ThaiMTB.com

1 ธันวา ตืห้าตรง
ความง่วงเหงางุนงงก็เหือดหาย
เมื่อจักรยานมารวมกันพลันเคลื่อนกาย
สู่จุดหมายกรุงเทพมหานคร

พอเลยสางแดดส่องท้องฟ้าใส
ถึงท่าหลาทันทีโน่นใครท่า...
ออ..นายหัวเลี้ยงข้าวต้มก้าวเดินมา
รัดพัสตร์ผ้าขาวม้าท่านักเลง

ข้าวต้มท่าหลา อหร่อยนัก
นายหัวควักจ่ายตางค์ อย่างรีบเร่ง
ลูกน้องต่างชมเชย สมบ้านเอง

สี่โมงเย็นถึงโรงแรมที่พักชักตื่นเต้น
เพราะสวยเด่นสมราคาที่ว่านั้น
อาหารสดอากาศใสสุขใจครัน
ห้องพักคืนละพันสมราคา

สามคืนสี่วันปั่นเต็มเปี่ยม
เราพร้อมเพรียงกันทุกคนจนได้ที่
มีหลายคนปั่นสบายร่างกายดี
บดขยี่บนถนนหนทางไป
จนนับได้ 800 กว่ากิโลเมตรเสร็จพวกเรา..
สุดยอดครับอาจารย์ ทั้งปั่นทั้งแต่งกลอน ผมขอชื่นชมทุกเสือครับ กับทริป ๕ ทิศ

เช้ามืดของวันที่ 1 ธันวาคมก็ได้ฤกษ์เดินทาง โดยมีท่านรองผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราช ให้เกียติมาให้โอวาสและปล่อยตัว ฝนหยุดตกเหมือนกับสิ่งศักดิ์ดลบันดาลให้พิธีเสร็จก่อน

หลังจากออกเดินทางจากนครไปแล้ว รถติดตามเชอร์วิสไม่ได้เดินทางไปพร้อมกัน เพราะมีเหตุขัดข้องบางประการ และติดตามไปทันอีกทีที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ระหว่างเดินทางช่วงแรกมีอุปสรรคบ้างคือมีฝนตกถนนสกปรก และทำให้น้ำฝนล้างเอาเศษแก้วแตกบนถนนไหลลงมากองในเส้นทางจักรยานจนมีจักรยานยางรั่วไปหลายคัน แก้ไขและเดินทางต่อไปได้เพราะมีการเตรียมการที่ดี


วันแรกของการเดินทางทุกเสือยังฟิตยังไม่มีทีท่าว่าจะหมดแรง มีจ่าหลองคนเดียวที่ออกอาการแต่ก็เชื่อไม่ได้เพราะอำพื่อนจนไม่ทราบว่าระโหยโรยแรงจริงอะเป่า ทุกท่านเดินทางถึงที่พักไกล้เคียงกัน คืนนี้พักที่ท่าชนะการ์เด้นรีสอร์ท

หลังจากเข้าที่พักและทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วก็ออกมานั่งดื่มเพื่อคลายเส้น หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน



ก่อนแยกย้ายไปนอนถ่ายรูปคู่เป็นที่ระลึกซะหน่อย ผู้หญิงในภาพอดีดเคยอยู่นครศรีฯมีเสือบางท่านรู้จักกันดี จุดใต้ตำตอเหลือเกินเป็นใครสืบสาวเอาเองนะครับ

ที่ท่าชนะการ์เด้นรีสอร์ทห้องพักสบายสะอาดด้วย พึ่งเปิดใหม่เมื่อสิงหาที่ผ่านมานี่เอง ทุกท่านนอนหลับสบาย มีเฉพาะอาจารย์เริงชัยคนเดียวที่นอนไม่ค่อยหลับ หลังจากตื่นนอนตีสี่ครึ่งพอจะเดินทางมี สว.บางท่านยังไม่ยอมตื่นนอน นอนเพลินไปหน่อยกว่าจะได้เดินทางก็ตีห้ากว่าๆ กะไปกินอาหารเช้าข้างหน้าเพื่อหนีแดดร้อน
.....ถ่ายรูปก่อนเดินทางสักนิด

หลังจากออกจากท่าชนะเดินทางไปเรื่อยๆและแวะทานอาหารเช้าที่ปั้ม ปตท.จิงโจ้ห่างจากท่าชนะประมาณสามสิบโล อาหารอร่อย สะอาด ที่จอดรถสบายกว้างขวางดี




ก่อนเดินทางถ่ายรูปเป็นที่ระลึกซะหน่อย

ออกจากปั้มจิงโจ้เดินทางต่อ ปั่นที่ความเร็วเฉลี่ยไม่เกิน 25 กิโลเมตรต่อชั่งโมง ช่วงนี้เองสมพรต้องคอยลงมาช่วยดันหลังคนที่เริ่มหมดแรง ประคองกันไปเรื่อยๆให้ถึงจุดพักที่คุณสาหร่าย


......ขออนุญาตพักผ่อนพรุ่งนี้ค่อยมาต่อครับ......

ในที่สุดเราก็มาถึงร้านอาหารคุณสาหร่าย สะดวก สะอาด ห้องน้ำก็ดีแถมมีพนักงานสาวสวยมากมาย ดูแล้วกำลังที่หดหายเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

สมปอง นบพิตำการช่าง เขียน:ขอบคุณครับสัมหรับรูปภาพสวยๆและรายละเอียดตั้งแต่เริมต้นจนจบครับ

พอนายหนัง เก็บรูป ฤาษี......แล้วปักรูปเจ้าเมือง นักเลงกวนแล้ว.....เดี๋ยวก่อนตะ ให้นายหนังบอกก่อนตะ ว่าจบ....พอไปแค่ ชุมพร เหลยนิ สมปองกะใจร้อนจัง เพื่อนถีบรถตั้ง 5 วัน พอเข้าวันที่ 2 ตบมือให้กำลังใจ นึกว่าเสร็จแล้ว ยังหลายเรื่องเหลย สมปองเหอ รอเดี๋ยวนะ ไปหลายวัน งานกะค้างมาก คนที่ไป ทำงานเพนิ เสือเอก ตอนนี้ซ่อมทีวี กลางคืน เสือสมชัย กะมั่วหมดแล้ว นี่ขนาดเอาภาพบางส่วน ให้เสือต้อ ลงก่อน.....บางส่วนให้ไม่ได้ เป็นความลับ ทุกคนต้องเคลียร์งานก่อน รอหิดนะ ใจเย็น แล้วจะรู้ว่า ทริปนี้ไม่ช่ายธรรมดา......

หลังจากทานอาหารกลางวันและพักพอหายเหนื่อยแล้วก็ได้เวลาเดินทางต่อ จุดหมายคือจุดค้างแรมที่สองคือเขาโพธิ์

ปั่นมาเรื่อยๆโดยมีรถเซอร์วิสคอยให้น้ำตลอด ช่วงนี้อากาศร้อนปานกลาง เดินทางมาได้ไม่นานฝรั่งที่ติดตามเรามาด้วยเกิดปวดท้องเพราะอาหารเป็นพิษ เพื่อนๆในทีมต่างห่วงใยกลัวไม่ไหว หายาให้ทานเท่าที่หาได้ในตอนนั้น คอยถามไถ่ตลอดกลัวเสียกำลังใจ ถึงอย่างไงก็อุ่นใจอยู่บ้างที่มีรถเซอร์วิสถ้าไม่ไหวก็ขึ้นรถหรือไปโรงหมอ

เมื่อคนปวดท้องบอกว่าไหวก็ปั่นมาเรื่อยๆ โดยมีเพื่อนๆคอยดูตลอดเผื่อมีอะไรจะได้แก้ไขทัน มันเป็นนิสัยของคนไทยที่ติดตัวมาแต่เกิดแล้วเรื่องแบบนี้ไม่ต้องสอนกันมาก

จนที่สุดแล้วพวกเราก็หอบหิ้วกันมาจนถึงจุดพักที่สองอย่างปลอดภัยทุกคน และคนป่วยก็แยกไปพักผ่อนคนเดียว พรุ่งนี้ตื่นมาค่อยว่ากันใหม่ ที่นี่พวกเราแบ่งกันพักสองที่เพราะโรงแรมที่จองไว้บางห้องเครื่องปรับอากาศไม่มี

.....เมื่อคืนหลังเข้าที่พักก็ออกมาทานอาหาร ณ ร้านอาหารไกล้ที่พักนั่นเอง จุดนี้เจ้าของร้านให้ยาคลายเส้นมา 1 ขวดแต่คนละยี่ห้อกับที่เคยกินอยู่ทำให้ 006ไม่ถึงของต้องอาศัยเจ้าช้างแทน แต่ก็ไม่ถึงของอยู่ดีทำให้นอนไม่ค่อยหลับ
.....หลังจากตื่นตอนตีสี่และแวะทานอาหารเช้าที่เขาโพธิ์ซะเลยและได้รอโกหลีด้วย โกหลีไกล้มาถึงแล้วหลังจากเดินทางออกจากท่าศาลาเมื่อวาน 2ธันวา และไม่หยุดนอนเลยขณะนี้ห่างจากพวกเราประมาณไม่ถึง 30 โล ทานอาหารเช้าที่เขาโพธิ์เสร็จก็ออกเดินทางต่อ ปั่นไปเรื่อยๆรอโกหลีไปพลาง

แล้วในที่สุดโกหลีก็ไล่ทันห่างจากเขาโพธิ์ไปไม่ถึง 10 โล โอ้แม่เจ้าไม่มีใครเขาทำกันนอกจากโกหลีเท่านั้น เมื่อมาถึงพักไม่ถึง 10 นาทีไปต่อทันที ปั่นได้แต่เกิดอาการเบลอ จ่ายเงินค่าน้ำจ่ายแล้วจ่ายอีก ว้าววววว

ข้ามไปนิดหนึ่งออกจากจุดค้างแรมที่สอง ฝรั่งที่ปวดท้องต้องขึ้นรถเซอร์วิสเพราะปั่นไม่ไหว ทำให้คนขับรถต้องพูดจนเมื่อยมือกว่าจะเข้าใจกัน

เดินทางมาเรื่อยๆท่ามกลางอากาศร้อนค่อนข้างมาก ทำให้ท่าน สว. บางคนต้องนั่งรถเซอร์วิสเพราะความอ่อนล้า และก่อนถึงประจวบโกหลีก็ขึ้นรถเช่นกันเพราะทนง่วงไม่ไหว ทำให้รถเซอร์วิสแทบไม่มีที่ว่างทั้งของทั้งคนไทยและฝรั่ง ฮิ ฮิ ถ้าเก็บค่าโดยสารน่าจะดีเอาตังค์เข้าชมรม ก่อนเดินทางตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่า "ไม่มีรถเซอร์วิสก็จะไป" แล้วไงตอนนี้เต็มคันเลยล่ะ 5555

จุดหมายของเราคือค่ายพระรามหก หรือพระราชนิเวสน์มฤคทายวัน ช่วงนี้เองทำให้เกิดวีรบุรุษขึ้นมา 1 คน คือสิบเอกอาทิตย์ คันธิก(น้องชาย) เป็นทหารอยู่ค่ายวชิราวุธแต่ออกปฏิบัติหน้าที่ในสนามที่ด่านสามจังหวัดภาคใต้ เด็กหนุ่มคนนี้แม้อายุยังน้อย นิ่ง เยือกเย็น อ่อนโยน แต่ไม่เคยอ่อนแอ ไม่เคยย้อท้อ คอยดูแลคนที่ตกท้ายคนสุดท้ายแม้จะช้าสักเพียงใหน น้องเขาก็ไม่เคยปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว ทำแบบนี้จนถึงจุดหมายปลายทาง ทำให้เกิดความประทับใจบางคนถึงกับขนลุก ไม่น่าเชื่อว่าจะใจเย็นได้ขนาดนี้ ทั้งที่ตัวเองสามารถที่จะไปอยู่กลุ่มหน้าได้สบายๆแต่น้องเขาไม่ทำ เขาเลือกที่จะขออยู่กับคนข้างหลังสุด

Ligor008 เขียน
พอนายหนัง เก็บรูป ฤาษี......แล้วปักรูปเจ้าเมือง นักเลงกวนแล้ว.....เดี๋ยวก่อนตะ ให้นายหนังบอกก่อนตะ ว่าจบ....พอไปแค่ ชุมพร เหลยนิ สมปองกะใจร้อนจัง เพื่อนถีบรถตั้ง 5 วัน พอเข้าวันที่ 2 ตบมือให้กำลังใจ นึกว่าเสร็จแล้ว ยังหลายเรื่องเหลย สมปองเหอ รอเดี๋ยวนะ ไปหลายวัน งานกะค้างมาก คนที่ไป ทำงานเพนิ เสือเอก ตอนนี้ซ่อมทีวี กลางคืน เสือสมชัย กะมั่วหมดแล้ว นี่ขนาดเอาภาพบางส่วน ให้เสือต้อ ลงก่อน.....บางส่วนให้ไม่ได้ เป็นความลับ ทุกคนต้องเคลียร์งานก่อน รอหิดนะ ใจเย็น แล้วจะรู้ว่า ทริปนี้ไม่ช่ายธรรมดา......

ถูกต้องแล้วครับไป๕วันก็งานกอง๕วันกลับมาถึงก็ยุ้งธรรมดา แต่โหมกลับมาถึงงานไม่ยุ้งแต่เมียหว้าดโทรศัพพลัดจากมือก็มี วันนั้นพอรู้ขาวว่ากลับมาถึงผมก็โทรหาพี่สุพจน์คุยกันไม่ทันจบได้ยินเสียงเมียแกดังอะไรก็ไม่รู้มาสองทีแล้วได้ยินเสียงพี่สุพจน์แบบไม่เป็นศัพท์โทรศัพก็ตัดไปเลยคุยไม่ทันจบผมว่าโทรศัพผลัดหมายไม่รู้...55 ลงต่อตะพี่สมชัย ยังอีก 627 รูปก่อนน่ะนี้ก็ขอบคุณถึงชุมพรก่อนครับ(รอชมต่อครับ)

เมื่อคืนเข้าที่พักคนสุดท้ายประมาณสามทุ่มครึ่ง คืนนี้เรามีเพื่อนเยอะเพราะเราพักร่วมกับทีมทุ่งสง และได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกันตามสมควร ทำตามที่เราตกลงกันไว้ตอนประชุมทุกอย่างเลย ต้องขอขอบคุณพี่ปรีชาผู้ประสานขอที่พักให้กับพวกเราและ ตชด.ทุกนายที่ให้การต้อนรับและดูแลพวกเราเป็นอย่างดี พอตื่นเช้าต้องปรับขบวนใหม่โดยใครที่ขาแรงปั่นไปก่อนได้แต่ต้องรอเข้าที่หมายพร้อมกัน ดูแล้วบรรยากาศค่อยดีหน่อย

ค่อยๆปั่นกันมาเรื่อยๆดูแลกันมา และเหมือนเดิมน้องชายปิดท้ายคอยดูแลคนตกหลังตลอด น่ายกย่องจริงๆ เส็งก็คอยประคองนายหัวเปิดเพลงฟังมาตลอดไม่เคยทิ้งน่ายกย่องเช่นกัน อากาศค่อนข้างร้อนแวะปั้มบ้าง กลางทางบ้าง(รถเซอร์วิส) สมพรก็ลงมาช่วยข้างหลังตลอดเช่นกัน ข้ามไปนิดฝรั่งหลังจากเมื่อวานนั่งรถมาทั้งวันและอาการปวดท้องค่อยทุเลาลง พอออกจากชะอำขอปั่นต่อแต่เมื่อคืนก่อนเข้านอนดันไปกินเบียร์ อาการท้องเสียก็เลยกำเริบ รั่วไม่หยุดต้องหยุดข้างทางตลอด บางทีโดนสุนัขไล่ฟัดก็มีดูแล้วเวทนายิ่งนัก ไม่ไหวต้องขึ้นรถ(อีกแล้วKuต้องเมื่อยมืออีกแล้ว) เช่นเคยนิสัยคนไทยแม้พูดอังกฤษไม่ได้แต่ก็พยามถามไถ่ คอยเป็นห่วงเป็นไย บางทีกลัวฝรั่งเป็นอะไรไปต้องโทรศัพย์ถามเพื่อนๆทางบ้านว่าจะแก้ไขอย่างไง ช่วยเป็นล่ามให้บ้างวุ่นวายไปหมด ไม่ทราบว่าฝรั่งชอบหรือเปล่าที่เราทำแบบนี้ ไม่รู้นะนี่คือประเทศไทยเราก็ทำเป็นปกติของเราแบบนี้ ใครก็ตามที่มาอยู่ประเทศไทยเขาต้องศึกษานิสัยใจคอของคนไทยซิถึงจะถูก

ซักกระป๋อง สองกระป๋อง เหมือนLouis04 ดูสิ......แล้วจะลื่นปรื๊ดดดดด......

.....ช่วงนี้ขอข้ามเขาย้อยไปก่อนนิดหนึ่ง มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่พวกเราไปพบเจอมาแต่ขอเฉลยในตอนจบครับ ปล่อยให้คนที่ไปทำเรื่องไว้กินไม่ได้นอนไม่หลับไปพลางๆก่อน อย่าพึ่งทองแดงขึ้นสมองก็พอ
.....เข้าเขตจังหวัดนครปฐมแล้ว ช่วงนี้พี่พิมลซึ่งเดินทางไปรออยู่ที่งานแล้วได้โทรประสานกับเซอร์วิสตลอด ทำให้เบาใจไปมากถ้าไม่ได้พี่พิมลคงลำบากเหมือนกัน เพราะปัญหาที่กลัวคือเมื่อเข้าเมืองแล้วจอดรถพ่วงลำบากแน่นอน พี่พิมลจะออกมารับที่ปั้มตราดาว ก่อนถึงบริเวรงานประมาณ 3 โล ถูกต้องครับพี่มล "เราคือทีม"
.....ไกล้ถึงจุดนัดกับพี่มลไปทุกขณะ ช่วงนี้มีโทรศัพย์โทรเข้าหานายหัวตลอด นายหัวต้องจอดรถรับทุกครั้ง ใครน้า...! ชั่งโทรได้โทรดีโทรซ้อนกันสองสายสามสาย คนที่โทรมาชั่งไม่รู้เอาซะเลยว่านายหัวกำลังปั่นจักรยานอยู่ ต้องโทษคนโทรมาเพราะคนรับมีหน้าที่รับอย่างเดียวแม้กำลังปั่นอยู่ก็ตาม

ในที่สุดพวกเราทั้งทีมก็เดินทางมาถึงงานพร้อมๆกันอย่างสวยงาม โดยมีพี่มลเป็นผู้นำทาง พอถึงน้าเป็ดออกมาต้อนรับพร้อมกับแหลงใต้แบบกันเองที่สุดแล้วถ่ายรูปเป็นที่ระลึกร่วมกันก่อนเข้างาน

ในงานมีทีมจักรยานทีมอื่นๆหลายๆจังหวัดเดินทางมาถึงก่อนพวกเรา กำลังนั่งรับประทานอาหารและฟังเพลง โดยมีตัวแทนทีมต่างๆเปลี่ยนกันขึ้นไปร้องเพลงและเล่าประสบการณ์ในการปั่นทางไกล ความง่วง ความเหนื่อย ความหิว ที่มันบั่นทอนพวกเราขณะเดินทาง ได้สลัดทิ้งไว้ตรงนี้จนหมดและเก็บเอาไว้แต่ความทรงจำที่ดีไว้ตลอดไป