เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

ก่อนเดินทางมาจีนผมเปลี่ยนยางจักรยานโดยเลือกเอาแบบหน้ากว้างที่สุดเท่าที่จะหาได้
เลือกเอาดอกยางที่คิดว่าเกาะถนนมากที่สุด ผมคิดว่าผมเตรียมตัวดีที่สุดแล้ว
แต่มันแทบช่วยอะไรในตอนนี้ไม่ได้เลย ถนนเริ่มลาดลงเขามาเรื่อยๆ
ผมพยายามรักษาแนวล้อให้ตรงที่สุดรวมทั้งใช้เบรคช่วย
เพื่อนปั่นเข้าโค้งตัวเอสไปแล้ว
เขามั่นใจ เขาไม่กังวล เขาไม่กลัว เขากล้า

แต่ผมตรงกันข้ามกับเขาหมด

[นพพล]

อีกไม่เท่าไหร่ก็จะถึงโค้งตัวเอสแล้ว
ตรงนั้นไม่โดนแสงแดดเพราะเหลี่ยมเขาบังเอาไว้ อากาศตรงนั้นหนาวยะเยือกกว่าจุดอื่น ตรงนั้นมีน้ำแข็งจับหนากว่าจุดอื่นแน่นอน ผมเงยหน้ามองเห็นเพื่อนปั่นผ่านโค้งตัวเอสไปแล้ว หลุดจากโค้งนั้นเขาก็ถึงหมู่บ้านนั้นแล้ว
เพื่อนผมนี้เก่งแฮะไม่ล้ม อีกไม่กี่เมตรผมก็เข้าโค้งตัวเอสแล้ว รู้สึกว่าร่องที่แคบอยู่แล้วกลับยิ่งแคบเขาไปอีก
ผมพยายามบีบเบรกให้รถช้าที่สุด เพราะรู้สึกว่ารถเริ่มไหลเร็วขึ้น
ผ่านโค้งแรกมาได้ผมบีบเบรกอีกครั้ง

รถช้าลงแต่มองไปข้างหน้าแทบไม่มีร่องสีดำของถนนให้ล้อจักรยานเลย

[นพพล]

พอเข้าโค้งสอง ผมรู้สึกว่ามือผมส่ายไปมาเพราะพยายามบังคับล้อให้ตรงร่องแคบนั้น
ล้อหน้าผมก็แฉลบหลุดปีนไปบนขอบน้ำแข็งในขณะที่รถเริ่มไหลเพราะแรงเหวี่ยงจากการเข้าโค้ง
รู้สึกว่าล้อหลังแฉลบ รถเอียงเทมาทางซ้าย แล้วตัวผมก็ครูดไถลไปบนน้ำแข็ง

รถโดยสารคันหนึ่งวิ่งสวนทางมาพอดีในขณะที่ผมไถลไปกับพื้น ผมเงยหน้ามองดูคนในรถคันนั้น
ใครบางคนอ้าปากค้างแต่ผมไม่ได้ยินเสียงหวีดร้อง
ผมและจักรยานไถลต่อไปเพราะความลื่น แล้วมันก็หยุด
รถคันนั้นผ่านไปแล้วโดยที่ร่างของผมห่างจากล้อรถคันนั้นไม่ถึงเมตร

[นพพล]

ลมเย็นพัดผ่านผมไปวูบหนึ่ง รถอีกสองคันวิ่งผ่านไปอีก ละอองน้ำบางส่วนกระเด็นมาโดนหน้า
ลำตัวซีกซ้ายรวมถึงเข่าซ้ายของผมแนบสัมผัสอยู่กับแผ่นน้ำแข็งเย็นนั้น
ผมมองดูมัน สีของมันขาวหม่นอมเหลือง
หันกลับไปมองด้านหลัง โชคดีไม่มีรถใหญ่วิ่งตามมา ไม่อย่างนั้นผมอาจโดนเหยียบซ้ำ
ผมค่อยๆขยับมือ ขยับขา ขยับเข่า
มันยังอยู่ในสภาพดี เข่ายังไม่หลุดจากเบ้า ไม่เจ็บ ไม่ปวด

ผมยกจักรยานแล้วลุกขึ้นเดินจูงมันไปยังหมู่บ้านข้างหน้า โชคยังเข้าข้างผม

[นพพล]

ผมกล้าแล้วนะยาย แต่ผมบังคับแฮนด์รถไม่เก่งเหมือนเพื่อนผม
พยายามแล้วนะยายแต่มันก็พลาด
ผมเคยได้ยินว่าเวลาที่คนใกล้ตายมักจะนึกถึงพ่อกับแม่
นาทีนั้นผมคิดถึงอย่างนั้นจริงๆ โชคยังเข้าข้างผม
ผมโชคดีกว่าลูกนกบางตัวเพราะมันโดนหมาจิ้งจอกขย้ำจนตาย

.............................................

[NOKNICE]

ขอบคุณเรื่องราวการเดินทาง

คอยอ่านต่อนะครับ

[นพพล]

9.บทกวีข้างถนน

ต้นหญ้ายังอยู่

มันยืนฝืนหนาว

ฉันก็ยังคงอยู่

[นพพล]

ร้านค้ามีคนมากมาย

ผู้คนเดินหายเข้าไป

ไฟในเตากำลังลุก

[นพพล]

ฉันยืนดูหิมะสีขาว

ก่อนไข่ต้มจะสุก

กาแฟอุ่นก็วาบลงคอ

[นพพล]

10.เมื่อE-coliเริ่มทำงาน

เราใช้เวลาแวะพักกินมื้อเช้าราวหนึ่งชั่วโมงที่ร้านค้าร้านเดิม
ตอนแรกคิดจะกินบะหมี่แต่พอเห็นเพื่อนสั่งหัวมันเผากับไข่ต้มมากินผมก็เปลี่ยนใจ
ท้องไส้ของผมเริ่มส่ออาการพิรุธบางอย่างจึงไม่อยากเสี่ยงกับบะหมี่
มันส่งสัญญาณเตือนตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

[นพพล]

. หิมะตกปรอยๆ รถที่วิ่งผ่านไปมาเริ่มมีเยอะขึ้น ฟ้าเริ่มเปิดแดดส่องแสงจัดจ้าน
แผ่นน้ำแข็งบนผิวถนนเริ่มแตกและกลายเป็นน้ำไหลนองอยู่เต็มพื้นถนน
ผิวหน้าถนนเปิดกว้างเหมือนโดนลอกเปลือก มันกำลังเชิญชวนให้เรากลับไปบนเส้นทางอีกครั้ง
ความวิตกกังวลลดน้อยลงตามจำนวนน้ำแข็งที่ละลายหายไป
ผมเดินไปสำรวจผิวหน้าถนน ฟ้าเปิดเต็มที่ สีฟ้าปกคลุมจากตีนฟ้าด้านหนึ่งไปยังตีนฟ้าอีกด้านหนึ่ง
ความมั่นใจเริ่มกลับมาแล้ว ผมไม่รั้งรอที่จะปั่นตามเพื่อนไปในทันทีที่เขาปั่นลงไปบนถนน
ผมอยากเป็นลูกนกตัวแรกที่บินตามหลังแม่ไป

หมาจิ้งจอกไม่มีวันกินผมได้หรอก

[นพพล]

. เกือบบ่ายสองโมงเราจึงออกเดินทางโดยปั่นย้อนกลับขึ้นเนินเขาไปอีกครั้ง ผ่านโค้งตัวเอสนั้น
บริเวณนั้นยังคงเย็นเยือกเพราะอยู่ในเงาของหน้าผา
ถึงมันจะมีน้ำแข็งอยู่มากที่สุดแต่น้ำแข็งก็ละลายไปเยอะแล้วเมื่อเทียบกับช่วงที่ผมปั่นผ่านมาในช่วงเช้า
คงเหลือหิมะสีขาวก็เพียงตามขอบถนนที่ไม่โดนรถเหยียบเท่านั้น
เมื่อน้ำแข็งละลายหายไป โค้งแห่งนั้นก็ไม่เหลือร่องรอยของความน่ากลัวอยู่อีกเลย
มือสองข้างผมผ่อนคลายแต่จับแฮนด์ไว้อย่างมั่นคง ตามองไปข้างหน้าสลับกับมองไปที่พื้นถนน
ล้อหน้าไม่โยกไม่ส่ายแม้กำลังออกแรงขึ้นเนิน
หากมีร่องล้อก็คงอยู่ในร่องโดยไม่หลุดออกไปไหน

[นพพล]

ไม่นานเราก็กลับขึ้นมาจุดกางเต็นท์เมื่อวานอีกครั้ง
ระหว่างที่ปั่นผ่านหน้าผานั้น แหงนมองมันอีก มันยังมีเศษหินตกลงมาเรื่อยๆ
ผมแวะเข้าข้างทางที่เพิงอีกครั้ง ตรงดิ่งไปหลังเพิง
แบคทีเรียมันเริ่มโจมตีอีกครั้ง ถือเป็นการถ่ายเหลวครั้งที่สามในรอบยี่สิบสี่ชั่วโมง
แม้จะยังไม่มีอาการปวดท้องแต่ผมต้องทำใจไว้ล่วงหน้าว่าผมคงหนีมันไม่พ้น
ถ้าโชคดีก็คงไม่หนักมาก แต่หากโชคร้ายก็คงเหมือนเพื่อนผมที่แล้วมา

ชีวิตที่รอดตายจากถนนมาได้แล้วผมยังต้องการอะไรมากกว่านี้อีกหรือ

[นพพล]

การที่หิมะตกตั้งแต่เมื่อวานทำให้ของข้างทางไล่ไปจนถึงหุบเขาข้างล่างเต็มไปด้วยสีขาวของหิมะ
มากบ้างน้อยบ้างแล้วแต่พื้นที่นั้นๆ
สีขาวของหิมะตัดกับสีดำของพื้นดินและรั้วเหมือนภาพที่ร่างด้วยดินสอก่อนจะระบายสีใส่เข้าไปจนสวยงามในภายหลัง
ยิ่งปั่นลึกเข้าไปในเส้นทางบนที่ราบสูงเรายิ่งเจอกับหิมะตลอดสองข้างทางมากขึ้น
ทำให้การปั่นทำเวลาได้ช้าลงไปด้วย ไม่ใช่เพราะมีหิมะอยู่เต็มถนน
แต่เป็นเพราะมัวแต่หยุดถ่ายภาพแทบตลอดทางบ่อยมาก

[นพพล]

ขอบคุณเรื่องราวการเดินทาง

คอยอ่านต่อนะครับ

.
ขอบคุณครับ