จวนตีห้าเต็มที... ไม่ร่ำไร ไม่ร่ำลา เพราะไม่รู้จักใครแล้วนี่
ปั่นออกจากตัวเมืองหลวงพระบาง เมืองมรดกโลก ปล่อยความมืดโรยตัวไล่หลังมา
อาศัยแสงไฟที่พอมีในเมืองแถวชานเมือง ปั่นมาตามถนนหมายเลข 13
ก่อนถึงท่ารถขนส่งหลวงพระบาง... อ้าว...โน้นมีปั่นสวนมาสองคัน
หยุดทักทายกัน เพราะดูชุดที่ใส่ก็รู้ว่าเป็นคนไทยด้วยกัน
อ๋อ... เพื่อนพี่จุก สวนรถไฟ ...
พี่ใหญ่ มากันสองคัน
ยืนคุยกันสักพัก ถามข่าวคราว
พี่ใหญ่แจ้งข่าว... นัดกับพี่จุกไว้ที่หลวงพระบาง
ผมบอกไปว่า... พี่จุกออกไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ไปกับกลุ่มสวนหลวง
พี่ใหญ่บอกผมรู้แล้ว โทรคุยกับพี่จุกตั้งแต่เมื่อวานเย็น
บอกตั้งใจจะตามไป... แต่คงตามไม่ทันแล้ว
ผมถามว่า...ทำไมหรือครับ
พี่ใหญ่บอก... พี่จุกกับพวกทั้งหมดโบกรถเหมาข้ามภูพระบาท ข้ามกิ่วกระจำไปแล้ว ยังไม่รู้ไปพักที่ไหนเลยเมื่อคืน
เสือโอบอก... อย่างนี้เราก็คงตามไม่ทันหร็อกพี่พี
ผมบอก ไม่เป็นไร คงไปเจอกันที่วังเวียงโน้นเลย
ร่ำลากัน พี่เค้าบอกจะอยู่เที่ยวหลวงพระบางวันสองวันแล้วจะปั่นกลับไปเข้าทางหนองคายเหมือนกัน
ไม่รีรอ เสือโอ นำหน้าออกไป ผมปั่นตามทิ้งระยะพอควร ด้วยไม่รู้สภาพถนน และก็มืดพอควร...
