....................................
....................................

" คติธรรมนำชีวิต "
ยกใจให้ผู้อื่นเขา แล้วเราจะอยู่ จะพัฒนาใจตนได้อย่างไร...
เราไปตามดูเขา ตามรู้เรื่องผู้อื่น พอดูพอรู้ตามเขาไปแล้วก็เกิดทิฏฐิ(ความเห็น) เกิดอคติ(ความลำเอียง) ต่างๆ นาๆ ในใจตน
บ้างตัดสินว่าเขาดีบ้างไม่ดีบ้าง บ้างว่าถูกบ้างว่าผิด
ล้วนแต่เป็นอคติความลำเอียงส่วนตนที่เราไม่รู้ตัวทั้งสิ้น
เพราะเราใช้ตนเป็นบรรทัดฐาน ใช้ระดับใจตนไปตัดสินผู้อื่น
เขาดีหรือไม่ดีผลมันก็ตามเจตนาเขาเอง
เราเพ่งโทษผู้อื่นจนลืมเพ่งโทษตนเอง หลงไปตามอารมณ์ อาจเป็นการหลงลืมได้
ลืมแบบไม่มีสติเตือนตนเลย เพราะใจไม่ได้อยู่ที่เรา
แต่เรายกใจไปอยู่ที่เรื่องของผู้อื่นเขาแล้ว.....
"แทนที่จะไปเสียเวลา เสียกำลังความคิด ไปตั้งหน้าจัดการกับกิเลสผู้อื่น
ก็ให้ตั้งหน้าจัดการกับใจของตนเอง ไม่ให้เข้าไปเกี่ยวข้องใกล้ชิดกับกิเลส
ทำได้เพียงไรก็จะเหมือนสามารถแก้ไขคนอื่นทั้งหลาย ให้กลายเป็นคนดีได้ทั้งโลก
เพราะใจเราจะไม่เร่าร้อนเพราะผู้ใดเลย
จะเหมือนคนทั้งโลกไม่ได้ก่อกรรมทำร้ายให้เราต้องกระเทือนใจเลย"
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก
สาธุครับ Like Like Like Like Likeple_ka เขียน:
"แทนที่จะไปเสียเวลา เสียกำลังความคิด ไปตั้งหน้าจัดการกับกิเลสผู้อื่น
ก็ให้ตั้งหน้าจัดการกับใจของตนเอง ไม่ให้เข้าไปเกี่ยวข้องใกล้ชิดกับกิเลส
ทำได้เพียงไรก็จะเหมือนสามารถแก้ไขคนอื่นทั้งหลาย ให้กลายเป็นคนดีได้ทั้งโลก
เพราะใจเราจะไม่เร่าร้อนเพราะผู้ใดเลย
จะเหมือนคนทั้งโลกไม่ได้ก่อกรรมทำร้ายให้เราต้องกระเทือนใจเลย"
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก
บางทีคนเรา ห้ามไม่ให้คิดอกุศลกรรม ทำไม่ได้
แต่ห้ามตัวเราทำตามความคิดนั้น เราทำได้......
การฝึก "คิดบวก" ไม่ได้เป็นการหลอกตัวเราว่า ไม่มีปัญหา
แต่การ "คิดบวก" สอนให้เรา "มีสุข" ได้ภายใต้ปัญหา ที่มีอยู่
วาทะธรรมทาน
ปากกาที่ไม่มีหมึก....ทําให้เกิดรอยบนกระดาษได้ฉันใด
คําพูดที่ไม่คิด .....ก็ทําให้เกิดแผลภายในใจคนฟังฉันนั้น
ความเสียใจเป็นเรื่องปกติ แต่เสียใจไม่จบสิ้นนั้นเป็นเรื่องไม่ปกติ
ความเสียใจคนอื่นอาจเป็นคนทำ แต่....เสียใจไม่จบสิ้นนั้นเราทำเอง
ไม่ต้องพยายาม ที่จะลืม "ความเจ็บปวด" ในอดีต
เพียง คิดไว้อย่างเดียว ให้ได้ว่า............ "มันผ่านไปแล้ว"
พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี เขียน:ในโลกใบนี้มีใครบ้างที่ดีพร้อมไปหมดเสียทุกอย่าง
หรือมีใครบ้างที่เลวพร้อมไปเสียทั้งหมดจนหาดีไม่ได้เอาเสียเลย
หากเธอกวาดตามองไปจนทั่วจาตุรทิศ เธอก็จะค้นพบสัจธรรมว่า..
คนทุกคนต่างก็มีดีมีเลวมากบ้างน้อยบ้างคละเคล้าปะปนกันไปในตัวเหมือน ๆ กัน

ple_ka เขียน:
วาทะธรรมทาน
ปากกาที่ไม่มีหมึก....ทําให้เกิดรอยบนกระดาษได้ฉันใด
คําพูดที่ไม่คิด .....ก็ทําให้เกิดแผลภายในใจคนฟังฉันนั้น
ความเสียใจเป็นเรื่องปกติ แต่เสียใจไม่จบสิ้นนั้นเป็นเรื่องไม่ปกติ
ความเสียใจคนอื่นอาจเป็นคนทำ แต่....เสียใจไม่จบสิ้นนั้นเราทำเอง
ไม่ต้องพยายาม ที่จะลืม "ความเจ็บปวด" ในอดีต
เพียง คิดไว้อย่างเดียว ให้ได้ว่า............ "มันผ่านไปแล้ว"