ผมคิดว่าคงอยู่คนสุดท้ายแล้วล่ะ 
ช่วงนี้เจอการทำถนนอีกแล้ว แถมขึ้นเขาอีก ปั่นต้องเลี่ยงไปขอบๆ ถนน มีการปิดเส้นทางเป็นระยะๆ ปั่นเรื่อยๆ มองเห็นใคร กำลังตามทันแล้ว และก็หยุดถ่ายรูปอีก ยังงี้จะจี้ตามทันเมื่อไรเนี่ยเรา ช่วงลงเขาผ่านส่วนที่ปูหินคลุกอาจจะระวังวัดพื้นเมื่อไร เข้าเนื้อแน่ เลยช้าๆ แต่ชัวร์ไว้ก่อน จนมาทันจนได้ มีอากง ป๋าปั๊ม พี่เชน น้องกะปิ และน้องที่จี้ตามหลังมา ส่วนน้องเล็กพี่คำไดดูแลอยู่ด้านหลัง ไม่น่าห่วง
มหกรรมไต่ลูกสองซึ่งยาวกว่าลูกแรกเท่าตัว ยาวประมาณ 2.5 กม. ขึ้นอย่างเดียวยาวๆ ไม่มีให้พักขาเลย ผมอัดขึ้นรวดเดียวถึงยอดเนินเกือบไม่รอด แต่ก็พยายามกัดฟันสูงกับทางชันให้ได้ จาน 1-1 ควงขาประมาณ 80 รอบต่อนาที จนใกล้ถึงยอดเร่งมากเกินไปจนหอบ บางทีฝืนร่างกายไม่ดีหัวใจจะวายได้ ระดับความชันคาดว่าเกิน 12 % แน่ๆ จอดพักกับป้ายบอกเลี้ยวไปบ้านทองคูน แต่ผมตรงไปคิดว่าไปทางที่ไม่ชันมากช่วยได้ดีกว่าชันแต่สั้นแม้จะประหยัดตั้ง 20 โลก็ตาม.....ปัญหาตอนนี้คือน้ำใกล้หมดอีกแล้ว และขนมก็จะหมดด้วย เหลือเพียงลูกอมคาปิโก้ที่พกติดตัวมา ไม่รู้ว่าจะเจอร้านค้าเมื่อไร
โลมาโด้ เขียน:พี่แจ๊คผมสังเกตุเห็นมีตาบ้าที่ไหนมานุ้งผ้าเช๊ดตัวอยู่ข้างรถตอนที่พี่จัดรถอะ 555
e21smn เขียน:ระหว่างรอเพื่อนๆ ผม เสือเที่ยง คุณภา ก็ปั่นชมเมือง ซึ่งพอหลังจากนี้เลนส์ 50 มิลที่ลองเอามาใช้หลังจากที่น้อคไปเมื่อตอนบ่ายก็เสียถาวรตอนนี้พักอยู่ที่ศูนย์แคนนอน ไม่เป็นไรวันรุ่งขึ้นเอาเลนส์กระบอกข้ามหลามลุยก็แล้วกันระยะทาง 20 กว่ากิโลเอง (ไม่รู้อนาคตตัวเองอีกแล้ว)
ชอบภาพนี้จัง ถ่ายแนวแคนดิตได้สวยงาม และน่ารักมากๆ ของเด็กน้อย ........โบนัสแล้วในการลงเขายาวๆ และเทโค้งไปมา เป็นการลงเขาที่สนุกมากๆ แม้จะต้องจอดเป็นระยะเมื่อเห็นภาพตรงหน้าแล้ว ต้องหยุดถ่ายภาพ แต่เหมือนเป็นสิ่งดีในการลงที่ไม่เร็วเกินไป แม้กระนั้นความเร็วบางช่วงก็เกิน 50 กม./ชม. จนต้องเบรคเป็นระยะ ภาพข้างหน้าเป็นแหล่งการทำเหมืองทองคำของลาวที่จะต้องส่งไปคัดแร่ที่ออสเตรเลียอีกครั้ง จะเห็นมีรถนำขบวนวิ่งนำรถขนแร่ทองทั้งวัน ทางเส้นนี้เพิ่งเสร็จใหม่ๆ ทางจึงดีมากและเรียบสนิท เวลาลงเขาจะมั่นใจยิ่งขึ้น การอ่านไลท์ได้แม่นยำจะช่วยให้ลงเขาได้ดี และต้องกล้ามั่นใจ ถ้าไม่ชัวร์ก็ค่อยๆ ลงจะดีที่สุดครับ
ลงเขามาเจอร้านค้า และได้จอดรอกันอยู่แล้ว ผมจอดถ่ายรูปก่อนที่จะลงมา น้ำหมดพอดีเลย พยายามมองหาขนมคุ๊กกี้ของจีน แต่ร้านค้าบอกหมดไปแล้ว เคยทานทริปภูสามสุ่มแล้วติดใจ ตอนจอดถ่ายรูปมีรถอีแต๋นของชาวบ้านจะยกลูกสาวให้เฉยเลย ผมก็ไม่ค่อยกล้ามองเท่าไร และก็ไหลลงไปก่อน เวลาผ่านไปเร็วมากจะ 4 โมงเย็นแล้ว ยังต้องผ่านเขาลูกใหญ่ที่เห็นตรงหน้านั่นให้ได้ก่อน
เดินทางกันต่อ ทางลงไปยังหมู่บ้านเป็นชุมชนใหญ่มีเกสต์เฮาส์ให้พักกันด้วย หลายคนมองแล้วอยากจะพักซะที่นี่ ฝนก็ไล่หลังเรามาเรื่อยๆ จนปรอยๆ ลงมาเก็บกล้องก่อน ผมบันทึกภาพชุมชนมีสายน้ำไหลผ่านกลางหมู่บ้านกับสะพานไม้ตอ่ไปก็อาจจะเปลี่ยนเป็นสะพานปูนใหม่หมด
........ตอนนี้คิดว่าคงทันมืดพอดี เนื่องจากมืดช้าประมาณ 1 ทุ่ม กับเส้นทางที่คำนวณไม่น่าเกิน 20 หลักแล้ว กับเวลาเพียง 4 โมงครึ่งเท่านั้น จึงรีบไปต่อให้ทัน ผมอัดขึ้นเขาแล้วใช้จานกลาง ความเร็วช่วงนี้คุมที่ 10 กม./ชม. ใส่ไปให้หมด จนมาเจอโค้งหักศอก จอดพักหน่อยล่ะกันมีรถโดยสารมาพอดีจะไปยังเมืองไซยสมบูน แต่ไม่หวังขึ้นเพราะดูเวลาแล้วเอาอยู่ 555 ...... ซักพักพี่เชน อากง ป๋าปั๊มก็ตามมาถึง น้องกะปิท่าจะหมดแล้ว ก็ประคองกันมาเรื่อยๆ ผมอัดต่อไปอีกที่นี้เจอทางลูกรัง แถมชันมากๆ อีกแล้ว ผมไม่ไหวแล้วจอดจูงขึ้นไปถึงจุดชมวิวด้านบน ยังไม่หมดทางชันไปต่ออีก น้องกะปิขึ้นรถไปแล้ว มีรถเซอร์วิสมารับขึ้น ที่นี้เหลือ 4 คนเท่านั้น
.......ผมขึ้นไปถึงจุดสูงสุดจอดพักรอคนอื่นๆ ก่อน แต่นานมากๆ ไม่มาซักที พักร้านค้าซื้อน้ำดื่มมาเติม สอบถามว่าเหลืออีกกี่หลัก เพียงแค่ 12 หลักเท่านั้นมองเวลา 5 โมง 37 นาที ถ้าลุยต่อคงทัน ยังไม่ทันคิดได้ยินเสียงรถดังมา พี่เชน อากง ป๋าปั๊ม เรียกให้ขึ้นรถ ผมเสียดายเลยกะว่ายิงให้ถึงเมืองไซยสมบูนได้ แต่อาจจะมืดระหว่างทางได้ ไฟที่เตรียมมาก็ไม่ค่อยสว่าง กลัวอันตราย จึงขึ้นรถต่อไปส่งถึงเมืองไซยสมบูนเลย ถือว่าดีครับบางทีเราอาจจะประเมินผิดจากความจริงก็ได้ เพราะทางยังไม่ราบเรียบมีเนินเล็กๆ อีกสองเนิน ก่อนถึงหมู่บ้านทุ่งหญ้าที่เคยมองไว้ว่าจะมาถ่ายรูปให้ทัน ความคิดผมคงต้องมาอีกรอบเป็นแน่ๆ รอให้เปิดเมืองเป็นแหล่งท่องเที่ยวถาวรก่อน เพราะช่วงนี้ยังเป็นเขตปกครองพิเศษอยู่ การมาจะต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าหน้าที่ว่าให้มาได้หรือไม่ ผมอยากจะปีนขึ้นยอดภูเบี้ยด้วย สอบถามพี่วีว่าจะต้องใช้เวลา 2 วันในการเดินขึ้นไป มีอะไรหลายๆ อย่างที่กะไม่ได้ตามแผนที่วางไว้ ไม่เป็นไรครับ โอกาสหน้ายังมีให้แก้มือ ช่วงนี้ก็นั่งรถสบายๆ ไปส่งถึงในเมืองดีเหมือนกันครับ
