อิจฉาแถมหมั่นไส้พวกขาแรง มีเวลาถ่ายรูปดูวิวสองข้างทาง
ผมตะกายแต่ละกิโลฯเหนื่อยแทบตาย หัวจิตหัวใจมันอ่อนอกอ่อนใจไม่มีกะใจจะดูอะไรอื่น
ความสนใจและกังวลระหว่างปั่นมีมากครับ แต่ขีดวงมีจำเพาะแค่เรื่องเดียว...ความปลอดภัยระหว่างปั่น กลัวรถเบียดหรือชนเราตกถนน
ช่วงคอนตูมปั่นลงใต้ ตลอดมาทุกวันที่ปั่น...แม้นกระทั่งถึงตอนยอมแพ้นั่งรถตู้ จนถึงดาลัท
แปลกจริงๆเส้นทางนี้ที่ชื่อก็เป็นเส้นเลขสิบสี่ แต่บรรยากาศสองข้างทางและความสงบระหว่างปั่นต่างกันลิบ
เส้นทางสาย14จากง็อกฮอยมุ่งขึ้นเหนือ สงบและแทบจะไม่เจอบ้านผู้คน จนผมเคยสงสัยในภูมิรู้...ไหนว่าประชากรเวียดนามมันเยอะและพื้นที่อยู่ที่ทำกินมันมีน้อย แต่แถวเส้นทางเลขสิบสี่มุ่งเหนือมันไร้ผู้คน มีแต่ป่า ต้องปั่นกันห้าหกสิบหรือแปดสิบหลักกิโล...ถึงจะเป็นเมืองซักเมืองหนึ่ง ผู้คนกระจุกอยู่แถวนั้น
แปลกจริงๆสายสิบสี่มุ่งลงใต้ มันผิดคาด กลายเป็นทุกระยะไม่เกินสามสิบจะผ่านเมือง...เป็นเมืองขนาดใหญ่เสียทั้งนั้น ทั้งตลอดทางก็มีบ้านผู้คนเรียงรายตลอดสองข้างทาง
แต่ก็แปลกอีกนะแหล่ะ บ้านผู้คนที่เรียงรายกลายเป็นบ้านซอมซ่อ ดังกับว่าขัดสนทางเศรษฐกิจ
สองข้างทางเป็นบ้านซอมซ่อ สร้างแบบลวกๆไม่มีรูปแบบ ไม่เป็นแนว ไม่เป็นแถว ดูแล้วไม่เจริญหูเจริญตาเอาเสียเลย
ความยากจนน่าจะกระจายในหมู่คนเวียดนามใต้ถิ่นแถวนี้ จนโน่นแหล่ะเข้าเขตพื้นที่ๆเฮียเซ้งกะเฮียแป๊ะแวะลงดูสวนยาง(พารา) ความสวยงามของถนนที่มีต้นไม้(สวนยางพารา)ปลูกแน่นเรียงสองข้างทาง ลึกเป็นผืนใหญ่ ถึงจะเห็นสบายตาสีเขียวๆของต้นไม้ ช่วงปลูกยางพาราน่าจะซักไม่กี่กิโลเมตร แล้วก็สลับกับพื้นที่ทำนา ส่วนในพื้นที่ที่นั่งรถตู้ขึ้นไป คงจะร่วมกว่าสองร้อยกิโลเมตร...หลับครับไม่รู้เรื่อง
บนถนนที่ต้องระวังระหว่างปั่นเพราะมันแคบ
เป็นถนนที่แคบ...แคบมากๆและจำนวนรถมีมาก จนถึงวิ่งเป็นขบวนต่อแถวกันทั้งสวนไปและตามมา จนผมเทียบนึกถึงจำนวนรถที่มุ่งออกหรือมุ่งเข้ากรุงเทพบ้านเราแถวรังสิต
รถที่มีร่วมใช้กันในถนน ส่วนใหญ่เป็นรถบรรทุกหกล้อแบบตู้ทึบ วิ่งสองคันมันสวนกันแทบไม่พ้น แต่แปลกเสียจริงๆมันชอบแซง ไม่สนใจว่าข้างหน้าที่จะแซงมันจะมีรถชาวบ้านพวกมอเตอร์ไซต์(ซึ่งวิ่งกันเกลื่อนบนถนนที่เชื่อมเส้นทางนี้)อยู่ข้างหน้ามันหรือเปล่า ไม่รู้ละ...กูจะแซง
อ้ายพวกมอเตอร์ไซต์จะทำอย่างไรได้ ก็ต้องขับหนีลงเสียข้างทางที่ขรุขระ เพราะระดับของไหล่ทางมันไม่เรียบเป็นหินโรย...แค่นั้นเอง ให้ผู้ใหญ่ไปก่อนแล้วค่อยๆเบนหัวรถกลับขึ้นมาบนถนน
พวกจักรยานอย่างเราก็โดนเช่นนั้นครับ แทบทั้งวันที่ต้องกระโจนลงข้างทาง
วิธีแซงหรือวิธีสวน แต่ละคันรถบรรทุกที่มันมา มันมาพร้อมแตรแป๊นๆคันละสามที ตอนมันอยู่ข้างหลัง(หรือข้างหน้าเราที่สวนมา)หนึ่งที ตอนมันเอาแตรรถที่(น่าจะติดระดับหูเรา)ขับจ่อติดตรงกับรูหูอีกหนึ่งที...แต่ละทีหูแทบจะระเบิด หากไม่มีสติเป็นเผลอกระโจนตกใจตกถนน
แล้วมันก็แถมอีกหนึ่งที ตอนมันแซงพ้นไปซักหน่อย...หน่อย(ไอ้ฉิบหาย...อ้ายคนขับ)ทำท่าบ๊ายบายเซย์กูดบาย กูละหน่าย...เสียจริงๆ ไม่น่าเชื่อถนนในเส้นนี้จากคออนตูมตลอดมา ปั่น ไม่สงบ ซักกะติ้ดพระคุณท่าน
ตลอดวันของทุกวันเป็นแบบนี้ แล้วจะขยายต่อในตอนหลัง
