รถ time trial มีสเหน่ห์ในตัวเองตรงไหนครับ อยากรู้ครับ ไม่เคยแตะ ไม่เคยลองเลยครับ

[mhonglio]

สเหน่ห์ของ tt ก็คือความเร็ว รถที่เน้นความเร็วก็จะดู ปาดเปรียว ดุดัน ท่านั่งมันก็เลยดูเทห์ แถมหลบลมได้อย่างสุดยอด...
ดูอุปกรณ์ที่ใส่กับรถประเภทนี้แต่ละอย่างสิ โครตเทห์เลย แอร์โรบา เอย ล้อดิส์ เอย สามก้าน เอย หมวก เอย ที่พูดมานี่ไม่มีสักอย่าง..
ไม่มีรถ tt หรอกน่ะ แค่ลองทำท่านั่งเวลาปั่นหมอบเฉยๆ...

ตอบได้โดนใจมากครับนี่มีแอโร่บาร์แล้วกะว่าไว้หาหมวกมาใส่ไว้ซ้อมคนเดียวบ้าง เอาหล่อครับ แฮะๆ

[mohd.unvee]

ข้อมูลแน่นจริงๆ ขอบคุณครับ

[giro]

ดดี๋ยวๆมาครับ ขอไปประชุมงานก่อน
บอกได้แต่ว่าเพิ่งออกรถไทม์ไทรฯมาหลังจหลงความมันส์ของไทม์ไทรฯเมื่อปีก่อน

[mhonglio]

ดดี๋ยวๆมาครับ ขอไปประชุมงานก่อน
บอกได้แต่ว่าเพิ่งออกรถไทม์ไทรฯมาหลังจหลงความมันส์ของไทม์ไทรฯเมื่อปีก่อน

ปูเสื่อรอครับ ผมแค่เอาแอร์โร่บาร์ติดหมอบก็ติดใจแล้ว สงสัยมีเสียตังค์

[เสือเชน]

ชอบด้วยคนครับ
เรื่องความเร็ว เรื่องสเปกต่างๆ คงจะมีหลายข้อคิดเห็นเสนอแนะ
แต่สำหรับผม คงจะเสนอเกี่ยวกับเรื่องการขี่อย่างปลอดภัย ต้องระวังครับ
ride carefully.

[ปูเป้]

[griz]

เสน่ห์ของ TT คือชนะด้วยตัวเลขบนกราฟ..แต่ใน การแข่งจริง..ก็ยังขึ้นกับแรงและฝีเท้าคนบนหลังอาน

กราฟแสดง แรงลมปะทะหรือแรงฉุด เปรียบเทียบกับจักรยานหลากหลายแบบ


กราฟแสดงจำนวนเงินที่ต้องจ่ายไป แลกกับความเร็วเป็นวินาที

[แมวทอง]

หุหุ กำลังมีโปรเจ็ค ล้อดิส กระด้งไม้ไผ่
แข่งTTครั้งต่อไปเจอแน่

[StoneRoses]

ชอบด้วยคนครับ
เรื่องความเร็ว เรื่องสเปกต่างๆ คงจะมีหลายข้อคิดเห็นเสนอแนะ
แต่สำหรับผม คงจะเสนอเกี่ยวกับเรื่องการขี่อย่างปลอดภัย ต้องระวังครับ
ride carefully.

เชิญกระทู้นี้ครับ อยากให้มีไปรวมกันเยอะๆ

[giro]

เอาล่ะครับประชุมงานโหดตั้งแต่บ่ายโมงยันสามทุ่มได้เวลาพักผ่อนกับจักรยานอันเป็นที่รัก
เดิมทีผมเป็นคนไม่ชอบขี่ไทม์ไทรฯเลยครับเนื่องจากพยายามหัดขี่ก็ไม่รู้สึกว่ามันสนุกตรงใหน กำหนดระยะทางมา เวลารซ้อมก็พยายามกะระยะเวลาเฉลี่ยแรงให้มันหมดหยดสุดท้ายพอดี ขี่ทีไรไม่ขาดก็เกิน ไม่หมดตั้งแต่ครึ่งทางก็ไปเหลือช่วงท้ายๆเวลาทดสอบตัวเองทีไรก็ไม่เคยสำเร็จ จนเริ่มมาสนุกตรงเริ่มใช้พาวเวอร์มิเตอร์แล้วขี่เต็มแม็กตามพิกัดเวลาต่างๆให้ได้ จนมาถึงการแข่งไทม์ไทรฯสั้นๆ 7 กิโลที่ผมก็"ม่ได้ดีเด่ขี่แรงได้เวลาดีๆ ติดอยู่ท้ายๆของรุ่นเสียด้วยซ้ำ แต่ความสนุกของมันอยู่ที่ผมขี่ตามวัตต์ที่ผมวางใว้ได้เป๊ะๆ ผมกะว่าช่วงเวลาเท่านั้น ระยะทางเท่านั้น ผมขี่ได้ 220 วัตต์คงที่ผมก็บี้จนลุล่วงพอดีซึ่งก็หมดหยดสุดท้ายที่เส้นชัยพอดี เรียกว่ามีต่ออีกสิบเมตรก็ไม่เอาแล้ว สนุกทั้งตอนซ้อมและตอนแข่ง มันเหมือนกับการแข่งกับตัวเอง แข่งกับตัวเลขสามตัวบนหน้าจอไมล์ มันตกลงมาที่ 219 มันเกินไปที่ 224 ต้องเกลี่ยให้ได้เนียนๆที่ 220 ให้ได้ ซึ่งแทบจะขาดใจตายช่วงหนึ่งนาทีสุดท้าย ที่พบว่าค่าเฉลี่ยร่วงลงมาที่ 218 จากช่วงกลับตัวที่ทำให้วัตต์ลงลงไป ช่วงเวลาสั้นๆสุดท้ายต้องรีดแรงหยดสุดท้ายออกมาค่อยๆเกลี่ยให้ได้ค่าวัตต์ที่ต้องการ

จบการแข่งขัน ผมไม่ชนะใครเป็นประเด็น(แต่ไม่โหล่ ห่างโหล่อยู่นิดหน่อย) แต่ผมก็ไม่แพ้ตัวเองล่ะวะ มันสนุกตรงนี้แหละครับ และทุกอย่างมันสนุกยิ่งกว่าตอนที่ได้วางแขนบนแอโร่บาร์ ได้พยายามรักษาร่างกายให้อยู๋ในท่านั้นได้ดีที่สุด องศาแขน ตัว แม้จะเหนือ่ยยังไงก็ต้องรักษาเองใว้ให้ได้(ท้ายๆก็แทบไม่สนแล้วท่าเสียหมด) นั่นแค่หมอบใส่แอโร่บาร์ เปลี่ยนเสต็ม ปรับระยะเบาะใหม่หมด
และมันก็ทำให้ผมอยากมีรถไทม์ไทรฯ ซึ่งก็มองว่าเท่ห์มานานแล้ว แต่คิดว่าคงแพงมากจนไม่น่าจะใหว ถ้าได้มีรถไทม์ไทรฯ ได้เซ็ทระยะจริงๆแยกจากหมอบไปเลย คงจะมันส์กว่านี้เป็นแน่ และแล้วโครงการรถไทม์ไทรฯที่ไม่เคยจะทำเป็นจริงเป็นจังโดนของอื่นแซงหน้าไปหลายครั้ง เกิดเป็นจริงเป็นจังมาจนได้

อุปสรรคของคนร่างกายขนาดพ็อคเก็ทของผมคือ หาเฟรมที่เหมาะยากมากๆ เฟรมไทม์ไทรน้อยค่ายจะออกแบบสำหรับคนสูงน้อยๆ หลายยี่ห้อไม่สนใจด้วยซ้ำ เรียกว่าขนาดเล็กสุดก็ยังต้องสูงหล่อกันพอดู ไอ้ครั้นจะซื้อเฟรมที่ร่ำลือกันว่าได้แน่ๆก็แพงเหลือเกิน จะเองยังไงดี ลงทุนไปเลยก็ไม่รู้ว่าจะคุ้มมั้ย ราคาก็ไม่ใช่น้อยๆ ปีนึงได้ขี่คงไม่บ่อย และแล้วผมก็ได้โปรเจ็คไทม์ไทรฯโลโซ่ หรือ รถไทม์ไทรฯแบบอีโคโนมี่คลาสมา ไม่ต้องบอกว่ายี่ห้ออะไรดูก็รู้ว่ามันมาจากใหน เพียงแต่ไม่รู้ว่าใครเอามันเข้ามา ชิ้นส่วนต่างๆมือหนึ่งบ้าง มือสองสภาพสุดยอดจากอีเบย์บ้าง บางชิ้นจากมิตรรักพี่ๆน้องๆกระดานซื้อขายขายให้ของถอดรถราคาเบาๆ

คันนี้ไม่รวมล้อ ไม่เกินสี่หมื่นบาทครับ

ถามว่าขี่แล้วดีเลวอย่างไร เนือ่งจากผมก็ไม่เคยขี่ไทม์ไทรฯดีๆแพงจนรับรู้มันได้เต็มที่ และคงจะสุดที่จะทำให้ประจักษ์ได้ว่าเฟรมมันได้ค่าอากาศพลศาสตร์ดีมากน้อยยังไง แต่ที่แน่ๆมันทำให้ผมอยู่ในท่าเท่ห์ๆบนนั้นได้ มันทำให้ผมรู้สึกว่าความเร็วกับความรู้สึกบินได้ที่รถถนนไม่มีมันเป็นยังไง นี่ขนาดยังไม่เคยลองกับล้อขอบสูงและหลังดิสค์(แบบปลอมๆ)ที่เตรียมใว้แล้ว เอาเป็นว่าบนถนนเส้นเดิม ภูมิอากาศคล้ายๆเดิม ผมได้ความเร็วที่แตกต่างแบบสังเกตได้จากการออกแรงเท่าๆเดิมบนรถถนน แลกกับความมันส์และทรมานบนท่าหล่อของการขี่แบบไทม์ไทรฯ ยอมรับว่าติดใจครับ ตั้งแต่ออกรถคันนี้มา ยังไม่ได้ขี่รถถนนอีกเลย ยังคงรออยากใส่ล้อดิสค์กับขอบสูงวิ่งดูว่ามันจะมันส์ขนาดใหน

แต่สุดท้าย รถไทม์ไทรฯไม่ใชาปัจจัยที่แรงที่สุดที่ทำให้เร็วนะครับ สิ่งที่มีผลมากที่สุดจริงๆคือท่าขี่ ถ้าคุณสามารถเซ็ทแอโร่บาร์บนรถถนนได้ ปรับระยะได้ คุณก็ได้ความได้เปรียบที่มากที่สุดในการลงทุนที่น้อยที่สุด แต่ถ้าขี้เกียจ และอยากหล่อก็ต้องออกรถไทม์ไทรฯมาอีกคันแบบผมนี่แหละครับ ส่วนต่อมาคือหมวกแอโร่ ต่อมาคือล้อดิสค์ และสุดท้ายที่แทบจะไม่ได้ต่างอะไรมากมายนักคือเฟรมแอโร่ของรถไทม์ไทรฯ แต่เมื่อปัจจัยทั้งหมดมารวมกันน้อยหลายๆน้อยรวมกับมากก็กลายเป็นมากมายได้ในที่สุด และตราบใดที่ไม่ได้เข้าอุโมงค์ลมก็แทบจะไม่มีทางวัดได้เลยว่าการเซ็ทอุปกรณ์ต่างๆทำได้ดีมากที่สุดแค่ใหน เราทำได้แค่การเช็คองศาร่างกายให้อยู่ในตำแหน่งที่คิดว่าเหมาะที่สุด ขี่ได้จริงๆ หายใจได้ เช็คว่าเรามีหน้าตัดปะทะอากาศมากแค่ใหน และสุดท้ายหากหาดวโลโดรม ก็พอจะประเมินเรือ่งแรงและการเซ็ทท่าขี่ออาศัยวัตต์เป็นตัวประเมินอีกที ซึ่งคงไม่เป๊ะเท่าโปรที่เข้าอุโมงค์ลมแน่ๆ

สุดท้าย รถไทม์ไทรฯสำหรับผมคือของเล่นชิ้นที่สองที่ลึกๆก็อยากมีมานาน แล้วก็ไม่ผิดหวังเมื่อได้มาครอบครองจริงๆ ใครไม่รู้ต้องได้ลองครับขนาดรุ่นอีโคโนมี่ยังมันส์ขนาดนี้ถ้าได้ของแพงๆดีๆ จะมันส์กว่านี้แค่ใหนไม่รุ้ รู้แต่หล่อขั้นเทพเลี่ยมทองฝังเพชรกันแน่นอน

[mhonglio]

พอได้อ่าน บทความของคุณ Giro รู้สึกฮึกเหิมอยากเสียตังค์อย่างบอกไม่ถูกซะแล้วฮ่าๆ ขอบคุณนะครับสำหรับข้อคิดดีๆกับ ของเล่นชิ้นใหม่น่าสนใจมากทีเดียวครับ
ส่วนตัวได้เคยลองขี่รถ TT ของจริง (รถของคนอื่นเค้า) ที่ร้านช่างจั๊มโดยมีเจ้าของยืนดูห่างๆอย่างห่วงๆ ประกอบกับร้านที่อยู่ชายแดน(บ้านนอกครับ)ไหนจะลูกรันาดหน้าร้านอีก ซัดไปเต็มๆ 25km/h ก็ต้องเบรคแล้ว T_T ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยครับ เอาไว้มีโอกาสคงได้มีเสียตังค์กันอีกแน่แท้
ขอบคุณครับ

[giro]

อ้อ อีกหน่อยนะครับ
การเซ็ทรถแบบไทม์ไทรฯกับไตรฯ ในรายละเอียดลึกๆต่างกันนิดหน่อยครับ สรุปง่ายๆว่าไตรฯจะเน้นที่ความสบายมากกว่าให้เกิดอาการล้าน้อยที่สุด ส่วนไทม์ไทรฯคือจุดคุ้มที่สุดที่ยอมสละความสบายและได้แรงคุ้มค่า
ซึ่งจากหลายๆข้อมูลและชอบที่สุดคื้อสารคดีของป๋าสปาร์ต้าฟาเบียง คือการขี่ไทม์ไทรฯจะต้องซ้อมเอนดูแรนซ์บนนั้นด้วย แต่ไม่ยาวนานเท่ารถถนน กล่าวคือโปรพวกนี้ซ้อมเอนดูแรนซ์กันบนรถถนน 5-6 ชม แต่ซ้อมบนรถไทม์ไทรแค่ 4 ชม ซึ่งฟาเบียงบอกว่าแต่ก่อนเค้าเคยบ้าซ้อมเอนดูแรนซ์บนนั้น 6 ชม แล้ววันรุ่งขึ้นระบมแบบนี้บ่อยๆ ต่อมาโค้ชบอกว่ามันไม่เวิร์ค และที่สำคัญ ฟาเบียงแกเปลี่ยนการเซ็ทรถและท่าขี่ทุกปี ปีที่ผ่านมาแกบอกว่าแกวางแขนกว้างกว่าเดิม และนั่งตัวสูงกว่าเดิมไม่ห่อมากกว่าเดิม ปรากฏว่าแกได้ค่ากำลังส่งมากกว่าเดิม โดยที่แกเสียความแอโร่ไปนิดหน่อย ผลรวมแกได้เวลาดีกว่าเดิม

ส่วนตัวผมพยายามปั่นรถไทม์ไทร 3 ชม ยังไม่สำเร็จครับเพราะช่วงท้ายๆล้ามากๆต่างกับรถถนน ซึ่งเป็นปกติของร่งากายที่ไม่เคยได้ใช้กล้ามเนื้อในลักษณะนี้มาก่อน ที่สำคัญทำให้ขาเราได้ใช้กล้ามเนื้อส่วนที่ไม่ค่อยได้ใช้อย่างเข้มข้นกว่ารถถนน
เรื่องการเซ็ทรถไตรฯหรือนิยมเซ็ทไทม์ไทรฯให้เบาะล้ำหน้ากระโหลก(ผิดกติกายูซีไอ)นั้น หนึ่งเรือ่งมาจากลักษณะกล้ามเนื้อทำสัมพันธ์กับการวิ่งของนักไตรกีฬาด้วยครับ เพราะพวกโค้ชตักรยานที่ทำสำนักบริการคอร์สฝึกซ้อมยังคงแนะนำให้ขี่ไทม์ไทรฯด้วยรอบขาที่จัดให้ได้ ด้วยการซ้อมพื้นฐานด้วยท่านี้ใหม่เหมือนการปั่นรถถนน และไม่นานจะสามารถปรับตัวได้ ทั้งนี้อยู่ที่ระยะในการขี่เป็นสำคัญด้วยครับ ยิ่งระยะสั้นมากๆยิ่งกด ย่ำ กระทืบ ยิ่งระยะยาวๆรอบสูงย่อมช่วยได้เมื่อเราต้องปั่นในช่วงพิกัดของปริ่มแอโรบิคและรักษาความสดของขาเอาใว้จนรช่วงสุดท้าย

ถ้าสนใจลองหาสารคดี "Full Gas" เป็นสารคดีเกี่ยวกับไทม์ไทรอัลที่เจาะลึกป๋าฟาเบียงในการแข่งทัวร์ออฟแคลิฟอร์เนียปีที่ผ่านมา ทั้งเรื่องอาหารการกิน รถ ท่าขี่ การเตรียมตัว วอร์มและการปั่น แม้จตะไม่ละเอียดถึงขั้นกึ๋นแต่ทำให้เราได้ไอเดียดีๆในการเลือกเซ็ทรถได้บ้าง เลือกเครียมตัวจะปั่นไทม์ไทรฯได้บ้าง และทำให้เราสนุกกับมันได้มากกว่าเดิมครับ

.....พอดีมีพี่ๆน้องๆถามว่าประกอบยังไงราคาน่าสนใจเสป็คตามนี้นะครับ
เฟรม ไม่บอกก็ดูออกครับว่ามาจากใหน ราคาไม่โหดงานโอเคครับ
สับจาน-ตีนผี ชิมาโน 105
ก้ามเบรค แชรม Rival
จานหน้า FSA Energy w/ aero crank 55/39
ชิฟท์เตอร์ ชิมาโน ดูราเอซ
มือเบรค Sram
เบาะ FSA Vision
คอแฮนด์ FSA อลูมินั่ม 70 มุม 17 องศา
ชุดแฮนด์ 3T Aura
บันได Look Keo Classic

[jumm]

เพิ่มเติมเรื่องกฎกติกาของUCI ในรถTTแบบคร่าวๆครับ เผื่อเป็นประโยชน์กับบางท่าน

เรื่องเบาะ อันนี้สำคัญที่สุด มักจะเซ็ทกันผิดๆ ที่ถูกแล้ว ปลายเบาะควรถอยหลังจากเส้นแนวดิ่งลากผ่านแกนกะโหลกไปไม่ต่ำกว่า5ซม.ครับ และเบาะต้องมีความยาวไม่ต่ำกว่า 24ซม. แต่ไม่เกิน 27.5ซม.ครับ

เรื่องมิติของตัวรถ ต้องยาวไม่เกิน 185ซม. และกว้างไม่เกิน 50ซม. ความสูงของกะโหลกจากพื้นดิน ต้องอยู่ระหว่าง 24-30ซม.ครับ ความยาวจากแกนกะโหลกถึงแกนดุมหน้าต้องอยู่ระหว่าง 54-65ซม.ครับ ส่วนแกนดุมหลังอยู่ระหว่าง 35-50ซม.

เรื่องแอโร่บาร์ ต้องต่ำกว่าหรือเท่ากับระดับเบาะ และปลายส่วนที่ยื่นต้องไม่เกิน 75ซม. จากเส้นแนวดิ่งลากผ่านแกนกะโหลกครับ

เรื่องล้อ เส้นผ่านศูนย์กลางต้องอยู่ระหว่าง 55-70ซม.ครับ

คร่าวๆก็มึนแล้ว ยังมีอีกเยอะเลยครับ ไหนจะเรื่องข้อจำกัดในการแข่งขันอีก



ถ้าถามว่ามันมีเสน่ห์ตรงไหน ผมว่ารูปทรงของรถเป็นอย่างแรกครับ และที่ตามมาคือความเร็วเฉลี่ยที่มากกว่ารถถนน(ในคนๆเดียวกัน เซ็ทรถถูกต้องทั้งคู่)
ส่วนเรื่องการขับขี่ ผมว่าที่ยากสำหรับคนกรุงเทพฯคือการหาที่ขี่นี่แหละครับ

ปล. ทำไมโซ่รถพี่มันเหี่ยวอย่างนั้นล่ะครับ คนขี่คงไม่เหี่ยวนะ

พอได้อ่าน บทความของคุณ Giro รู้สึกฮึกเหิมอยากเสียตังค์อย่างบอกไม่ถูกซะแล้วฮ่าๆ ขอบคุณนะครับสำหรับข้อคิดดีๆกับ ของเล่นชิ้นใหม่น่าสนใจมากทีเดียวครับ
ส่วนตัวได้เคยลองขี่รถ TT ของจริง (รถของคนอื่นเค้า) ที่ร้านช่างจั๊มโดยมีเจ้าของยืนดูห่างๆอย่างห่วงๆ ประกอบกับร้านที่อยู่ชายแดน(บ้านนอกครับ)ไหนจะลูกรันาดหน้าร้านอีก ซัดไปเต็มๆ 25km/h ก็ต้องเบรคแล้ว T_T ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยครับ เอาไว้มีโอกาสคงได้มีเสียตังค์กันอีกแน่แท้
ขอบคุณครับ

ร้านผมบ้านนอก บ้านพี่ก็ปริ่มๆแหละครับ

[ปูเป้]

เฟรมตัวนี้รุ่นพิมพ์นิยมครับ

[giro]

โซ่เหี่ยวเพราะตัดโซ่เผื่อเฟือง 26 จาน 55 พอลงมาใส่จาน 39 เฟือง 12 มันเลยยาวย้วยเหี่ยวครับ กำลังจะหาเฟือง 11-23 แล้วตัดโซ่ลงไปให้เหลือแค่สำหรับจานย 55 เฟือง 23 เพราะขี่ไทม์ไทรฯคงไม่ได้ใช้เฟืองตัวนี้แน่ๆ แต่ยังหาเฟืองที่ว่าที่โดนๆ(ราคา)ไม่ได้ครับ ..... คือไม่ได้แรงที่อยากได้จาน 55 แค่อยากได้จานแอโร่ หาดูราคาไม่แรงก็ตัวนี้มาเป็น 55 ฟัน ถ้าไม่งั้นต้องเล่นจานทรงไข่คิวริง ตอนแรกพยายามจะให้ได้ทุกชิ้นเป็น FSA ครับแต่สู้ประมูลจากอีเบย์ได้ไม่หมดทุกชิ้น บางชิ้นโดนตัดหน้าไปอย่างดุเดือด ไม่งั้นจะได้อีกหลายชิ้นของ FSA และ Vision

คนเหี่ยวครับ วันก่อนซ่าซ้อมไอ้คันนี้แหละกลางฝนตกหนัก กลับมาทำงาน นอนดึก ป่วยเลย จบกันวันนี้แดดดีไม่กล้าออกไปขี่ขอพักอีกวันกลัวไข้กลับ

เรือ่งกติการถไทม์ไทรฯและคนตัวเล็ก ถือเป็นเวรเป็นกรรมมากๆครับ เพราะด้วยระยะเบาะแบบนั้น เจอรถบางยี่ห้อเข้าไป มีคำถามทันทีว่าโปร(ทน)ขี่ได้ยังไง?? โปรตัวสูงประมาณนี้ก็มี ไม่ใช่ไม่มีเสียด้วย โดยเฉพาะโปรในเอเชีย เพราะขนาดผมเล่นเสต็ม 70 เฟรมนี้มีระยะตั้งแต่แนวกึ่งกลางกระโหลกถึงกึ่งกลางท่อคอด้านบน(reach) 366 มม. ถือว่าเล็กได้ที่แล้ว (Specialized Transition ตัวเล็กสุดค่านี้คือ 363) ให้พี่ๆเพื่อนๆมาเล็งรถกับท่าขี่ยังเลื่อนเบาะมาซะใกล้กับศูนย์กลางกระโหลกมาก ตอนแรกลองเซ็ทคตามกติกาสมาคมแล้วขี่ไม่ได้ครับ รู้สึกว่าโดนเบาะกระทำชำเราก้นตลอดเวลาเพราะนั่งแล้วก้นแตะจมูกเบาะเท่านั้น ขี่ได้ไม่นานกลัวขะค้นพบตัวตนไปเสียก่อน
ซึ่งปัญหานี้เท่าที่พยายามค้นหาวิธีแก้ ก็เจอว่าเป็นในกลุ่มนักกีฬาหญิงเช่นกัน เพราะไม่มีเฟรมไทม์ไทรฯสำหรับผู้หญิงโดยเฉพาะซักเท่าใหร่ เท่าที่ผมพยายามหาดู เฟรมเล็กสำหรับคนตัวเล็กมีแค่ไม่กี่ยี่ห้อครับ Specialized(ต้อง Transition นะครับตัวอื่นก็ไม่ได้), Cervelo P(ล้อต้อง 680) Trek Equinix บางเวอร์ชั่น และอีกสองยี่ห้อที่ไม่ติดหูเอาซะเลย เลยจำไม่ได้ แม้แต่เฟรมพิมพ์นิยมที่มีหลากหลายแบบ ผมค้นดูทั้งแบบที่มีในตลาดอ่าวอีและติดต่อตรงจากโรงงานตัวที่กำลังจะออกยังไม่มีภาพในตัวแทนขาย ก็มีเพียงตัวนี้ที่มีค่า พำฟแ้ ลงมาเท่านี้ นอกนั้นไซส์เล็กสุดค่านี้ก็ยังทะลุ 380 เรียกว่ายาวไป

ปล.ใหนๆก็ใหนๆแล้ว รถไทม์ไทรอัลเวลาเราประเมินขนาดรถที่เหมาะกับตัวจะไม่ได้ดูที่ค่าท่อบนวัดขนานเพ้นเหมือนรถถนนแล้ว จะดูที่ค่าสองค่าได้ก่ reach กับ stack ค่า reach คือระยะวัดจากกึ่งกลางกระโหลกไปถึงกึ่งกลางท่อคอด้านบน(วัดขนานพื้น)พูดง่ายๆก็คือระยะท่อนอนวัดขนานพื้นแต่นับจากแนวกึ่งกลางกะโหลกไปหาท่อคอไม่วัดจากท่อนั่ง ค่านี้จะบอกว่าเฟรมนี้ยาวเท่าใหร่มีระยะเอื้อมเท่าใหร่ ส่วนค่า stack คือระยะจากกึ่งกลางกระโหลกวัดขึ้นมาตั้งฉากกับพื้นโลกถึงแนวกึ่งกลางของท่อคอด้านบน ค่านี้จะบอกว่ารถคันนี้เมื่อประกอบแล้วระนาบของท่อคออยู่สูงเท่าใหร่มีผลในการเลือกแอโร่บาร์ว่าจะรองแขนสูงเท่าใหร่ ซึ่งไม่มีสูตรตายตัววา่สูงเท่าใหร่ต้องขี่ reach เท่าใหร่แค่กะได้คร่าวๆต้องเทียบกับคนอื่นที่ตัวเท่าๆกันแล้วประเมินจากค่านี้เอาอีกที ยุ่งยากโอละแม่ใช้ได้เลยทีเดียว วิธีคำนวนหาค่านี้ก็ไม่ยากครับอาศัยหลักตรีโกณมิติสมัยมัธยมกับเครื่องคิดเลขเอา แต่เฟรมไทม์ไทรฯหลายๆยี่ห้อจะบอกค่านี้ในตาราง เำนทำะพั มาเลย (แต่หลายยี่ห้อก็ไม่มีนะ ต้องนั่งคิดเอาเอง ตอนนั้นผมนั่งคำนวนค่านี้ของเฟรมไทม์ไทรฯแทบทุกยี่ห้อที่หาได้ในบ้านเราเลย)

แค่คิดจะขี่ก็มันส์ขนาดแล้วครับ