สวัสดีรอบวงครับพี่น้องครับ
ขอเข้ามาต่ออีกสักเหตุการณ์นะครับ สืบเนื่องมาจากทริป มิตติ้งเขาใหญ่ ครั้งที่1 ที่เพิ่งผ่านไปนั้น หลังจากสิ้นสุดการสังสรรค์แล้วนั้น เช้าวันรุ่งขึ้น ข้าฯและอ.เอี้ยง โอ๊ะโย๊ะโหยวและเสือบอม แป้งปาท่องโก๋ กับ เสือบอย เฉาก๊วยโบราณ ก็ออกเดินทางกลับโดยลงมาทางปากช่อง ซึ่งมีภรรเมียของ อ.เอี้ยง โอ๊ะโย๊ะโหยว ENGLISH TEACHER ขับรถมารออยู่แล้ว แพครถเรียบร้อยก็มุ่งหน้าสู่ อ.ครบุรี สู่บ้านและสำนักสักยันต์ของอ.เอี้ยง โอ๊ะโย๊ะโหยว ซึ่งวันนี้ งดรับสักยันต์สำเนาทะเบียนบ้านหนึ่งวัน
อาบน้ำ ทานข้าวเป็นที่เรียบร้อย (อิ่มจัง ตังค์อยู่ครบ
) ก็มุ่งหน้าสู่ตัวเมืองโคราช เดินเลาะเล่นที่ห้างสรรพสินค้า เดอะมอลล์ กะว่าจะเดินหาซื้อของระหว่างรอรถไฟที่จะกลับอุบล ตามกำหนดที่ระบุในตั๋ว เที่ยงคืนยี่สิบนาที เดินไปเดินมาชักเริ่มเมื่อย จนถึงเวลา บ่ายสี่โมงครึ่ง ยาคลายกล้ามเนื้อถูกจัดออกมาระลอกแรก แปดป๋อง นั่งจิบน้ำสีอำพันแกล้มไปด้วย สาว สาวที่เดินผ่านไป ผ่านมา ช่างมีความสุขอะไรดีแท้ เสียง อ.เอี้ยง โอ๊ะโย๊ะโหยว รำพันออกมา
นะโมอวบหนอ นะโมอั๋นหนอ นะโมขาวหนอ นะโมสวยหนอคริ คริ คริ
จนข้าฯ รำคาญหัวใจเป็นอย่างยิ่ง และหลังจากเสือบอม แป้งปาท่องโก๋ กลับจากเดินเยี่ยมร้านค้าเฟรนไชน์ ที่เป็นตัวแทนขายปาท่องโก๋ธุรกิจหลักในบริเวณฟาสฟู๊ดของห้างแล้ว (งานรองคือติดตามอ.เอี้ยง โอ๊ะโย๊ะโหยว ไปสักยันต์ทะเบียนบ้านตามที่ต่างๆ) เราทั้งสามก็มุ่งหน้าไปร้าน เจไบค์ ของเฮียป๋วย ในตัวเมืองโคราช
เดาไม่ผิด ซื้อหวยไม่ถูก กับแกล้มพร้อมน้ำสีอำพัน ถูกจัดออกมาต้อนรับ ที่โต๊ะริมทางของร้านข้าวต้มชื่อดังใกล้สถานีรถไฟ การสนทนาอย่างออกรสออกชาดดำเนินไปเรื่อยๆ เริ่มจากแผ่วเบาจนแทบจะต้องเงี่ยหูฟัง ความดังเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆตามปริมาณของน้ำสีอำพันที่ถูกเติมลงไปผ่านลำคอ ห้าทุ่ม คือเวลาที่ปรากฏบนข้อมือของสาวโต๊ะข้างๆ ได้เวลาเช็คบิล เฮียป๋วยบอก ขอตัวและเอาหัวไปด้วย ขอให้เดินทางปลอดภัยนะเหน่ง
เวลาของข้าฯและอ.เอี้ยง โอ๊ะโย๊ะโหยว เสือบอม แป้งปาท่องโก๋ ยังไม่หมดในวันนี้ ยังมีเวลาอีกชั่วโมงกว่าๆ กว่ารถไฟจะเทียบชานชลา ทำยังไงดีหละ คงคาดเดากันไม่ผิดแน่นอน ไฟเลี้ยวซ้ายถูกเปิดขึ้นพร้อมทั้งหันหัวรถเข้าริมฟุตบาทข้างทาง
โครม !!! เสียงกันชนหน้า กระทบกับถังขยะของเทศบาล ฝั่งตรงข้ามคือเป้าหมาย 7/11
รับปากไปขอ แต่เรือนหอยังเป็นห้องเช่า ว่าที่เจ้าสาว ทนอยู่ชั่วคราวได้ไหมอ.เอี้ยง ครวญเพลง
โครม!!! อ.เอี้ยงสะดุดขาตัวเองพร้อมทั้งเอาหัวไปโหม่งถังขยะอีก ซะงั้น เฮ้อ...เกิดเป็นเอี้ยง 
ทำไม มันนานนักว่ะ และข้าฯกับเสือบอมแป้งปาท่องโก๋ ก็มองผ่านหน้าต่างรถออกไป งานเข้าล่ะมรึง กรำหละ กรู
ประตูห้องเช่ามีรองเท้าสองคู่เคียงกัน คู่หนึ่งนั้นคือรองเท้าเธอพี่จำได้ดี อีกคู่หนึ่งไม่เคยเห็นเลยสักที แปลกใจอะไรกันนี่หน้าห้องน้องมีรองเท้าผู้ชาย โอวว์ พระจ้าวช่วยกล้วยทอด อ.เอี้ยง โอ๊โย๊ะโหยวไปยืนร้องครวญเพลงเขย่าลูกคอ อยู่หน้าร้าน 7/11 ท่ามกลางเสียงหัวเราะของแคชเชียร์สาวสวยในร้านและกลุ่มวัยรุ่นอีกกลุ่มที่หน้าร้าน 555ส่วนแอคติ้งท่าไหนนั้น เพื่อนๆคงจะติดตากับภาพของ ชายหนุ่มรูปงามใส่ผ้าบาหลีสีขาวลายดอกสีบานเย็นกางมือออกเหนือหัวพร้อมแว่นสีดำ อยู่บนเรือ เฮ้อ...
8 กระป๋องถูกจัดนำมาอีกระลอกนึง ที่นั่งม้าหินหน้าสถานีรถไปนครราชสีมา คืนวันนั้นจะเห็นภาพหนุ่มใหญ่สามคน นั่งโอนไป เอนมา คละเคล้าด้วยเสียงเพลงและเสียงหัวเราะดังออกมาเป็นระลอก ระลอก ไม่รู้ว่า มันน่าอิจฉาหรือน่าสมเพส กันแน่
เรียนท่านผู้โดยสารโปรดทราบ รถไฟขบวน 520 ต้นทางกรุงเทพฯปลายทางสถานีอุบลราช
ธานี กำหนดถึงสถานีนครราชสีมาเวลา 01.20 น. ทางการรถไฟขอกราบเรียนให้ท่านทราบว่า กำหนดการดังกล่าว มีการเลื่อนเวลาออกไปอีก 2 ชั่วโมง เนื่องจากมีความบกพร่องเกิดขึ้นกับทาง พขร. สืบเนื่องจากทาง พขร.ประจำขบวนรถเที่ยวดังกล่าว ลืมใส่กางเกงในมาจากสถานีต้นทางหัวลำโพง ทำให้ พขร.ประจำขบวนรถเที่ยว 520 กรุงเทพฯ-อุบลฯ ขาดความมั่นใจที่จะปฏิบัติหน้าที่ต่อไป จึงขอความกรุณาให้ท่านผู้โดยสารกรุณาถ่างตารอต่อไป ถ้ารถเที่ยวขบวนดังกล่าวใกล้มาถึงเมื่อไหร่ ทางการรถไฟ จะแจ้งให้ท่านโดนสารทราบอีกครั้ง ขออภัยมา ณ. ที่นี้ด้วย ขอบคุณฮ้า... ติ๊ง หน่อง
เสียเวลาอีกสองชั่วโมง หมายถึงว่า กว่ารถไฟจะมา คือ 03.00 น. โอวว์...แม่จ้าว คุณจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ เสือบอม แป้งปาท่องโก๋อุทานออกมา พร้อมกับออกอาการขึงขัง ขึงขัง(แล้วมันจะอุทานออกมาแล้วก็แสดงทีท่าขึงขังทำไมว่ะ เพราะที่เห็นที่นั่งกันอยู่นี่ก็มีแค่ สามพระหน่อเท่านั้น) เสือบอม ยังคงปฏิบัติหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีต่อไป หน้าที่ ที่ต้องไปจัดการมาให้เรียบร้อย แล้วอะไรหล่ะที่ต้อง จัดการ...
ไม่เกิน สิบนาที เท่าที่นับจำนวนได้ ตามมาอีก หกป๋อง อ.เอี้ยง โอ๊ะโย๊ะโหยว ฟุบไปแล้ว ถูกสะกิดขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงเพลง
หัวอกระทม ซานซมมาถึงที่นี่ ได้ยินวจี แจ่มใสไพเราะชวนฟัง ฝ่าแดดร้อนมาพบร่มไม้ใบบัง เริ่มมีความหวัง เริ่มมีชีวิตชีวา
ทั้งร้อง ทั้งฟุบ ทั้งกรน และเสียงเพลงลูกทุ่ง ลูกคอสิบสองชั้นจากน้ำเสียงของอ.เอี้ยง โอ๊ะโย๊ะโหยว หนุ่มบ้านนาขวัญใจ คนจร อย่าข้าฯ (มิใช่จรจัดนะขอรับ) ช่างมีฟามสุขอะไรเช่นนี้ เมืองโคราช ชีวิตนี้ ก็มีวันนี้แหละครับ ครั้งแรกในชีวิตจริงๆที่ได้เสพบรรยากาศของเมืองโคราชตอนตีสาม
ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดี
อ่ะนะ...ข้าฯ คิดในใจ ถ้าไม่มี อ.เอี้ยง โอ๊ะโย๊ะโหยวและเสือบอม แป้งปาท่องโก๋ ข้าฯจะทำอย่างไรฟร๊ะตอนนี้ กระป๋องสุดท้ายถูกยกขึ้นมา เสือบอมในตาเริ่มแดงก่ำ อาจจะเป็นเพราะเมาและง่วงนอนเหตุผลนึง หรือ อาจจะหมั่นไส้ อ.เอี้ยง อีกผลนึง ข้าฯก็มิทราบได้ ส่วน อ.เอี้ยง ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง นั่นก็คือ การกรน และบ่น ออกมาเป็นระยะ ระยะ ถ้ารู้สึกตัวมากขึ้น บทเพลงลูกทุ่งก็จะถูกหยิบยกออกมาและร้องผ่านลำคอ เพลงแล้วเพลงเล่า นัยว่า จะขับกล่อมวันนี้ให้เป็นวันที่ข้าฯนั้น สุดจะประทับใจไม่รู้ลืม
ขบวนรถไฟเที่ยว520 กรุงเทพฯ-อุบลฯ จอดเทียบชานชลาสถานีนครราชสีมา พขร. ดูสีหน้ามีความมั่นใจในการปฏิบัติหน้าที่อย่างเต็ม 100% แม่ค้าขายไก่ย่าง ซาลาเปา เริ่มลุกขึ้นมาทำหน้าที่ของตัวเอง เสือบอม กุลีกุจอ เอาเจ้าเสือขี้ดื้อขึ้นไปที่ตู้สัมภาระ แต่...อ.เอี้ยง โอ๊ะโย๊ะโหยวนั้น ฟุบอยู่ที่ม้านั่งริมทางรถไฟ
ข้าฯเฮ้ย...อ.เอี้ยง พี่กลับแล้วนะ รถมาแล้ว
อ.เอี้ยงเฮียคร๊าบ.....บ ผมรักเฮียยยยยย
เหตุการณ์นี้ จะเรียกว่า ความประทับใจก็น่าจะได้ แต่สำหรับข้าฯนั้น มันเป็นมากกว่า แต่จะให้คำจำกัดความว่าอะไรดีหล่ะ ขณะที่นั่งเรียบเรียงอยู่นี้ ขอสารภาพว่าข้าฯ ยังนึกไม่ออกเหมือนกัน
เหนือคำบรรยาย จริง จริง
จากภาพถ่าย จะเห็นได้ว่า สิ่งที่ข้าฯได้พูดนั้นไม่ได้เกินความเป็นจริง อ.เอี้ยง ฟุบและตื่น ตื่นก็จะครวญเพลงต่อพร้อมดื่มไปด้วย จนลูกศิษย์คนสนิท เสือบอม แป้งปาท่องโก๋ รำคาญหัวใจเป็นอย่างยิ่ง ข้าฯแอบได้ยินว่า ถ้าไม่ติดว่า ศิษย์กะอาจารย์นั้น จะขอยึม คาง ไว้วาง เท้า สักกะหน่อย 555 ตามภาพเลยครับท่าน
...สวัสดีน้องโอ๊ตนนท์ ที่ลาซาตอนหนาวมั๊ยครับ อิจฉาครับ ไม่รู้เมื่อไหร่จะถึงคิวเราบ้าง 
อร่อยนะ มันก็เหมือนกินเนื้อม้าอ่ะแหละ เอ้ย!!! ไม่ใช่!! ไม่เคยกินเนื้อม้า!!! ตอนสั่ง เข้าใจว่าเป็นเนื้อว้ว รสชาด ก็เนื้อวัวนะ พี่ยังนึกว่าเป็นเนื้อว้วเลย ก็หิวจัด สั่งมาครั้งเดียวสองชิ้นเลยอ่ะ ฟาด2นาทีเรียบ บ บ...เอ่อ แต่เนื้อหมาเนี่ย ไม่เคยกินและไม่คิดจะอยากกินจริงๆเลยครับ 
ตอนนี้กล้องคอมแพ็คฉันพังไป รอรับคืนในมะรืนนี้แล้ว ต้องควักจ่ายบานเป็นพันๆ บาทแล้วค่ะ
