นิยายรักขาดตอน ทริปล่องใต้ ขอไปด้วยคนนะ...นะ

[เหน่งหนักแน่น]

ไม่มีอะไรที่ดีไปกว่านี้อีกแล้ว กระป๋องที่สามถูกยกขึ้น น้ำสีเหลืองอำพันไหลลงสู่คอตามด้วยถั่วลิสงสองสามเม็ด มันคือกับแกล้มที่ดีที่สุดในตอนนี้
กล้องแคนนอน G10 ที่บันทึกภาพตั้งแต่เริ่มออกเดินทางจากกรุงเทพฯ ถูกนำออกมาเปิดดูภาพย้อนหลังตั้งแต่วันที่ 11 เมษายน อืม...วันนี้ที่นี่ พังงา ความเมื่อยล้าของการเดินทางมันแทบจะละลายไปทันที เมื่อคราใดก็ตามที่ได้เห็นภาพของเรา ที่บันทึกความทรงจำตามรายทางที่ผ่านมา นี่หรือ คือสิ่งที่...นักเดินทางท่องเที่ยวทางไกลด้วยจักรยานต้องการ

สองตาจับจ้องอยู่ที่จอ LCD ของกล้อง ดูไป ยิ้มไป กระป๋องที่สี่ถูกเปิดตามออกมา ไม่รอช้าที่จะยกมันขึ้นดื่มทันทีที่เห็นปลายฟองสีขาว
อึ๊ด..อึ๊ด..อึ๊ด..พรึ๊บ..พรึ๊บไฟทั้งห้อง ดับลงประมาณ 3 วินาที

สำลักเบียร์ คือ อาการของข้าฯตอนนี้ พุ่งออกมาทั้งทางปากและจมูก อาหารที่ทานตอนเย็นนั้นรวมกับเบียร์ที่เพิ่งจะดื่มลงไป มันช่างสามัคคีกันออกมาพร้อมกันซะจริง
กระป๋องเบียร์ ยับลงไปทันที จากแรงบีบของมือข้าฯ หัวใจเต้นเร็วและแรงขึ้น เหงื่อที่มือและขา เริ่มออกมาจนรู้สึกได้
เฮ้ย..เฮ้ย..เฮ้ยไรฟร๊ะ สมองสั่งการให้พูดแค่นี้ แต่ทำไม มันอ้าปากไม่ออกว่ะเนี่ย ฮือ..ฮือ..ไรฟร๊ะ ตายแน่เลยตรูงานนี้ เฮอ..เฮอ..ได้แต่คิดอยากจะตะโกนออกมาแต่มันร้องไม่ออก

สักครู่...ไฟก็สว่างขึ้นพรึ๊บ สิ่งที่ทำอันดับแรกเลยคือ มองไปรอบๆตัว ว่ามันจะมีอะไรไหม สองตาจ้องไปที่ประตู เงียบสนิท จะมีก็เพียงแต่ แรงลมของแอร์คอนดิชั่นเท่านั้น ที่ได้ยินตอนนี้ เวลาที่มันเดิน
ผ่านไป ณ.ตอนนี้ ทำไมมันช่างช้าเหลือเกินว่ะ ...

เงียบสนิท ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆทั้งสิ้น เงียบจนแทบจะได้ยินเสียงของหัวใจที่มันเต้นแรง รัวและถี่ เสียงหายใจ เสียงพัดลมแอร์ พัดลมแอร์ เฮ้ย..เฮ้ย..เฮ้ยไฟมันตกตั้งนานแล้วแอร์มันทำงานต่อเลยได้ไงว่ะเนี่ยตรูยังไม่ได้เดินไปสับคัทเอาท์ลงแล้วเปิดใหม่เลยนี่หว่า
เธออยากให้ฉันอยู่ด้วยไหม...เธออยากให้ฉันอยู่ด้วยไหมเธอเสียงเรียกเข้าของโทรศัพย์ดังขึ้นพร้อมๆกับการสั่นของตัวเครื่อง

สถานการณ์ตอนนั้น ที่ผู้อ่านคิดว่า ข้าฯควรจะทำอย่างไร สิ่งที่พิสูจน์ไม่ได้เพิ่งจะเกิดขึ้นและตามมาด้วยเสียงเพลงเรียกเข้าที่มันช่างเหมาะเจาะอะไรเช่นนี้
วุด ส้มบางมดเป็นไงบ้างพี่เหน่ง ถึงไหนแล้วในบอร์ดน้องๆเค้าถามหาพี่กัน บางคนว่าพี่ข้ามไปมาเลย์แล้ว 555
ถึงแม้ว่ามันจะทำให้สะดุ้งและสะเดิดไปบ้าง แต่ยามนี้มันไม่มีอะไรดีกว่า มีเพื่อนคุยด้วย ถึงแม้ว่าจะได้ฟังแค่เสียงกัน ข้าฯก็ได้เล่าถึงความประทับใจต่างๆ สถานที่เที่ยวแต่ละแห่งและอดไม่ได้ที่จะพูดถึงเหตุการณ์ต่างๆของผู้ร่วมทริปให้ วุด ส้มบางมดฟัง
วุด ส้มบางมดพอ..พอแล้วครับพี่ วุดบอกมาตามสายพร้อมกับอาการ สำลักน้ำลายตัวเอง ขืนพี่เล่าต่อผมตายแน่เลย เอาไว้ผมไปรออ่านสรุปทริปพี่เหน่งดีกว่า
น้องวุด จะรู้หรือไม่ว่า ขณะที่ พี่เหน่งเล่าไปแล้ววุดหัวเราะนั้น พี่เหน่งของน้องอ่ะ มันหัวเราะเคล้าด้วยน้ำตาปนกันไป

[เหน่งหนักแน่น]

สิ่งที่เกิดขึ้นไม่กี่นาทีที่ผ่านมานั้น ท่านผู้อ่านจะเชื่อหรือไม่นั้น ข้าฯมิอาจที่จะไปชี้นำได้ แต่สิ่งที่ข้าฯมั่นใจที่สุดคือ เอาเรื่องจริงที่เกิดขึ้น มาถ่ายทอดให้กันฟัง

หลังจากที่วางสายกับน้องวุด ส้มบางมดเรียบร้อย ข้าฯไม่รอช้าที่จะ ยกมือสองข้างขึ้นมาประกบกัน พนมมือ นั่นแหละครับ

สิ่งที่ข้าฯมองไม่เห็นและไม่ทราบว่าท่านยังอยู่ในห้องนี้หรือไม่ ผมตั้งใจที่มาเที่ยว มิได้ตั้งใจที่มาลบหลู่แต่อย่างใด อย่างไรก็ตามสิ่งใดที่ข้าฯได้กระทำลงไปแล้วไม่ถูกต้อง ข้าฯกราบขอขมา มาณ.ที่นี้ด้วย

สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดในตอนนี้ ก็คือ ทำได้แค่นี้หล่ะว่ะ ข้าฯคิดอยู่ในใจ ทันใดนั้นเอง

อึ๊ด..อึ๊ด..พรึ๊บ..พรึ๊บ ไฟทั้งห้องก็ได้ดับลงอีกครั้ง เหมือนกับครั้งแรกเปรี๊ยบเลย เหมือนกับให้ข้าฯรู้ว่า
รับทราบ...ย้อเย่น

[เหน่งหนักแน่น]

สองกระป๋องที่เหลือ ถูกจัดการให้หมดไปอย่างรวดเร็ว สมองสั่งการช้าลงอาจจะเนื่องจากความเครียดที่เพิ่งผ่านมาผสมโรงเข้าไปด้วย แค่นี้ยังไม่พอ ยาคลายเส้นและพาราฯ อย่างละสองเม็ด ถูกกินตามลงไปหวังเพื่อจะกระตุกหนังตาให้หลับลงได้ง่ายขึ้น

หกโมงครึ่งทุกอย่างเรียบร้อยแบกเจ้าเสือขี้ดื้อลงมาพร้อมสัมภาระ โกดำมารอก่อนหน้านี้แล้ว ทีมเสือพังงารออยู่ที่สนามกีฬากลางประจำจังหวัดเพื่อรอถ่ายรูปเป็นที่ระลึก นับเป็นเกียรติแก่ข้าฯ เป็นอย่างยิ่ง
ปั่นออกมาที่สายรอบเมืองอาหารข้าวแกงปักษ์ใต้คือมื้อเช้าในบริเวณปั๊มน้ำมัน ทุกอย่างเรียบร้อย คุณลุงสมนึก โกดำ คุณลุงนครธน ก็นำทีมปั่นไปส่งข้าฯที่อำเภอทับปุด ระยะทางจากอ.เมืองพงงามาถึงทับปุดน่าจะประมาณ30km พอถึงตัวอ.ทับปุดแวะทานกาแฟกันสักหน่อย
คุณลุงสมนึก โกดำ คุณลุงนครธนเดินทางโชคดีปลอดภัยนะเหน่ง ถ้ามีโอกาสข้างหน้ามาเที่ยวใหม่นะ
สิ้นเสียงของคุณลุงทุกท่าน เหล่าเสือพังงาก็ได้ปั่นรถออกไปโดยไม่ได้หันกลับมามองข้าฯอีกเลย ภาพวันนั้น...ยังประทับใจและอยู่ในความทรงจำของข้าฯ จนถึงณ.วินาทีนี้อยู่เลย

[เหน่งหนักแน่น]

วันนี้จะเป็นวันแรกที่ข้าฯจะต้อง ปั่นเดี่ยว เข้าจ.กระบี่ แต่จากข้อมูลที่ได้สอบถามพี่ธานินทร์520แนะนำว่าให้เลยไปพักที่คลองท่อม เพราะวันรุ่งขึ้นจากคลองท่อมไปจ.ตรังจะได้ไม่ยาวมาก

[ลุงก้อง]

ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ทิดเหน่ง เจ้าที่เจ้าห้อง คงจะน้ำลายไหลอยากจะกิน เบียร์ แน่ๆ อดโซมานาน
ทำไมถึงไม่ให้เขากินด้วย สักกระป๋อง หนึ่งเขาก็พอใจไม่มารบกวน เเหม่ทำขี่เหนียวไปได้ อิอิอิ จำเอาไว้ๆ เน๊อออออ เอิ๊กกก อิอิอิ

[เหน่งหนักแน่น]

บรรยากาศรายทางที่ผ่าน

[เหน่งหนักแน่น]

ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ทิดเหน่ง เจ้าที่เจ้าห้อง คงจะน้ำลายไหลอยากจะกิน เบียร์ แน่ๆ อดโซมานาน
ทำไมถึงไม่ให้เขากินด้วย สักกระป๋อง หนึ่งเขาก็พอใจไม่มารบกวน เเหม่ทำขี่เหนียวไปได้ อิอิอิ จำเอาไว้ๆ เน๊อออออ เอิ๊กกก อิอิอิ

สวัสดีคร๊าบ...ลุงก้อง ยังคงเป็นห่วงกระพ้มอยู่เช่นเดิมนะครับลุง แต่...ทำไมลุงถึงเพิ่งจะมาบอกกระพ้มตอนนี้ ลุงก้องเห็นอะไรตอนนั้น ลุงคื้อบ๊อบอกกระพ้มมื่อนั่น มาบอกวันนี้ตอนที่ผมบนหัว กระพ้ม มันขาวไปแว้ว เหอ..เหอ..เหอ

[เหน่งหนักแน่น]

วันนี้ยอมรับว่าถึงแม้จะโล่งใจขึ้นเพราะว่า มันเช้าแล้ว วิญญาณต่างๆมันมองไม่เห็นตอนกลางวัน ลุงก้องเคยว่าเอาไว้แบบนี้ แต่ยังไงก็เถอะ ช่วงไหนที่มีแต่สวนยางหรือสวนปาล์ม อะไร กุ๊ก กุ๊ก กิ๊ก กิ๊ก มันจะต้องใจหายทุกทีไป หรือ ถ้าช่วงไหนปั่นผ่านที่ริมข้างทางชาวบ้านเอาศาลพระภูมิหรือตี่จู๋เอี๊ยมาทิ้งไว้ ยอมรับว่ามัน วังเวง วังเวงชอบกล ขนแขน STAND UPทุกครั้งไป ป๊อดอ่ะป๊อด จั๊กอยู่บ่อ ลื่อใจโบ๋ย

[เหน่งหนักแน่น]

ไม่นานนักก็เริ่มที่จะเข้าตัวเมืองกระบี่ วันนี้ทำเวลาได้ดีพอควร น่าจะเข้ากระบี่ประมาณเที่ยงครึ่งน่าจะได้

[เหน่งหนักแน่น]

ปั่นรวดเดียวถึงตัวเมืองกระบี่ ถ่ายภาพเป็นที่ระลึกกับสัญลักษณ์ของ กระบี่ ซะหน่อย

[เหน่งหนักแน่น]

เก็บภาพเรียบร้อย ท้องเริ่มหิว ก๋วยเตี๋ยวริมทางถูกเติมลงไปซะสองชาม ตามด้วยกาแฟเย็นอีกสักแก้ว เรียบร้อย อิ่มจัง จ่ายตังค์ไปแปดสิบบาท เริ่มเดินทางต่อ ผ่านสนามบินกระบี่ออกมาได้ช่วงนึง รู้สึกว่าอุณหภูมิเริ่มสูงขึ้น ปั๊มน้ำมันคือที่พักกายให้คลายร้อน เหลืออีกไม่กี่สิบโลก็จะเข้าอ.คลองท่อม ชิว ชิว นั่งเล่นเกมส์ ฟัง MP4 จนตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง อืมม์...ได้เวลาเดินทางต่อแล้ววันนี้ พาเจ้าเสือขี้ดื้อ เพื่อนยากปั่นออกมาจากปั๊ม ทำไมมันปั่นไม่ไป หนืด หนืดว่ะ เหลียวหลังไปดู
เฮ้ย...ยางแบนโธ่...มันอะไรกันนักหนาว่ะเนี่ย เมื่อคืนก็ประสาทเสียไปทีแล้ว วันนี้สบายใจมาได้แปร๊ปเดียว งานเข้าอีกแล้วตรู แล้วไอ้ทั้งชีวิตที่ผ่านมาตรูก็ยังไม่เคยที่จะปะยางเองเลย เฮ้อ...

รวบรวมสมาธิเป็นที่เรียบร้อย สมองตอนนี้พยายามเรียบเรียงขั้นตอนต่างๆของการปะยาง ใจเย็นๆ ค่อยเป็น ค่อยไป ใช่..มันต้องแบบนี้..อืมม์..เอ๊ะได้วุ้ย คริ คริ โอ้วว์...สุดยอด ออกมาแล้ว ยางใน อืมม์ไม่ปะ เปลี่ยนเลยดีกว่า ใช่..ค่อยๆยัดใส่ลงไป อ่ะนะ เอ้อ..เรียบร้อย เจ๋งเป้ง..คริ คริ ปัญหามา ปัญญามี แต่ผีไม่เกี่ยวนะ

หลังจากง่วน สาละวน อยู่กับการเปลี่ยนยางเป็นที่เรียบร้อย พอเงยหน้าขึ้นมาเย้ย...มานั่งจ้องตรูตั้งแต่เมื่อไหร่ฟร๊ะเนี่ย
ชายผิวดำ อายุต้องมีเลขสี่ ผอม หนวดเครารุงรัง ผมที่ฟูทั้งหัวสีขาวและดำปนกัน เสื้อผ้าเนื้อตัวมอมแมม นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ที่ข้าฯนั่งเมื่อสักครู่ก่อนยางแบน ข้าฯรวบรวมสติได้ส่งยิ้มให้ไป สวัสดีครับไม่มีเสียงตอบ ใบหน้ายังคงนิ่งเงียบ ไม่เป็นไร ข้าฯจึงเดินไปล้างมือข้างหลังของมินิมาร์ท แต่ก็ยังมิวายที่จะต้องเหลียวหลังไปดู ล้างมือเรียบร้อย ตรวจสอบความเรียบร้อยของเจ้าเสือขี้ดื้ออีกครั้ง OK เรียบร้อยหมด สวัสดีครับพร้อมรอยยิ้มที่ข้าฯคิดว่าดูดีที่สุด เงียบ ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆบนใบหน้า จะมีก็เพียงแต่สายตาที่จ้องมองมาแบบไม่ละสายตา ไปก็ได้ฟร๊ะ

[เหน่งหนักแน่น]

ถึงคลองท่อมประมาณ สี่โมงสี่สิบห้า ที่พักหาได้จากการสอบถามชาวบ้านแถวนั้น OK เยี่ยม กว้าง สะอาด แถมราคาถูก 380 คือราคาที่ตั้งเอาไว้ เจ้าของเห็นเราถีบรถมาไกลลดให้ 350 อืม..yes

จัดการเอาเสื้อผ้ามาซักทำความสะอาด ใจนึงก็คิดเมื่อวานนี้อยู่คนเดียว เจอแบบนั้น วันนี้ ตรูก็อยู่คนเดียว มันจะเกิดอะไรขึ้นอีกไหมว่ะเนี่ย ใจนึงก็พยายามไม่คิด ใจนึงก็ป๊อด กำ พรุ่งนี้ก็ถึงตรังแล้วนี่หว่า มันคงจะไม่ข้ามจังหวัดไปหลอกตรูแน่นอน เมื่อวานโดนที่พังงา แต่ว่าวันนี้ที่นี่มันกระบี่ ถ้าตามมาหลอกแล้วมันจะกลับยังไง555 หลงทางกลับไม่ได้ อืมม์... คิดเข้าข้างตัวเองไปเรื่อยเปื่อย บทสรุปอยู่ที่

กระเพราไก่-ไข่ดาว สองกล่อง น้ำอำพันเย็นๆจัดมา 6 ขวด ย้ำ 6 ขวด

[เหน่งหนักแน่น]

8.45น. คือเวลาที่ตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ ไม่ใช่เช้าสิ มันออกจะสายมากซะด้วยซ้ำไป ว่าแต่...555 ตรูว่าแล้วมันไม่กล้าตามมาหลอก มันกลัวกลับไปไม่ได้ ข้าฯหัวเราะขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี ที่เมื่อคืนไม่มีเรื่องที่ไม่น่าประทับใจเกิดขึ้น

กินไม่ลงคืออาการที่เกิดขึ้นตอนนี้ กว่าจะยัด เข้าไปจนหมดวันนี้ใช้เวลานานพอดู ไม่ต้องสงกะสัย น้ำสีอำพัน คือต้นเหตุเดียวที่ทำให้ข้าฯมีอาการเช่นนี้

แต่ละรอบขาที่ยกขึ้นมา เหมือนใจจะขาดเสียให้ได้ ทั้งร้อนแดด ทั้งแฮงค์ อุก..อุก..อัก..อัก มั๊นเป๋น อุก..อุก..อัก..อัก จังสี้มันต้องถอน จั้งสี้มันต้อง ถอน....
ถึงวังวิเศษ เจอร้านกาแฟ คงจะต้องแวะสักหน่อยไม่ไหวแล้ว ใจจะขาด

[เหน่งหนักแน่น]

อีกไม่นานนัก ข้าฯก็ปั่นมาถึงแยกที่จะเลี้ยวขวาเข้าตรัง ตามป้ายที่ทางหลวงระบุเอาไว้ ข้าวขาหมู ริมทาง คือมื้อเที่ยงของวันนี้ สถานที่เที่ยวต่างๆที่ผ่านมาในวันนี้ข้าฯหมดอารมณ์ที่จะแวะเข้าไปดู หลังจากมื้อเที่ยงเรียบร้อยพักสักครู่ ก็เริ่มที่จะเดินทางต่ออีกไม่กี่โล จ.ตรังอยู่ข้างหน้าเราแล้ว

ปั่นไปคิดไป จะเอายังไงดี จะอยู่เที่ยวต่อ หรือ จะจับรถไฟกลับกรุงเทพฯในวันนี้เลย คิดไม่ตกคืออาการช่วงนี้

[เหน่งหนักแน่น]

สถานีรถไฟจ.ตรัง คือจุดมุ่งหมายตอนนี้และต้องเร็วที่สุดด้วย

ข้าฯสวัสดีครับ โกหรุ่ง ผมเหน่งนะครับที่อยู่อุบลฯ
โกหรุ่งเหน่งหนักแน่นหรอ อ้าวเป็นไง ตอนนี้อยู่ไหน
ข้าฯอ๋อ...ผมอยู่ที่สถานีรถไฟครับ
โกหรุ่งได้ๆ เดี๋ยวผมออกไปหา