+++ปั่นไปตามใจฝัน ปอยเปต-เสียมเรียบ-พนมเปญ-ไพลิน+++

[มุก]

ระหว่างกินข้าวที่ร้านนี้ ก็คุยกันถูกคอกับพี่เขาละครับ แกพูดไทยคล่องมาก บอกเคยมาทำงานเมืองไทยด้วย

[มุก]

...ระหว่าง แวะซื้อน้ำที่ร้านหนึ่ง คุณลุงคนนี้ ที่แกก็ขับมอเตอร์ปีบแตรเรียกลูกค้ามาตลอดทาง แกมีสินค้ามานำเสนอครับ ขอดูสินค้าแกซะหน่อย เอ่อ แต่ว่า.สินค้าแกผมไม่กล้าอุดหนุนหรอก เพราะนอกจากกุ้งกับปลาตัวใหญ่แล้ว ยังมีงูน้ำอีกด้วย แถวๆบ้านผมเรียกว่างูกินปลาครับ ก็อย่างที่ผมเคยเกริ่นๆไว้ในตอนแรกๆ ที่นี่งูน้ำเยอะมาก เพราะในน้ำของที่นี่อุดมสมบูรณ์มาก คนที่นี่เขาไปทำกินอย่างไร ผมไม่ได้ทันถาม ลืมไปเลยครับ

[มุก]

...ร้านตัดผมที่นี่เป็นแบบนี้ซะส่วนใหญ่ครับ

[มุก]

...ผมถ่ายรูปน้องเจ้าของร้านขายของชำ ส่วนรูปล่างเป็นคุณแม่ เขาน่ะครับ หนุ่มๆสาวๆที่นี่บางคนยังนิยมฟันเลี่ยมทองอยู่นะครับ เห็นตามชนบทหลายคน แต่ในเมืองไม่ค่อยมี ก็คงเหมือนหนุ่มสาวชนบทบ้านเรา ที่ต่างกับคนหนุ่มสาวในเมือง มันก็เป็นวิถีชีวิตที่มีเอกลักษณ์ที่น่าสนใจเหมือนกัน ผมคิดๆดูแล้วพาให้นึกถึงบรรพบุรุษเราเลย ที่นี่มีหลายอย่าง ที่ไม่เพียงเหมือน แค่เมืองไทยนะครับ แต่เหมือนยกเมืองอยุธยาย้อนยุคมาไว้ที่นี่เลย นี่เป็นความรู้สึกส่วนตัวในฐานะผมก็เติบโตมาบนบรรยากาศแบบนี้จริงๆ แต่ ที่นี่น้ำไม่ค่อยใสนะ อยุธยายุคผมเป็นเด็กเล็กๆ น้ำใสมากๆมองเห็นปลาในน้ำเลย ก้าวลงบันได ไปช้อนกุ้ง,ตกปลา.พายเรือไปเก็บผักบุ้ง,กะเฉด แค่นี้ก็ได้กินหนึ่งมื้อแล้ว ไม่ต้องไปซื้อหาเลยครับ

[มุก]

บ่ายสามแก่ๆก็ ถึงแล้วครับ เมืองโพธิสัตย์ เราถึงเร็วเพราะวันนี้ฟ้าฝนเป็นใจ เราหาที่พักไกล้ๆสะพานในภาพน่ะแหละครับ ที่นี่เป็นท่ารถและเป็นจุดที่พักสำหรับคนเดินทางมากับรถประจำทาง ที่พักราคาห้องละ150บาท ตรงข้ามมีร้านข้าวแกง ที่ราคาถูกและรสชาติดีที่เดียว

[มุก]

..เนื่องจากวันนี้เราถึงเร็ว จึงมีเวลาเดินชมเมืองเยอะครับ เมืองนี้มีจุดชมสายน้ำจากทะเลสาป ที่ชาวเมืองไปนั่งพักผ่อน แต่ห่างเมืองไปหลายกิโล กับอีกจุดอยู่ในเมืองเป็นที่พักผ่อน เดินเล่นและออกกำลังกายยามเย็น

...ผมเดินชมเมือง แต่คุณปกรณ์ขอปั่นไป แกบอกรัศมีจักรยานมันไปได้ไกลกว่า ส่วนผมชอบสัมผัสชีวิตไกล้ๆ ถ่ายภาพกันจะจะ เราเลยแยกกันไป

[มุก]

ข้ามสะพานไป ก็เจอสวนหย่อมเล็กๆเลียบลำน้ำ มีอนุสาวรีย์ แบบที่เห็นครับ

[มุก]

หนุ่มคนนี้แกเข้ามาถาม ทำนองซ้อนมอไซด์เที่ยวมั๊ย !! ผมเลยถามสถานที่เที่ยว แล้วผมก็เดินไปเอง แกก็ไม่ว่าอะไร ก็ผมอยากเดิน หลังปั่นทุกๆวัน หากได้เดินคลายเส้นซะหน่อยเนี่ย มันสบายสุดๆเลยครับ

[มุก]

ที่นี่เป็นตลาดของเมืองครับ ขากลับผมก็แวะซื้อผลไม้ที่นี่แหละครับ

[มุก]

สถานที่พักผ่อน ที่นี่สร้างเป็นลักษณะอยู่ในเรือที่ลอยกลางน้ำครับ ดูแปลกตาดี

[มุก]

เห็นรูปปั้นหญิงสาวนี้นึกว่าอยู่ พระราชวังบางปะอิน ส่วนรูปหนุมาณ ทำไมพระขรรค์งอแบบนั้นไม่รู้ครับ

[มุก]

...ผมนึกถึงช่างภาพคนนี้ครับ มารู้หลังจากได้พยายามคุย ว่าแกพูดไม่ได้ เป็นใบ้ แกเป็นช่างภาพที่ถ่ายภาพอยู่แถวๆนั้นแหละ แกช่างเป็นคนชอบจัดท่าให้ลูกค้า คนโน้นแบบโน้น คนนี้แบบนี้ เจอผมขอถ่ายแกมั่ง แกตัวแข็งโป๊กเลย ดูกล้องแกซิครับ ยังใช้กล้องฟิล์มอยู่เลย

[มุก]

รถบรรทุกที่นี่ ทั้งยาวทั้งใหญ่จริงๆ

[มุก]

ผมแวะร้านสาวน้อยคนนี้แหละครับ ดูๆรูปร่าง หน้าตาเธอเหมือนนางอัปสราดีครับ ด้วยความหิวผมสั่งขนมปัง แถมสั่งแบบไส่ใข่ต้มด้วย ตั้งใจนั่งกินซะที่นี่ ก็ผมเห็นแบบนั้น พอแกะใข่ออกมา มีเป็ดตัวน้อยๆนอนอยู่ด้วย เธอให้มาสองใบ ก็มีเป็ดน้อยสองตัว ฝังร่างอยู่ในขนมปัง(ไม่ใช่น้องเป็ดน้อยBTCนะครับ ) ผมเลยสั่งให้เธอห่อให้ผม...
...ผมรับขนมปังห่อศพ เอ้ย!!! ขนมปังใส้ลูกเป็ด จากเธอ พร้อมกับคิด และก็คิดๆๆ ทำไงดีหว่าจะทิ้งก็เสียดาย คิดจนได้ เด็กไง!!! เด็ก ๆๆ เด็กๆอยู่ใหน!!! ผมส่ายสายตามองหาเด็กๆที่ดูด้อยโอกาสหน่อยๆ เฮ่อ !!! ที่อยากเจอล่ะไม่ได้เจอ ให้มันได้อย่างงี้ซิ พอเจอก็มากับผู้ใหญ่ไม่กล้าให้ ผมต้องเดินถือไปไกลเลย

[มุก]

ในที่สุดก็เจอเด็กๆจนได้ ตามสเปคเลยครับ ดูแกเหมือนคิดๆนะ "มันจะมาไม้ใหนกะกรูว้า" แต่ผมหน้าตามันก็ซื่อๆ ดูไม่มีพิษภัยอยู่แล้ว แกก็รับไปอมยิ้ม ออกุน(ขอบคุณ)กันใหญ่ โล่งใจไปผม เจ้าเป็ดน้อยสองตัว ไม่ต้องมาตายฟรีๆ