*..ลุง..เริ่มทริปที่ ๒ ของเดือน มี.ค.๕๒..*

bancha.2518

ตอนนี้ ผมก็รอน้องชายว่าจะปั่นจักรยานไปทำงานอยู่ครับส่วนตัวปั่นทุกวันอยู่แล้ว ติดรถจักรยานแล้วครับแต่ไม่ถึงลงแดงครับ ขาแข็งแรงแล้วว่าจะนั้งรถไฟจากกรุงเทพฯไป นครสวรรค์ แล้วปั่นกลับบ้าน 30-40 โล เห็นจะได้ สักวันคงมีโอกาสได้ไปเทียวใกลๆ เหมือนพี่ๆ ลุงๆ ทั้งหลายครับ

Tumkakai

พอท้องอิ่มก็นึกได้ว่าพี่เล็ก จันทบุรี กับ ลุง DAB นัดไว้จะมารับที่แยกประแสร์ (ตอนแรกผมอ่านว่า"ลุงเดป" จริงๆแล้ว อ่านว่า "ลุงดาบ" แต่เจอตัวจริงๆแล้วผมเรียกว่า "พี่ดาบ" สนิทใจกว่าครับ) ก็โทรคุยกัน พอทราบว่าลุงเนตรเพิ่งออกมาจากบ้านค่าย เลยเปลี่ยนที่นัดใหม่เป็นที่ปั๊มเชล์ลปั๊มแรก

ใกล้ไฟแดงแรก อยู่ทางขวามือ เมื่อปั่นมุ่งหน้าไปประแสร์ เพื่อลุงเนตรจะได้ไม่ต้องปั่นไปที่จุดนัดหมายไกลนัก

ผมปั่นออกจากร้านอาหาร ผ่านแยกสามย่าน ยังพบน้องจิ๋มทำหน้าที่อย่างกระฉับกระเฉงที่ป้ายรถเดิม สัมภาระที่เรา "บ้าหอบฟาง" มาด้วย รู้สึกว่าจะไม่ค่อยหนักสักเท่าไร เส้นทางบนถนนสุขุมวิทไปจันทบุรี มีขอบถนนตีเส้นให้รถสองล้ออย่างเราได้วิ่งเฉพาะอีกด้วย (ไม่รู้ว่าถนนเส้นอื่นในประเทศไทย จะมีอย่างนี้บ้างไหม แต่เนื่องด้วยออกจากกทม.ไปตจว.ด้วยการปั่นจักรยานเป็นครั้งแรก เลยรู้สึกชอบใจเส้นทางแบบนี้นัก แต่ก็อดไม่ได้ที่ต้องชำเลืองมองกระจกส่องหลังเป็นระยะๆ ก็ผมนักปั่นมือใหม่ไง) ปั่นได้ไม่เกิน 5 นาที ก็ถึงที่หมาย อันที่จริงปั๊มนี้ อยู่ห่างจากตัวสามแยกที่ลงรถแค่ 900 เมตร แต่มีเนิน และโค้งของ ถนนบังไว้) ก็ถึงที่หมายปั่นหานิดนึง นั่นไงรถกระบะ มีจักรยานถูกมัดมาด้วยคงใช่น่ะ พ้นท้ายรถ ก็เห็นพี่ๆทั้งสอง

สวมเสื้อชมรมจักรยานจันทบุรีสีเหลืองสด นั่งรออยู่ก่อนแล้ว แนะนำตัวพอรู้จักกันแล้ว(แต่ไม่ได้หอมปากหอมคอนะ) ก็ทราบว่า พี่เล็กเตรียมตัวและเตรียมใจมานานแต่สภาพร่างกาย (น้ำในช่องหู เกิดไม่สมดุลย์กัน ทำให้เกิดอาการเวียนหัว) เลยไม่ได้ร่วมปั่นด้วย แต่ขอมีส่วนของทริปโดยจะเป็นผู้ขับรถเซอร์วิสตามจนจบทริปเย็นนี้เลย(ข้าน้อย...ขอคารวะน้ำใจของพี่ท่าน) เพราะคืนนี้ต้องเดินทางไกลไปหนองคายร่วมทัศนะศึกษากับลูกสาว ยังก็ได้ทราบว่ามีพี่อีกสองท่านพร้อมบุตรสาว มาดักรอพบลุงเนตรตัวเป็นๆ ตั้งแต่เช้าเหมือนกัน พร้อมจัดน้ำแดงและขนมตาลมารอเลี้ยงต้อนรับผู้มาเยือนถุงใหญ่ๆ(ทราบชื่อว่า "คุณยายและคุณตา"แต่ดูอายุยังน้อยจังสงสัยเป็นนิคเนมในกระทู้) ช่วงนี้ถ่ายรูปกัน และแจก ผมพกอะไรมา ที่เตรียมมาฝาก ก็ส่งมอบทั้งหมด ไม่ว่าสิ่งพิมพ์ของชมรม สติกเกอร์ขอทางจักรยาน เสื้อที่น้าเป็ดฝากมา แม้โทรโข่งก็ส่งมอบให้พี่เล็ก จันทบุรีไว้ใช้ในกิจกรรมชมรม แถมเป็นการลดน้ำหนักบรรทุกครับ และเห็นว่า วันเสาร์ที่ 23 มีนาคม 2552 จะมีกิจกรรมสาธารณะกุศลมอบข้าวสารให้โรงเรียนในแถบธุรกันดาร เป็นรร.ตชด.ในเขตอ.ขลุง บ้านของเราเอง ฮิ คงได้มีโอกาสร่วมกิจกรรมกันอีก ฮิ

อืม......... ขนมตาลอร่อยครับนุ่น ไม่หวานมาก (ไม่ใช่แม่ช้อย ไม่รำแต่ขอชิมหน่อย) ขอบคุณคุณยายอีกครั้งครับ ถูกปากทุกๆคนเลย

สิบโมงเศษ ขบวนของลุงเนตรก็ทยอยเดินทางมาถึง
"หิว หิว หิว " คำแรกที่ทักทายของลุงเนตร
"ก็ออกมาตั้งแต่ เจ็ดโมงกว่าๆ กับระยะทาง กว่า 70 กม. ที่ต้องเร่งปั่นมาให้ถึง เพื่อพวกเราจะได้ไม่ต้องรอกันนาน"........ครับ 70 กม.นี่ไม่ใช่เรื่องหมูๆ หรือกล้วยๆครับ เพราะเส้นทางต้องไต่ขึ้นเนินสูงๆ เป็นระยะๆไม่ใช่ทางเรียบตลอด ซึ่งรถทัวร์ที่ผมนั่งมาก็ต้องผ่านเส้นนี้เหมือนกัน ทึ่งแรกของผมที่บังเกิดกับลุงเนตร

ช่วงนี้พักให้น้ำให้อาหารแก่นักปั่น ถ่ายรูปกับผู้มารอต้อนรับและผู้มาส่ง
พอได้เวลาตามสมควร คุณตา-คุณยายกับลูกสาวขอแยกตัว ทีมบ้านค่ายที่ปั่นมาส่ง พี่อรัญ พี่ชำนาญ พี่เศรษฐวุฒิ คุณศราวุฒิและคนข้างกาย ก็ขอตัวกลับเช่นเดียวกัน
โปรดติดตามตอนต่อไป

เล็ก จันทบุรี

คุณแดงเขียนเรื่องราวได้สุดยอดครับ...ผมว่าอีกไม้นานคงได้อ่านเรื่องราวของคุณแดงแบบต่อเนื่องนะครับ..รอชมต่อครับ

Tumkakai

ขอบคุณครับพี่เล็กที่ส่งกำลังใจเล็กๆมาให้ แต่ยิ่งใหญ่สำหรับผม ลองเขียนดูครับเอามัน จำได้ว่าสมัยเรียนวิชาภาษาไทยช่วงเรียงความ ผมแต่งม่ายได้เรื่อง เลยขอแก้ตัวใหม่ ติ-ชม ได้เต็มที่น้อมรับครับ

วันนี้ผมมาภาระกิจแถวๆบางพลี เลยแวะขึ้นมาดูกระทู้สักหน่อย คิดว่าบ่ายแก่ๆกลับไปที่ออฟฟิศคงได้พิมพ์ต่อ ช่วงออกเดินทางกันแล้วหละครับ ส่วนภาระกิจพี่เล็กที่ไปหนองคายคงราบรื่นดีนะครับ

ไปหละครับ
นายแดง / ต้มข่าไก่

Tumkakai

" ผมว่าเอาสัมภาระ ขึ้นรถเซอร์วิสก่อนจะได้เบา..." เป็นคำเชิญชวนของพี่เล็กที่แฝงไว้ด้วยความปรารถนาดี
"อ๋อ... ไม่เป็นไรครับพี่ จะได้ฝึกขี่ตอนมีน้ำหนักบรรทุกครับ" ผมยิ้มและตอบออกไป
แต่ตาเหลือบไปเห็นผู้เจนชีวิตบนอาน ท่านไม่มีอุทรณ์หรือการขอฎีกาใดๆ ไม่รีรอที่จะปลดชุดสัมภาระออกจากท้ายรถ แล้วก็ส่งขึ้นรถเซอร์วิสไป

พี่เล็กยิ้มอย่างเข้าใจ " แต่ผมว่า...ไว้วันพรุ่งนี้จะดีกว่าได้บรรทุกเต็มที่เลย เพราะไม่มีรถเซอร์วิสแล้วครับ "
เส้นทางที่จะไปเป็นอย่างไรน้อ.....ผมเคยขับรถผ่านมาเส้นทางนี้แล้วแต่นาน....มาก จำได้แต่เพียงว่าต้องขึ้นเนินด้วย ในใจก็นึกตำหนิตัวเองว่า " แล้วตูจะดื้อทำแมวอะไร ขนาดลุงเนตรยังปลดชุดสัมภาระเลย แล้วเอ็งเป็นใครฟะ มาครั้งแรก เอ้า..... ว่าอย่างไร ก็ว่าตามกัน ก็เดินตามผู้ใหญ่ที่โชนประสบการณ์ คงไม่ผิดนะ"

ว่าแล้วผมก็ปลดของทั้งหมดลงใส่รถของพี่เล็กโดยดี คงไว้แต่น้ำอีก1.5 ลิตรที่ตะแกรงหลัง (ได้รู้ซึ้งอย่างมากถึงคุณประโยชน์ของรถเซอร์วิส และความปรารถนาดีของพี่เล็กตั้งแต่ต้น เมื่อต้องขึ้นเนินท้ายสุด ซึ่งเป็นเนินที่สูง(แต่ขาไม่มีแรงส่ง 5 5 5 แบบว่า "ผมต้องเดินจูงเสือแล้วละครับ" ทั้งที่ไม่มีสัมภาระ)

ตลอดทางก่อนทานอาหารว่าง( พี่เล็กเรียกอย่างนั้น) ก็เริ่มขึ้นเนินเป็นระยะๆ ปั่นทวนลมด้วย แต่ถนนดีมากครับ รถน้อย ผมว่าถ้าเมืองหลวงมีถนนเรียบๆ ดีๆ ทางยาวๆ รถน้อยๆ แบบนี้ คงจะดีไม่น้อยเลย เล่นเกียร์ปรับเกียร์กันสนุกนิ้วไปเลย จนเห็นพี่เล็กที่ล่วงหน้าไปก่อน โบกมือไหวๆให้จอดพักที่หน้าร้านแหนมเนือง เติมพลังที่ร้านนี้(จริงๆแล้ว ร้านนี้มีอาหารเวียตนามเพียงอย่างเดียวเหมือนชื่อร้านเลย นอกนั้นเป็นไปตามบัญชาของลูกค้า 5 5 5 )

อิ่มกันแล้วก็ย้อนกลับเข้าเส้นทางมุ่งไปต.พังราด เส้นทางนี้แสนดีหนักหนา เรียบดีจังแล้วก็เริ่มเล่นระดับกับความสูง ที่ยิ่งสูงขึ้นๆทุกที

ก่อนขึ้นเนินสุดท้าย ผมเริ่มแรงหมด แม้จะปั่นซอยก็แล้ว ออกนอกซอยก็แล้ว ยกก้น ยกตัวก็แล้ว ยังไม่มีทีท่าว่ารถจะมีแรงส่งแต่อย่างใด ข้างหน้ามีลุงเนตรที่ยังคงปั่นด้วยทักษะเฉพาะตัว ตามด้วยพี่ดาบที่คอยเหลือบตาดูผมเป็นระยะๆ แล้ว ก็ลดความเร็วลงมาประกบผม คอยให้กำลังใจผม

"ใครๆ ก็ต้องผ่านจุดนี้ด้วยกันทั้งนั้นนะน้อง .....พี่ก็ผ่านมาแล้ว เป็นเหมือนกัน ถ้ารักจะปั่นมันต้องเจอด้วยกันทุกคน........... "
ใช่เลยบทฝึกอันใหญ่หลวงที่ทั้งหมดทั้งปวงแล้ว ต้องมี "ใจ"เป็นใหญ่ หรือที่ได้เคยฟังบ่อยๆว่า " จิตเป็นนาย กายเป็นบ่าว "

...... อีกหลายประโยคล้วนแต่ชะโลมใจจากพี่ดาบ แต่ผมน่ะหูอื้อ ซะแล้ว ได้แต่ยิ้มเอ่ยออกมาได้เพียงประโยคที่แสนอมตะนิรันต์กาลว่า "ครับพี่" แล้วก็ก้มหน้าก้มตาฮึด ซอยเท้าต่อไป ดูความเรียบของผิวถนนราดยางมะตอยต่อไป แต่พอทั้งคู่เหลือบตาขึ้นไปดูลุงเนตร

โอ้....... ว๊าว....... ลุงเนตรช่างเก่งอะไรปานนั้น ลุงปั่นหายไปจากสายตาเราแล้ว ทั้งที่เป็นเนินสูงซะด้วย เราปั่นตามไปจนลงเนินเข้าทางเรียบก็ยังไม่เห็นลุงเนตรของเรา

"ลุงเนตรหายไปไหน ???????"

โปรดติดตาม ตอนต่อไป[/size]