หนังพาไป : City of Ghosts (เกาะกง-กำปอด-ภูเขาโบโก-แกป)

[bluestranger]

ตรงนี้คือที่ติดต่อขอพักโฮมสเตย์ครับ (Trapeang Roung community based eco-tourism)

[bluestranger]

ตราเพียงรุงยามเช้าตรู่

[bluestranger]

14 พ.ย. 56

ออกจากตราเพียงรุง 8.30 น. ได้ก๋วยเตี๋ยวหมู ลูกชิ้นปลาเป็นมื้อเช้า หลังจากสองมื้อก่อนหน้า กินแต่ไข่พะโล้
ปั่นมาได้ประมาณ 28 กม. ตอนนั้นอากาศกำลังร้อนระอุเลย มาเจอเนินชันยาว 3 กม. โอ้โห ... มันทรมานจริง ๆ การปั่นขึ้นเขาตอนที่มีแดดแรง ๆ แล้วไม่มีร่มไม้ให้หลบเลยเนี่ย จะหยุดพักก็ทำไม่ได้ เพราะยิ่งกลายเป็นเป้านิ่งให้แดดมันเผาเอา

เส้นทางบนเขาคาร์ดามอม มันไม่ได้ชันมาก มันเป็นเนินขึ้น ๆลง ๆ ส่วนมากจะสั้น ๆราว 200-300 เมตร เนินยาว ๆ มีไม่มาก แต่ความโหดร้ายของมันคือ แทบไม่มีร่มเงาระหว่างทางเลย
ลองใครมาปั่นแถวนี้เดือนเมษายนสิ ผมว่าจะซึ้งงง ... จนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ขณะกำลังจะตายไม่ตายแหล่นั่นเอง ทางลงเขาก็ปรากฏ เป็นการลงยาวรวดเดียว 4 กม.
การได้ลมเย็น ๆแหวกผ่านตัวเราแบบนี้ช่วยเรียกความสดชื่นกลับมาได้มาก ผมเหมือนมวยกำลังจะถูกน็อค ได้ระฆังหมดยกช่วยไว้หวุดหวิดยังไงยังงั้น

[bluestranger]

(((ลืมครับ ... ภาพ bluemoon guesthouse ที่เกาะกง กับเส้นทางบางส่วน)))

[bluestranger]

เส้นทางจากตรงนี้ไปเป็นทางราบ ผสมเนินสั้น ๆ ปั่นได้สบาย ๆ
ผมแวะพักที่แผงขายแตงโมอยู่ราวครึ่งชั่วโมง ก่อนจะปั่นไปกินมื้อเที่ยงที่เมืองอันดงตึก (Andoung Tuek) หรือสะพานที่ 3 เมืองนี้ใหญ่กว่าตราเพียงรุงพอสมควร

จากอันดงตึกไปสเรแอมเบิล (Srae Ambel) หรือสะพานที่ 4 (ชาวบ้านออกเสียงว่า “สแรมเบิ้ล”) ระยะทาง 40 กม. ก็เป็นทางราบ

ผมมาเริ่มมีอาการเจ็บเข่าซ้ายจนได้ เมื่อเหลือระยะทางอีก 30 กม. ผิดหวังมาก ผมรีบทาไดโคลฟีเนคแล้วปั่นต่อ
ผมรู้ว่าอาการของผมพักไม่ได้ ยิ่งทิ้งเวลานานมันจะยิ่งเจ็บมากขึ้น ยังดีที่ขณะปั่นมันไม่รู้สึกเจ็บเท่าไหร่

[bluestranger]

รับประทานมาม่าที่อันดงตึก

[bluestranger]

สะพานที่ 3 อันดงตึก

[bluestranger]

เดินทางต่อ ...

[bluestranger]

ผมรักเด็กจริง ๆครับ ไม่ได้แอ๊บ ...

[bluestranger]

ถึงแล้วครับ สะพานที่ 4

[bluestranger]

พอถึงสะพานที่ 4 การเข้าเมืองสแรมเบิ้ลไปได้สองทาง หนึ่งคือตรงไปก่อนประมาณ 2 กม.แล้วเลี้ยวขวา สองคือเลี้ยวขวาเลยที่ตีนสะพาน ผมดูจาก google map มา พบว่าทางที่สองสั้นกว่าเยอะ จึงเลือกทางที่สอง

ผมเข้าไปถามทางตำรวจให้แน่ใจ แล้วก็เลี้ยวเข้าไป ต้นทางมันเป็นทางลูกรังที่ดูเรียบร้อยดี แต่ไป ๆมา ๆมันกลายเป็น สนามแข่งจักรยานวิบากอีกแล้วครับท่าน !!
แต่จะว่าไป ชาวบ้านทั่วไปก็ใช้เส้นทางนี้กันเป็นปกติ เห็นขี่มอเตอร์ไซค์กันขวักไขว่เหมือนกัน

[bluestranger]

เข้าพักที่เกสต์เฮาส์ ตอน 5 โมงครึ่ง ค่าห้อง 7 ดอลลาร์ ฝั่งตรงข้ามเป็นร้านอาหารของเจ้าของเดียวกัน
ตอนค่ำผมเดินเข้าไป ยังไม่ทันคิดการใด เจ๊เจ้าของเกสต์เฮาส์ ซึ่งรับหน้าที่แม่ครัวด้วยก็พูดสวนออกมา
“ผัดกระเพรา??”
... โอเค แจ่มเลยครับ เจ๊

ที่จริงเจ๊แกพูดไทยไม่ได้นะ แต่ไม่รู้ไปหัดคำนี้มาจากไหน ผัดกระเพราแกก็แปลก ๆคือใส่ผักบุ้งกับตะไคร้มาด้วย กินคำแรก ๆก็อร่อยดี แต่กินไปกินมามันก็แปลก ๆยังไงไม่รู้

ไอ้เกสต์เฮาส์นี่ก็แปลก ๆอยู่อีกอย่าง คือเค้าไม่ให้กุญแจห้องกับผู้เช่า แต่จะมีหนุ่มคนหนึ่งถือกุญแจพวงใหญ่อยู่ในมือ ยืนคอยท่าเด่นเป็นสง่าเลยนะ เห็นแขกห้องไหนมา หมอนี่ก็จะรีบไปไขเปิดห้องให้
เออ...แปลกดีแฮะ

ตอนถึงเกสต์เฮาส์ เข่าผมเจ็บมาก ขาข้างซ้ายใช้ก้าวนำขึ้นบันไดไม่ได้เลย หลังมื้อเย็น ผมกินไดโคลฟิเนคแบบเม็ดไป 2 เม็ด (เตรียมไว้ 20 เม็ด -- นึกแล้วว่าต้องได้ใช้) กังวลมาก
พรุ่งนี้จำเป็นต้องขึ้นรถไปกำปอดแทนการปั่นเสียแล้ว พอถึงกำปอดจะได้พัก 2 คืน อาการน่าจะดีขึ้น

วันนี้ปั่น 82 กม.

[bluestranger]

15 พ.ย. 56

ตอนเช้าตรู่มีฝนตกอยู่นาน ทำให้เมืองสแรมเบิ้ลเฉอะแฉะไปด้วยโคลน
พอฝนหยุด ผมออกไปเดินเล่น (ประหลาดแฮะ อาการเจ็บเข่าเมื่อวานหายเป็นปลิดทิ้งทีเดียว) เมืองนี้เป็นเมืองเล็ก ๆ แต่ผู้คนพลุกพล่านน่าดู นักเรียนมัธยมปลายก็เยอะ เห็นนักเรียนหญิงหน้าตาน่ารักหลายคน

เจอคิวรถตู้อยู่หน้าตลาดสด ผมเข้าไปสอบถามหารถไปกำปอด มีอยู่คันหนึ่ง แต่คนขับปฎิเสธไม่รับขนจักรยาน คงเพราะต้องการที่ว่างท้ายรถไว้ขนสินค้าอื่นมากกว่า
ไปเจออีกคัน ยินดีขนจักรยาน แต่ไปแค่ครึ่งทางที่เมืองเวียลเรนห์
เจ๊อ้วน แฟนคนขับแนะนำผม (ด้วยภาษากัมปูเจีย) ว่า “ไปเถอะ แล้วค่อยไปต่อรถที่นั่น รถไปกำปดเยอะแยะ” – เออ แฮะ ผมก็อุตส่าห์ฟังออกเนอะ
แต่ผมปฎิเสธไป เพราะอยากได้รถที่วิ่งตรงเลยมากกว่า

[bluestranger]

เข้าไปตลาด หาข้าวกิน เจอร้านขายข้าวหน้าหมู อร่อยดี ถูกด้วย แค่ 3,000 เรียล (24 บาท)
ผมว่าพ่อค้าแม่ค้าเขมรค่อนข้างซื่อตรงนะ ไม่ค่อยโก่งราคาสินค้ากับนักท่องเที่ยวเหมือนที่เวียดนาม

กลับออกจากตลาด เดินผ่านรถตู้คันเดิม เจ๊อ้วนดึงแขนไว้ เกลี้ยกล่อมผมอีกรอบ คราวนี้ผมใจอ่อน แกบอกให้ผมรีบมา เพราะรถกำลังจะออกแล้ว

[Natthapol9]

มารออ่านต่อครับ สู้ ต่อไปทาเคชิ