สรุปทริปเส้นทาง คุนหมิง-แชงกรีล่า สาธารณรัฐประชาชนจีน

[ทิวากร]

ไม่ดูในเฟส มาดูที่นี้ดีกว่า รอและติดตามครับ

[น้าน้อง]

รอติดตามชมคะ

[dekbandon]

ตามชมด้วยคนนะครับ

[apinansan]

ขอติดตามด้วยคนนะครับ

[เสือสายเดี่ยว]

....ติดตามอยู่ครับ....

[ningnong]

ภาพถ่าย สวยมากครับ

[ซาเล้ง]

ผมกับจ่าคุยกันว่าจะชวนวุดไปทริปกันสักครั้ง

[ddam]

ขอติดตามชมเรื่องราวด้วยเช่นกันครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

มาตามชมด้วยคนครับ

ขอเกาะขอเวทีติดตามอ่านด้วยครับ ^^

เรื่องราวน่าตื่นเต้นดีครับ ขอต่อคิวรอชมด้วยคนครับ

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาติดตามนะครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

สวัสดีครับคุณวุด ได้ข่าวคุณวุดไปแชงกรีล่าก็รอสรุปทริปนี้อยู่ครับและดีใจด้วยที่ได้รูปคืนมาบางส่วนถึงแม้ไม่หมด
เรื่องรถทัวสายเวียงจันทน์-คุนหมิงผมก็ไปเจอที่ด่านบ่อหานของจีนตอนกลับจากหยวนหยาง แล้วพอดีได้เจอน้องสาวชาวลาวผู้หนึ่งที่เพิ่งนั่งรถทัวร์กลับจากคุนหมิงแล้วได้พูดคุยสอบถามกันเลยทราบว่ามีรถทัวร์สายยาววิ่งระหว่างเวียงจันทน์-คุนหมิงด้วย ซึ่งน่าสนใจมาก ยังแอบๆสนใจอยู่ว่าต้องมีสักวันจะนั่งรถทัวร์สายนี้ไปแชงกรีล่า ก็เลยขอเบอร์น้องเค้าไว้แล้วเผื่อไปจริงๆจะได้ขอข้อมูลอีกที
โชคดีที่คุณวุดไปเที่ยวเส้นทางที่ฝันได้ดั่งใจผมเลย ขอเกาะท้ายไปเที่ยวด้วยคนนะครับ

ระหว่างรอเห็นรถประจำทางคันนี้วิ่งระหว่างเวียงจันทน์กับคุนหมิง
ผมเองก็ไม่นึกว่าจะมีรถวิ่งระยะยาวข้ามประเทศแบบนี้ น่าสนใจมาก
ได้สอบถามน้องกีสาวชาวลาวที่นั่งมาด้วยระหว่างรอเข้าด่านด้วยกัน เธอบอกว่ามาจากเวียงจันทน์ไปคุนหมิงมาแล้วและกำลังจะกลับบ้านที่เวียงจันทน์
เธอไปเที่ยวคนเดียวโดยพอถึงคุงหมิงก็นั่งเครื่องในจีนไปเที่ยวต่อที่ซัวเถาและเมืองด้านชายฝั่งทะเลของจีนและย้อนกลับมาคุนหมิง นั่งรถทัวร์กลับบ้านที่เวียงจันทน์เหมือนเดิม
ช่างกล้าหาญชาญชัยดีแท้นะแม่คุณ..น้องสาวชาวลาวคนนี้

จากhttp://thaimtb.com/forum/viewtopic.php? ... 6#p6186686[/quote]

ขอบคุณครับคุณพัทลุง ขอบคุณที่แบ่งปันเรื่องราวครับเอาไว้จะเข้าไปอ่านนะครับ เรื่องเส้นทางจริงๆผมว่าเส้นเวียงจันทน์มันอ้อมและใช้เวลานานไปนิดนึงครับ ขากลับผมได้ข้อมูลใหม่ว่ามีรถวิ่งจากห้วยทรายไปถึงคุนหมิงเลย ขอกลับผมเลยได้ลองใช้บริการดูครับ ใช้เวลาน้อยกว่าและไม่ต้องต่อรถอีกหลายทอดเพื่อเข้ามาไทยด้วย อย่างไงช่วงท้ายผมจะลงเบอร์โทรของบริษัทรถทัวร์ที่ฝั่งห้วยทรายเอาไว้ให้นะครับ เผือเป็นตัวเลือกอีกทางนึง

ถ่ายภาพ สวยมาก บรรยาย(ไทย) ดีด้วย ค่ะ
ตีตั๋วนอนชมด้วยคนนะคะ

ขอบคุณครับคุณเสือรถฝืด หาน้ำมันใส่โซ่แล้วปั่นตามมานะครับ

ตามชม แล้วจะตามรอย

ขอบคุณครับป๋าหงอย

มานั่งรอชมอยู่ด้วยครับ

ขอติดตามด้วยคนนะครับ

ขอบคุณที่ติดตามนะครับ

ไม่ดูในเฟส มาดูที่นี้ดีกว่า รอและติดตามครับ

ขอบคุณครับทิวากรชมในนี้ดีกว่าครับรูปเยอะกว่าใหญ่กว่าครับ

รอติดตามชมคะ

ขอบคุณครับน้าน้อง

ตามชมด้วยคนนะครับ

ขอติดตามด้วยคนนะครับ

....ติดตามอยู่ครับ....

ขอบคุณที่ติดตามทุกท่านเลยนะครับ

[พลาย]

ขอเกาะขอบยางไปด้วยคนครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ รถนอน VIP ขับมาทันฟ้าสางหน้าด่านบ่อสิบ(สปป.ลาว) ผมเลยทึกทักเอาไปเองว่า เวลาที่รถจะออกจากเวียงจันทน์นั้น คงจะสัมพันธ์กับเวลาเปิดปิดของด่านระหว่างประเทศอย่างแน่นอน รถจึงมีแค่สองเที่ยวต่อวัน โดยรถออกที่ออกตอยบ่ายสองน่าจะถึงด่านประมาณ 7 โมงเช้าของอีกวัน ซึ่งน่าจะพอดีกับเวลาเปิดด่านตม. เราเลยยังต้องรอกันอยู่บนรถต่อไป เพราะต้องรอทำเรื่องผ่านแดนเข้าๆ ออกๆ ประเทศทั้งลาวและจีน ส่วนด่านลาวที่เตรียมพร้อมเข้าสู่ประชาคมอาเซียนในปี 2558 ได้กำลังก่อสร้างที่ทำการแห่งใหม่ดูเป็นหรูหราใหญ่โต สีเหลืองทองอร่ามของอาคารที่ยังไม่พร้อมใช้งาน ดูแล้วทำให้นึกถึงพระธาตุหลวง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองลาว เมื่อได้เวลาแปดโมงกว่าๆ ด่านก็เปิดทำการผมใช้เวลาทำเรื่องเอกสารขาออกจาก สปป.ลาว ไม่นานเพราะคนยังน้อยอยู่มาก ส่วนใหญ่จะเป็นคนขับรถบันทุก เสร็จสับจึงขึ้นรถนอนอีกครั้งแต่ก็ขับข้ามด่านมาได้ไม่ถึง 500 เมตร ก็ต้องลงจากรถอีกรอบ เพื่อทำเรื่องเข้าประเทศจีนกันต่ออีกครั้งที่ด่านบ่อฮั่น

เคดิตรูปจากบล็อกของ Little life : Big fun

@ ด่านตม.ที่โมฮั่นนั้นทันสมัย ด้วยเครื่องออกใบ เข้า-ออก(Immigration) อัตโนมัติ สะดวกแค่คุณวางหน้าวีซ่าเข้าจีนไปบนเครื่อง(เหมือนเครื่องอัพบุ๊คแบงค์อัตโนมัติ)เครื่องก็จะอ่านข้อมูลของเราเสร็จสรรพ ต่อมาเราก็แค่งเลือกจุดประสงค์ในการเข้าประเทศบนหน้าจอ แล้วก็กดสั่งพิมพ์ เอกสารเข้า-ออก ก็สั่งพิมพ์ออกพร้อมกับข้อมูลพวกชื่อและที่อยู่ของเรา โดยที่เราไม่ต้องมานั่งกรอกอะไรให้เสียเวลา แค่เซ็นชื่อกำกับอย่างเดียวก็เอาไปยื่นให้กับเจ้าหน้าได้เลย ผมผ่านธุระกรรมเข้าประเทศไปอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่ก็ยิ้มแย้มกันเป็นพิเศษ พูดภาษาอังกฤษกันได้ชัดเจนทุกท่าน บรรยากาศข้างในเหมือนอยู่ตามหน้าเคาน์เตอร์ของศูนย์บริการกันเลยที่เดียว เพราะมีการกดให้คะแนนเจ้าหน้าทีเพื่อประเมินการให้บริการด้วย แต่ก่อนจะก้าวเท้าเข้าสู่แดนมังกรของจริง ก็ต้องมีการตรวจค้นกันอย่างละเอียดอีกครั้ง และแน่นอนว่าที่นี่ไม่มีเครื่อง CT แสกน แต่เขาใช้แต่จมูกของหมาใหญ่และเจ้าหน้าทีชายหญิงมาร่วมตรวจค้น ทั้งรื้อทั้งค้นทั้งดมกันอย่างละเอียดเลยทีเดียว โดยผมเป็นผู้โดยสารคนเดียวบนรถนั้นที่เสียเวลาตรวจนานที่สุด เพราะต้องเปิดกระเป๋าถึงหกใบให้ดู นี้ยังไม่นับกระเป๋าใบเล็กใบย่อยที่สอดใส่อยู่ข้างในนั้นอีก เห็นหน้างอๆของเด็กรถที่ยืนรอผมเป็นคนสุดท้ายแล้ว บอกได้เลยมันไม่ชอบใจผมแน่ๆ


เคดิตรูปจากบล็อกของ Little life : Big fun

@ รถเคลื่อนผ่านออกจากหน้าด่านไปได้ไม่ถึงโลฯก็ถึงเมืองโมฮั่น รถคงจะหยุดรอเพื่อรับผู้โดยสารเพิ่มที่เมื่องหน้าด่านแห่งนี้ เมื่อรถจอดเด็กรถก็เริ่มประกาศเป็นภาษาจีนอยู่หน้ารถ ถึงผมจะฟังแล้วไม่เข้าใจแต่ก็พอจะเดาออกได้ว่า รถจะออกเดินทางต่ออีก 1 ชั่วโมงถัดไป เพราะสังเกตุจากเด็กรถที่ชี้ให้ดูเข็มนาฬิกา ผมก็พอจะมั่วเข้าใจกับเขาได้อยู่เหมือนกัน(ลำบากแท้หน่อ...กรู) ผู้โดยสารส่วนใหญ่ลงจากรถเพื่อเดินมาหาข้าวเช้าทานกัน(แต่ผมกลับเดินหาแต่ห้องน้ำ)ร้านรวงในเมืองที่กำลังเปิดให้บริการใหม่ๆ ไอร้อนๆ ของอาหารที่กำลังปรุงสุกใหม่ๆ นั้นทำให้อาหารนั้นดูน่าทานหรือเกิน แต่ด้วยชื่อชั้นของพ่อค้าแถวนั้นกลับทำเอาผมทานอะไรไม่ลง เพราะราคาค่างวดของอาหารนั้นต่างขึ้นลงตามภาษาที่ใช้สือสาร บางอย่างต่างกันจนดูหน้าเกรียด แต่ความจริงในตอนนั้นผมก็ทานอะไรไม่ลงอยู่แล้วด้วย เพราะของที่กินไปเมื่อวานยังหาสถานที่เหมาะสมในการเอาออกไม่ได้เลย ผมจึงได้แต่เดินหน้าเขียว ถ่ายรูปชมบ้านเมืองไปพลางๆ รอเวลารถออก หวังว่าจุดพักรถข้างหน้าคงจะดีกว่านี้ เมื่อได้เวลารถออกก็มีผู้โดยสารขึ้นมาเพิ่มอีก 2-3 คน ซึ่งยังเหลือที่นั่งที่นอนบนรถก็พอสมควร

เมืองโมฮั่น ประตูทางเข้าสู่ประเทศจีน

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ภาพถ่าย สวยมากครับ

ขอบคุณครับ....

ผมกับจ่าคุยกันว่าจะชวนวุดไปทริปกันสักครั้ง

สวัสดีครับคุณเล้ง จ่าสบายดีนะครับ มีโปรแกรมเมื่อไหร่โทรมานะครับ

ขอติดตามชมเรื่องราวด้วยเช่นกันครับ

ขอบคุณที่ติดตามครับ

ขอเกาะขอบยางไปด้วยคนครับ

ล้อมันจะเลอะหน่อยนะครับรถผมไม่ค่อยได้ล้าง

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เส้นทางและระยะเวลาในการเดินทางจากเวียงจันทน์-คุนหมิง

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ การตรวจเข้มในจีนยังไม่จบแค่นั้น เพราะระหว่างทางบนถนนสาย Way Motor (ทางหลวงของจีนที่สร้างเชื่อมจีนกับลาว)ผมยังเจออีก 2 ด่าน โดยด่านแรกเจ้าหน้าที่แค่ขึ้นมาขอตรวจบัตรหรือพาสปอร์ต แต่อีกด่านสิตรวจกันละเอียดมากๆ รถประจำทางจอดรอคิวกันเป็นแถวยาว ทั้งขอตรวจบัตรและขึ้นมาบนรถเพื่อค้นที่นอนและกระเป๋าถือ แต่ที่เสียวที่สุดก็อีตอน เอาสุนักตำรวจมาดมกลิ่นกระเป๋าเรียงตัวเนี้ยแหละ ผมหละกลัวมันจะงับผมเข้าจึงยืนแอบบิดๆ เหมือนไม่อยากจะสู้หน้ากับมันมากนัก ในใจก็นึกว่ามันจะได้กลิ่นเน่าของเราไหมหว้า... เพราะน้ำก็ไม่ได้อาบมาสองวันเต็มๆ ไหนจะของที่กินเข้าไปซึ่งก็ยังนอนนิ่งอยู่ในลำไส้ไม่ออกไปไหน การยืนบิดคล้ายจะเขินอายของผมมันก็ดูน่ารักดี 555(กลับมาถึงบ้านจึงฮาได้) แต่กับสายตาของเจ้าหน้าที่ในตอนนั้นอาจดูเหมือนมีพิรุด มึงแอบซ่อนอะไรเอาไว้ในร่างกายหรือเปล่า?(สังเกตุดูจากสีหน้าของเจ้าหน้าที่นะ 555)(แล้วผมก็ตอบโต้กลับไปในใจว่า"ซ่อนห่าอะไรหละ ตรูมีแต่ไข่เค็มดองเอาไว้กำลังได้ที่เลย") แล้วเสียงตะหวาดที่เข้มด้วยภาษาราชการ ที่ผมฟังแล้วไม่เข้าใจ ก็ดังมาไกลจากหัวแถว ตอนนั้นขนาดผมไม่เข้าใจในความหมาย แต่ก็ยังตกใจในเสียงนั้น(มันจะเอาอะไรจากตรู...หว้าเนี้ย ไข่เค็มตรูไม่ให้นะ 555 ฮา..ออกจริงๆ ตอนกลับมาถึงบ้านแล้วเนี้ย) แล้วเจ้าหน้าทีก็เดินดึงมือผมออกจากแถว ไปตรวจค้นตัวกันอย่างละเอียดอีกครั้ง แล้วก็พูดอะไรที่ผมก็ยังไม่เข้าใจเหมือนเดิม ผมได้แต่ยิ้มแห้งๆ กลับไป แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ผมต้องมานั่งเปิดกระเป๋าทุกใบให้เจ้าหน้าที่ตรวจ สรุปว่าตรงด่านนั้นเราเสียเวลาไปเกือบ ชม. รู้งี้โกนหนวดโกนเคราไปสะดีกว่า 555

@ ผมชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า จะไปต่อรอดไหม เพราะสือสารกับใครๆเขาไม่รู้เรื่องเลย น้ำก็ไม่ได้อาบ จะเข้าไปทำธุระหนักระหว่างทาง ห้องน้ำก็รับไม่ไหวจริงๆ ถึงแม้ว่าจะอ่านเจอมาเกือบทุกเวปในเรื่องนี้ แล้วก็คิดเตรียมใจเอาไว้แล้วบ้าง(โอ้ย..สบาย ถึกๆ อย่างผมผ่านชัวร์ 555)แต่พอมาเจอของจริงเข้า สภาพอะพอทน แต่กลิ่นนี้สุดจะบรรยายจริงๆ บางคนเข้าเสร็จแล้วยังมีอาลัย ปล่อยทิ้งไว้ให้เห็นเป็นที่ระทึกอีก ผมจึงได้แต่อดทนและอดกลั้นอดออม 555 เก็บความรู้สึกนั้นไว้ลึกๆ สุดใจ นาฬกกาที่ประเทศจีนนั้นเดินเร็วกว่าไทยอยู่ 1 ชั่วโมง หลังจากเริ่มสับสนกับเวลาที่ใช้ในการเดินทางจริง เพราะตามที่ค้นหาข้อมูลที่้มาได้ บอกว่ารถจะใช้เวลาเดินทางประมาณ 24 ชม. ซึ่งมันก็น่าจะถึงเมื่องคุณหมิงตั้งแต่ตอนบ่ายสอง ให้เลสเลยไปสักชั่วโมงสองชั่วโมงก็น่าจะถึงแล้วนิหว่า ทำไมมันยังไม่ถึงอีก..ฟวะ แล้วฟ้าก็เริ่มมืดลงแถมฝนยังตกลงมาปอยๆอีก ผมจึงเริ่มทำใจ ชั่งมัน....ถึงเมื่อไหร่มันก็เรียกเราลงเองหละหวะ ปรากฎว่ารถขับมาถึงสถานีคุณหมิงสองทุ่มกว่าๆ บ๊ะเจ้า... 31 ชม. มันใช้เวลาผิดไปจากที่คิดเอาไว้มากกว่าจริงๆ และนี้เป็นครั้งแรกที่ผมนั่งรถนานขนาดนี้

ไร่ชาที่เมือง Pu'er เมืองนี้มีชื่อเสียงทางด้านใบชา

@ ในเวลานั้น มันถือว่าดึกมากแล้วสำหรับนักท่องเที่ยว ที่ยังไม่มีที่พักอย่างผม ฝนก็ดันมาตกลงเม็ดปรอยๆ อีก แต่ผมก็ไม่มีเวลาให้มานั่งท้อใจอะไรอีกต่อไป ผมจึงรีบประกอบรถเตรียมปั่นไปหาที่พักในคืนนั้น ติดกระเป๋าฯเปิดไฟจักรยาน แล้วไม่ลืมที่จะใช้บริการ GPS เพราะตอนนี้ผมยังไม่รู้เลย ว่าตัวเองอยู่ในส่วนไหนของเมือง โดยหลังจากที่ดูแผนที่ใน GPS อย่างไม่แน่ใจ ผมก็อุทานเรียกชื่อตัวเองขึ้นมา "เฮี้ย...เอ้ย" ท่ารถทัวร์ที่ผมกำลังยืนมึนอยู่นั้น อยู่ห่างออกไปแถวชานเมือง ซึ่งผมยังจะต้องปั่นไปอีกประมาณ 17 กิโลฯ(โอ้..แม่เจ้า) เพื่อเข้าไปในเมือง แถวๆ โรงแรมที่ผมได้บุกมาร์คเอาไว้ใน GoogleMap และส่วนใหญ่มันก็รวมตัวกันอยู่แถวๆ นั้นเกือบทั้งหมด กว่าจะไปถึง เฮ้อ.. ปั่นเร็วก็ไม่ได้ เพราะฝนตกกลัวล้อจะดีดน้ำโคลนขึ้นมาเลอะเสื้อผ้าอีก ซอยไหนที่ดูแล้วมืดหรือเปลี่ยว ผมยอมปั่นเลี่ยงไปอีกทางที่สว่างกว่า แถมพอจะเข้าไปแถวกลางเมือง ถนนก็ปิดเป็นช่วงยาวอีก(กลางเมืองคุนหมิงกำลังมีการก่อสร้างทางรถไฟกันอยู่) เล่นเอาทั้งคนและ GPS งง ปั่นวนหาทางข้ามทางเข้าเมืองกันอยู่นาน

ระหว่างทางบนรถนอน จากด่านโมฮัน ไปเมืองคุณหมิง ในประเทศจีน