@@@ทัวร์ลาวใต้2400กม ออกเดินทางวันนี้ (8 ต.ค) โดย อ. ขวัญใจ @@กับข้อคิดดีๆในการดำเินินชีวิต ที่ทุกท่านควรอ่านจาก พี่แดง สารภี ครับ

[Deang-sarapee]

เดินชม หลี่ผี กันจนเป็นอิ่มเป็นเต็ม ก็ได้เวลากลับ ผอ.ขวัญใจ ผู้พัน พิษณุ และคุณศรีดา ปั่นกลับล่วงหน้าไปก่อน เพราะ ผม ลุงดมยังคงเพลิดเพลินกับหาดทรายของหลี่ผี จึงออกมาช้า รอง ผมร ท่านคงนั่งรอนอนหลับรอที่ ๆ เราฝากรถจักรยานไว้ ขณะที่เรา ๓ คนปั่นกลับก็เจอฝรั่งนักท่องเที่ยวพากันเดินสวนเข้าไป เหงื่อท่วมตัว แต่ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ส่อความสุขที่ได้ออกกำลังกาย และบรรยากาศ ออ๊กซิเจน ที่เต็มปอด เรามาทันผู้ล่วงหน้ามาก่อน (จอดรอ) ที่เก็ตส์เฮ้าส์ ริมโขงมีฝรั่งสาว ๆ นั่งริมระเบียงเหม่อมองน้ำไหล พวกเราเข้าไปในร้านสั่ง น้ำมาดื่ม(เหล่ ๆ ดูฝรั่งสาว..จะ..) และสนทนาพูดคุยกับเจ้าของร้าน สอบถามกิจการการท่องเที่ยว ทราบว่าระยะนี้ซบเซา เขาแถมให้อีกว่า "ตั้งแต่ประเทศไทยมีปัญหา ความแตกแยกกันภายในชาติ พวกเขาก็พลอยรายได้หดหายไปด้วย" (ไม่น่าเชื่อ..นะ) แต่ก่อนนั้นฝรั่งนักท่องเที่ยวมากันชนิดรับไม่ไหว เขาย้อนถามว่า อีกเมื่อไรเมืองเราจะสงบ (คงหลังน้ำท่วม..มั้ง)

มีเรื่องจริงจะเล่า ประดับสติปัญญาไว้ให้ผู้ที่จะไปลาวเป็นข้อมูล เมื่อครั้งผมรับราชการและได้เข้าไปดูงานในลาว หลาย ๆ ครั้ง สิ่งที่สดุดใจคือคำบรรยายสรุปของเจ้าหน้าที่ที่ให้การต้อนรับ เขาพูดว่า " ขอบอกให้ทุกท่านทราบว่า....ลาว..กับไทย..บ่ใซ่เมืองพี่ เมืองน้อง ดังเซ่นพวกท่าน..เอิ้นกัน...ความจริงแล้ว..เฮาคือมิตรประเทศ..ที่จะต้องพัฒนาความเจริญรุ่งเรือง..สู่ภูมิภาค" แปลว่าเขาไม่ได้นับเราเป็นเมืองพี่เมืองน้องดังเช่นที่พวกเราส่วนใหญ่ เข้าใจผิด และดันไปเรียกเขาว่า "ไอ้..น้อง" เขาไม่พอใจนะ และโดยเฉพาะเขตลาวใต้ จนท.ของลาว ไม่ชอบคนไทยเลย (นี่คือการข่าว..ที่ผมได้รับก่อนการปั่น) จงระวังนะครับ

เรากลับมาถึงที่พักประทาณเกือบ ๕ โมงเย็น พอไปถึงโรงแรม ก็เจอเจ้าของโรงแรมกำลัง ดวด เบียร์กับลูกน้อง เอะ-อะ มะเทิ่ง ประมาณว่า คงมึนบ้างละ หล่อนเข้ามาไหว้ทักทายด้วยเสียงอันดัง และบอกว่าหล่อนข้ามมาเพื่อจะมาทำอาหารเย็นให้พวกเรา จะทานอะไรสั่งได้ บังเอิญพวกเราก็เตรียมมาแล้ว อีกประเด็น เธอเมากันอย่างนี้ จะทำอะไรให้กิน มันจะกินได้..หรือ? ก็แจ้งให้เธอทราบ....(ไม่ต้อง) อีกประมาณสักครู่ได้รับแจ้งจาก น้องตู๊ด ว่าเจ้าของร้านตอนกลับมา ได้เอะ - อะ ด่าว่า เธอว่า ไปลดให้ทำไม คืนนี้ต้อง ๒๐๐ บาทเหมือนเดิม สงสารน้องตู๊ด! ยกมือไหว้ขอโทษขอโพย ผอ.ขวัญใจ บอกไม่เป็นไร แต่ขอเปลี่ยนห้องเพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับ เหม็นคล้าย ๆ ตะกั่วคืนรุ่ง ก็ตกลงย้ายได้ แต่พอสัก ๒ ทุ่มได้ เราได้ยินเสียงน้องตู๊ด ตะโกนโทรศัพท์ "กู..บ่..อยู่ก่...ได้..เรื่องมาก.." วางโทรศัพท์อย่างแรง แล้วเปิดคาราโอเกะ เต้นต่อ นักข่าวของเรา ผอ.ขวัญใจ คุณ ศรีดา เล่าว่า สงสัย อี...แม่เล้าคงด่า..ให้ห้องแอร์..ผอ. กลัว ผอ.จะเปิดแอร์ เพราะมันคนละราคากับ ห้องเดิมเป็นห้องพัดลม (ผอ.ยั๊วะ....เพราะเห็นเด็กมาเคาะประตู..ขอดูข้างใน คงคิดว่า เปิดแอร์นั่นแหละ) ไทย..ก็..คนซื่อ..ถือศีลเหมือนกัน...เรื่องโง่ ๆ อย่างนี้ไม่..ทำหรอก (โว้ย..วะ)



ในวงอาหารเย็นวันนี้ มีมติว่า เราต้องปั่นย้อนกลับทางเดิมคือปั่นกลับ ปากเซ จึงเห็นควรให้ ผู้พัน พิษณุ ลุงดม คุณศรีดา ล่วงหน้าไปก่อน(ขึ้นรถโดยสาร) ส่วน ผอ.ขวัญใจ รอง ผมร และ ผม จะปั่นกลับในระยะทางประมาณ ๑๖๕ กม.(ปั่นเร็ว) และให้คณะล่วงหน้าไปหาที่พักที่ปากเซ เน้นบริเวณริมโขงติดสะพานมิตรภาพไทย - ญี่ปุ่น เพื่อเก็บภาพพระอาทิตย์ตกดิน เป็นอันตกลงกัน วันนี้จึงเข้านอนแต่วัน ก่อนนอนผมขออนุญาติลุงดม ทำสมาธิ-ภาวนา ไม่สนทนาเหมือนคืนผ่าน ๆ มา เพราะพรุ่งนี้เช้าเรานัดกัน ๓ คน ออกอย่างช้าตี ๕ ล้อหมุน รุ่งเช้าเกือบจะตี ๔ ผอ.มาเคาะที่หน้าห้อง ผมตื่นแล้วและเก็บของทุกอย่างเรียบร้อย บางอย่างนำลงไปชั้นล่างแล้ว "โถ..นึกว่า..พี่..ยังไม่ตื่น..เป็นห่วง งั้นมาตามไปซดกาแฟ..หาอะไรรองท้อง..เดี๋ยวจะได้ออกกัน" เมื่อกินอะไรเรียบร้อยตี ๔ กว่า ๆ พวกเราก็ออกปั่นจากโรงแรม มาลีน่า มุ่งสู้ ปากเซ





















ผมได้เล่าถึงความรู้สีกของเจ้าหน้าที่ลาว มันแตกต่างกับประชาชนมาก ๆ ตามที่เราสัมผัสรู้สึกได้ เรา - เขา มีความสุขที่จะได้สัมผัสพูดคุยกัน เช่นเช้านี้ หลังจากที่เราปั่นมาได้ประมาณ ๕๐ - ู๖๐ กม. เราก็แวะหาอาหารเช้าทาน แต่ร้านเขาไม่มีอะไร เพราะบ้านนอกมันยังไม่ถึงเวลา เราก็ขออนุญาติเขาจัดการปรุงอาหารกินกันเอง เขาก็ให้กุลีกุจอเต็มใจ หาอุปกรณ์ให้เรา เช้านี้ ผอ.รับหุงข้าว ผมต้องยกนิ้วให้ผอ. เก่งจริง ๆ หุงข้าวด้วยเตาแก๊สเล็ก ข้าวสวย ไม่แฉะ ไม่นิ่ม พอดี ๆ ผมรับทำ ไข่น้ำ (ซื้อไข่ที่ร้าน) ๕ ฟอง รอง ผมร เปิดอาหารกระป๋อง และหาซื้อไก่ย่างมาเสริมกันขาด โปรตีน น้ำพริกเจกันเหนียวที่เตรียมมา ไวตามิลล์เตรียมหากฝืดคอ?










เมื่ออิ่มเรียบร้อยก็คิดค่าเสียหาย หล่อนคิดแค่ไข่แต่พวกเราก็สมณาคุณให้ โดย ผอ.ขวัญใจ ควักให้เป็น แบงค์แดง ๆ สีหน้ายิ้มของแม่ค้า เราก็สบายใจที่เห็นเธอเป็นสุข ได้เวลาเราก็ปั่นต่อประมาณว่าให้ถึง ปากเ้ซ ก่อนบ่ายสามโมงเย็น

[ขวัญใจ]

แหมเดี๋ยวจะหาว่าเราหากินกับภูเขาอย่างเดียว ของจริงสวย ๆก็มีครับ









หนุ่มน้อยคนนี้นั่งเหม่อลอย (อายุเหลือน้อย) เฝ้าดูหม้อ



หม้อใหญ่ของเจ้าของร้าน

[Deang-sarapee]

ก่อนจะเข้าปากเซเรามาทราบเรื่องราว นิด ๆ หน่อย ๆ ของเมืองปากเซ แขวงจำปาสัก ประดับความรู้..นะครับ

แขวงจำปาสัก นับว่าเป็นศูนย์กลางทางด้าน เศรษฐกิจ ใน 4 แขวงภาคใต้ ของ สปป.ลาว และ ยังมี บทบาทเขื่อมโยง ทางด้านเศรษฐกิจ วัฒนธรรม กับหลาย ประเทศในภาคพื้นด้วย โดยที่ตั้ง และ ภูมิประเทศ มีความอุดมสมบูรณ์ทางธรรมชาติ และแหล่งวัฒนธรรม แขวงจำปาสัก ได้มีการตั้งสมญานามว่าเป็นดินแดน" ช้างป่างานิล " ซึ่งเป็นดินแดน วัตถุโบราณ มี ปูชนียสถาน อันลือชื่อหลายแห่ง ด้วยกัน แขวงจำปาสัก เป็นแขวงที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศ มีพลเมืองประมาณ ห้าแสนกว่าคน มีเนื้อที่ ของแขวงประมาณ 15,410 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยเมืองต่างๆ คือ เมืองปากเซ ชนะสมบูรณ์ ปากช่อง ประทุมพร สุขุมา จำปาสัก โพนทอง เมืองโขง มุลละปาโมก ในอดีตแขวงจำปาสักมีชื่อเรียกว่า เขตแคว้นของนครกาละจำบากนาคะบูริสี เป็นศูนย์รวมของศิลปวัฒนธรรม การเมือง เศรษฐกิจของประเทศลาวตอนใต้ แต่ภายหลังที่ฝรั่งเศสเจ้าอาณานิคมตั้งเมือง ปากเซ ขึ้นเป็นเมืองหลวงในปี พ.ศ. 2448 เมืองจำปาสักซึ่งเป็นเมืองหลวงเก่าของแขวงจำปาสักจึงถูกลดระดับความสำคัญลง ไป

แขวง จำปาสัก ปรากฏชื่อในพงศาวดารเขมรว่า สะมะพูปุระ เมื่ออาณาจักรฟูนันเสื่มอำนาจ คนลาวได้ย้ายถิ่นเข้ามาสร้างบ้านเรือนกลายเป็นเมืองใหม่นามว่า จำปานะคะบุรีสี หรือจำปานคร ถึงรัชสมัยพระเจ้าฟ้างุ้มได้ทรงรวบรวมเมืองต่าง ๆ ของลาวเข้ามาเป็นอาณาจักรเดียวกันชื่อว่าล้านช้าง เป็นอาณาจักรที่รุ่งเรืองในทุกด้าน มีเมืองหลวงอยู่ที่หลวงพระบาง แต่เมื่อพระเจ้าฟ้างุ้มสิ้นพระชนม์ อาณาจักรล้านช้างเริ่มตกต่ำลงเพราะสงครามแย่งชิงอำนาจและการก่อกบฏต่าง ๆ นาน นับร้อยปี

จนถึง พ.ศ. 2063 พระเจ้าโพธิสารราชเจ้า ขึ้นครองราชย์และรวบรวมแผ่นดินขึ้นใหม่ และได้ย้ายเมืองหลวงของอาณาจักรล้านช้าง มาอยู่ที่เวียงจันทน์เพื่อให้ไกลจากการรุกรานของสยาม อาณาจักรล้านช้างเจริญมาได้ 200 ปีเศษก็เริ่มอ่อนแอ แตกออกเป็น 3 ฝ่าย คือ อาณาจักรหลวงพระบาง อาณาจักรเวียงจันทน์ และอาณาจักรจำปาสัก ซึ่งตรงกับสมัยกรุงธนบุรี สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชระแวงว่าลาวจะร่วมมือกับพม่ายกทัพมาตีไทย จึงโปรดให้เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (รัชกาลที่ 1) ยกทัพไปตีลาวทั้ง 3 อาณาจักร ตกเป็นของไทยนาน 114 ปีจนถึงปี พ.ศ. 2436 ไทยต้องยกลาวให้กับฝรั่งเศส แต่ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่ 2 ฝรั่งเศสเริ่มอ่อนแอ ญี่ปุ่นได้เข้ามาปกครองแทน แต่ภายหลังสิ้นสงครามโลกญี่ปุ่นเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ฝรั่งเศสได้กลับมาปกครองลาวอีกครั้งหนึ่ง จนถึงปี พ.ศ. 2497 ฝรั่งเศสแพ้สงครามโลกที่เดียนเบียนฟู ลาวได้รับเอกราชอย่างสมบูรณ์ แต่กลับถูกสหรัฐอเมริกาเข้าแทรกแซงทางการเมืองและการทหาร กลุ่มลาวรักชาติจึงได้ร่วมกันต่อสู้จนสหรัฐอเมริกาล่าถอย ลาวได้เปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ ยกเลิกสถาบันเจ้าชีวิตหรือสถาบันกษัตริย์ โดยเจ้าชีวิตองค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรจำปาสักคือเจ้าบุญอุ้ม

ตามที่ผมได้บอกไว้ล่วงหน้าแล้วว่า เจ้าหน้าที่ลาวบรรยายสรุปถ้าแปลกันตรง ๆ ก็ไม่ค่อย Happy กับคนไทยเท่าไร สาเหตุอะไรท่านพอจะคาดเดาได้หรือไม่ ประวัติศาสตร์จะเป็นตัวชี้หรืออาจกำหนดอะไรหลาย ๆ อย่าง ท่านเคยได้ยินกันบ้างไหม ที่ลำปาง พม่าเคยมีแนวคิดจะเรียกร้องวัด ๆ หนึ่งคืนโดยอ้างว่าเป็นของพม่า เช่นเดียวกันที่เชียงใหม่ มีวัด ๆ หนึ่งอยู่ใกล้กับบ้านผมนี่เองทุกวันนี้แทบจะกลายเป็นวัดของพม่าไปแล้ว พี่น้องทั้งหลายครับ เราหมดเวลาที่จะมาแก่งแย่ง แบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันแล้ว รู้หรือไม่ว่า ภัยใกล้ตัวเข้ามาทุกวี่วันแล้ว วันนี้น้ำท่วมทั่วเมือง ชาวลาวเขาสะท้อนอะไรให้เราทราบ ถ้าท่านติดตามอ่านต่อไปท่านจะทราบครับ แล้วท่านคงจะสลดใจเช่นผม และฝากด้วยครับ กรุณา ตำหนิติติงถ้าพบเห็นเนื้อหาที่ไม่เหมาะควร ผมจะได้ปรับปรุงแก้ไข รับรองครับผมใจกว้างพอที่จะรับฟังครับ ขอบพระคุณล่วงหน้าครับ

มันเป็นแปลกประหลาด จะว่าบังเอิญหามิได้ คณะที่ล่วงหน้ามาก่อน ๓ ท่านเมื่อถึง ปากเซ ก็ตระเวนหาโรงแรมพักนอน แต่ดัน...มาได้วัด แล้ววัดที่ได้ก็เป็นพระที่เคยมาอยู่เมืองไทย ตอนนี้ท่านเป็นเจ้าอาวาสกำลังพัฒนาวัดให้เหมือนกับของไทย สะอาด ร่มรื่น น่าอยู่ มีศรัทธาเข้าวัดกันมาก ที่สำคัญท่านดีใจและท่านพูดกับคณะที่มาก่อน ว่า โชคดีอาตมาจะได้ทดแทนคุณเมืองไทย ท่านจัดห้องให้นอนเป็นศาลาหลังใหญ่ทั้งหลัง สดวกสบาย จริง ๆ และที่สำคัญท่านเป็นลูกศิษย์วัดอุโมงค์ เถรจันทร์ เชียงใหม่ด้วย ผมได้ไปสนทนากับท่าน แบบ..ม่วน...ชื่น ผมถือว่าเป็นบุญของพวกเราจริง ๆ

[Deang-sarapee]

[Deang-sarapee]

วันที่ ๒๒ ตุลาคม ๕๔ นอนวัดมีความรู้สึกดีมาก หลับสนิทและตื่นเช้า เช้านี้ ๐๒.๕๘ น.ผมรู้สึกตัวตื่น ล้างหน้าแปรงฟันแล้วมาสวดมนต์นั่งสมาธิ-ภาวนา ฝึกจิตฝึกใจ ตามปรกติ ประมาณ ๐๔.๓๐ สมาชิกทุกคนก็ตื่น ดูหน้าตาสดชื่นกันดี เช้านี้เรามีโปรแกรมไปเที่ยวน้ำตก ตาดฟาน ตาดเยืองและ บ.ปากซอง ไปดูไร่กาแฟ หาชิมกาแฟที่เขาลือกันนักว่าอร่อย ความจริงก็อร่อยเพราะเคย ชิมเมื่อครางานพืชสวนโลกเมื่อ ๓ - ๔ ปีก่อน มาครั้งนี้ต้องพลาดไม่ได้ เราต้มน้ำชงกาแฟ (กาแฟ ที่พระอาจารย์นำมาให้ ๑ ห่อใหญ่ เป็นกาแฟลาวด้วยยี่ห้อ ดาว) ดื่มกาแฟไปก็ปรึกษากันไป ในที่สุดตกลงกันว่า ตาดฟานเราจะไม่แวะเนื่องจาก ตาดฟานเป็นน้ำตกที่ มนุษย์ไปเสริมแต่งเพิ่มความสวยงาม และสถานที่ต่าง ๆ ถูกนายทุนไปสร้างเพื่อหลอกเอาเงิน เรามุ่งไปที่ ตาดเยือง ที่เดียวที่ยังเป็นธรรมชาติเพียว ๆ ไม่มีตกแต่งจะดีกว่า

ตาด ก็คือน้ำตก ส่วน เยือง ก็คือเลียงผา
น้ำตกตาดเยือง หรือ ออกเสียงประมาณคนท้องถิ่นหน่อย ก็เป็นน้ำตกตาดเยื้อง

น้ำตก ตาดเยือง รวมกัน ความหมายชื่อ ก็คือ น้ำตกเลียงผา เป็น น้ำตกในลาว อีกแห่งหนึ่งของเมืองปากซอง ที่สวยงาม เป็น น้ำตกขนาดใหญ่ ที่มีน้ำไหลแรง จนเกิด ละอองน้ำตก เป็น สีขาว ปลิวไสว ไกล ไปทั่ว สารทิศ อย่างสวยงาม ลักษณะ ตาดเยื้อง ที่เราประทับใจมาก ๆ ก็ตรงที่สามารถเข้าชมและสัมผัสได้อย่างใกล้ชิดกับน้ำตกได้ คือชิดเหมือนหนึ่งว่าเราได้ลงไปอาบ ว่าย ในน้ำตก (ระวังกล้องหน่อย..นะ) น้ำตกตาดเยือง มีความสูงกว่า ๑๐๐ เมตร จุดเด่นที่น่าชมอยู่ที่สายน้ำสีขาวที่ไหลออกมาตามหน้าผากระทบโขดหินแตกเป็นละอองสีขาวตัดกับสีดำเข้มของโขดหิน ท่ามกลางบรรยากาศอันร่มรื่นและเป็นส่วนตัว ใกล้ชิดถึงตัวน้ำตก ทางเดินไปสู่น้ำตกต้องปีนเขาขึ้นลงเล็กน้อย คนอ้วน ๆ น้ำหนักมาก ๆ ต้องคิดดี ๆ ก่อน เพราะสถานที่ท่องเที่ยวยังไม่อำนวย ประกอบกับช่วงที่ไปเที่ยวยังเป็นฤดูฝน พื้นดินทางลาดลงน้ำตก ลื่นมาก ๆ บันไดที่ไต่ลงไปดูน้ำตกก็มีสภาพที่ไม่แข็งแรงมากนัก เดินไป สยองไป....เป็นห่วงคนอื่นเช่น คุณผู้หญิง ที่ชอบน้ำตกอาจจะลำบากนิดหนึ่ง แต่ได้ยินเสียงน้ำตกดังแว่ว ๆ มา จิตใจของเธอก็คงฮึกเฮิม และคงลงไปจนได้นั่นแหละนี่แหละครับอานุภาพแห่งกาม “กามมีสุขน้อย แต่มีทุกข์มหันต์”
ถ้าเป็นภาษาเหนือเชียงใหม่บ้านผมเขาก็จะว่า “ตุก..บ่า..หัน” แปลว่า ทุกข์ไม่เห็น
สถานที่ท่องเที่ยวที่ลาว ยังคงอนุรักษ์ความเป็นธรรมชาติไว้ หรืออาจเป็นเพราะความเจริญยังมาไม่ถึง ก็ไม่รู้ ก็ไม่แน่เหมือนกันว่า ต่อจากนี้ไม่เกินห้าถึงสิบปี การท่องเที่ยวของลาวอาจพัฒนาไปไกล อาจจะดีกว่าบ้านเราก็ได้ ใครจะรู้ได้....แต่น่าคิด...คือขณะนี้ที่นี่..ทราบว่าพี่ไทย..เราไปสัมปาทานทำกิจการการท่องเที่ยว กำลังทำถนนเข้าไปยังน้ำตก...เฮ้อ...ไม่นานเกินรอ...เอวังจะมาถึงในเร็ว ๆ นี้......ในความคิดของผมนะครับ...หากถนนลาดยางเข้าที่ใด ความ Classic ก็จะหายไปเหลือไว้แต่ความทรงจำ

[เสือโจ้แห่งทุ่งกุลา]

สวนทางกับอาจารย์ อาจารย์ลงจากปากซอง กลุ่มเสือสาเกตนครสวนขึ้นปากซองคร้าบ

[Deang-sarapee]

ออกจากวัดเราปั่นเข้าตลาดเพื่อหาอะไรรองท้อง และชมบรรยากาศที่สะพานปากเซยามเช้า ด้วย








































หลังจากที่กินอะไรอิ่มกันดีแล้วก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ ตาดเยืองและ เมือง ปากซองต่อไป เราเตรียมตัวที่จะไปนอนที่ เมืองปากซอง เพื่อดื่มด่ำกับคำลือของ กาแฟลาวกับการนั่งจิบกาแฟชมน้ำตก ตลอดจนหาซื้อกาแฟมาฝากคนทางบ้าน ในขณะปั่นมาได้สัก ๑๐ นาที เราพบมะนาวเกลื่อนถนน คิดว่าคงตกจากรถแน่ ๆ แต่ไม่มีคนเก็บ พวกเราเลยช่วยเก็บไม่ให้รกถนน มะนาวชุดนี้เป็นคุณกับพวกเรา ได้ทำน้ำมะนาวดื่มกัน..อร่อย..สดชื่น


































ปากทางเข้าตาดเยือง พวกเรามองดูไม่เหมือนทางเข้าน้ำตกที่สวยที่สุด มันโทรมเกินไปเหมือนไม่มีคนดูแล แต่ภายหลังมาทราบว่ากำลังพัฒนาที่น่าจะราดยางให้เป็นถนนที่ดี โดยนักลงทุนคนไทย ผม...คิดทันที....ไปซะแล้ว

[ขวัญใจ]

ขอนำเสนอภาษาลาววันละคำ
วันนี้เสนอคำว่า "ข้าวเปียก"

ข้าวเปียก หมายถึง ข้าวต้มเส้น หรือ ข้าวต้มญวน เป็นเส้นกลม ๆ ยาว ๆ เหนียว ๆ ปรุงเหมือนก๊วยเตี๊ยว ใส่เลือดหมู ไก่ฉีกเป็นเส้น โดยเฉพาะพริกป่นผัดน้ำมันจะใช้หอมหั่นเป็นฝอยผัดกับพริกป้น รสชาดหอมกลมกล่อม แซ่บ หรือ ว่าข้าวต้มของไทยเรา ลาว/หรือคนไทยอิสานจะเรียกว่าข้าวเปียก

[ขวัญใจ]

สวนทางกับอาจารย์ อาจารย์ลงจากปากซอง กลุ่มเสือสาเกตนครสวนขึ้นปากซองคร้าบ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ได้นั่งสนทนากับอาจารย์โรงเรียนไทยรัฐวิทยา จ.ร้อยเอ็ด ที่ปั๊มน้ำมัน เมืองปากซอง ท่านยังมอบพระเครื่องให้คณะรักรถรักธรรมครบทุกคน
ต้องขอขอบพระคุณท่านเป็นอย่างสูง

[เสือโจ้แห่งทุ่งกุลา]

สวนทางกับอาจารย์ อาจารย์ลงจากปากซอง กลุ่มเสือสาเกตนครสวนขึ้นปากซองคร้าบ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ได้นั่งสนทนากับอาจารย์โรงเรียนไทยรัฐวิทยา จ.ร้อยเอ็ด ที่ปั๊มน้ำมัน เมืองปากซอง ท่านยังมอบพระเครื่องให้คณะรักรถรักธรรมครบทุกคน
ต้องขอขอบพระคุณท่านเป็นอย่างสูง

ฝากทริปและกิจกรรมของเสือร้อเอ็ดใน สาเกตนครสรุปทริป คร้าบ

[ขวัญใจ]

ต่อครับ การเดินทางกลับวันที่ 24 ตุลาคม 2554 จากที่พักศรีสะเกษ ไปเรื่อย ๆ ครับ จนมืด ไปมืดที่ อ.พุทไธสง จ.บุรีรัมย์
เช่นเคยครับ ตื่นนอนประมาณตีสี่ ทำภารกิจส่วนตัวล้อหมุน 05.00 น. ปั่นมาได้ซัก 2 กม. เจอร้าน 7-11 แวะหากาแฟ-ขนมปัง-น้ำดื่ม รองท้องก่อนครับ ปั่นไปเรื่อย ๆ อากาศยามเช้าสดชื่น ถึงทางแยก จอดถามเส้นทางไปเรื่อย วันนี้เป้าหมายทางไปจังหวัดชัยภูมิ ออกจากศรีสะเกษประมาณ 20 กม. ถึงทางแยก ซ้ายมือเข้าจังหวัดสุรินทร์ ตรงไป อ.รัตนบุรี ถามตำรวจทางหลวงชี้ให้ไปทางอ.รัตนบุรี ก็สนุกดีครับได้สนทนาจอดถามเส้นทางไปเรื่อย เส้นทางที่ปั่นเป็นเส้นทางระหว่างอำเภอต่ออำเภอ ทางราดยางใหม่เอี่ยม รถมีวิ่งน้อย บรรยากาศสองข้างทางอุดมไปด้วยนาข้าว (หอมมะลิ) หรือเขาเรียกว่าเขตทุ่งกุลาร้องไห้















































รับประทานอาหารเช้าที่อำเภอรัตนบุรี

[Deang-sarapee]

บ่ายนี้ผมจะพาเข้า เมืองปากซอง ดินแดนกาแฟ ที่เราฝันจะได้ จิบ และคืนนี้พวกเราคิดกันว่าจะหาที่กางเต้นท์นอนทีนี่สัก ๑ คืน แล้วค่อยกลับ สำหรับสัมภารก (ระ) เราทิ้งไว้ที่วัดส่วนหนึ่ง ขากลับค่อยแวะไปเอา ปากซองเป็นเมืองหนึ่งของแขวงจำปาสัก เรามาศึกษาหาความรู้กันสักนิด..นะ

แขวงจำปาสัก มีพื้นที่ทั้งหมด 15,415 ตารางกิโลเมตรมีพื้นที่ติดต่อกับประเทศไทยและกัมพูชา ตำแหน่งที่ชายแดนทั้ง 3 ประเทศบรรจบกันเรียกว่า "สามเหลี่ยมมรกต" สภาพ พื้นที่ประกอบด้วย พื้นที่ลุ่มแม่น้ำโขงและแม่น้ำเซโดนบริเวณตอนกลาง มีแนวเทือกเขาสูงทางทิศเหนือและทิศตะวันออก และติดต่อกับที่ราบสูงบอละเวนทางทิศตะวันออก ซึ่งมีความสูงประมาณ 1,500-1,800 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง พื้นที่โดยทั่วไปมีความสูงไม่เกิน 1,000 เมตร แขวงจำปาสักมีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดทั้งปีประมาณ 27 องศาเซลเซียส แต่บริเวณทางทิศเหนือของแขวงที่เมืองปากซ่อง มีอากาศเย็นตลอดทั้งปี อุณหภูมิเฉลี่ยต่ำกว่า 20 องศาเซลเซียส และมีความชื้นสัมพัทธ์สูง ปริมาณน้ำฝนระดับ 1,400 - 2,000 มิลลิเมตรต่อปี ยกเว้นที่ราบสูงมีประชากรทั้งสิ้นประมาณ 575,600 (พ.ศ. 2547)






เมืองปากซอง เป็นหนึ่งในสิบเมืองของแขวงจำปา เมืองปากซองซึ่งมีศักยภาพด้านการท่องเที่ยวเชิงเกษตร เนื่องจากเป็นเมืองหนึ่งที่ตั้งอยู่บนที่ราบสูง ภูเพียงบลิเวน (Boloven plateau) ประกอบด้วยชนเผ่าดั้งเดิมหลายเผ่า ที่เป็นกลุ่มใหญ่ได้แก่ ละเวน ยะเหิน และ ตะโอ้ย ซึ่งกระจายกันอยู่ตามชุมชน รายรอบภูเพียงบลิเวน ซึ่ง อยู่สูงเหนือระดับน้ำทะเล ระหว่าง 600-1,400 เมตร ขนาดพื้นที่ประมาณ 4,010.60 ตารางกิโลเมตร ลักษณะดินมีส่วนประกอบของภูเขาไฟที่มอดดับแล้ว ที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุเหมาะแก่การเกษตร ได้แก่ ชา กาแฟไม้ผล พืชผัก ภูมิอากาศโดยทั่วไป อุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 20 องศาเซลเซียส









ด้วยอุณหภูมิที่เหมาะเจาะกับกาแฟ จึงมีบริษัทต่าง ๆ พยายามไปปลูกไร่กาแฟ พันธ์ที่ปลูกคืออาราบิก้า โดยปลูกในที่เดียวกันและมีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย จัดอยู่ในอันดับต้นๆของโลก จะเป็นรองก็เพียงแต่ประเทศบราซิลเท่านั้น บริษัทปากซองไฮแลนด์จำกัด ได้รับการเล่าขานว่ามีส่วนในการปรับปรุงกาแฟที่นี่ ดำเนินงานโดยนักวิชาการคนไทยให้ไปช่วยแนะนำวางแผน ในการวางระบบน้ำในไร่กาแฟและข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ของบริษัท โครงการปลูกกาแฟอาราบิก้าของบริษัทปากซองไฮแลนด์ จะใช้เครื่องจักรเข้ามาดำเนินการ แทนการพึ่งพาแรงงานจากคนเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเก็บเกี่ยวผลกาแฟ จะใช้เครื่องเก็บเกี่ยว เนื่องจากได้มีการเพาะปลูกในพื้นที่ที่มีขนาดใหญ่มาก การใช้แรงงานคนจะทำให้ไม่สามารถเก็บเกี่ยวผลกาแฟทัน และจะเกิดความเสียหายของผลผลิตเป็นอย่างมาก จากโบชัวร์ มีพันธกิจที่น่าสนใจของบริษัทคือ “เราจะผลิตกาแฟคุณภาพสูง มาตรฐานระดับโลก และได้รับรองจาก UTZ และ OTA โดยการสร้างแบรนด์ และมาตรฐานของเมล็ดกาแฟ เพื่อเพิ่มมูลค่าให้กับกาแฟ และตอบสนองความต้องการของลูกค้าแต่ละกลุ่ม ภายในปี 2553 เป็นต้นไป” สำหรับพันธุ์กาแฟอาราบิก้าที่นำมาปลูก ได้มีการคัดเลือกสายพันธุ์ต่างๆอย่างพิถีพิถัน โดยที่ปรึกษาฝีมือระดับพระกาฬของประเทศไทย โดยทำการคัดเลือกจากพันธุ์ต่างๆ ที่มีอยู่ทั่วโลก ที่ได้เก็บรวบรวมไว้เป็นจำนวนมาก
จึงไม่ต้องสงวัยว่า เหตุใดกาแฟลาว จึงเป็นที่นิยมและชื่นชอบแพร่หลายอย่างรวดเร็ว















เนื่องจากกาแฟเป็นพืชที่ไม่ต้องการแสงแดดมากเกินไป ดังนั้นจึงต้องมีการปลูกต้นไม้ที่มีขนาดกลางถึงใหญ่ มีใบที่โปร่งเพื่อให้ร่มเงาแก่ต้นกาแฟ และที่ปากซองไฮแลนด์ ได้นำเอาพันธุ์ไม้ยืนต้น 4 ชนิดมาทดลองปลูก เพื่อให้ร่มเงาแก่ต้นกาแฟ ซึ่งได้แก่ สะตอ เหลียง ถั่วหูช้าง และซิลเวอร์โอ๊ค คาดว่าอีกประมาณ 5-6 ปี ปากซองไฮแลนด์อาจจะส่งฝักสะตอที่เป็นผลพลอยได้จากไร่กาแฟ ออกมาขายให้คนไทยบริโภค และอาจจะเป็นตัวแปรที่สำคัญ ที่ทำให้ราคาสะตอของประเทศไทยถูกลงก็เป็นได้ ถ้าหากว่าผลผลิตออกมาพร้อมๆกัน เว้นเสียแต่ว่าคนลาวเกิดชอบบริโภคเหมือนคนไทย เราก็อาจจะอดรับประทานของถูกก็ได้ เพราะว่าสะตอเผารับประทานกับเนื้อย่างน้ำตกจิ้มแจ่วแซบหลายจริงๆ
ในอนาคตไม่นาน (อาจเป็น..ขณะนี้ก็ได้) กาแฟปากซองจะส่งผลกระทบต่อเกษตรกร ผู้ปลูกกาแฟของประเทศไทย ที่รุนแรงแน่นอน และปากซองจะเป็นแชมป์ ในการผลิตกาแฟอาราบิก้าของอาเซียน เพราะมีสภาพภูมิอากาศที่เหมาะสม และสภาพพื้นที่เพาะปลูกที่ดีกว่าจังหวัดดั๊กลัค แหล่งเพราะปลูกกาแฟพันธุ์อาราบิก้าที่สำคัญของเวียดนามด้วย ทีมรักรถรักธรรมได้ปั่นไปเที่ยวเวียตนาม คนเวียต ฯ ก็อวดกาแฟ ของตัวดีที่สุด เขามีที่ชงเฉพาะเป็นเอกลักษณ์ พวกเรายังหาซื้อไว้กลับมาชงที่บ้าน ยามว่าง ก็สนุกดีครับ


สมัยที่ฝรั่งเศสปกครองลาวนั้น ได้ใช้ดินแดนแถบนี้สำหรับเป็นที่พักผ่อนตากอากาศ เพราะอากาศเย็นสบายตลอดปี มิใช่มาพักผ่อนแต่เพียงอย่างเดียว แต่ได้ริเริ่มส่งเสริมการปลูกกาแฟ เป็นกาแฟลาวรสชาติยอดเยี่ยม ซึ่งได้กลายมาเป็นแหล่งปลูกกาแฟที่สำคัญของประเทศ พวกเราก่อนเดินทางมาเยี่ยมดินแดนแห่งนี้ได้ศึกษาข้อมูล และปรารถนาที่จะได้จิบกาแฟลาวแล้วชมน้ำตกที่สูงที่สุดในประเทศลาวในที่ ๆ เดียวกัน แต่ความฝันกับความจริงมันคนละเรื่อง หนังคนละม้วน เราไม่ได้สัมผัสกับบรรยากาศนั้นเลย เพราะอยู่คนละที่ และกำลังมีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลง ที่สำคัญเนื่องจากพวกเรามิได้ นอนที่ เมืองปากซองตามที่ตั้งใจ เนื่องจากไม่ประทับใจบางสิ่งบางอย่าง เช่น นักธุรกิจที่กำลังจะเข้าครอบครองตาด ต่าง ๆ กำลังแสวงหากำไรจากนักท่องเที่ยวอย่างไม่เป็นธรรม เนื่องด้วยนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะเหมารถมาเป็นคณะ พวกเราปั่นจักรยานจึงดูจะด้อยไปในสายตาของนักธุรกิจ (เรื่องนี้ผม..คิดเอง..นะครับ..ไม่จริงก็ได้ ) จากเมืองปากเซถึงเมืองปากซอง ระยะทางประมาณ 52 กิโลเมตรแต่ขึ้นตลอด เราใช้เวลาในการปั่นและเที่ยวทั้งหมด ๕ ชั่วโมง แต่ขากลับใช้เวลาเพียง ๑ ชั่วโมงครึ่ง















ภาพนี้คือ สะพาน ลาว - ญี่ปุ่น ยามเย็น ในวันนั้น ในสายตาเราเห็นว่าภาพนี้น่าสุด ๆ (สวย) แต่..ตา...กับ..กล้อง..มันคนละอย่าง ภาพที่เห็นกับ ตา มันกว้างใหญ่ สดสวย เมื่อเก็บไว้ในกล้องก็ได้เพียง ๕๐% ของตาเท่านั้น ภาพพระอาทิตย์ตกดินก็เช่นกัน ผม สองคนกับ ผอ.ขวัญใจ ปั่นแข่งกันมาชนิดลืม เหนื่อย ลืมตาย เพื่อให้ได้ภาพที่สวยที่สุด แต่..ตาที่เก็บ..ภาพ..กับ..กล้องที่บันทึกภาพ มันคนละเรื่อง อีกประเด็นเราทั้งสอง ไม่มีความรู้เกี่ยวกับกล้องมากนัก และกล้องของเราก็เป็น กล้องประเภท..คนปัญญาอ่อน..(กล้องช่วยจัดการให้..เพียงกด Shutter เท่านั้น)




ขออภัยในภาพที่บรรยายว่า มือใหม่ จาก ขอนแก่นขอแก้ข่าวจาก ผอ.ขวัญใจ ให้เป็น จาก ร้อยเอ็ด ท่านเป็น ผอ.สอนโรงเรียนไทยรัฐวิทยาคม ทีเท่าไร ผมเป็นอัลไซเมอร์จริง ๆ ต้องขออภัย ให้ ผอ.ขวัญใจ ช่วยไขข้ออธิบายด้วย อีกภาพหนึ่งคือภาพกลุ่มจากขอนแก่นขอแก้เป็นกลุ่มจากร้อยเอ็ด เช่นกันครับ ขอบคุณครับ

[Deang-sarapee]

เมื่อชมพระอาทิตย์ตกดินจนพระอาทิตย์ ลับลาไปแล้ว เรา ๒ คน ก็ปั่นกลับวัดที่พัก คืนนี้ที่วัดมีการฉลองกฐิน ทราบว่าจะมีมหรสพสมโภชน์กันยันรุ่ง
แต่ภารกิจที่ ผอ.ขวัญใจ กับ รองผมร จะต้องทำยังไม่บรรลุเป้า จึงให้ ผอ.+ รองผมร ย้ายสำภาระสิ่งของไปนอนที่โรงแรม เพื่อพักเอาแรง พรุ่งนี้เช้า
(๒๓ ต.ค.๕๔) จะต้องปั่นแต่เช้ามืดเพื่อให้ได้ระยะทางไกลที่สุด ประมาณว่าจะไปนอนที่ จ.ศรีษะเกษ จึงต้องให้ได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอ

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]