ถ้วยก็ยังเหลือ และยังรอ แต่อย่างเรามันไม่มีคู่ควรที่จะปั่น
ผ่านตรงที่เขาเรียกว่าเส้นชัย
ระยะทางแห่งความยากลำบากที่ยังไม่รวมอีกประมาณ
300 เมตรสุดท้าย ทั้งหมด 44.92 ก.ม.
(ตกลงมันกี่กิโลกันแน่หว่า...คุ้มจริง ๆ เลย แถมแหลก)
AV แค่เนี๊ยะ 15 k.m./h. ระยะเวลาแห่งความท้อแท้
รวม 2.55 ช.ม.
กลับมาไม่ทันรถน้ำ...ต้องเอาโคลนเนินหอมกลับบ้าน
เนื้อตัวไม่ได้ล้าง เอาผ้าเช็ดตัวชุบน้ำเช็ด ๆ ๆ เอาพอ
เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างทุลักทุเล ไม่เปนรัย...กลับบ้าน ๆ
ขับรถขึ้นถนน...ล้อจมโคลน รถติดหล่ม..ม่ายนะ
กรำอารัยกันนี่!!
ก้ม ๆ เงย ๆ กันอยู่ไม่รู้จะทำงัย รถน้ำของเทศบาลขับผ่านมาอีก
เลยขอให้พี่เค้าช่วยลากรถขึ้นจากหล่ม ขอบคุณมาก ๆ นะคะ
ถ้าไม่ได้พี่สองคนนี้...ไม่รู้จะกลับบ้านได้ป่าว
เค้าเรียกชื่อจับของรางวัลก็วิ่งไปรับไม่ทันอีก ช่างเหอะ
ไม่อยากได้รัยแล้ว...อยากกลับบ้านมาก ๆ
ขอชมนักปั่นหญิงเหล็กในสนามนี้ แรงกันทุกคน
เก่งสุดยอดเลยค่ะ
ส่วนเรา...ไปปั่นเที่ยว ปั่นเล่นเหมือนเดิมดีกว่า เข็ดมาก ๆ
คงไม่เอาแล้วสนามแบบนี้ ลาก่อน ๆ
