นิยายรักขาดตอน ภาค6 กนกลายโบตั๋น ชุดพรหมลิขิตที่บิดเบือน คุนหมิง<>หยวนหยาง

[met]

เพิ่มเติมตรงนี้เท่าที่พอปะติดปะต่อ

ทะเลสาบฝูเซี่ยน และ ทะเลสาบซิ่งหยู เดิมไม่ต่อถึงกัน ป้ายตรงนี้ทำขึ้นเพือจารึกประวัติการขุดคลองชลประทานเชื่อมทะเลสาบทั้งสองเข้าด้วยกัน โดยตรงกลางมีสวนสาธารณะคือศาลาที่ตรงนี้เองสำหรับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวด้วย ปากทางฝั่งทะเลสาบซิ่งหยูจริง ๆ จะมีอาคารประตูน้ำควบคุมการระบายน้ำด้วย แต่ช่วงที่เราไปคาดว่าน้ำจะน้อยท้้งสองทะเลสาบ ไม่มีการเปิดประตูระบายน้ำครับ

[เหน่งหนักแน่น]

ผรุ๊ด ผรุ๊ดดด ปรู๊ด ปรู๊ดดด แปร๊ด แปรด แปรด แปรดดด ปรู๊ดดดดด ผรี๊ดดดด ฝิด ฝิด...

ถึงแม้สถานการณ์รอบด้านจะไม่ค่อย ไฉไล เท่าไหร่นัก แต่สถานการณ์ส่วนตัวของผมตอนนี้นั้น มันไม่มีอะไรที่จะต้องคิดมากไปกว่า เบ่งมันออกมาให้หมด..ผมยังคงก้มหน้า มองต่ำ มือซ้ายก็ถือกางเกงที่ถอดออกมา ส่วนมือขวาถูกกางออกเพื่อบดบังเหน่งหน้อย ในใจลึกๆนั้นก็สงสารตัวเองอยู่ไม่ใช่น้อยที่ต้องมา..ตกที่นั่งลำบากเช่นนี้

เฮ้ย..ไอ้ปิง วู๊ ทิชชู่กะขวดน้ำกรู เอาเข้ามาให้หน่อยวุ้ย..
ผมตะโกนร้องบอกออกไป โดยไม่ได้สังหรณ์ใจเลยสักนิดนึงว่าในซองสองข้าง ซ้ายและขวา ของผมนั้นมีสิ่งมีชีวิตเคลื่อนไหวอยู่
ผมเอาวางไว้หน้าประตูแล้วไง มองไม่เห็นรึ เสียงบักปลิงร้องตะโกนออกมา

ว่าไปแล้ว..ในใจก็คิดอยากจะเคืองบักปลิงมันเหมือนกัน แม๊..แทนที่จะเอามาส่งให้ถึงชานชะลาซะหน่อย แมร่ม..ต้องให้เราเดินออกไปเอาเอง
อุ๊ต๊ะ..แล้วกรูจะเดินออกไปยังไงนี่ ไอ้กากเดนที่มันทะยอยออกมานั้นไม่ใช่แบบแห้งซะด้วย สองแก้มก้นตอนนี้ก็เลอะซะ กรำจริงๆ

ภายในห้องน้ำของปั๊มน้ำมัน
ผมต้องเดินออกมาที่หน้าประตูห้องน้ำ ในสภาพที่ ขาถูกกางออกคล้ายๆลิง ชะนี เวลาเดิน มือซ้ายก็ถือกางเกง ส่วนมือขวานั้นก็ต้องกางออกเพื่อบดบังเหน่งหน้อยของผม โซซัด โซเซด้วยอาการที่ จุก ในตัวเองเพราะเหน่งน้อยนั้น แกว่งไป แกว่งมาตีหน้าขาด้านในของตัวเอง และเมื่อเดินถึงหน้าประตูทางเข้าห้องน้ำผมก็เห็นบักปลิง ยืนหัวเราะอยู่ตรงจุดจอดรถจักรยานหน้าประตูห้องน้ำ (ตามภาพถ่าย)

อ้าว..เวรละมรึง ตลกนักหรือมรึงยืนขำอยู่ได้ ทิชชู่กะขวดน้ำกรูหละ
เอ๊า..ผมก็บอกแล้วไงผมเอาวางให้เฮียแล้วตะกี๊นี้ ไม่เชื่อเฮียลองเดินเข้าไปถามไอ้สองเด็กปั๊มหน้าสวยในห้องน้ำดูดิ กร๊ากกกก

ผมไม่ได้นึกสังหรณ์ใจเลยจริงๆ เพราะไอ้ตอนที่กำลังนั่งปฏิบัติภาระกิจอยู่นั้น ช่วงที่ผมเบ่งพลังลมปรานออกมา เหมือนกับมีเสียงสะท้อนทั้งซ้ายและขวา แต่..ทำไมเสียงมันไม่เหมือนเสียงเราทั้งความยาวของเสียง ความนุ่มและแน่นของเสียง ลีลาการลากเสียง ความพริ้วไหว ช่างต่างกันมากมายนัก

ฉิบหายหล่ะกรูงานนี้ รวบรวมสติได้และไม่รีรออะไรให้เสียเวลา ผมจึงร้องตะโกนออกไปแบบสุดเสียง

ทิชชู่ กะ ขวดน้ำกรูอยู่หนายยยย
สิ้นเสียงร้องของผม เด็กปั๊มหน้าสวยในตาขีดเดียวทัั้งสองนาง ก็ปรี่เข้ามาในระยะประชิดโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว นางหนึ่งนั้นก็ทำหน้าที่ในส่วนของกระดาษทิชชู่ และอีกนางนึงนั้นก็ทำหน้าที่ในส่วนของน้ำในขวด ทั้งสองนางต่างแบ่งหน้าที่กันทำอย่างตั้งอก ตั้งใจ ส่วนตัวผมนั้นไม่สามารถที่จะกระดิกตัวทำอะไรได้เลยนอกเสียจากยืนอยู่ เสย เสย ให้น้องนวลนางหน้าตี๋จัดการให้มันเรียบๆร้อยๆไปในภาระกิจทั้งสองอย่าง ส่วนภาระกิจที่สามนั้น หุ หุ

สะบายเลยหล่ะสิไอ้คุณเฮีย..
แม๊...กรูคิดสงสัยตั้งนานทำไมห้องน้ำที่นี่ไม่มีน้ำล้างชำระ วันนี้ได้คำตอบล่ะ เค้าบริการดีจริงๆนะมรึง ขอบอก..

ภาพถ่ายจากเหตุการณ์จริงครับ

[met]

อี๋ อ๊าย ยะแหยง ทำไรอ่ะเฮีย ... เผ่น

[หนุ่มน้อยบ้านนา]

อี๋ อ๊าย ยะแหยง ทำไรอ่ะเฮีย ... เผ่น


แล้วพี่เหน่งจะมีแรงปั่นไหมนั่น.....

[เหน่งหนักแน่น]

อี๋ อ๊าย ยะแหยง ทำไรอ่ะเฮีย ... เผ่น


แล้วพี่เหน่งจะมีแรงปั่นไหมนั่น.....

เล่นเอา..หล่อยทั้งแขน ทั้งขา หุหุ

[เหน่งหนักแน่น]

ช่วงเวลาแห่งความสุข..ช่างสั้นนัก บางครั้งมันก็มาเร็วและจบเร็วจนแทบตั้งรับกับความผิดหวังไม่เป็นเหมือนกัน

ไหวไหมหละเฮีย..หน้างี๊ซีดเชียวนะ ข้างหน้านั่นไอ้เครื่องนำทางมันบอกว่าเราจะต้องเข้าไปในทางด่วน Tong Jian Highway นะ ผมเช็คแล้วเช็คอีก มันก็ยังยืนยันว่าให้เข้าและมีเส้นนี้เส้นเดียวด้วยที่จะมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองตงไห่ ไปก่อนละกันยังไงไปว่ากันข้างหน้าอีกที

ทางเริ่มไต่ระดับขึ้นเขาอีกครั้งนึงในเย็นวันนี้ เราปั่นกันมาจนถึงด่านเก็บเงิน ผมยังคงปั่นอยู่แนวหน้าจนสังเกตุเห็นมอเตอร์ไซส์คันหนึ่งผ่านด่านไป อ้าวเฮ้ย..ผมนึกในใจ แบบนี้ก็ไม่น่าที่จะมีปัญาหาอะไรแน่นอน ริมทางด้านขวาเป็นป้อมของ จนท.ทางหลวง ผมจึงแสร้งทำเป็นไม่เห็นว่า มันมีสิ่งมีชีวิตอะไรอยู่เบื้องหน้าทางขวามือผม

ปั่นไป ผิวปากไปเหมือนว่าเราเข้าใจดีว่า ทางด่วนนี้เราก็สามารถเข้ามาใช้งานได้ ผมปั่นจนเลยด่านมาประมาณ 150เมตรน่าจะได้
เห็นป่ะ..บักปลิง กรููบอกแล้วทำใจสะบาย สะบาย ไม่ต้องไปถง ไปถามอะไรให้มากเรื่องว่าเข้าได้ไหม เนียลเข้ามาเด๋วก็ดีเอง เห็นป่ะ

ไม่มีเสียงตอบรับ..อ้าว..แมร่งหายไปไหนอีกละ ไม่ได้การมันหายไปไหน ผมจึงจอดรถและหันหลังกลับไปตรงป้อมของ จนท.ทางหลวง เห็นบักปลิงนั้นยืนเก้ๆกังๆ ประมาณว่าจะเอายังไงดีกับชีวิตดีในตอนนี้ ไม่รอช้า..ผมจึงหยิบกล้องออกมาจากหน้าแฮนด์ ดึงซูมสุดช่วง 200จึงเห็นได้ว่า

บักปลิงมันยืนปาดน้ำตาอยู่ก่อนถึงหน้าป้อม จนท.ทางหลวง ประมาณว่ายึกๆ ยักๆ กล้าๆ กลัวๆ ทำไมไม่รอกรู๊..

ทริปนี้แมร่ง...ดรามา อะไรกันนัก กันหนาว่ะ น้ำตาแตกได้ทุกวัน

[เหน่งหนักแน่น]

วันนี้..เราสวนลมแต่เช้าอากาศเย็นแต่แดดแรงทั้งวัน บ่าย 3โมงกว่าละแถมยังต้องไต่เขาขึ้นเนินอีกในตอนเย็นไม่แปลกเลยที่ตอนนี้ สองหนุ่มไทยหน้าตี๋จะมีสีหน้าที่ บอกบุญไม่รับ สำหรับผมแล้วด้วยนั้นการถ่ายท้องในปั๊มน้ำมันยิ่งทำให้ร่างกายเสียน้ำและเกลือแร่ไปพอสมควร อาการหมด จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยสำหรับผมในเย็นวันนี้

[เหน่งหนักแน่น]

2ภาพสุดท้าย ที่มีอยู่จากกล้องผม 1ภาพ และ จากกล้องบักปลิง 1ภาพ ก่อนที่ปัญหาใหญ่จะตามมาในค่ำคืนนี้

หากจำไม่ผิด จากจุดที่ผมยืนถ่ายภาพมัสยิดนี้ ระยะทางที่ปั่นเข้าเมืองน่าจะเหลืออีกประมาณ 20กว่าโล สภาพร่างกายของผมที่อ่อนล้าเต็มทน เพราะวันนี้เราใช้ระยะทางมากพอสมควรเกือบๆ 100โล ไม่ต้องเดาให้ยากบักปลิงก็คงจะมีสภาพที่ไม่ต่างอะไรกันสักเท่าไหร่ เราถึงเมือง ตงไห่ เวลาบนหน้าปัดของผมแจ้งว่า..ตอนนี้ 6โมงกว่า ผมไม่ได้ปรับเวลาบนตัวเรือนนาฬิกาให้เข้ากับที่นี่อาศัยเพียงบวกเวลาเข้าไปอีก 1ชั่วโมงเอา แน่นอน..ตอนนี้มัน ทุ่มกว่าเข้าไปละ

เราปั่นมาถึงสี่แยกใหญ่ บักปลิงตัดสินใจบอกให้เลี้ยวขวาเข้าไปในเมือง ทั้งที่เลยสี่แยกออกไปข้างหน้าไม่กี่เมตรนั้นมีโรงแรมขนาดใหญ่น่าจะประมาณ 4-5ดาว แต่เราจะใช้อาศัยนอนเพียงค่ำคืนเดียว คงไม่จำเป็นต้องใช้เงินมากขนาดนั้น

เลี้ยวขวาไปแหละ ผมว่ามันน่าจะมีนะเอาแบบซุกหัวนอนได้ก็พอละ
บักปลิงยังคงก้มหน้า ก้มตากับเครื่องมือนำทางส่วนผมนั้นก็พยายามสอดส่องดูว่า ตึกไหน อาคารไหนพอที่จะมีหน้าเหมือนโรงแรมที่พักบ้าง
เฮ้ย..บักปลิง ข้างหน้านั่นมีร้านจักรยานใหญ่ด้วย เราลองเข้าไปถามเค้าดูดีกว่า คนจักรยานเหมือนกัน

ไม่ผิดหวัง..เฮียเจ้าของร้านจักรยาน อาสา พาเราไปหาเพื่อนเค้าที่เป็นเจ้าของโรงแรมตึกแถวห่างจากร้านจักรยานของเฮียแกไปประมาณ 250เมตรน่าจะได้
เฮีย..ก็เครนะ จักรยานจอดไว้ข้างล่างในห้องเก็บของเค้า 60หยวน พอรับได้นะ

หลังจากตกลงราคากันเรียบร้อย เฮียแกก็ส่งภาษามาประมาณว่า ขอบัตรอะไรสักอย่าง บักปลิงจึงร้อง โอเค๊..ล้วงพาสปอตท์จากกระเป๋า พร้อมๆกับเอากระดาษสำเนาพาสปอตท์ ยื่นขึ้นมาทาบกับใบหน้าของตัวเองและก็ชี้มือไปที่กระดาษ ครั้งนึง..และก็ชี้มาที่ใบหน้าของตัวเองอีกครั้งนึง
โอเคนะ..หล่อๆแบบนี้ ที่ตงไห่นี่ไม่มีหรอก เข้าใจตรงกันนะ

อาเฮียเจ้าของโรงแรมไม่ตลกด้วย แถมมีสีหน้าเคร่งเครียดที่บักปลิงมาโชว์พราวแถวนี้ แกจึงร้องบอกอาเฮียที่เป็นเจ้าของร้านจักรยานที่พาเรามา คุยกันขโมงโฉงเฉงเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ จากสองคนเป็นสาม จากสามเป็นสี่ จากสี่เป็นแปด

[เหน่งหนักแน่น]

ไม่นานนัก..เราสองคนก็อยู๋ในวงล้อมของ สิงห์อมควัน..คำที่เค้าสนทนากันนั้นเรามิอาจล่วงรู้ได้เลยว่า เค้ากำลังพูดถึงอะไรกัน แต่ที่แน่ๆ มันไม่ใช่เรื่องดีแน่นอนสำหรับเรา

เฮ้ย..บักปลิงมรึงลองเอาพาสปอตท์ตัวจริงให้แกดูซิ เผื่อแกต้องการตัวจริงไม่ใช่สำเนา
บักปลิงจึงล้วงเอา เล่มพาสปอตท์ตัวจริง ในกระเป๋าคาดเอวเหนือพุง และทันใดนั้นเอง..จีนมุง 5-6คนที่ล้อมรอบเราสองคนก็ ปรี่เข้ามาประชิดตัวบักปลิงขณะที่พระเอกของเรานั้นกำลังใช้มือ เลิกเสื้อขึ้น เพื่อล้วงเอาของสำคัญ สายตาทุกคู่ของจีนมุงพุ่งตรงไปที่ อวัยวะสำคัญต่ำกว่าสะดือของบักปลิง

ไอ้หยาาา...เย้ยยยย..กร๊ากกกก 6^&*^$$%+)(*%@#$$%!^$#@!^%#

ผมไม่รู้หรอกว่าที่ จีนมุง แหกปากโวยวายออกมานั้นแปลว่าอะไร และที่ทุกคนต่างมีอาการ สะเดิด ตกใจเมื่อได้เห็น อะไร? ใต้ขอบกางเกงบักปลิงนั้น มันคือ มันคืออัลไร..?

[เหน่งหนักแน่น]

หนังสือเดินทางหรือพาสปอตท์

มันจะมีอะไรที่จะ บ่งบอก ตัวตนของเราได้ดีกว่านี้อีกหละ เมื่อถึงคราวที่จะต้องไปยืนอยู่บนแผ่นดินอื่นที่ไม่ได้สื่อสารกันด้วย ภาษาไทย..

ตัวผมเองในห้วงเวลานี้ ยอมรับว่าไม่ค่อยจะสบอารมณ์สักเท่าไหร่ แต่ยังไงก็ต้องทนฝืนยิ้มสู้เข้าไว้ อาเฮียเจ้าของร้านจักรยานเท่าที่สังเกตุได้จากเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ แกก็พยายามที่จะพูดคุยให้เราช่วยเหลือเรา แต่อาเฮียเจ้าของห้องพักแกก็โบกมือและส่ายหน้าว่า ยังไงก็ไม่ได้..

ID Card ID card...#$@%$^%$#@^*^ คุณเฮียเจ้าของห้องพักเปิดกระเป๋าสตางค์พร้อมกับหยิบ บัตรประชาชนจีน ของเค้าเอามาให้เราดู แล้วก็จิ้มๆไปที่บัตร ปปช. ของแก แม๊..ผมก็คิดในใจ เฮียจะเอา ID Card ก็ไม่บอก..โล่งอกไปหน่อยกรู

เฮ้ยปลิง..จบข่าวล่ะ จัดให้เฮียแกเลย กรูเหนื่อยฉิบจะได้รีบไปอาบน้ำ หาไรกินกัน
บักปลิง แคปปิตอล ไม่รอช้าจึงรีบเอามือจกลงไปในกระเป๋าคาดเอวอีกครั้งนึง

เข้ามาคราวนี้กรูต่อยจริงๆนะ ขอบอก..
เสียงบักปลิง แคปปิตอล ตะโกนออกไปสุดเสียงหลังจากที่ จีนมุง เริ่มขยับตัวเข้าหาพระเอกของเรา
เอ้านี่..ID Card เอาไป หมดเรื่องซะที

อาเฮียเจ้าของห้องพัก หยิบบัตร ปปช.ประเทศไทย ไปดูแล้วก็ส่ายหัว แถมด้วยการแหกปากโวยวายว่า มันใช้ไม่ได้..
ID Card ID Card...%%$#%*)(**&%$#$$^@#$

เหล่าจีนมุง..เริ่มตีวงเข้ามาอีกครั้งนึงและเพิ่มจำนวนขึ้นมาอีก 4-5คน ผมกะบักปลิงเร่ิมมองหน้ากัน จะเอายังไงกันดี จนพระเอกของเราท่าจะคุมอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่ อาจจะสาเหตุเพราะโดนพวกจีนมุงแอบดอดมาดู ปลิงน้อย ก็เป็นอีกสาเหตุนึง ในเมื่อสุดจะทน บักปลิงจึงกระชากทั้งบัตรประชาชนและพาสปอตท์ออกจากมืออาเฮียเจ้าของห้องพัก

นี่ๆ ID Card และนี่ Pasport Thailand นี่ๆ เลขบัตรประชาชนเหมือนกันเฟร้ย ดูๆ เข้าใจไหม
บักปลิงพูดจนเหมือนจะแทบแหกปากตะโกนออกไป แต่..กระนั้นมันก็ไม่สามารถทำให่อาเฮียแกเข้าใจได้

คุณเฮียคร๊าบ กรูนี่ ไท่กั๋ว ไท่กั๋ว เว้ย...ปู๋ซื่อ จงกั๋ว ปู๋ซื่อ จงกั๋ววววว เว้ยเฮ้ยยย บักปลิงพยายามที่จะสื่อสารให้เฮียแกเข้าใจ
อาเฮีย..เจ้าของห้องตอนนี้มันทำได้ก็เพียงส่ายหัว และก็ชี้ไปที่บัตร ปชช.ของแก ประมาณว่า ของมรึงไม่เหมือนกะของกรู ฉะนั้น..กรูจึงไม่สามารถให้พวกมรึงพักที่นี่ได้ กรูจะเอาแบบนี้ เอาเหมือนของกรู พวกมรึงสองคนเข้าใจไหม หือ หือ

ถึงแม้จะมีวัยรุ่น หนุ่มสาวคนจีน 3-4 คนที่แอบดอดมองดู ปิงน้อย ไปแล้วจะช่วยพูดให้เฮียแกเข้าใจว่า..เราสองคนไม่ใช่คนจีน เป็นนักท่องเที่ยวคนไทย ยังไง ยังไงเฮียแกก็ไม่ยอมปล่อยห้องให้เราเด็ดขาด จนทุกคนในที่นั้นต่างก็หมดความพยายามที่จะช่วยเหลือเรา


แสงอาทิตย์หมดลงไปแล้ว หมดลงไปพร้อมๆกับความพยายามที่จะสื่อสารกับอาเฮียเจ้าของห้องพักว่า..เห็นใจเราหน่อยได้ไหม ฉันมาไกล..มาไกลจริงๆ

[เหน่งหนักแน่น]

มันคงจะเร็วเกินไป ถ้าจะด่วนสรุปอะไรไปในตอนนี้

เฮียเจ้าของร้านจักรยาน ยังคงใช้โทรศัพย์มือถือในการตระเวนหาโรงแรมที่พักให้เราสองคน ไม่นานนัก..เด็กหนุ่มพนักงานในร้านของเฮียแกก็บึ่งจักรยานเสือภูเขามาหาเรา เฮียแกสนทนากับพนักงานในร้านอยู่สักครู่ เด็กหนุ่มก็พยักหน้าประมาณว่า..ตามผมมา และเฮียแกก็สั่งเสียกะเราอยู่ 4-5ประโยค นั่นคงจะหมายถึง..ตามพนักงานผมไป ยังเหลืออีกโรงแรมนึง ผมคงช่วยพวกคุณได้เพียงเท่านี้

ถึงแม้ว่า..เราอาจจะผิดหวังที่ไม่ได้เข้าพักที่โรงแรมนี้เพราะเงื่อนไข หรือกฏระเบียบอะไรก็แล้วแต่ ที่เราไม่สามารถรู้ได้ในตอนนั้นเลยว่า ทำไม..? แต่น้ำใจจากคนจีนเจ้าบ้าน เฮียเจ้าของร้านจักรยานก็ทำให้เรา ลดดีกรี..ความขุ่นเคืองลงไปได้พอสมควร

พนักงานของเฮีย พาเราไปที่โรงแรมใหญ่กลางเมืองตงไห่ ID Card มันก็ยังคงเป็นปัญหาใหญ่ในการขอเข้าพักสำหรับเรา มาถึงตรงนี้เราสองคนเริ่มคิดกันแล้วว่า..สงสัยเมืองนี้คงจะไม่เคยต้อนรับนักท่องเที่ยวต่างชาติหรือยังไง ว่ะ..

เฮีย..ขอบคุณเค้าแล้วตระเวนหาเอาเองดีว่า เกรงใจเค้าหว่ะ
เราเอ่ยคำขอบคุณเด็กหนุ่มคนนั้น และปั่นรถตระเวนหาโรงแรมโดยใช้ตัวช่วยทั้งสอง GPSและGoogle Map
เฮีย..ย้อนกลับไปเครื่องตรงนั้น เครื่องมันบอกมีโรงแรม Muslim Hotel หว่ะ

ไม่นานนักเราทั้งสองก็ปั่นรถจักรยานของเราในสภาพที่ อ่อนล้าเต็มที มาจอดอยู่ที่หน้าร้านขายอาหารอิสลาม จากการสอบถาม ที่นี่..ปัจจุบันไม่ได้เปิดทำการสำหรับห้องพักแล้วที่ยังคงเปิดให้บริการอยู่เป็นเพียงแค่ร้านอาหารชั้นล่างนี้เท่านั้น

เกือบสามทุ่มละ..ร้านอาหารก็ใกล้ที่จะปิดบริการ วัยรุ่นหนุ่มสาวในร้านก็เดินออกมาสอบถามเราว่าเรามาจากไหน และจะไปไหน พวกเค้าใช้ภาษาอังกฤษกันแบบไม่ค่อยแข็งแรงนักจึงทำให้เราไม่สามารถที่จะสื่อสารกันได้สะดวกราบลื่น

คุณหิวข้าวไหม มุสลิมมะห์ คนหนึ่งร้องถามผมออกมา
ครับ แน่นอนผมหิวข้าวแลเหนื่อยมากในวันนี้ ผมตอบคำถามเธอออกไป

เฮ้ย..ปลิง เค้าถามว่าจะกินข้าวไหม กรูว่ากินข้าวก่อนดีกว่าหว่ะ มรึงว่าไง..

สถานะบนใบหน้าที่เรียบเฉย แววตาที่ไร้ความรู้สึก ไม่มีคำตอบออกจากปากบักปลิง
ไอ้เชี้ยยย...มรึงเลือกเอาสักอารมณ์นึงให้กรูได้ไหมว๊ะ คิดถึงบ้าน โมโหหิว ปวดขี้ วิตกจริต หวาดระแวง เลือกมาให้กรูสักอารมณ์นึงต๊ะ..บักห่ามรึง

ไม่มีคำตอบออกจากปากบักปลิง พระเอกเรามันยังคงก้มหน้า ก้มตาอยู่กับไอ้เครื่องมือสองเครื่องนั่น
ปั่นรถออกไปหาที่กางเต๊นท์ ดีกั่ว.. บักปลิงพูดออกมาขัดจังหว่ะ ขณะที่ผมกำลังจะได้อีเมลล์แอดเดรสของ ของ..
กรูว่านะ..เดินไปถาม รำตรวจ ก่อนดีไหม ไปขอความช่วยเหลือเค้า
ผมว่าอย่าเล้ย..เด๋วคุยกันไม่รู้เรื่อง แมร่งจะพาลไปกันใหญ่ เด๋วก็โดนจ้องอีกว่า เราจะนอนยังไง
แต่กรูเคยอ่านเจอนะ ตำรวจจีนเค้าช่วยเหลือนักท่องเที่ยวต่างชาติดีนะ เชื่อกรูสิ..
มรึงแหละเชื่อกรูไอ้คุณเฮีย ปั่นออกไปนอกเมืองไปหาที่กางเต๊นท์นอน เข้าใจไหม..

ในเมื่อความเห็นไม่ตรงกันและอยู่ด้วยกันเพียงสองคน เสียงข้างมากจึงไม่สามารถนำมาใช้งานได้ในสถานการณ์เช่นนี้ การลดหย่อนความคิดของตัวเอง การลดหย่อนอารมณ์ส่วนตัว มันจึงเป็นสิ่งที่ไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงได้เลย

[เหน่งหนักแน่น]

เราพกความผิดหวังออกมาจากเมืองตงไห่กระนั้นรึ..

เราสองคน..ปั่นฝ่าความหนาวและความมืดของถนนสองเลนที่ตอนนี้มันอุดมไปด้วย ฝุ่น และควันรถบรรทุกสิบล้อ และสิบกว่าล้อ ความเครียดเริ่มสะสมเพิ่มขึ้น ยังไม่รวมถึงความหิวที่มันมาเยือนตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ สถานการณ์ตอนนี้นั้น แทบจะไม่มีเสียงพูดคุยออกจากปากเราทั้งสองคน แน่นอน..เหนื่อยและโมโหหิว

ค่ำคืนนี้ เราทั้งสองคนเทียวขอความช่วยเหลือในการขอกางเต๊นท์และหาที่พักจาก
ปั๊มน้ำมัน..ที่เราโดนเจ้าของบ้านที่ดูแลปั๊มน้ำมันปิดประตูบ้านใส่หน้าเรา
เด็กหนุ่มร้านขายของชำริมทาง ที่พูดคุยพอเข้าใจแต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรเราได้เลย
ร้านเติมน้ำรถบรรทุกริมทางที่ปฏิเสธการขอเช่าที่พัก
หญิงชราเจ้าของแปลงผัก ที่เดินหนีเราทันที ที่เราเข้าไปทักทาย สวัสดี หนีห่าว..

ความเหนื่อยล้า ความหิวและความผิดหวัง ประดังเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เกือบ 20กิโลเมตรละที่เราปั่นออกมาจากเมืองตงไห่ เวลาบนหน้าปัดของผมตอนนี้ 10.3..น.

เฮีย..เอาตรงนี้แหละ ข้างทางนี่แมร่งเลย เลยไปนี่ไม่มีแล้วนะเพราะผมสังเกตุว่ามันมีแท่งปูน ขาวแดง ที่กั้นทางแล้วนะหากปั่นต่อไปผมว่ามันเป็นถนนแนวเขาแล้วหละ เอายังไง..
ไม่เอา ไม่ปลอดภัย ตะกี๊กรูเห็นมันมีทางขึ้นไปบนเนินเขา ตรงนั้นกรูว่าน่าจะเหมาะกว่า

ผมพูดออกไปโดยไม่สนใจว่าบักปลิงนั้นจะเห็นด้วยหรือไม่ เพราะจุดที่บักปลิงเลือกในมุมมองของผมนั้น..มันสุ่มเสี่ยงเกินไป

เราปั่นรถขึ้นมาบนเนินห่างจากถนนใหญ่มาพอสมควร เลือกทำเลที่ตั้งกางเต๊นท์เรียบร้อย บักปลิงจัดการกับเต๊นท์ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ยังเหลือแต่ผมที่ตอนนี้ยังง่วนอยู่กับเต๊นท์ของตัวเองไม่เสร็จเนื่องจาก ความมืด..

เฮ้ย..ไอ้คุณเฮีย ไอ้เชรี้ยย ทำอะไรอยู่ว่ะ ไม่ต้มบะหมี่กิน

แน่นอน..สถานการณ์แบบนี้การสะกดอารมณ์ของตัวเองนั้นเป็นสิ่งที่ ยาก..ที่สุดสำหรับผม

บักโคย กูมองไม่ค่อยเห็นแล้วมรึงไม่ลุกมาช่วยกรูหล่ะ นั่งทำโคยอะไรอยู่

ใจผมนั้นอยากจะต่อความยาว สาวความยืดกะมันซะจริงๆว่า ไอ้ตอนอยู๋ในเมืองที่สาวมุสลิมนั่นถามว่า หิวข้าวไหม..ดันไม่ตอบแต่คิดอีกทีแล้วหาเกิดประโยชน์อะไรไม่กับการที่จะมาปะทะคารมกันตอนนี้

อุณหภูมิตอนนี้..มันลดต่ำลงมากเกินกว่าที่เราทั้งสองจะมานั่งสนทนากับเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นเมื่อช่วงเย็นจนพลบค่ำ การมุดหัวเข้าไปในเต๊นท์ส่วนตัวจึงเป็นหนทางที่ดี ที่สุด

ความเหนื่อยล้ามาทั้งวันนั้น จึงทำให้ผมครึ่งหลับ ครึ่งตื่นตลอดคืน เสียงบักปลิงพลิกตัวแต่ละที ที่ลำตัวสีกะเต๊นท์ดัง ฟืดฟาด เสียงมุดออกจากเต๊นท์ที่พาปลิงน้อยออกมาร้องไห้ แถมกลางดึกสงัด.. ไอ้ปลิง มันออกมาเดินเล่นทำไมที่หัวเต๊นท์ผมว๊ะ..

[เหน่งหนักแน่น]

ทำเลที่ตั้งของเราสองคนเมื่อคืนนี้

[เหน่งหนักแน่น]

อากาศที่เย็นของเมื่อคืน จึงทำให้เราตื่นขึ้นมาแบบไม่ค่อยเพลียสักเท่าไหร่นัก รุ่งเช้านี้แหละจึงทำให้เราเห็นชัดเจนขึ้นมาหน่อยว่าเราเข้ามานอนบนที่ดินของชาวบ้านเหนือแปลงผักของเค้า ที่สำคัญ..เมื่อคืนนี้เราไม่ได้นอนกันเพียงสองคนตามลำพัง เรานอนกันทั้งหมด..สามคน กับเจ้าของที่ดินตัวจริง แต่ไมไ่ด้ตัวเป็นๆแค่นั้นเอง หุหุ

เมื่อคืนมรึงว่างมากนักหรือไงว่ะ ดึกดื่น ดันตื่นขึ้นมาเดินเล่นแถวหัวเต๊นท์กรูนั่น
อ้าว อ้าว..หาเรื่องกันแต่เช้าละมรึงไอ้คุณเฮีย หนาวจะตายห่าเมื่อคืนผมว่าแมร่งต้องมีเลขตัวเดียวแน่ๆ
อือ..แมร่งหนาวจริงๆหว่ะ มรึงไมไ่ด้มาเดินแถวหัวเต๊นท์กรูดอกรึ
อ้าว..ก็บอกว่าเปล่า เปล่า จะเอาอะไรกะผมอีกหล่ะนี่
ถ้ามรึงไมไ่ด้มาเดิน กรูจะบอกอะไรให้ รับรองมรึงจะหนาวกว่าเมื่อคืนอีก ตอนนี้..หุหุ

บักปลิง เริ่มหันรี หันขวาง สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก ผมมองเห็นบักปลิงกวาดสายตาไปรอบๆที่ ที่เรากางเต๊นท์นอนเมื่อคืนจนไปสะดุด หยุดกึ๊ก ตรงที่ ที่มีเสาไม้ไผ่ปักลงดินเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า และมีกระดาษเงิน กระดาษทองผูกล้อมรูปเพื่อให้เป็นที่ทราบกันว่า ที่นี่..นี้คืออาณาเขตของฉานน๊ะ น๊ะ

ไอ้คุณเฮีย คุณมรึงกำลังจะบอกกรูว่า เมื่อคืนนี้..คุณมรึง ไอ้คุณเฮียพากรูมานอนรวมกับคนที่อยู่ในหลุมนั่นอ่ะนะ

เออนะ..วันนี้มรึงฉลาดแต่เช้าเลยนะ บักปลิง บักหำโป..

[met]

เวลาบนหน้าปัด 10.30
เวลาจริง คือ 11.30 หรือ ห้าทุ่มครึ่ง เที่ยงคืนเป๊ะกว่าจะได้กิน ได้นอน
ใครอย่ามาถามนะว่าแปรงฟันก่อนนอนรึเปล่า แถมพาตูมานอนข้างฮวงซุ้ยซะอีก