*** 347 *** " คุ ย กั น วั น ธ ร ร ม ด า " ปี 56

[kittichet_l]

พี่หุ่นสุดยอด!
อ่านไปลุ้นไป กำลังใจสุดยอดเลยครับ

[Lek-Lek]

ขอบคุณครับพี่หุ่น นักปั่นทีมชาตินี่เขียนหนังสือเก่งกันทุกท่านเลย อ่านไปยิ้มไป
ผมก็ได้ร่วมทริปนี้ด้วยปั่นได้ดีกว่าที่คาดไว้ครับ วันนี้ปวดเมื่อยไปทั้งตัว

[voody]

ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ คุณ Nbt
+++++++++++++++++++++++++++++

ถึงบ้านแล้วขอบคุณพี่ๆเพื่อนๆ347ทุกคนสนุกจริงๆ

[nop_master]

ขอโค้งคำนับให้กับความสุดยอดของจักรยานของพี่หุ่นครับ

[TNN]

สวัสดีพี่น้อง347..กลับมากันครบแล้วสำหรับผู้พิชิตอินทนนท์ ยอดเขาที่สูงที่สุดในเมืองไทย..หลากหลายอารมณ์ความรู้สึกของแต่ละคน แต่ความมุ่งมั่นตั้งใจ ฝึกซ้อมกันมา หลายคนภูมิใจและหายเหนื่อยที่เป็นไปตามแผน บางคนสุดๆแล้ว ยังเท้าแตะพื้น คุณตาถามหา กดลูกบันไดไม่ลง เฟืองไม่พอ..ปีหน้าต้องซ้อมและเตรียมการมาให้ดีกว่านี้เพื่อกลับมาแก้ตัวใหม่..ฯลฯ ผมเองก็ผิดแผนไปหน่อย แต่ก็เวลาดีขึ้นกว่าเดิม
ใครได้เวลาเท่าไหร่คงต้องรอจากคณะกรรมการการแข่งขันอย่างเป็นทางการ แต่เกือบทุกคนก็รู้เวลา จากเครื่องมือวัดของตัวเองกันแล้ว.. งานนี้ผิดพลาดทางอาชีวะไปหน่อย มาช้าคิดว่าปล่อยตัว 8 โมง เลยไม่มีภาพบรรยากาศช่วงออกสตาร์ท และขณะปั่นจากกล้องผม..ใครมีภาพหรือเห็นภาพจากกระทู้อื่นๆ ก็แชร์ มาไว้ก็ดีครับ.. ส่วน คลิปเด็ดๆ รอน้าบิ๊กบอย เรียบเรียงตัดต่อ คงมีภาพประทับใจมาให้ชม...











***ไว้ทะยอยลงรูปให้ชมนะครับ***

[TNN]

พี่ผมๆๆๆ เยาวชน 347 อดีตนักแข่งเสือภูเขาฝีมือระดับพระกาฬแนวหน้าของประเทศ..รูปหล่อ พ่อรวย แฟนสวย ครอบครัวน่ารัก เพื่องานนี้ ซ้อมมา 1 ปีเต็ม ปั่นไม่ถึงสามชั่วโมงครึ่ง ซูดดดยอดมากๆ..

[nop_master]

อย่าเข้าใจว่ากินแบบนี้จริงนะครับ ทำเล่น ขำๆ วิธีโหลดคาโบว์ ที่โค้ชชาว สวิส จาก uci เคยแนะนำผมไว้อย่างง่าย ๆ และได้ผลทุกครั้ง ต้องหลังไมล์ครับ

[TNN]

กำหนดการจัดงานศพ คุณแม่พรศรี มารดาของคุณโนบิตะ ตามลิงค์นี้ครับ..
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 3&start=15

[nop_master]

ในความคำนึง ของใครบางคน

ย้อนกลับไปราวหกเจ็ดปีก่อน ข้าพเจ้าพาครอบครัว ขับรถขึ้นมาเที่ยวชมสัมผัสความหนาวเย็นระดับศูนย์องศา บนยอดดอยอินทนนท์ ครั้งนั้นจำได้อย่างแม่นยำว่า จุดที่พวกเราพี่น้อง 347 ยืนถ่ายภาพหมู่ร่วมกัน หลังจากตะเกียกตะกายพาจักรยานคู่ใจ ขึ้นมาจนถึงจุดสูงสุดได้นั้น ณ.ตรงนั้น
ที่วันเก่าก่อนย้อนกลับไป ภาพเก่ายังเด่นชัดในห้วงความทรงจำ ชายหนุ่มที่ห่างหายไปจากการปั่นจักรยานหลายปี ร่างกายอวบอุย น้ำหนักราว 65 กิโลเป็นอย่างน้อย ยืนพาดพิงริมราวไม้กั้นจุดชมวิว ท่ามกลางสายลมเย้นหวีดหวิว ให้กายยะเยือก ผู้ชายหน้าตาดีคนนึง ที่เคยรักการปั่นจักรยานอย่างโงหัวไม่ขึ้น เฝ้ารำพึงกับตัวเองเงียบอย่าง ซึมเซา ถ้าได้ปั่นจักรยานจากข้างล่างขึ้นมาจน บนยอดดอยนี่คงจะเป็นความทรงจำสักครั้งของเรา นั่นเป็นเพียง ความฝัน ความคำนึง ของคนที่ไม่เคยปั่นจักรยานเลย แม้กระทั่งเหลียวมอง จนมันถูกแขวนทิ้ง หมาร่าเกาะกุมเป็นพวงย้อย ย่ักใย่เกี่ยวพันมะรุมมะตุ้ม ฝุ่นผงจับเคลอะหนาแน่นแทบไม่เหลือเค้าดครงว่ามันเคยพา ข้าพเจ้าขึ้นยืนแป้นสูงรับถ้วยเกีรยติยศมากมาย ความเจ็บปวดเส้นเอ็นที่เคยฉีกขาดใต้หัวเข่า เป็นนาฬิกาปลุกความรู้สึกเก่า ๆ ที่เจ็บจนหลั่งน้ำตา ให้สะดุ้งผวา ทุกครั้งที่คิด จะปั่นจักรยานจนวันหนึ่ง

หลายปีต่อมา

ข้าพเจ้าได้รับการชักชวนจาก น้าไมค์ หรือน้าโค้ช ของเฮียผอม แห่ง 347 ให้มาขี่จักรยานด้วยกัน เมื่อรู้ว่า เข้าที่เคยเจ็บ หายดีแล้ว เวลานั้น ข้าพเจ้าแบ่งรับแบ่งสู้คำชักชวนของ น้าไมค์เพื่อนรัก ข้าพเจ้า ยังจำความรู้สึกที่แสนเจ็บปวดจนต้องหลั่งน้ำตา ได้ดี ทุกครั้งที่หมุนควงตีน ติ้วๆ ๆ มันเจ็บปวดราวถูกเหล็กแหลมทิ่มแทงปานนั้นเชียวล่ะ ข้าพเจ้ายอมรับว่าหวาดกลัว ขะแขยง ความเจ็บปวดใต่หัวเข่า อย่างไม่อาย ข้าพเจ้าไม่อยากจะเจอะเจอกับมันอีก แค่ทางถนนพื้นราบ ก็เจ็บปวด ยิ่งปั่นขึ้นเนินสะพาน มันยิ่งเจ็บปวดมากกว่า แต่หรือเราจะลองอีกสักครั้ง เพราะมันเป็นสิ่งที่เรารัก

ผมจำที่เฮีย ผอม แมมมอธ พูดได้ อย่างนึง ว่า ถ้าเขาชอบถึงแม้เขาเจ็บ เขาก็จะไม่เข็ดหราบกับสิ่งนั้น

กลับบ้านยืนมอง เฟรมแคนนอนเดลแดงเดือด ที่เคยพาตัวเองในอดีต ขึ้นยืนแป้นสูง มามากมาย มันถูกรังหมาร่าเกาะกุมตามมุมท่อรอยต่อ ยั่กใย่ ใยแมงมุมรุมเกาะเกี่ยวโยงใย ฝุ่นผงเกาะกรำ กระดำกระด่าง ไม่เหลือเค้า ความปราดเปรียว ว่องไวให้ได้คิดถึง ลองจับมาล้างมาเช็ด เออ มันกลับเงางาม ส่องแสง แวววับ เหมือนมันกำลังรับรู้ว่าจะได้กลับมาโลดแล่นบนถนน อีกครั้ง
แต่ไม่มีล้อ ไม่รู้ว่าเหวี่ยงโยนมันไว้เสียที่ไหน โทรหาน้าไมค์ ก็ดีเหลือเกิน พาไปซื้อไปหามาจนครบองค์ แถมให้เสื้อทีม 347 มาอีกสองตัว เบอร์ L ซึ่งตอนนั้น ข้าพเจ้าสวมใส่พอดิบพอดี มันอึดอัดกับพุงที่เริ่มห้อยย้อย ข้าพเจ้าเริ่มกลับมาขี่จักรยานอีกครั้งตามคำชวนของเพื่อนรัก ข้าพเจ้ามีเพื่อนใหม่เพิ่มขึ้น ในทีม 347 ข้าพเจ้า ย้อนนึกไปอีก และสมน้ำหน้าตัวเองอย่างเหลือเกิน ข้าพเจ้าขี่หลุดกลุ่มเสียตั้งแต่ คลองบ้านพร้าว ข้าพเจ้าจำเวลานั้นได้ดี มันช่างเป็นการขี่จักรยานอย่างเปลี่ยวเหงาสิ้นดี
ข้าพเจ้าโทรบอกน้าไมค์ ขอเลี้ยวกลับบ้านก่อน ข้าพเจ้าขี่ผ่านวัดเสด็จ ก้มมองเห็นเงาตัวเอง ที่ปั่นขาควงตีน ไปอย่างเงียบๆ คนเดียว ในใจตอนนั้นคิดว่า เราจะกลับไปปั่นกับเขาได้เหรอ เขาปั่นกันเร็วอย่างนั้น ข้าพเจ้าเริ่ม ท้อถอย และมันเป็นความคิดที่ต่ำต้อยเหลือเกิน เมื่อกับศักดิ์ศรี ที่เคยมีเมื่อเก่าก่อน
ข้าพเจ้ากลับมาอีกครั้ง เริ่มฝึกซ้อมคนเดียว สร้างความมั่นใจให้กับตัวเองอีกครั้ง อย่างช้าๆ เนิ่นนาน จนวันนึงข้าพเจ้าก็ขี่ทันเพื่อนๆ ในทีม 347 ได้ หลุดบ้าง อยู่บ้าง ตามอัตรภาพ และที่สำคัญ หัวเข่า ข้าพเจ้าไม่มีอาการเจ็บมารบกวน
และวันนี้ ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา พลันที่ล้อหน้ารถคันเก่ง ของข้าพเจ้าสัมผัสแตะเส้นFINISH โดยที่ข้าพเจ้าขาไม่แตะพื้นเลยแม้เพียงผิวผ่าน ไม่เคยมีเสียงปลดครีท จากใต้ฝ่าเท้าที่มุ่งมั่นและมั่นคง ของข้าพเจ้า พลัน สายน้ำน้อยๆ ที่พอรู้สึกได้จากสองริมตา ไหลเอ่อขอบจนล้นเรื่อยไปริมแก้มอุ่น ข้าพเจ้ารู้ได้ว่า มันเป็นน้ำตา น้ำตาแห่งความปิติที่ ไม่เคยคิดว่าจะทำได้แบบที่ทำ มันอาจเป็นเรื่องง่ายของนักจักรยานอีกหลายคน แต่สำหรับนักจักรยานคนนึง ที่เคยบาดเจ็บเจียนต้องผ่าตัด และในวัย 49 ปี บางทีมันก็อาจเป็นเรื่องยาก
ความฝันที่เคยฝัน ความปิติยินดีกับตัวเอง ทั้งหลายทั้งปวงจะไม่เกิดขึ้นเลย ถ้าไม่มีพวกท่าน พี่น้อง 347 ของข้าพเจ้า ความฝันวันเก่ามันก็คงเป็นแค่ความฝันเก่าๆ เรื่อยเปื่อยโรยราไปตามวัย จนถึงป่นปุยไปเป็นธุลีดิน มันก็เป็นแค่ความฝันอยู่เช่นน้ัน จะมีใครที่ไหนคิดคำนึงและจดจำ

ขอบคุณ เป็นกรณี พิเศษ ให้ น้าไมค์ ผู้ชักนำ ขุดดึงทึ้งบัวใต้น้ำ ต้นนี้ขึ้นมา อ.เล็ก ไร้สาย แมคคานิคคนเก่ง ที่ดูแลรถให้ข้าพเจ้า จนนาทีสุดท้ายก่อนเหินฟ้าสู่ยอดอินทนนท์
น้าพล ท่านเจ้ากรม กับ เฮียผอม ผู้ที่เสียสละให้กับทีม 347 ในทุกเรื่อง สองท่านนี้ ไม่เคยสักครั้งเมื่อไปซ้อมเขาใหญ่ แล้วไม่ชักชวน ขอบคุณ อาจารย์ฝรั่ง ชื่อ สตีฟ ขอบคุณโค้ชเบีย ทั้งสองช่วยเหลือ ข้าพเจ้าหลายเรื่องเหลือเกิน
น้านันท์ tnn เพื่อนที่คอยให้คำแนะนำ จัดหา ในทุกเรื่องของจักรยาน
ขอบคุณ โปร วรตรี น้องที่น่ารักให้ความช่วยเหลือพี่น้อง 347 ตลอดเวลา ที่เชียงใหม่ ขอบคุณ พี่หุ่น ที่มาเป็น พี่ใหญ่ เป็น แบบอย่างที่ดีงาม ให้พวกเราชาว 347 และขอบคุณสิ่งดีๆ จากพี่น้อง 347 ทุกคน และสุดท้ายที่มากมายไปกว่า การกลับมาขี่จักรยานได้อย่างแข็งแรง อีกครั้ง ข้าพเจ้า ได้พบเพื่อนที่ดี ใน347 อย่างไม่เคยมีมาก่อน และกราบขอบคุณพี่น้อง 347 จากก้นบึ้งหัวใจ อีกครั้ง

[nop_master]

หลังจากที่พวกท่าน อ่านความ ในใจ ของข้าพเจ้าจนจบขอให้พวกท่านก้มลงมองมอง ที่หน้าท้องของพวกท่าน และเตรียมสั่งเสีย ลำไส้ใหญ่ ลำไส้เล็ก ตับไต หัวใจ ม้ามปอด ได้เลย

โปรดอ่านภาษาม้ง 555
คอดูนะ กะมา สาสี่เจ่ะ นะ ยะวะโช จะกะช่า แม่ ห้า ส้าแตร่ะ คอดู 5555555

[CJ]

ความในใจ

เยาวชน ขออนุญาติเอาเป็นแบบอย่างนะครับ

เดี๋ยวขอสัมภาษณ์พิเศษ เรื่องนี้คนธรรมดาไม่ได้สามารถกลับมาทำได้ง่ายๆอย่าง ยวช.

ทั้งหล่อ ทั้งเก่ง สุดยอด

[nop_master]

ความในใจ

เยาวชน ขออนุญาติเอาเป็นแบบอย่างนะครับ

เดี๋ยวขอสัมภาษณ์พิเศษ เรื่องนี้คนธรรมดาไม่ได้สามารถกลับมาทำได้ง่ายๆอย่าง ยวช.

ทั้งหล่อ ทั้งเก่ง สุดยอด

ท่านประธาน เชาร์ เป็น มากกว่า ทุกอย่างที่ ผมกล่าวขอบคุณใน 347 ครับ

[kittichet_l]

อ่านข้อความพี่นพพรแล้วมีกำลังใจในการฝึกซ้อมเลยครับ


ซ้อมๆๆ

ปล.นอกจากลีลาการปั่นจะเด็ด ลีลาการเขียนนี่ไม่เป็นรองนักเขียนตัวจริงเลยนะค้าบบบ

[tum13]

โห มันน่า น้อยใจตัวเอง จิงๆๆ ที่ ไม่สามารถ ยึนโยกได้เลย ดูซิ ผมเป็น คนสุดท้าย ของ347เลยนะ ที่ช่วงพระธาตุถึงยอดอินทนนจุงรถเข็น อย่างหมดสภาพ ด้วยการด้อยประสพการเป็นครั้งแรกที่ปั่นขี้นดอยอินทนน ในทีมเขาถ่ายรูป หมู่กัน เรายังเข็นอยู่เลย ปีหน้า ยังไม่สายที่จะแก้ตัว สู้ ๆๆ ๆ

[tum13]

แผนที่ไปคริสตจักรเมธอดิสท์รังสิต คลองสี่ งานศพคุณแม่ ป๋าโน เย็นนี้6โมงเย็นวิ่งไปทางรังสิตนครนายก ก่อนถึงวงแหวนตะวันออกเลี้ยวซ้ายเขา้ทางคู่ขนาน เส้นเลียบถนนวงแหวน จากปากทางถึงคริสตจักรเมธอดิสท์ 5.4โล