ทัวร์เดี่ยว ตอน "WoW!!! Indonesia"

[Bike Addict]

วันที่เก้าของการเดินทาง จากเมือง Madiun ไปยังเมือง Solo (Surakarta)



เส้นทางการเดินทางของวันที่ตามแผนเดิมคือ เส้นสีบานเย็น ข้างบน เพื่ออ้อมเขาหนึ่งลูกความสูง 1800 เมตรจากระดับน้ำทะเล
ระยะทาง 119 km หลังจากผมเดินทางในโบรโม่แล้วเกิดไม่สบาย ทางบริษัทเมอร์ค ที่จาการ์ต้า ก็เป็นห่วงผมมาก ควรโทรติดตาม
อาการป่วยถี่ยิ้ม และสอบถามผมตลอดว่าต้องการอะไรเป็นพิเศษมั๊ย ซึ่ผมบอกกับเขาว่า คนนะหายดีแล้ว คงเหลือแต่จักรยานที่ไม่สมประกอบอยู่บ้าง
ถ้าจะให้ดี ก็ช่วยหาร้านจักรยาน เพื่อไปซ่อมบำรุงในสองเรื่องนี้คือ

ขันกะโหลกที่คลอน (กระโหลกจักรยานนะครับ) ทำความสะอาด

กับหาจานหน้าใบเล็กขนาด 22 ฟัน มาเปลี่ยนไว้ต่อสู้กับเส้นทางในที่สูงชัน

ดังนั้น อาลี ก็เลยอาสาจะพาไปร้านจักรยานที่ดีที่สุดใน Madiun และจะไปส่งผมไปทางไปทางลัดโดยการ เอาจักรยานกับผมไปปล่อยไว้บนเขาสูงลูกนั้น
เพื่อให้ผมได้ขี่จักรยานดิ่งลงไปที่เมือง โซโล เพราะผมเหลือเวลาหลังจากซ่อมจักรยานแค่ช่วงบ่ายเท่านั้น

ดังนั้นการเดินทางจริงของผมก็แค่ 37 Km. เท่านั้น (เส้นทาง Track สีขาว)

[แม่บักข้าวเหนียว]

แอบเข้ามาอ่าน ได้ ครั้งละหน้า สองหน้า จนวันนี้ อ่านจนถึงหน้านี้ ภาพสวย เป็นบุญตายิ่งนัก หลายท่านเห็นแล้ว อยากไป แต่ ไม่มี เวลา จึงได้แต่ อ่านไปอิจฉาไป คนมีเวลาเป็นของตัวเอง

รูป คุณ Bike Addict ใหญ่ หรือว่าเนตแม่บักข้าวเหนียวอืด ก็ไม่รู้ โหลดดูรูปช้าง่ะ

จะติดตามชมจนจบค่ะ

[koko]

สวัสดีครับคุณ Bike Addict
อาโก้เพิ่งเพิ่งเช็คอินที่พัก ณ มาลิม (Tanjong Malim) .. นอกจากอาเดินทางด้วยจักรยาน และโพสต์แล้ว
ก็เข้ามาตามดูข้อมูลก่อน แล้วค่อยตามรอยล้อ แม้ว่าจะส่วนทางกันในอินโดนีเซีย

อาโก้

[Bike Addict]

แอบเข้ามาอ่าน ได้ ครั้งละหน้า สองหน้า จนวันนี้ อ่านจนถึงหน้านี้ ภาพสวย เป็นบุญตายิ่งนัก หลายท่านเห็นแล้ว อยากไป แต่ ไม่มี เวลา จึงได้แต่ อ่านไปอิจฉาไป คนมีเวลาเป็นของตัวเอง

รูป คุณ Bike Addict ใหญ่ หรือว่าเนตแม่บักข้าวเหนียวอืด ก็ไม่รู้ โหลดดูรูปช้าง่ะ

จะติดตามชมจนจบค่ะ

คงด้วยทั้งสองอย่างครับ รูปผมขนาด 800 x 600 มันเต็มตาดีครับ แต่ก็แลกมาด้วยความช้าในการโหลด
อัพเน็ต 4 เมกเลยครับ จะได้ทันใจ

ไมต้องอิจฉาผมหรอกครับ เพราะตอนนี้ผมยังหาเวลาว่างของตัวเอง ได้น้อยเหมือนกันครับ

สวัสดีครับคุณ Bike Addict
อาโก้เพิ่งเพิ่งเช็คอินที่พัก ณ มาลิม (Tanjong Malim) .. นอกจากอาเดินทางด้วยจักรยาน และโพสต์แล้ว
ก็เข้ามาตามดูข้อมูลก่อน แล้วค่อยตามรอยล้อ แม้ว่าจะส่วนทางกันในอินโดนีเซีย

อาโก้

อาโก้ พัก Tanjong Malim ก็ถ้าพักที่ Twin star
ช่วยเก็บของที่ลืมไว้หน่อยนะ

ผมลืมหัวใจ ไว้กับลูกสาวเจ้าของโรงแรมอะ

[Bike Addict]

อาลีพาผมไปจัดการเรื่องจักรยานที่ ร้าน Rodalink ซึ่งเป็นร้านจักรยานที่ใหญ่โต และมีสาขาตามเมืองใหญ่ๆ ในเกาะชวา
ถ้าจำได้ในตอนต้นๆ ผมก็พาทุกท่านไปเยี่ยมชมร้าน Rodalink สาขา Bali มาแล้ว

ที่ร้านผมให้เขาจัดการขัดกระโหลกที่คลอนและทำความสะอากโซ่ บวกหยอดน้ำมัน

ส่วนเฟือง 22 นั้น เขาไม่ได้ขายครับ เขาขายแบบยกทั้งจานไปเลย
ที่ร้านมีของไฮโซ มากมาย เช่นของ Toppeak จักรยานพับ Dahon อุปกรณ์ Cateye และอื่นๆ








พนักงานในร้านให้ความสนใจ จักรยานผม และขอถ่ายรูปร่วมกัน คนใส่เสื้อน้ำเงินคือ อาลีครับ สังเกตุอาลีตอนถือกระเป๋าเงินครับ นิ้วชี้ออกเลย จับตาไว้

ส่วนผมหน้าตาดูเหย เก ยังไงชอบกล

[Bike Addict]

หลังจากเสร็จธุระเรื่องจักรยานและข้าวเที่ยงเรียบร้อยแล้ว
อาลีขนจักรยานกับผมขึ้นรถ ไปปล่อยตัวบนเขา Lawu เพื่อผมจะได้โรยตัวตามแรงโน้มถ่วงไปยังเมืองมาลังที่อยู่ข้างล่าง

Lawu เป็นเขาที่มีความสูง 1800 เมตร จากระดับน้ำทะเล เป็นเขาที่มีวิวทิวทัศน์สวยความแต่สูงชัน ซึ่งถ้าผมขี่จักรยานคงใช้เวลา
กว่าสองวันถึงจะข้ามเขาลูกนี้ได้ครับ นั่นคือคืนแรกพักบนยอดเขา อีกวันนึงลงจากเขา ซึ่งตามแผนการเดิมของผม ผมเลือกใช้บริการ
ทางที่อ้อมทางเหนือเพื่อหลบภูเขาลูกนี้ ระยะทาง 119 กม แต่อย่างที่เกริ่นไว้ผมไปเสียเวลากับการซ่อมจักรยานเสียครึ่งวันแล้วครับ
เลยเหลือเวลาสำหรับขี่ไม่กี่ชั่วโมงเท่าน้น

อีกอย่างนึงคือ ไปปล่อยบนเขามันทุ่นแรงไปมหาศาลทีเดียว อันนี้แหละที่ชอบในตอนแรก

แต่ต้องมาเสียใจในภายหลังเมื่อรถอาลีพาไต่ระดับความสูงไป จะเห็นรีสอร์ท สวยงาม วิวทิวทัศน์ข้างทะเลสาบบนเขา ตรง Serangan
สวยงามเหลือเกิน หากใครได้ไปอย่าลืมแวะไปเที่ยวแทนผมด้วยนะครับ



อาลีครับ เขาเป็นคนน่ารัก เทคแคร์ดี แต่อาลีอาจจะไม่แมน 100% ผมเองแอบสงสัยอยู่ตะหงิด ตะหงิด ตั้งแต่ได้เจอกันคราวครั้งแรกแล้ว
อาลีแสดงออกพอให้เห็นได้จากกิริยาท่าทาง คำพูดคำจา นิสัย และสายตา

แต่อาลีก็ดูแลผมได้อย่างประทับใจไม่ว่า จะเอาเสื้อผ้าผมไปซักให้ที่บ้าน เอารถไปส่งผมที่บนเขา
ต้องขอบคุณอาลีมากๆ เลย



เมื่อไหลลงจากยอดเขา ก็เห็นวิวสวยๆ ข้างทาง จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเอารูปมาฝากพี่น้องชาวไทยเอ็มทีบี
แต่ขอบอกว่าฝั่งขาขึ้นสวยกว่าเยอะ ไม่ได้ถ่ายเพราะนั่งในรถไม่มีมุมให้ถ่ายครับ อากาศที่นี้เย็นสบายครับ ถึงจะเป็นช่วงบ่ายก็เถอะ









แอคติ้งเด็ดๆ ช่วงนี้ผมเริ่มผอมไปพอสมควร เห็นบางเบาดูน่าทนุถนอมจริงๆ

[Bike Addict]

หลังลงจากจุดปล่อยตัวมามาได้ซักพักก็จะผ่าน เมืองชื่อ Tawangmangu ตรงนี้เป็นที่ท่องเที่ยว สังเกตได้จากรีสอร์ท โรงแรม จำนวนมาก
ตั้งอยู่ หากเราเดินทางด้วยจักรยาน จากเมือง Solo หากต้องการเที่ยวเขา Lawu ก็แวะพักเมืองนี้ได้

เมือง Tawangmangu






ตรงจุดนี้ผมเห็นเขากำลังฝึก ศิลปการต่อสู้ชนิดนึง ซึ่งผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร จะว่าปัญจสีลัต ก็ไม่น่าใช่

ท่านใดเห็นแล้วรู้จัก ช่วยแถลงไขให้ด้วยนะครับ



ครูฝึกใส่ชุดเหมือนเทควอนโด้ ส่วนนักเรียนนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาฝึกตามท่าทางที่ครูสอน

บางครั้งการ ท่าฝึกเหมือนกำลัง ใช้กำลังอย่างมากดึงหรือผลักอะไรอยู่ โดยที่ไม่ได้ดึงหรือผลักอะไรจริงๆ เลย
เหมือนการจินตนาการมากกว่า

[Bike Addict]

ในบางช่วงของการฝึกมันเหมือนการสะกดจิต ครูผู้ฝึกให้นักเรียนมานั่งรวมกัน
น้ำเสียงในการพูดของครูฝึกจะเบา เด็กๆ เริ่มสายโอนเอน แล้วนอนลงกับพื้น









ครูฝึกบอกให้ นักเรียนยืนขึ้นอีกครั้งด้วยอาการสลืมสลือ คล้ายโดยสะกดจิต น้องเสื้อสีฟ้านั้นยังไม่ลุกขึ้น



พอน้องเสื้อฟ้าลุกขึ้นก็มีอาการส่ายโอน เหมือนอาการของขึ้น (พวกสัก) จนครูฝึกต้องตามมาประกบ และทำให้นิ่งสงบขึ้น





เมื่อครูฝึกตบมือ บอกเลิก ทุกคนก็กลับมาปรกติ และคุณครูก็นั่งอบรมกันต่อไป ส่วนผมตอนแรกว่าจะเข้าไปคุยกับครูฝึกหน่อย
แต่ดูแกอบรมเด็กอยู่นาน เลยไม่อยากรบกวน ค่อยๆ ถอยออกไปเงียบๆ เพื่อไม่เป็นการรบกวน

[Bike Addict]

ผมติดฝนอยู่บนเขาประมาณชั่วโมงนึง เมื่อเห็นว่าถ้าไม่หยุดง่ายผมก็คว้าเอาเสื้อฝนมาใส่ แล้วไหลลงเขาต่อไป
อย่างเมามัน จนถึงเมือง Solo หรือ Surakarta



ใกล้ค่ำมากแล้ว ผมก็ขี่ไปเรื่อย เห็นป้ายนี้แวบผ่าน แล้วหันกลับมาใหม่ นึกว่าตาฝาดไป ภาษาไทย บนป้ายอันนั้น



ร้านอาหารไทยชื่อร้านภูเก็ตครับ ผมไม่ได้ตาฝาด มันเป็นร้านอาหารไทย ที่ใช้ภาษาไทยเขียนตัวเบ้อเริ่ม ตอนนั้นดีใจมากครับ
เดินเข้าไปในร้านอาหารสอบถามคนในร้านเพื่อจะหาคนไทยซักคนที่นั้น แต่ปรากฏว่ามีแต่พนักงานอินโดนีเซียเท่านั้น

เจ้าของที่นี้เป็นหุ้นส่วนอินโดนีเซีย ไทย ชื่อเจ้าของดูจากรูปเจ้าของได้ เจ้าของคนไทยชื่อประเสริฐ แซ่ลิ้ม นะครับ
พนักงานบอกว่าเจ้าของคนไทย ไม่ค่อยได้มาหรอกครับ ต้องขอบคุณที่คุณประเสริฐ ไม่ลืมที่จะใช้ภาษาไทย
แค่เห็นภาษาไทยโลดแล่นในต่างแดนมันก็น่าดีใจแล้วสำหรับคนไทยที่ไกลบ้าน











ในร้านประดับด้วยพระบรมฉายาลักษณ์ เมื่อเห็นภาพนี้และธงชาติไทย ทำเอาผมแทบน้ำตาซึมคิดถึงบ้าน
เป็นห่วงประเทศไทย เพราะตอนนั้นสถานการณ์ในกกรุงเทพกำลังครุกกรุ่นและตึงเครียด

[Bike Addict]

ผมสั่งอาหารไปสองอย่างแบบที่อยากกินมาก แกงฟัก กับต้มยำ
รสชาติก็อร่อย นะครับ แต่ก็ยังสู้อาหารไทยดั้งเดิมไม่ได้

เอาเป็นว่าสอบผ่านในด่านสถานที่ เอกลักษณ์ความเป็นไทยแล้วกัน





โรงแรมที่พักครับ



เมื่อเข้าไปในห้องผมแทบร้อง กรี๊ดดดด กรี๊ดดด
ห้องสวยมาก เป็ไม้ทั้งห้อง สลักลวดลายแบบศิลปแถว yogya-surakarta

ทางบริษัท คงเห็นใจที่ผมป่วย เลยเทคแคร์ผม ยังกะคุณชาย

เป็นแบบนี้ ต้องหาเรื่องป่วยอีกดีกว่า.....


เป็นบุญหนักหัวแท้ที่ได้พักห้องพักระดับหรูแบบนี้ แล้ว อาโฮ่ว เอ้ย

[TigerSmile'Hy]

อาโก้ พัก Tanjong Malim ก็ถ้าพักที่ Twin star ช่วยเก็บของที่ลืมไว้หน่อยนะ

ผมลืมหัวใจ ไว้กับลูกสาวเจ้าของโรงแรมอะ

[wae]

สวัสดีครับ เสือtiger คือผมอยากได้ข้อมูลของ อาเจะห์ ไม่ทราบว่าพอจะมีข้อมูลบ้างไม่

[เสือทุ้ย]

วิวสวยมากครับ แต่เห็นตัวเลข Elevation แล้วท้อเลย
ผมเป็นคนหนึ่งที่แพ้ความชัน เดี๋ยวนี้ยังต้องฝึกข้ามสะพานเกือบทุกวัน
ยกนิ้วให้คุณโฮ่วจริงๆ แม้จะต้องเกาะรถไปปล่อยบนเขาก็ตาม

ประเด็นหนึ่งที่ผมอยากจะขอออกความเห็น คือเรื่องปั่นเดี่ยว
นี่คือสิ่งที่ผมบอกคุณโฮ่วว่า เราคิดเหมือนกัน คือการปั่นเดี่ยวนั้น
ทำให้เกิดสมาธิ ทำให้ได้ใช้ความคิดระหว่างทาง แรงกดดัน
จากการที่ต้องปั่นเข้ากลุ่มหรือให้ทันกลุ่มไม่มี มีแต่แรงกดดัน
จากแผนการเดินทางของตนเอง เมื่อออกจากจุดที่หนึ่ง
ไปถึงจุดที่สอง บางครั้งมันคือจุดตัดสินใจ Go - No go
บางครั้งต้องตัดสินใจว่าจุดนี้จะเป็น Off Stop หรือ Destination
ของวันนั้น เราจะมืดกลางทางไหม ? เราจะมีที่พักหรือเปล่า ?

ผมว่านี่เป็นรสชาติอย่างหนึ่งของการปั่นเดี่ยว

สำหรับผมแล้ว แม้จะมีแผนการเดินทาง แต่แผนใหม่มักเกิดขึ้น
ในเวลาปั่น เพราะเรากำหนดเอง บางครั้งผมปั่นทั้งวัน ได้แค่ ๓๐ กิโล

แต่ได้อย่างอื่นมากมาย


รอลุ้นต่อครับ ผมอยากเห็นเมืองบันดุง

[Bike Addict]

ตอบเสือ Wae ไม่แน่ใจว่าถามผมหรือเปล่านะ แต่ถ้าถามผมผมคงบอกว่า ไม่มีข้อมูลครับ
แต่ถ้าสนใจอยากไปจริงๆ ก็ไปหาได้จากกูเกิ้ล หรือหนังสือไกด์บุ๊คต่างๆ อย่าง Lonely planet ครับ

วิวสวยมากครับ แต่เห็นตัวเลข Elevation แล้วท้อเลย
ผมเป็นคนหนึ่งที่แพ้ความชัน เดี๋ยวนี้ยังต้องฝึกข้ามสะพานเกือบทุกวัน
ยกนิ้วให้คุณโฮ่วจริงๆ แม้จะต้องเกาะรถไปปล่อยบนเขาก็ตาม

ประเด็นหนึ่งที่ผมอยากจะขอออกความเห็น คือเรื่องปั่นเดี่ยว
นี่คือสิ่งที่ผมบอกคุณโฮ่วว่า เราคิดเหมือนกัน คือการปั่นเดี่ยวนั้น
ทำให้เกิดสมาธิ ทำให้ได้ใช้ความคิดระหว่างทาง แรงกดดัน
จากการที่ต้องปั่นเข้ากลุ่มหรือให้ทันกลุ่มไม่มี มีแต่แรงกดดัน
จากแผนการเดินทางของตนเอง เมื่อออกจากจุดที่หนึ่ง
ไปถึงจุดที่สอง บางครั้งมันคือจุดตัดสินใจ Go - No go
บางครั้งต้องตัดสินใจว่าจุดนี้จะเป็น Off Stop หรือ Destination
ของวันนั้น เราจะมืดกลางทางไหม ? เราจะมีที่พักหรือเปล่า ?

ผมว่านี่เป็นรสชาติอย่างหนึ่งของการปั่นเดี่ยว

สำหรับผมแล้ว แม้จะมีแผนการเดินทาง แต่แผนใหม่มักเกิดขึ้น
ในเวลาปั่น เพราะเรากำหนดเอง บางครั้งผมปั่นทั้งวัน ได้แค่ ๓๐ กิโล

แต่ได้อย่างอื่นมากมาย


รอลุ้นต่อครับ ผมอยากเห็นเมืองบันดุง

ใช่ครับ จริงๆ เวลาปั่นคนเดียวนี้ แอบท้ออยู่บ่อยๆ เหมือนกันนะครับ
อย่างผมช่วงหลังนี้ต้องถอดไมล์ทิ้งเลย เพราะทางที่นี้มันชันมากแบบที่สูง เวลาเห็นตัวเลขกับระยะทางแล้วใจแป๊วหมดแรงเอาดื้อๆ เลย

ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว ผมซึ้งและเข้าใจคำนี้อย่างถ่องแท้ครับ

บางช่วงของวันผมต้องชนะใจตัวเองหลายๆ ครั้ง เพื่อให้ถึงเป้าหมายของเส้นทางที่วางไว้

และบางครั้งผมเองก็เป็นมนุษย์โลกธรรมดาที่ยอมแพ้แก่ใจเช่นกัน

ผมคิดในอีกมุมนึงว่า

เรา แพ้ เสียบ้าง จะได้รู้ว่า ชัยชนะ มันยิ่งใหญ่แค่ใหน



ท่านเสือทุ้ย ข้ามไปหลายช๊อต ไปถึงเมืองบันดุงเลย ขอบอกว่าที่บันดุงก็เป็นเมืองนึงที่ผมหลงเสน่ห์ ทั้งสาวงาม และภูมิอากาศครับ

แต่อีกเมืองที่ไม่ควรพลาดคือ Yogyakarta ซึ่งเป็นที่ตั้งตั้ง โบโรพุทโธ และ ปรามบรานันครับ อดใจรอเพียงไม่เกินสองวันจากนี้จะได้ไปเยี่ยมชม

[เสือทุ้ย]

ท่านเสือทุ้ย ข้ามไปหลายช๊อต ไปถึงเมืองบันดุงเลย ขอบอกว่าที่บันดุงก็เป็นเมืองนึงที่ผมหลงเสน่ห์ ทั้งสาวงาม และภูมิอากาศครับ

แต่อีกเมืองที่ไม่ควรพลาดคือ Yogyakarta ซึ่งเป็นที่ตั้งตั้ง โบโรพุทโธ และ ปรามบรานันครับ อดใจรอเพียงไม่เกินสองวันจากนี้จะได้ไปเยี่ยมชม

ผมต้องขอพระอภัยอย่างแรงครับคุณโฮ่ว ไม่ได้เจตนาเร่งการเดินทางแต่อย่างใด
เพราะคิดว่าบรมพุทโธ(เรียกแบบไทย)นั้น อย่างไรคุณโฮ่วต้องไม่พลาดแน่
ถ้าพลาดมีเคือง คือจะฝากประเด็นไว้เท่านั้นครับ

ป.ล. อย่าเรียกผมว่าท่าน..เลยนะครับ เรียกผมว่าพี่ดีกว่าครับ เพราะดูหน้าตาคุณโฮ่วแล้ว
อายุน้อยกว่าผมนิดเดียว( ประมาณสัก ๒๐ ปีได้)