่ทำให้เขาเหนื่อย แต่การรีบเข้าเกียร์บวกกับความมืด ทำให้เขาเข้าเกียร์มั่วที่สุดในชีวิตการปั่นจักรยาน

เสือแหวกอาศัยเส้นจราจรสีขาวมัวซัวนำทาง กระนั้นต้องเพ่งจนกล้ามเนื้อตาเจียนขาด ศัตรูต้วฉกาจคือ ลัง โต๊ะ ที่แม่ค้าวางขายของ ซึ่งเขาเกือบกระโจนเข้าใส่หลายที
อย่างไรก็ดี ยังมีแสงไฟจากบ้านอยู่บ้าง ถ้าเป็นอะไรไปก็พอไปขออาศัยนอนสักคืน
ถ้าไม่โชคร้ายไปเจอบ้านร้างผีสิงเข้าให้
ความแน่นอนอย่างหนึ่งที่เสือแหวกมั่นใจก็คือ ถ้าเสือแหวกผ่านเส้นทางนี้ไปได้ เขาจะได้เห็นเสือChee รออยู่ ณ จุดหนึ่งเสมอ ด้ว่ยรูปพรรณสัณฐานของรถที่เห็นเพียงเงาตะคุ่ม เสือแหวกก็จำได้

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เมืองมหาวิทยาลัยนเรศวรก็ประดับประดาแสงไฟตามรายทางยาวนับกิโลต้อนรับสองเสือ ผู้อ่อนล้าโหยหิว
คืนนี้ สองเสือพักค้างหอพักนักศึกษาราคา 350 บาท

วันที่ 10 เมษายน 2552
วันที่ 7 ของการเดินทาง[/color]
ตีห้าสองเสือลาจากเมืองมหาวิทยาลัยที่ยังมีไฟสว่างเป็นระยะ
เวลา 6.01 น.สองเสือปั่นมาแล้ว 973.9 กม.

[kudorn]

อ่านแล้วสนุกจริงๆครับ ลุ้นและขำมากๆ รอตอนต่อไปครับ