เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

. เราผ่านเที่ยงวันไปโดยไม่รู้ตัวเพราะเพื่อนยังไม่สามารถกินอะไรได้
เกลือแร่กลายของกินชนิดเดียวที่เติมเข้าไปในร่างกายของเขาได้
มองดูแล้วก็น่าเห็นใจเพราะหากไม่ได้มาปั่นจักรยานที่นี้
ลักษณะอาการขนาดนี้ก็คงไปนอนให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาลแน่นอน
บ่ายแก่ๆวันนั้นเราเจอกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งในขณะที่เราหยุดพัก
เขาเริ่มต้นปั่นมาจากคุนหมิง ที่หมายคือจงเตี้ยน
เราหยุดคุยกันพักใหญ่ก่อนอวยพรให้เขาโชคดี
ไม่นานเขาก็ปั่นหายไปกับความขาวของหิมะ

[นพพล]

. ชุมชนที่เราหยุดพักนั้นมองๆไปก็คล้ายกับฟาร์มย่อมๆเพราะมีการกั้นรอบขอบชิด
ทุกบ้านต่างมีพื้นที่เลี้ยงสัตว์ของตัวเอง ดูแล้วน่าจะเป็นฟาร์มเลี้ยงแกะ
ที่ต่างกันจากภาพฟาร์มทั่วก็คือแทนที่พื้นจะเป็นสีเขียวของหญ้าแต่กลับกลายเป็นสีขาวของหิมะ
ผมสังเกตุเห็นควันไฟลอยขึ้นจากหลังคาบ้านต่างๆเป็นระยะ
มองแล้วอยากเข้านั่งอยู่ข้างในบ้างเพราะอยู่ข้างนอกนี้หนาวเหน็บทั้งหน้าทั้งมือ
หลุดจากชุมชนแห่งนั้นมาได้เราก็ได้ยินเสียงหนึ่งแว่วมาจากภูเขาที่อยู่สูงขึ้นไป
เด็กหนุ่มคนนั้นตะโกนมาจากหน้าผาแห่งหนึ่ง
ผมไล่สายตาดูเส้นทางที่เขาปั่นขึ้นไป
มันอยู่ค่อนข้างห่างจากจุดที่เราหยุดอยู่มากโข
เขาตะโกนว่าไงนะผมอยากรู้จริง

[นพพล]

“ขึ้นมาได้แล้วพี่ ทำไมช้าจังเลย” หรือ

”ข้างบนนี้สวยงามสุดยอดเลยครับ รีบตามขึ้นมานะ” หรือ

”เจอกันที่จงเตี้ยนนะเฮีย”หรืออาจจะเป็น

“น้าๆอย่าท้อนะผมเอาใจช่วยอยู่”

[ผู้หญิงตะวันออก]

อ่านผ่านๆจากมือถือ ก็พอรู้สึกได้ว่าการเขียนพัฒนาขึ้น ไว้กลับไปอ่านกับnotebookอีกที อิอิ

[นพพล]

. ยิ่งมองเห็นการที่ถนนยกระดับขึ้นทันทีทันใดในโค้งข้างหน้าผมก็ได้แต่ถอนหายใจแทนเพื่อน
มันเป็นทางชันที่ทอดยาวอย่างน่าสะพรึงในสถานการณ์ที่เขากำลังอ่อนแรง
เราต้องผ่านมาสองโค้งจึงจะขึ้นไปยืนอยู่บนหน้าผาอย่างที่เด็กคนนั้นทำ
เสียงตะโกนของหมอนั่นหายไปแล้ว แต่หูของผมต้องมาฟังเสียงหอบของตัวเองอยู่ครู่ใหญ่ๆ
ที่สุดแผ่นดินที่ราบสูงก็กำนัลเราด้วยทิวทัศน์กว้างไกลสุดตา
สีขาวของหิมะมากมายปรากฏอยู่ทั่วไปทั้งแผ่นดินข้างล่าง
ไม่นานหิมะเม็ดใหญ่ก็โปรยลงมาเหมือนถูกหว่านมาจากที่ไหนสักแห่ง
มันมาพร้อมกับความหนาวเย็นที่ดูเหมือนจะมากขึ้นไปอีก
เพื่อนผมควักผงเกลือแร่ออกมากินอีกครั้งที่หน้าผาแห่งนั้น
หน้าและนิ้วมือของผมชาไปหมด
ส่วนเพื่อนผมหน้าซีดเรี่ยวแรงแทบไม่มีเหลือ
ที่สุดเขาก็ทรุดลงนอนที่เพิงริมทางข้างถนนแห่งหนึ่งตอนห้าโมงเย็นวันนั้น

[นพพล]

“ไม่ไหวแล้วพี่ หมดแรงจริงๆ สงสัยต้องพักแถวนี้แล้วล่ะ”เขาพูดขณะที่เอนตัวลงนอนราบกับพื้น

“ก็ตั้งแต่เช้าเรายังไม่ได้กินอะไรเข้าไปเลย”

“ขืนกินเข้าไปรับรองว่าปวดท้องมากกว่าเดิมแน่ๆพี่”

“เดี๋ยวจะลองไปถามคนแถวนี้เผื่อมีร้านค้า”
พูดเสร็จผมก็เดินตรงไปยังห้องแถวที่อยู่ห่างจากนั้นไปไม่ไกล
แต่เคาะประตูเรียกก็แล้วก็ไม่ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากข้างในบ้าน
ทั้งที่ผมได้ยินเสียงโทรทัศน์จากข้างในนั้น

[นพพล]

“เงียบหมดไม่มีใครออกมาเลย เดี๋ยวนอนพักสักนิดเผื่อว่าจะมีแรง ผมว่าข้างหน้าต้องมีบ้านคนแหละ”
จะว่าไปขณะนั้นผมก็หิวเหมือนกัน เรานั่งพักเหนื่อยอยู่พักใหญ่ ชายคนหนึ่งก็เดินออกจากบ้านหลังหนึ่ง
ผมรีบเดินเข้าไปถามด้วยภาษามือในทำนองถามหาร้านค้า เขาชี้ไปข้างหน้า
เราจูงจักรยานเดินตามเขาไป ถามถึงเส้นทางข้างหน้าจนถึงจงเตี้ยนว่าเป็นอย่างไรบ้าง
คำตอบที่ได้คือแบนราบ ใช่แล้วที่นี้คือส่วนหนึ่งของที่ราบสุงธิเบต!
ในที่สุดเราก็ดั้นด้นมาจนถึงที่ราบสุงแห่งนี้เสียที
ถึงแม้ว่าจงเตี้ยนยังอยู่ห่างอีกไกลเมื่อมองจากสภาพร่างกายของเพื่อนในตอนนี้
แต่นั้นก็หมายความว่าจากนี้ไปเราจะไม่มีโอกาสเจอภูเขาอีกแล้วกระทั้งถึงจงเตี้ยน

[นพพล]

. ชุมชนแห่งนั้นเป็นชุมชนค่อนข้างใหญ่บ้านเรือนปลูกกันหนาแน่น
มีการแบ่งรั้วกั้นสำหรับเลี้ยงสัตว์เหมือนชุมชนข้างล่างที่เรา
ชายคนนั้นพาเรามายังร้านค้ากลางชุมชน
เขาเปิดประตูนำเราเข้าไปนั่งพักด้านใน

“หนีห่าว”เราทักทาย

[นพพล]

ภายในนั้นอบอุ่นด้วยเตาผิงขนาดใหญ่
สิ่งแรกที่ทำหลังจากนั่งคือยื่นมือออกไปอังกับความร้อนข้างเตาไฟ
ผู้หญิงสี่ห้าคนที่นั่งอยู่ในนั้นยิ้มทักทายเราอย่างมีอัธยาศัย
เพื่อนผมเดินเข้าไปเลือกไข่ บะหมี่และหัวมันมาต้มที่เตาผิงกลางบ้านให้
มันจะเป็นอาหารมื้อแรกของวันนี้

“ต้องกินไข่กับหัวมันแหละ น่าจะพอไปกันได้กับท้องเสีย”เขาบอก

“แล้วจะกินบะหมี่ไหม”ผมถาม

“เอาหน่อยก็ได้”

[นพพล]

หลังน้ำเดือดทั้งเส้นและไข่ก็ถูกใส่รวมลงไปในชาม
มันเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดอีกมื้อของผม ท่ามกลางสายตาของคนที่ผมไม่เคยรู้จัก
พวกเขามองดูเราแล้วก็พูดคุยกันบางอย่างอาจจะเป็นสาระรูปของเรา
หรืออาจจะเป็นท่าทางการกินที่ค่อนข้างมูมมามเพราะหิวของผม
แต่จะอย่างไรก็แล้วแต่เราก็รู้สึกได้ถึงความเป็นมิตรที่ส่งผ่านมาได้
เพราะดูเหมือนทุกคนจะเอาใจช่วยให้การกินของเราผ่านไปได้ด้วยดี
หากเราหันไปหันมามองหาอะไรพวกเขาจะคอยสอบถาม

บางคนอมยิ้มเมื่อผมใช้ตะเกียบคีบเส้นบะหมี่แล้วเกิดหลุด

[นพพล]

หิมะข้างนอกโปรยปรายลงมาอีกครั้ง
แต่ข้างในครัวกลับอบอุ่น
ครั้นบะหมี่หมดชายคนหนึ่งยกถ้วยขึ้นซดน้ำ
พลันเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น

[นพพล]

เราตัดสินใจที่จะกางเต็นท์ตรงเพิงซึ่งห่างจากหมู่บ้านมาราวครึ่งกิโล
มันห่างจากหมู่บ้านพอควรแต่ไม่ห่างเกินไปหากจำเป็นต้องซื้อหาอาหารหรือของใช้บางอย่าง
จากหมู่บ้านเราต้องปั่นผ่านทางโค้งตัวเอสอ้อมเนินเขาแห่งนั้นขึ้นไป
รู้สึกเหมือนอากาศต่ำเย็นยะเยือกลงไปอีกทันทีที่ผ่านโค้งนั้น

[นพพล]

ก้อนหิมะที่ยังไม่ละลายเหมือนขนมปุยฝ้ายที่หล่นอยู่ริมทาง
สีขาวของหิมะจับเกาะอยู่ตามเนินเขาเต็มไปหมด
เพิงแห่งนั้นห่างจากริมถนนมาพอสมควร มีเตาไฟอันหนึ่งวางอยู่
คงเป็นร้านค้าของชาวบ้านในช่วงฤดูที่ไม่มีหิมะ
ฝั่งตรงข้ามของเพิงแห่งนี้คือหน้าผา
มันประจันหน้ากับเรา

.............................................

[นพพล]

8.หิมะสีหม่น

. ขณะที่ปั่นบนโค้งตัวเอสนั้น ผมรู้สึกเหมือนกำลังผ่านประตูเข้าไปสู่พื้นที่อีกพื้นที่หนึ่งซึ่งไม่คุ้นเคยเลยตลอดชีวิต
การทิ้งชุมชนแห่งนั้นไว้ข้างหลังเหมือนการทิ้งความอบอุ่นบางอย่าง แล้วเดินหน้าเข้าไปหาอะไรสักอย่างที่ไม่คุ้นเคย
สิ่งนั้นมันก็เริ่มมีมากขึ้นตามระยะที่ห่างจากชุมชนออกไป
ผมไม่รู้จักมัน ไม่เข้าใจและไม่คุ้นเคย
มันคงไม่ใช่แค่ละอองน้ำแข็งที่ค่อยๆลอยหล่นลงมาจากฟ้าหรอก
ตอนที่ตัดสินใจกางเต็นท์นอนที่นี้ผมรู้สึกอุ่นใจอยู่บ้าง อย่างน้อยหมู่บ้านแห่งนั้นก็ยังอยู่ในสายตาของผม
ควันไฟที่ลอยจากหลังค้าร้านค้าแห่งนั้นอยู่เหมือนหลักประกันความมั่นคงทางใจ
หากหิมะตกจนท่วมล้อจักรยานอย่างน้อยผมก็ไม่อดตาย
เพราะแค่ลงไปที่หมู่บ้านแห่งนั้นก็มีของกินเยอะแยะไม่อดตาย
นี่ผมต้องการที่พึ่งทางใจมากขนาดต้องใช้ควันไฟและกลุ่มบ้านเรือนเหล่านั้นเป็นที่พึ่งพาแล้วเหรอ

[นพพล]

ตรงจุดที่ผมกางเต็นท์เป็นมุมโค้งของถนน เพิงนั่นไม่อยู่ติดถนนเสียทีเดียว
ด้านหลังเพิงเป็นหน้าผา ส่วนด้านหน้าเพิงมีเนื้อที่มากพอหากจะมีรถคันไหนแหกโค้งหลุดมา
ตอนที่เรามาถึงตอนนั้นหิมะเพิ่งเริ่มตก ดินลูกรังยังแข็งโป๊ก
แต่ดินที่ตกจากหน้าผานี้ซิ มันเริ่มมาร่วงเอาตอนที่ที่เรากางเต็นท์เสร็จแล้ว
แรกๆก็ร่วงมาทีละก้อนสองก้อน ร่วงมาก็จากหน้าผากลิ้งผ่านถนนแล้วก็มาหยุดหน้าเต็นท์ของเรา
ผมสังเกตุว่าจุดอื่นมันจะไม่กลิ้งไปหาด้วยซิ ดูเหมือนว่ามันต้องกลิ้งมาแถวหน้าเต็นท์เราอย่างเดียวเท่านั้น
ผ่านไปสักพักก็เริ่มสังเกตุเพิ่มอีกว่าก้อนของมันชักเริ่มใหญ่ขึ้นมา ใหญ่ขึ้นมาเรื่อยๆ
ก็เราดันทะลึ่งมากางเต็นท์ประจันหนาตรงหน้าผานี้นาทำไงได้
ตอนที่หยุดจอดจักรยานก็ลืมคิดกัน เพื่อนผมเดินไปได้แผ่นไม้อัดมาจากใหนก็มองไม่ทัน
เอามาทำบังเกอร์แหละพี่ เขาบอก