trytrle เขียน:siamman18 เขียน:เจ้าหน้าที่ไม่ผิด แต่คนผิดคือ ตัวการสื่อสารขององค์กรที่ผิด สื่อสารกนัไม่ทั่วถึง
ดังนั้นถ้าให้ดี โปรดพกหนังสือ ที่เซ็นและทำกันระหว่าง รฟท. กับ สมาคมจักรยาน ไปน่ะครับ จะได้นั่งยันนอนยันได้สบาย
เพราะมันมีหมายเลข และตราประทับของ ผู้ว่าการรถไฟครับ....
ตรงนี้ล่ะครับ ที่ทำให้ผมรู้สึกโมโหมากๆเลย ผมก็พกคู่มือที่มีลายเซ็น ฉบับที่สมาคมนำมาลงกระทู้คราวที่แล้ว แต่เจ้าหน้าที่คนนั้นยังอ้างระเบียบการที่ว่า ต้องมีปริมาตรไม่เกิน 50x50x50 ซึ่งตรงนี้ผมก็ไม่รู้จะอ้างสิทธิอื่นใดอีก เสียเปรียบครับ เขาถือไพ่เหนือกว่า และที่ทำให้ผมฉุน ขนาดต้องนั่งพิมพ์กระทู้นี้ทันที(ผ่านทางมือถือ) หลังจากทีเจ้าหน้าที่ตนนั้นเดินหันหลังให้ผม เรียกว่ารายงานสดจากบนรถก็ได้ ที่ฉุนมากอีกคือ เจ้าหน้าที่คนนั้นนำไม้บรรทัดมาทาบ(มุกประจำเขา) แล้วยังพูดว่า ผมมีระเบียบอื่นอีกเยอะแยะคุณจะดูไหม ถ้าคุณเอาคำสั่ง(ที่ได้จากสมาคมมา) คุณต้องเสียเงินเท่านั้น เก็บไปเลย วันหลังไม่ต้องเอามาขู่ จะฟ้องก็ฟ้องไปเลย ผมไม่กลัว นี่คือคำพูดของเจ้าหน้าที่คนนั้น ผมไม่ได้บิดพลิ้วคำมาเลยแม้แต่น้อย นี่คือสิ่งที่ทำให้ผมโกรธมาก แต่ผมก็ไม่ได้ทำอะไร รวมถึงไม่ได้จำชื่อหรือภาพถ่ายมา เพราะผมคิดว่ามันน่าจะผิดพลาดที่ตัวคำสั่งถ้าไม่แก้คำสั่งให้รัดกุม เขาก็จะมีลูกเล่นได้อีก รวมถึงป้องกันปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ผมจึงเห็นว่าผมน่าจะลองเล่าเหตุการณ์ให้สมาชิกท่านอื่นฟัง เพื่อหาแนวทางว่าเราจะทำอย่างไรต่อไป
ก่อนอื่นต้องขอบพระคุณสมาชิก ขออภัยลืมถามชื่อ ขอบคุณมากๆครับที่โทรมาแนะนำผม ตกใจเลยไม่คิดว่าจะโทรมาเร็ว ตอนพี่โทรมาผมลงจากรถพอดี สายแรกเลยไม่ได้รับ ขอบพระคุณจริงๆครับ
มีเพิ่มเติมอีกคือ พนักงานทุกท่านที่ผมเจอไม่เคยมีปัญหา อย่างมากยื่นคำสั่งนั้นให้ก็จบ ส่วนรถด่วน รถเร็วขึ้นไป ไม่ต้องใช้ใบคำสั่งเลย ส่วนใหญ่จะเดินมายิ้ม พูดคุยทักทายด้วยซ้ำ มาตรฐานมันต่างกันจริงๆครับ เท่าที่ผมเจอมามีกับคนนี้คนเดียว ตำแหน่งคือพนักงานรักษารถ ช่วงนี้ประจำกับขบวนรถธรรมดาที่ 259/260 ธนบุรี-น้ำตก-ธนบุรี อายุประมาณ 50 ใส่่แว่น และมามุกเดิมทุกครั้งคือจะถือไม้บรรทัดมา และจะอ้างเรื่อง
ปริมาตร ไม่เกิน 50x50x50 มีอยู่แค่นี้ล่ะครับ เห็นว่าโดนลักษณะนี้กันหลายท่าน ไม่แน่ใจว่าเป็นคนเดียวกับผมหรือไม่ อีกอย่างที่ผมไม่อยากฟ้องไปที่ตัวบุคคล เพราะถ้าไม่แก้ระเบียบคำสั่ง พนักงานพวกนี้เขาก็จะลูกเล่น มาเล่นแง่กับเราอีก ไม่ก็ต้องได้มีการถกเถียง ผมว่าถ้าไปเจอคนอารมณ์ร้อนแบบผมเรื่องคงบานปลายมากกว่านี้ อีกอย่างสุดท้ายเขาไม่เก็บเงินผม แต่ที่ผมไม่ถูกใจเลยคือ คำพูดที่ดูเหมือนจะเอาเรื่อง หรือพยายามใช้อำนาจข่ม ซึ่งผมว่าไม่ควรมีในพนักงานที่ทำหน้าที่บริการ จึงไม่ควรสร้างช่องว่างให้พนักงานจำพวกนี้มามีลูกเล่นในระเบียบคำสั่ง
ปริมาตรไม่เกิน 50x50x50 ตรงจุดนี้แหละครับ ที่เป็นการสำรวจสัมภาระที่เหมาะสมที่จะขึ้นไปในตู้โดยสารกับผู้โดยสารครับ ถ้าปริมาตรมากกว่านี้ ก็ต้องเอาไปไว้ที่ตู้สัมภาระครับ และยังมีข้อห้ามอื่นพ่วงอีกด้วยเช่น ไม่ส่งกลิ่นรบกวนผู้โดยสารอื่น ไม่เป็นวัตถุไวไฟ ไม่เกะกะผู้โดยสารคนอื่น ลองคิดดูถ้าเอาท่อน้ำไทย(ท่อปะปานี่แหละ) ขนาดสี่หุน สักสิบเส้นขึ้นไป ถึงแม้น้ำหนักและปริมาตราจะไม่เกินกำหนดของการรถไฟ แต่มันก็กีดขวางขณะเอาขึ้นลงอยู่ดี ถึงแม้จะวางบนหิ้งเหนือศรีษะ หรือวางใต้ม้านั้งได้ ก็ยังมีส่วนไปรบกวนผู้โดยสารท่านอื่น เลยเป็นข้อห้ามเรื่องการเกะกะ ต้องเอาไปไว้ที่ตู้สัมภาระเท่านั่นครับ
จะเล่าเรื่องชีวิตจักรยานกับรถไฟของผมให้ฟังน่ะครับ ว่าผมทำอย่างไร
ส่วนตัวผมเป็นคนชอบใช้จักรยานมาก จะใช้ทุกครั่งเท่าที่โอกาศจะอำนวยก่อนที่จะใช้รถมอเตอร์ไซค์ และรถยนต์เสมอจักยานคันแรกของผมเป็นเสือภูเขา ผมปลิ้มกับมันและใช้งานบ่อยมาก แต่งานผมจะต้องออกต่างจังหวัดบ่อยมาก หลังจากที่ใช้รถยนต์จนรู้สึกว่ามันสร้างมลภาวะ สร้างความลำบากในการดูและค่าใช่จ่ายที่ไม่จำเป็นเยอะมาก ผมจึงลองเอาจักรยานเสือภูเขาขึ้นรถไฟ โดยเสียค่าระวาง90บาท แต่เริ่มรำคาญเจ้าหน้าที่การรถไฟเพราะทำไม่เหมือนกันเลยเช่น บางครั้ง มีค่ายกขึ้นยกลงอีกยี่สิบสามสิบถึงห้าสิบบาทก็มี บางสถานีค่าระวางเก็บร้อยบาทมั่ง ร้อยยี่สิยบาทมั่ง บางครั้งเจอเจ้าหน้าที่ขี้เกียจก็อ้างว่ารถเต็มแล้วขึ้นไม่ได้ บ่อยครั้งอ้างต้องมีเชือกมามัดด้วย เชือกดีๆ ของผมหายบ่อยครั้งจนรู้สึกรำคาญ พอทวงก็โดนวางอำนาจ ชนต้องใช้เชือกฟางหรือเชิอกถูกๆ แต่ก็โดนว่าไม่เหาะสม ขาดง่ายอีก ฯลฯ จริงๆยังมีเรื่องน่ารำคาญอีกเยอะ
พอเริ่มศึกษาค้นคว้าก็ได้รู้จักจักรยานพับ เห็นว่าเหมาะกับสไตล์ การใช้ชีวิตและการทำงานของผม เลยได้ซื้อสไตด้ามาใช้งานกับรถไฟ มันก็เข้าท่าดี เริ่มพอใจกับมัน จนมาวันนึงมีเจ้าหน้าที่บ้าอำนาจอย่างที่ เจ้าของกระทู้เจอนี่แหละ มาขอเก็บค่าระวางจากผม จึงทำให้รู้ว่าจักรยานพับ ถึงแม้พับแล้ว ปริมาตราและน้ำหนักไม่เกินสัมภาระที่การรถไฟกำหนด แต่เขายังมองว่าเป็นจักรยานอยู่ดีไม่ใช่สัมภาระ เลยต้องเสียค่าระวางไปในคราวนั่น กลับมาถึงบ้านเลยไปสั่งตัดกระเป๋าใส่สไตด้า แล้วพับนำขึ้นรถไฟ หลังจากนั่นอีกราวสองเดือน เจอเจ้าหน้าที่คนเดิมอีกจะมาขอเก็บค่าระวางเหมือนอย่างเดิม(เขาสังเกตุจากการะเป๋าที่ยาววางบนหิ้งตามแบบฉบับสไตด้า) ผมก็เลยเถียงกับเขาว่านี่คือสัมภาระบรรจุในการเป๋าอย่างดี มิดชิด ไม่เกะกะเดือดร้อนใคร ฝ่ายเจ้าหน้าที่ไม่ยอมจะเก็บให้ได้ลูกเดียว สุดท้ายต้องลงมาที่สถานีพุนพินให้นายสถานีและเจ้าหน้าที่ตำรวจมาสอบสวนผมว่าไม่จ่ายค่าระวางด้วยสาเหตุอันใด ผมจึงต้องบอกว่ามันคือสัมภาระขนาดปริมาตรา และน้ำหนักไม่เกินตามที่รถไฟกำหนด ผมจึงไม่เสีย และบอกว่าถ้าผิดผมยอมถูกจับ เหตุครั้งนั่นสุดท้ายเจ้าหน้าที่บ้าอำนาจคนนั่นเอาเรื่องผมไม่ได้ และคงโดนตำหนิจากฝ่ายผู้ใหญ่ ส่วนผม ก็ต้องเสียเวลาอยู่ดี ถึงจะฟ้องเอาเรื่องได้ แต่ก็คิดว่าไม่คุ้มกับค่าเสียเวลา
ต่อมาอีกสักพักรู้สึกเริ่มเบื่อกับสไตด้า เพราะมันขี่ยาก บังคับยาก แถมขี่ไกลๆ ก็เหนื่อย เจอทางขุขระก็ลำบาก พอดีได้เจอกับเพื่อนที่ใช้จักรยานพับดาฮอนยี่สิบนิ้ว ซึ่งขี่ดีกว่า ง่ายกว่า ไปทางไกลๆ ขี่เที่ยวก็ไม่ลำบาก ไม่เหนื่อยง่าย ก็เลยซื้อมาไว้ใช้คันนึง เอามาใช้กับรถไฟได้ไม่นานโดยใส่ถุงเรียบร้อย โดนเรียกค่าระวางอีก ครั้งนี้ผมนั่งชั้นสอง (รถชั้นสามสัมภาระไม่เกิน30 ชั้นสองไม่เกิน40 ชั้นหนึ่งไม่เกิน50กิโล) เผลอไปว่า น้ำหนักไม่เกินแต่ปริมาตรามันเกิน เลยไม่กล้าขัดขืน จ่ายไปโดยดี โดนค่าปรับบนรถอีกที่ไม่เสียจากข้างล่างสถานี โดนไป 500บาทเลยครับ
ประสบการณ์ครั้งนั่นทำให้ผมเข้ามาศึกษาเรื่องจักรยานอย่างจริงจังอีกที่ และได้เข้ามารู้จักเวปนี้ ได้รู้จักรถพับหลายหลากขนาด หลากยี่ห้อ มองหารถพับที่เข้ากับตัวเองและเข้ากับระเบียบการรถไฟ ก็เลยได้ แปซืฟิกแครี่มีมาใช้อีกคัน โดยขึ้นรถไฟใส่ถุงก็ไม่มีปัญหาอีกเลย ชีวิตกับจักรยาน กับรถไฟ ก็ไปกันด้วยดีตลอด แต่หลังจากได้รู้จักเวปนี้ มันเริ่มเสพติด ได้เข้ามาบ่อยๆ
จนได้มารู้จักหมวยสามพันห้าของเฮียคากิ(ใหม่ๆคิดว่าทำไมมันถูกจังฟร่ะ) เห็นมันสวยน่ารัก ดี แถมขอลองขี่ครั้งเดียวสั้นๆ ในคราวนั่น ทำให้ผมเจอจักรยานพับที่สุดยอดในชีวิต จากการเสาะหาที่ยากเย็น แสนเข็นกว่าจักรยานที่มีมาทุกคันในชีวิต(คันที่แพงที่สุดของผมคือเสือหมอบราวสองแสน แต่ก็ไม่ต้องหาและรอนานเหมือนบรอมตัน) รอจนกระทั้งรู้แหล่ง จากที่เคยฝันถึงหมวย ก็กลายเป็นแหม่ม ได้มาครอบครองและใช้มันคุ้มค่ามาก ไปใหนแทบไปด้วยกันตลอด จากเวลาที่มันขี่ก็ดี พับขนย้ายก็ดีน้ำหนัก ปริมาตรา ความคล่องตัวสวยงาม ฯลฯ ซึ่งยังหารถพับที่ดีกว่าบรอมตันในการใช้แบบสไตล์ของผมยังไม่ได้ รถพับที่แพงกว่า หรู ดัง ก็เคยลองมาอีกหลายคัน แต่รถเหล่านั่นมันจะเด่นไปในทางขี่ หรือทางพับ อย่างใดอย่างนึงเท่านั่น
จนกระทั้งผ่านมาอีกเกือบห้าปี มันก็มีข่าวดีที่เฮียคากิ ได้แจ้งเข้ามาในเวปเรื่องอนุญาติ ให้นำจักรยานพับขึ้นรถไฟได้ ผมเลยรีบพิมพ์ประกาศฉบับนี้เลยทันทีหลังจากที่เคยพกแค่เรื่องสัมภาระที่นำติดตัวขึ้นรถโดยสารได้(เอาไว้กันผีที่มีตั้งนานแล้ว) แฮปปี้สุดๆเลยครับ ทำไมเหรอ ก็เพราะว่า ไม่ต้องใส่ถุง หรือกระเป๋าหลังจากพับแล้ว ขึ้นรถไฟไง มันสะดวกและคล่องตัว ไม่ต้องเสียเวลามาพับถุงอีก และที่สำคัญ พนักงานรถไฟ จะได้ไม่ต้องมาเปิด ปิด รูปซิปกระเป๋าไปมาบ่อยๆ มันน่าเบื่อตรงที่รูดปิดเปิดแล้ว ไม่วางให้อย่างเดิม ต้องยกขึ้น ลงอีก
อยากบอกเจ้าของกระทู้ว่า ผมเองก็เคยอารมณ์เสียกับเจ้าหน้าที่รถไฟ เหมือนเจ้าของกระทู้นั่นแหละ แต่ปัญหามันมีทางออกของมันอยู่เสมอ อยู่ที่ว่า เราจำทำมัน และพอใจกับหนทางออกนั่นแค่ใหน ลองๆหาทางแก้ปัญแบบผมดูก็ได้ ดีกว่า จะให้เขามาแก้ปัญหาที่ตัวเรามีอยู่
