โคราช + ใจเกินร้อย ๒-๖ เม.ย.๕๔

[วานร]

ทานอาหารเช้าเป็นที่เรียบร้อย เริ่มเดินทางต่อ เป้าหมาย ปากช่องเพื่อจะเดินทางขึ้นเข้าใหญ่ตลอดเส้นทางที่เราพัก อาจารย์จะคอยแนะนำวิธีการปั่นแบบทัวส์ริ่ง การใช้พลังงานที่สะสมในร่างกาย พอมาถึงแยกปากช่อง จากจุดที่เราเดินทางประมาณ ๔๐ กม.




ถึงทางที่จะขึ้นเขาใหญ่ แวะพักและซื้อของที่จำเป็น

[วานร]

เสร็จธุระเรียบร้อยออกปั่นต่ออีกประมาณ ๑๐ กม.พักทานอาหารเที่ยงที่ร้านข้างทางสอบถามทางขึ้นเขาใหญ่และเริ่มปั่นกันต่อ ทริปของเราทั้งสองพักกันน้อยครับอยู่กับการปั่นเป็นหลัก เมื่อถึงด่านทางขึ้น อุทยานเขาใหญ่แวะถ่ายรูปเป็นที่ระลึกนิดหน่อยอาจารย์สอบถามเจ้าหน้าที่เขาไม่เก็บค่าเขาเพราะอาจารย์เป็นผู้สูงวัย ส่วนผมคือผู้พิการเป้าหมายค้างแรมคืนนี้ ที่กางเต็นท์ลำตะคอง
เราเริ่มปั่นขึ้นเขาใหญ่เป็นทางชันขึ้นอย่างเดียวต่างกับทางขึ้นจากปราจีน รถผมก็เบามากมีปัญหาระบบขับเคลื่อนอีกพอขึ้นจานหน้ากดให้ลงจานเล็กสุดไม่ยอมลง ส่วนเฟืองท้ายสั่งให้ขึ้นไม่ยอมขึ้น ตั้งสายแล้วตั้งอีกไม่เป็นผลเจ้าขาตั้งก็หักเสียอีก เอิ๊กกก...
อาจารย์ก็ค่อยดูแลผมตลอด จึงบอกให้อาจารย์ปั่นไปก่อนผมจะตามไปเรื่อยๆไม่ต้องห่วงครับ บางจุดที่พักอาจารย์จะคอยแนะนำการปั่นให้
ฝนตั้งเคล้ามาแล้ว อาจารย์นำหน้าขึ้นไปก่อนพอบ่ายพายุฝนกระหน่ำผมนำพลาสติกผืนล็กๆคลุมหัวตัวและสัมภาระเปียกหมดฟ้าก็มืดนั่งจ๋องเป็นลิงอยู่ข้างทาง ในใจคิดว่าวันนี้คงโดนเสือคาบไปเป็นอาหารอันโอชาเสียแล้ว ๕๕๕ ลุกขึ้นฮึดสู้อีกทีเข็นรถทั้งที่ฝนตกหนัก รองเท้าคลีตเลสเดินยากจริงๆจูงด้วยและพยามยามขึ้นปั่น และเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ผมเข็นรถและลืนทำให้รถล้มเจ้าถ้วยรางวัลของผมที่ตั้งใจจะมาฝากเจ้าหลานชายต้องมาแตก !!! พอมาได้ ๒ กม.พบด่านป้องกันไฟป่า พบอาจารย์หลบฝนอยู่ที่นี่และชาวต่างชาติอีก ๒ คนที่ขี่ Fourarm ขึ้นหน้าผมมา เจ้าหน้าที่นำน้ำมาให้ดื่ม และให้ถุงดำไว้คลุมสัมภาระ สอบถามเจ้าหน้าที่บอกว่าอีก ๘ กม.มีที่พักแต่ยังคงต้องขึ้นเขามาเรื่อยๆ ผมจึงบอกอาจารย์ผมขอออกมาก่อนทั้งที่ฝนยังตก จนมาถึงที่จองที่พัก เจ้าหน้าที่บอกว่าไม่มีที่ให้กางเต็นท์ ปรับแต่งชุดขับเคลื่อนอีกเล็กน้อย ช่วงที่จะไปเป็นทางขึ้นลงเนิน ค่อยยังชั่วรถสามารถปั่นได้แล้ว เราปั่นกันมาเรื่อยๆ จนถึง สถาที่กางเต็นท์ลำตะคอง โล่งอกครับ ติดต่อเจ้าหน้าที่และเสียค่ากางเต็นท์คนละ ๓๐ บาท
อากาศปลอดโปร่งมากมีคนมากางเต็นท์ไม่กี่คนไม่พลุกพล่ายเหมือนที่ไปครั้งแรกและเป็นวันหยุด ขนสัมภาระลงจากรถคู่ใจ กางเต็นท์ตากเสื้อผ้าที่เปียก และไปเช่าผ้าห่มจากสำนักงานเพราะถุงนอนผมก็เปียก



แม่ค้าประจำร้านภายในลำตะคองและอาหารมื้อค่ำที่สุดวิเศษ วันธรรมดารร้านจะปิด ๑๖.๐๐ น. เสาร์-อาทิตย์และวันหยุดปิดร้าน ๑๘.๐๐ น

[วานร]

การเริ่มต้นใหม่..ในชีวิตใหม่.. กับวันใหม่ที่สดใส.. ด้วยพลังแห่งหัวใจ ที่เต็มเปี่ยมด้วยกำลังใจเช้าวันที่ ๕ ตืนมาตี ๕ ได้อาจารย์ประกอบเตาเพื่อต้มกาแฟดื่ม และเดินดูบรรยาการรอบๆมีคนมาพูดคุยเรื่องจักรยานหลายคน การเดินทางวันนี้ยังคิดกันอยู่ว่าจะค้างแรมที่ไหน เราเริ่มออกเดินทาง ๗ โมงเศษ

[TREK950]

สุดยอดเลยครับ ทั้งอาจารย์และพี่วานร
อย่างนี้ไม่ใช่ใจเกินร้อย ต้องใจเกินล้านแล้วครับ ถึงจะทำได้

ขอติดตามอ่านไปด้วยนะครับ

TREK950

[trongsak]

คุณวานร มัวทำอะไรอยู่

ท่านผู้ชมครับ หนังเรื่องนี้ยังไม่จบ

รอให้คุณวานรเข้ามานำเสนอต่อให้จบ ผมจะช่วยเสริมในตอนสุดท้าย (บทสรุปของการเดินทาง)

[วานร]

คุณวานร มัวทำอะไรอยู่

ท่านผู้ชมครับ หนังเรื่องนี้ยังไม่จบ

รอให้คุณวานรเข้ามานำเสนอต่อให้จบ ผมจะช่วยเสริมในตอนสุดท้าย (บทสรุปของการเดินทาง)

เมื่อวานไปปั่นทริปช่วยบรรเทาประสพภัยช่วยเหลือพี่น้องภาคใต้มาขอรับ...ท่านอาจารย์ โดนฝนหนักช่วงบ่ายเป็นไข้เล็กน้อยถึงปานกลางครับ Upload images ก็ช้ามากครับ
ต่อแล้วกันครับ
เราเริ่มออกจากที่กางเต็นท์ ลำตะคอง ปั่นขึ้นลงเนินมาทางปราจีน มันผิดกลับที่ผมไปครั้งแรก ดูมันธรรมดาจังเลย
ไม่เหมือนไปครั้งแรกรู้สึกว่าเเหนื่อยและลำบาก (ถึงตรงนี้เคยตั้งคำถามกับตัวเอง ตอนที่ไปครั้งแรกมีเพื่อนๆใส่จาน XT 48ตีนผี XTแต่พอขึ้นเนินผมกลับไปถึงป้าหมายได้ก่อนทั้งที่ใช้จานเหล็ก 44 ตีนผีแบบธรรมดาผมต้องไปนั่งรอนานสองนาน) แต่สิ่งที่ผ่านมาทำให้ผมได้รู้สภาพหนทางขึ้นลงว่าควรปั่นอย่างไร แต่เมื่ออาจารย์มองผมปั่นยังบอกว่าใช้ไม่ได้ การปั่นทัวส์ริ่งไม่ใช่ปั่นแบบทางเรียบ เราควรฝึกซ้อมจากเนินเหล่านี้เพราะกรุงเทพไม่มีสถานที่ให้ฝึกซ้อม เราปั่นผ่านทางเข้า เขื่อนขุนด่าน ใจจริงอยากเข้าไปเล่นน้ำจังอากาศช่วงนั้นร้อนมาก แต่เราก็ไม่เข้าปั่นมาเรื่อยๆ จนถึงแยก กรุงเทพ-สระบุรีอีก ๑๐๗ กม.ก็ถึงกรุงเทพแล้ว (ก่อนถึงแยกนี้ตอนที่ผมล้มตอนนั้นร่างกายเริ่มช้อตผมจะมีช่วงหนึ่งถ้าไม่ไหวผมจะไม่ตามใครทั้งสิ้นปั่นกับอาจารย์ นพ ก็เช่นกันผมบอกอาจารย์ นพ ไว้แต่ผมลืมบอกอาจารย์ทรงศักดิ์ ถ้าผมช้อตใครจะปั่นไปไหนก็ชั่ง ผมจะปั่นตามเมื่อผมฟื้นฟูสภาพร่างกายในเวลา ๒๐ นาที วันที่เราสมัครลงแข่งขันผมบอกว่ากับอาจารย์ว่า คืนวันที่ ๑ ผมรถล้มเพราะมองไม่เห็นเนินสะดุดตามถนนในกรุงเทพ ไหปลาร้าที่หักทริปอยุธยา มันไม่ติดกันและบวม สะโพกซ้ายเจ็บ เข่าก็เป็นแผลและอักเสบ แต่เมื่อตัดสิ้นใจแล้วเราต้องทำให้ดีที่สุดถึงแม้มันจะไม่ได้ตามที่คิดและฝัน)จึงชวนอาจารย์แวะน้ำตกแถวนั้น มี น้ำตก สาริกา นางรอง วังตะไคร้ และเขื่อนขุนด่านซึ่งมาบรรจบเส้นทางนี้เช่นกัน อาจารย์จึงบอกให้ตามมาเดี๋ยวจะพาไป เราเลี้ยวขวาไปทางน้ำตก อาจารย์แวะซื้อไก่ย่างและข้าวเหนียว เราไม่ได้ทานมื้อเที่ยงในวันนั้น เมื่อถึงน้ำตก สาริกา อาจารย์ติดต่อเจ้าหน้าที่ อาจารย์บอกผมว่าเราจะไม่พักภายในอุทยานเราจะพักด้านริมรั่วกันรู้สึกสะดวกกว่า เมื่อติดต่อเจ้าหน้าที่เป็นอันเรียบร้อย เราก็จัดแจงหาอุปกรณ์ทำฟามสะอาดร่างกายและเดินเข้าไปยังน้ำตก เพื่อชำระร่างกายให้สดชื่นผมใช่น้ำตกนวดตัวเพื่อคลายกล้ามเนื้อ >>> ชมภาพกันครับ

[วานร]

เมื่อกางเต็นท์เป็นที่เรียบร้อย ตากเสื้อผ้าที่ยังชื้นจากเขาใหญ่อาจารย์ต้มกาแฟเพราะเราเลยมื้อเที่ยงมามากกระเพาะไม่รับอาหาร ยุงเริ่มมามีแต่ตัวใหญ่ๆสีดำ ขนาด ๖ โมงเช้ายังเห็นมันอยู่เลยครับ ๕โมงเศษเราเริ่มทานอาหารและคุยกัยไปด้วยแต่คุยยากหน่อยครับเพราะผมอ่านปากอาจารย์ไม่ค่อยออกท่านจึงต้องเขียนเป็นส่วนใหญ่ เราพูดถึงทริป ๖๕ วันหลังวัยเกษียร์ที่อาจารย์ร่วมปั่นกับ ไม้ค้ำตะวัน ต้นแบบของผมคือ ลุงสมพลไม้ค้ำตะวัน เคยเจอท่านเมื่อปั่น ๕ ธันวามหาราช เคยได้รับคำแนะนำจาก น้ากัมพล และ น้าตู๋ ไม้ค้ำตะวันมาจึงทำให้รู้จักการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า


พรุ่งนี้คงจบครับ เอิ๊กๆๆ

[วานร]

สุดยอดเลยครับ ทั้งอาจารย์และพี่วานร
อย่างนี้ไม่ใช่ใจเกินร้อย ต้องใจเกินล้านแล้วครับ ถึงจะทำได้

ขอติดตามอ่านไปด้วยนะครับ

TREK950

สวัสดีครับ น้องเป็ด
โอกาสหน้าเราคงได้ร่วมปั่นกันอีกครับ
มีภาพการแข่งขันมาร่วมแจมกันครับ พี่ขาไม่แรง แรงก็น้อย ทุกอย่างอยู่มี่ปลายมือ ถ้าเราฮึดอีกนิดคงไม่ไกลสุดมือเอื้อม

[trongsak]

เพื่อน ๆ เสือ ของคุณวานร หลังจากได้ทักทาย ทำความรู้จักกันแล้ว ก็เป็นธรรมเนียม ขอถ่ายภายไว้เป็นที่ระลึกสักหน่อย

[trongsak]

รูปคุณวานร คนเล่าเรื่องและลงภาพประกอบ

[trongsak]

รูปผมเองครับ เพื่อนร่วมทางคุณวานร เป็นการเดินทางที่มีสีสรรค์ (ต้องกลับมาเป็นนักเรียนอีกครั้ง เพราะเวลาจะพูดกัน
คุณวานรเป็นคนพูด ผมพูดไม่ได้เพราะแก่ฟังแล้วแปลผิด ผมต้องเขียนอย่างเดียวจึงจะเข้าใจกัน) บางครั้งผู้คนที่
พบเห็็นเราคุยกัน ผมได้ยินเข้าพูดว่า "สงสารลุงคนนั้นจัง อายุก็มากแถมพิการ ยังอุสาห์มาป้ั่่นจักรยานอีก"
เขาใจว่าผมเป็นใบ้ เพราะเขียนอย่างเดียว 555

[trongsak]

นักเรียนครับ พอดีลูกสาวกลับมาบ้านเลยขอช่วยให้สอนวิธีการลงรูป ยากครับพรุ่งนี้คงลืมหมด เพราะหลายขั้นตอนเหลือเกิน
หลังจากกลับมาถึงบ้านวันรุ่งขึ้นได้จัดการล้างทำความสะอาดรถ ตากแดดไว้หน้าบ้านขึ้นมาเล่นคอมฯ ไม่ถึงชม. ลงไป
รถได้อัตธานหายไปซะแล้ว ได้ติดตามจนสุดความสามารถแล้ว ถึงวันนี้หมดหวังครับ สรุปรถคันนี้ซื้อมาใช้ได้เพียง
15 วัน อายุการใช้งานแพงพอๆกันเช่ารถเบน์มาขับเลย 555

[วานร]

สวัสดีครับ อาจารย์ และสมาชิกทุกท่าน
นึกว่าไม่ได้ชมภาพจากกล้องอาจารย์เสีย...แว้ววว
วันนี้ศิษย์ขอแนะนำอาจารย์แล้วกันครับ คนเราเก่งไม่เหมือนกัน ๕๕๕ อาจารย์เก่งถีบ ผมเก่งด้านช่าง เอิ๊กๆๆ (ช่างเอาอกเอาใจ)
จริงแล้วนั่งเขียนเพื่อแนะนำอาจารย์แต่กลัวว่าจะไม่เข้าใจ งั้นฝาก Link ไว้ก่อนแล้วกันครับ อาจารย์สะดวกจะไปติดตั้งให้และจะแนนำวิธีใช้ให้ครับ

http://www.photoscape.org/ps/main/download.php การปรับแต่งภาพและขนาด
http://upic.me/ การฝากรูป

[วานร]

เมื่อเราทานมื้อค่ำเรียบร้อยต่างคนต่างเข้านอน ผมตื่นขึ้นมาประมาณตี ๕ ทำธุระส่วนตัวและอาบน้ำเรียบร้อยเดินลงมาอาจารย์กำลังต้มน้ำเพื่อชงกาแฟ เรานั่งดื่มกันในบรรยากาศธรรมชาติที่มีขุนเขาโอบล้อม ซักพักอาจารย์ขึ้นไปทำธุระส่วนตัวผมเริ่มเก็บเต็นท์ และเช็คสภาพรถ เมื่อเราเก็บสัมภาระกันเสร็จก็เริ่มออกเดินทางกัน จนมาถึงแยก เข้าเขื่อนขุนด่าน แวะทานอาหารเช้า และปั่นเข้า กรุงเทพ ถนนสายที่ ๓๐๕ นครนายก-รังสิต มาถึงประมาณคลอง ๑๒ พบเพื่อนอาจารย์พูดคุยกันได้ซักพักจึงร่ำลากันกลับ ผมพาอาจารย์ปั่นมาตามถนน พหลโยธิน และตัดเข้าขนส่งทหารอากาศ ออกถนนวิภาวดี มุงหน้ามายังแยกลาดพร้าวขึ้นสะพานข้ามแยกลงถนนพหลโยธินอีกครั้ง ปั่นเข้ามายังใจกลางเมืองแหล่งนักธุรกิจ สาธร-พระราม๓ ขึ้นสะพานกรุงเทพ ลงสู่ฝังธน มาถึงแยกบางปะแก้วจึงร่ำลาพระอาจารย์ ผมเข้าพระราม ๒ อาจารย์มุ่งหน้าสู่ประชาอุทิศ ผมถึงบ้านเวลา ๑๗.๐๐ น.พอดี รวมระยะทางทั้งสิ่นจากวันที่ ๒-๖ เม.ย. ๕๑๑ กิโลเมตร ทุกคนเดินทางสู่สวัสดิภาพ ขอสรุปทริปไว้เพียงเท่านี้ครับ
รูปบางรูป Upload ไม่ขึ้นถ้า Up ได้จะนำมาลงให้ได้ชมกันครับ


ความสุข..ความสมหวัง ตลอดจนความสำเร็จต่าง ๆ ในชีวิต คือ..สิ่งที่เราทุกคนปรารถนาและต้องการ...

หลายต่อหลายคน.. ที่เคยผิดหวัง..ท้อแท้..

หรือประสบความล้มเหลวในชีวิต.. จากหลาย ๆ เหตุผล.. ที่เราพยายามค้นหาจุดอ่อน-จุดด้อยของตนเอง..

เพื่อปรับปรุงแก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาดที่ผ่านมา.. เราสามารถนำหลักธรรมมาใช้ในการดำเนินชีวิต

เพื่อช่วยส่งเสริมให้ชีวิตเรา ประสบความสำเร็จได้..

๑ ต้องชอบในสิ่งที่ทำ
๒ ต้องขยันในสิ่งที่ชอบและไม่ชอบ
๓ ต้องเอาใจใส่ทุกอย่างในสิ่งที่ทำ
๔ ต้องหมั่นตรวจสอบ ปรับปรุง แก้ไข และให้กำลังใจตนเอง

แล้วเรื่องยาก ๆ จะกลับกลายเป็นเรื่องที่ง่าย.. และเรื่องที่ใหญ่ ก็ดูว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย.. ทุกเรื่องที่ไม่เข้าใจ ก็จะสามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ ชีวิตใหม่...ในวันใหม่ที่สดใส. กับการเริ่มต้นที่ ทำให้. ชีวิตของเราก็จะประสบความสำเร็จ. ในสิ่งที่หวังและต้องการอย่างแน่นอน...

คนธรรมดา ที่มีเป้าหมายไม่ธรรมดา ความสำเร็จก็ย่อมไม่ธรรมดา
ส่วนคนธรรมดา ที่มีเป้าหมายธรรมดา ความสำเร็จก็ธรรมดา
คนธรรมดา ที่ไม่มีเป้าหมาย ความล้มเหลวก็เป็นเรื่องธรรมดา

ความทุกข์สร้างสิ่งมหัศจรรย์ ชีวิตที่พบความทุกข์ เป็นชีวิตที่แท้... ไม่มีความทุกข์ก็ไม่มีการเติบโต ความทุกข์เป็นพลังขับเคลื่อนให้หลายอย่างเกิด ไม่มีใครไม่มีความทุกข์ เพราะนั่นคือการเป็นชีวิต ความทุกข์สอนให้แต่ละคนเข้มแข็งในแง่มุมต่างๆ ถ้าความทุกข์ไม่เข้ามาหา ก็จะไม่รู้ว่า ความสุขที่แท้เป็นอย่างไร ไม่มีความทุกข์ ก็ไม่รู้จักความสุข......

ความสุขเหมือนฝนพรำสาย อ่อนโยน งดงาม บางเบา แต่ว่างเปล่า ไม่มีการเรียนรู้ใดในความสุข....... เมื่อใดที่มีความทุกข์ ควรยิ้มรับ และคิดว่าโชคดีที่ได้เจอความทุกข์

ได้เรียนรู้การแก้ปัญหา ได้สงบ ได้สติ ได้ความนิ่ง ได้รู้จักโลก รู้จักตัวเอง รู้จักการเติบโตทุกๆก้าว ให้กำลังใจตัวเองมากๆ บอกตัวเองว่า โชคดีที่วันนี้มีความทุกข์

เพราะความทุกข์พิสูจน์ความเป็นคน

อ่อนแอ หรือเข้มแข็ง ความทุกข์เป็นสิ่งท้าทายความสามารถ..... ต่างจากความสุข ที่ทำให้อ่อนแอ มองโลกง่ายๆ แคบๆ

[trongsak]

เข้ามาทดลองฝึกการลงรูป ปรากฏว่าจำได้บางไม่ได้บาง ต้องให้ลูกสาวมาช่วยสอนให้ใหม่ ครั้งต่อไปก็ยังไม่
มันใจว่าจะทำได้ (มันสลับซับซ้อนหลายขั้นตอน) แต่ก็จะพยายามทำให้ได้ครับ