ปั่นแก้บน เส้นทาง แพร่ - เชียงใหม่ - ปาย - แม่ฮ่องสอน - แล้วย้อนมาจบที่ปาย

[เจ๊สุ่ย]

สุดยอดเลยพี่

[tom]

ภาค 2

คืนแรก ที่เชียงใหม่ ....
ไปฉลองกันที่ ร้านอาหาร อะไร ว้า ... ที่มีกังหันลมใหญ่ ๆ อ่ะ ดูคล้าย ๆ เมืองนอกดี มีบ้าน 3 หลัง แล้วก็ ลานกว้าง ๆกลางแจ้ง ...หน้าฝนสงสัยปิดร้านแน่ แต่เป็นหน้าหนาว ลมเย็น ๆ ..เหมาะล้ำ

ว่าจะ เอา Hineken เบียร์ เบา ๆ คลายเส้นซะหน่อย ...เจอน้องเชียร์เบียร์ค่ายช้าง มาเชียร์เบียร์นำเข้า ชื่ออะไรว้า เรียกยาก ๆ อ่ะ ...ก็น้องเค้าน่ารักดี เอาก็เอา ...จนป่านนี้ ยังนึกชื่อเบียร์ตัวนี้ไม่ออกเลย นึกทีไร หน้าน้องเค้าลอยมาทุกที

ก็ดีครับ เป็นเบียร์ที่เบา ๆ เหมือนเอา Hineken ใส่น้ำแข็งแล้วปล่อยให้ละลาย แล้วค่อยเอามาดื่มอ่ะ เบา ๆ แต่ไม่ถึงกับจืด เหมาะสำหรับคนชอบเบียร์อ่อน ๆ ชอบดื่ม แต่ไม่อยากเมา ...

4 ทุ่ม ก็กลับไปหลับไปนอน .. เดี๋ยวรุ่งขึ้น ต้องปั่นต่อ ช่วง เชียงใหม่ - ปาย ซึ่งพรุ่งนี้ ต้องปั่นคนเดียว เพราะนายเจตเริ่ม งอแง เจ็บเข่า เจ็บขา เหมื่อยล้า ...สรุปคือ ไม่ปั่นละ พรุ่งนี้ มี ท่านแขก มิตรสนิทอีกท่าน อาสาเอา CRV เซอร์วิส แต่จะตามไปสาย ๆ ....พร้อมนายเจต ..

[tom]

ลืมตาตื่นตอน ตี 5 อาบน้ำอาบท่า แต่งตัว เก็บข้าวของลงกระเป๋า เพื่อฝากรถเซอร์วิสไปตอนสาย ๆ นายเจตลุกขึ้นมาส่ง สอบถามเส้นทางเสร็จก็ ออกเดินทาง เสื้อกันลม ขาดไม่ได้ ออกเช้า หนาวมาก ได้แบบบาง ๆ พับเก็บได้ เหลือนิดเดียวยัดกระเป๋าหลังได้ แต่กันลมได้ดี อุ่น ๆ เลย Power Jel โทรศัพท์ ตังค์ พร้อม ....

บ้านที่พัก เค้าเรียกอะไร ก็ บ่ฮู้ บ่ใจ้คนแถวนั้น ออกมาก็ปั่นไป เจอเส้นเลียบคันคลอง ป้ายต่าง ๆ บอกให้รู้ว่า แถวนั้นเค้าเรียกว่า แม่เหี่ยะ ปั่นเลียบคันคลอง มาจนผ่าน โรงแรมเชียงใหม่ภูคำ ผ่าน 700ปี มุ่งสู่ แม่ริม เจอสี่แยกแรก ไฟแดงเปลี่ยนเป็นเขียวพอดี ...ก็เลยหลับหูหลับตาปั่น ให้พ้น ......จนเลยไปอีก 5 กม. เจอแยกอีก ....แยกไป อ.พร้าว .. ตายแหล่ว มันต้องเลี้ยวซ้ายตั้งแต่แยกที่แล้วนี่หว่า เลยมา 5 กม. ต้องปั่นกลับไป อีก 5 กม. ...

ฟ้าเริ่มสว่าง ....07.30 ปั่นผ่าน แม่ริม ถนนแคบ รถเยอะมากกก .... เจอร้านข้าวมันไก่ เลยแวะจัดการมื้อเช้าซะเลยดีกว่า

[tom]

ออกปั่นต่อ จนถึงแยกแม่มาลัย สบายละ รถน้อยมาก เริ่มเจอ ทางขึ้น ๆ ลง ๆ ไหลส่ง ... ล่วงไปจนถึงน้ำตกหมอกฟ้า ว่าจะแวะเอากาแฟอร่อย ๆ ล้างปากซะหน่อยที่ร้าน แป้นเกร็ด เพราะจำได้ว่าเคยขับรถมาเที่ยว แวะกิน เค้กอร่อยดี ....ทว่า ....ร้านปิด

เลยไปหน่อย มีร้านกาแฟอีก ...เอ้อออ เดียวนี้มีร้านเยอะแฮะ ...แวะซะหน่อย ... กาแฟไม่ประทับใจซะเท่าไหร่ ทีมเซอร์วิสโทรมาสอบถามว่าถึงไหนแล้ว ...กำลังทำธุระเสร็จ กำลังจะตามมา .... เราก็เลยปั่นต่อ เริ่มเข้าสู่ขุนเขาแล้ว .....

ปั่นคนเดียว บนทางเงียบ ๆ แบบนี้ .... มันโล่งหัวดีแฮะ มีเวลาอยู่กับตัวเอง พูดคุยกับตัวเอง .... วิวทางข้างหน้า สวยงาม เส้นทางขึ้นเขาสีเขียว ๆ ด้วยต้นไม้หนาแน่น แสงแดดส่องผ่านแนวไม้ลงมาเป็นลำ ...มีมีหมอก เข้าไปรวมอยู่ด้วย ... เป็นภาพที่สวยงามจริง ๆ ...แต่ ได้แต่เก็บไว้ในหัวเท่านั้น ...ไม่ได้หยุดถ่ายรูปไว้เลย...ไม่ได้เอากล้องมา

[tom]

เข้าสู่โหมดปั่นขึ้นเขา ด้วยเกียร์เบา ๆ ความเร็วต่ำสุด อยู่ 7 กว่า ๆ ตีซะว่า 8 กม./ชม. แช่นาน ๆ เส้นทางก็ ไม่มีอะไร มีแต่ เขา กับ เขา ผ่านโค้งหักศอก พับไปพับมา กี่โค้งก็ ไม่รู้ นับไป นับมาได้ 2 โค้ง ก็ โค้งซ้าย...แล้วก็ โค้งขวา ....

ถึงแห่งหนตำบลใด จำไม่ได้ รถเซอร์วิส โดยท่านแขก และ นายเจตก็ตามมา ... กับระยะทางที่ปั่นมาก็ ไกลพอที่จะพักกล้ามเนื้อซะที ก็เลยบอกให้ไปหาร้านกาแฟ ร้านอาหาร สวย ๆ นั่งรอแล้วกัน

[tom]

และแล้วก็ถึงที่พักเหนื่อย เติมพลังกาแฟ ...ทริปนี้ ฉี่หอม กลิ่นกาแฟฉุยเลย กาแฟมีกินตลอดทาง
ร้าน 32 KM Coffee Hil
ร้านกาแฟหรูหรา สะอาดตา ....ห้องน้ำสวยมาก
เค้กหน้าตาดี รสใช้ได้ .... ปั่นจักรยานนี่ ดีอย่าง กินอะไร ก็ อร่อย ...
ล้างคอด้วย โกโก้ร้อน .....

[tom]

ระหว่างที่พักอยู่ ก็เห็นเพื่อนจักรยานท่านนึง ทัวร์ริ่ง กระเป๋าครบสูตร ปั่นผ่านไป ....
คลายกล้ามเนื้อ ซักพักนึงก็ ออกปั่นต่อ ...ขึ้นและ ขึ้น ...เหมือนเดิม
ก็ไปทันทัวร์ริงท่านนั้น คุยกันได้ความว่า จะเข้าวัดจัน หรือไม่ก็อาจจะเข้าปาย ... ทักทายเสร้จ ผมก็แซงไป ก็เพราะ ผมรถเปล่าไม่มีสัมภาระ แต่ของพี่ท่าน กระเป๋าข้าง 2 ข้าง น่าจะหนักไม่น้อย ...
ชมรถเปิ้นซะหน่อย Ellsworth ประกอบกับ Lefty ล้อน่าจะเป็น X-Max ...ไม่ธรรมดาเลย ทัวร์ริ่งไฮโซแน่ ๆ



แล้วก็เหมือนวนอย฿ในเขาวงกต โค้งซ้าย โค้งขวา ทางเชิดขึ้นไป ยาว ๆ พอถึงสุดทางก็ หักศอก พับขึ้นไปอีก ... จนถึงบ้านอะไรซักบ้านนึง ช่างเถอะ จำไม่ได้ ...รถเซอร์วิส จอดรอหน้าร้านอาหาร ....เวลาดี เที่ยวตรง กินข้าวตรงเวลาดี ...
อากาศยังเย็นสบาย แม้ะเที่ยงวันแล้ว เทอร์โมมิเตอร์ในร้าน ชี้ที่ 15 องศา C เอง ...
จัดการกับอาหารกลางวันแสนอร่อย ... ทักทายเจ้าหมาน้อยในร้าน ที่มันมานั่งสวัสดีตะกุยขาเราซะหน่อย ... พี่ Ellsworth ก็ปั่นผ่านไปอีกแล้ว ..นี่แกจะไม่พักกินข้าวกินปลาเลยหรืออย่างไร

[tom]

อิ่มหนำสำราญ .....บอกแล้วว่า ปั่นแบบนี้ กินอะไร ก็ อร่อย
ออกปั่นต่อ นัดกับเซอร์วิส ให้ไปรอห้วยน้ำดังเลย ....

ออกตัวมาก็ขึ้นเขาเลย หยุดพักกินข้าว กล้ามเนื้อหดตัว ... มีอิดออดเหมือนจะปั่นไม่ไหวในช่วงแรก ...ต้องทนปั่นเลี้ยงรอบเตรื่อง จนเตรื่องเริ่มร้อนอีกครั้ง ก็กลับมารอบขาลื่นไหลเหมือนเดิม ช่วงนี้ ถึงห้วยน้ำดัง ขึ้นตลอด .... แต่ไม่มีปัญหา รวดเดียวถึงห้วยน้ำดังเลย ...

[tom]

เชียงใหม่ - ปาย เส้นนี้ ถ้าปั่นถึง ห้วยน้ำดัง ก็เหมือนถึงปายแล้ว เพราะไหลลงไป ก็ถึงปายละ ลงยาว ๆ สาดโค้งว้าย โค้งขวา ... ใช้เบรคลดความเร็วตลอด เพราะ ความเร็วลงมา สะสม ขึ้น เลียเบรคลงมา ยัง แตะ ๆ 50 กม/ชม กลัวอ่ะ เพราะโค้งแต่ละโค้ง กลัวรถยนต์ที่สวนขึ้นมาจะตัดโค้งมาหา .....

แป๊ปเดียวก็ ผ่าน สะพานเหล็กของ อ.ปาย เข้าปายละ .....เซอร์วิสโทรมาแจ้งเส้นทางไปที่พัก เป็นบ้านพักรับรองผู้พิพากษา ซึ่งท่านแขกแกจับจองไว้ ....พักฟรี ต้องออกไปทางแม่ฮ่องสอน เจอเนิน ลูก สองลูก ก็ถึงที่พัก ....

105 กม.มั๊ง ถ้าจำไม่ผิด ถึงราว ๆ บ่ายสามครึ่ง ....

ท่านเอ เพื่อนท่านแขก ต้อนรับเป็นอย่างดี หลังจากอาบน้ำอาบท่าแล้ว ก็พาออกไปทัวร์เมืองปายกัน เข้าวัดน้ำฮู หมู่บ้านจีน จัดการกับ ขาหมู หมันโถว์ กินเข้าไปยังกะตายอดตายอยาก ... อร่อยอีกแล้ว ....





เรียบร้อยก็ตรงเข้าไปตัว อ.ปายกัน แอ่วตลาดกลางคืนกัน เข้าไปจอดรถที่ ที่ทำการศาล ป้าดดด อาคารสถานที่เข้ากับตัวเมืองปายเลย อย่างกะ รีสอร์ท แต่ผิดกันที่ มีห้องฝากขังด้วย

เดินออกจากที่ทำการศาล ก็ เป็นถนนคนเดิน กาดกลางคืนเลย ...วันนั้น วันพฤหัส แต่ก็มีนักท่องเที่ยวหนาตา กำลังดี ไม่มากจนเบียดเสียด ไม่น้อยจนเงืยบเหงา .... เดินเที่ยวจนทั่ว ก็ มาจบที่ร้านเหล้า มีดนตรีแนวเร้กเก้ เล่นสด .... ท่านเอบักจอนย่าง มาขวดนึง นั่งคุย ฟังเพลง ชมสาว ๆ นักท่องเที่ยว ที่ใส่เสื้อหนาวสวย ๆ แต่นุ่งกางเกงสั้น อืมมมมม เปิ้นไม่หนาวขากันเนอะ
เค้าใส่มาโชว์ละ ก็ กลัวเค้าจะเสียน้ำใจ นั่งมองขาขาว ๆ ของน้อง ๆ ทั้งหลายกัน ....

เป็นร้านเหล้าจริง ๆ ไม่เน้นกับแกล้มเลย มีง่าย ๆ ก็ เฟรนฟาย ถัว เม็ดมะม่วง ....

[tom]

นั่งคุยกันจน บักจอนเสื้อแดงเกือบหมดขวด .... หนาวขึ้นเรื่อย ๆ คุยกันมีควันออกปากเลย ....
กลับที่พัก ตรวจสภาพรถหยอดน้ำมันโซ่ เช็คลมยาง .....เข้านอนหลับอย่างรวดเร็ว หนาวมาก ๆ ....ห่มผ้าแล้วยังต้องนอนขดเป็นงูเลย ....

[tom]

ตามนัดหมาย ล้อหมุน หกโมงเช้า ก็เลยต้องตื่นแต่ ตีห้า ดีนะที่มีน้ำอุ่น .... เตรียมกางเกง UCR+ ขายาวไว้แล้ว เป็นกางเกงที่ดีมาก หาใส่ได้เลย กระชับกล้ามเนื้อ ไม่อึดอัด ....หาไม่ได้ ร้านผมมีขายเน้อ

วันนี้ ท่านแขกขอปั่น ให้ไอ้เจตเซอร์วิส กะว่าผลัดกันคนละครึ่งทาง .... ออกมา ยังมืดสนิท ต้องอาศัยไฟจากรถเซอร์วิสส่องนำทาง เพราะช่วงออกจากที่พักประมาณ 3 กม. กำลังซ่อมถนนอยู่ ...
เจอเขาตั้งแต่สตาทอีกแล้ว ..... กว่าจะสว่างเห็นทางชัด ๆ ก็ราว ๆ 07.00 ป้ายรถบันทุกยกล้อ อยู่ข้างทางตลอด ขึ้นเขาแบบนี้ รอบใครรอบมัน ต่างคนต่างปั่น ... หันไปมองหลังเป็นระยะ ท่านแขกยังอยู่ ...เยี่ยมเลย ขนาดเอารถนายเจตมาปั่นนะเนี่ย ....

เหนื่อย จนหายเหนื่อย ... ไม่มีอะไรมาก ปั่น ปั่น แล้วก็ปั่น .... เจอป้าย "ห้องน้ำสะอาด 2 กม." เจอป้ายนี้ทีไร ทางชันมากขึ้นทุกทีเลย เพราะจะเป็นยอดเขา เป็นจุดพักรถ ชมวิว ขายของ ห้องน้ำ จุดแรกที่มาถึงยอด กิ่วลม ยังสบาย ๆ จัดการ อาหารยี่ปุ่นบนยอดดอยซะ มาม่า คัพ ....
ท่านแขกตามมาถึง ไม่พูดไม่จา หาห้องน้ำก่อนเลย

[tom]

เสร็จธุระจากตรงนี้ ก็ดาวน์ยาว ๆ ครับ ..... ทางลงเขายาว 7 กม. ลงมันส์มาก แต่...หนาวววววว จนมือไม้แข็ง เหมือนจะกำเบรคไม่ไหว ด้วยความเร็วลงเขา บวกกับลมเย็น ๆ ...หนาวสะท้านเลย หนาวเข้ากระดูก ว่างั้นเถอะ ผมไม่ค่อยจะสู้ความหนาวเย็นแบบนี้ได้ ต้องเบรคเพื่อลดความเร็วลง ..... ท่านแขกแซงลิ่วลงไป ...ไขมันท่านเยอะกว่า ทนหนาวดีกว่า .....

จนถึงปางมะผ้า เวลาดูดีมาก ๆ เร็วกว่าที่คาดไว้ แวะหาอาหารใส่ท้องกันก่อนดีกว่า เราแวะที่ สบป่องริเวอร์อิน รีสอร์ทที่เขียวไปด้วยต้นไม้ ร้านสะอาด น่ารัก ๆ ...เจ้าของก็ น่ารัก




แซนวิส แฮมกรอบ ....อร่อยมากกกกกก ถ้าได้แวะ อย่าลืมชิมนะ ...
ที่ร้านมีคอมตั้งอยู่ นายเจตก็เลยขอใช้หน่อย เพื่อรายงานการเดินทางลง http://www.lannabiketrip.com/webboard/v ... highlight= ให้คนไม่ได้มาด้วยอ่าน เหมือนเกาะติดล้อมาด้วย เจอพี่ MC เข้า ....เอออออ พี่ ๆ มันเปลี่ยนภาษายังไงนี่ ...แป้นก็ไม่มีภาษาไทยเลย ก็เลย ต้องรายงานด้วยภาษาอังกฤษ แบบที่ว่า ฝรั่งอ่านแล้ว มันต้องพยายามเข้าใจ

[tom]

นั่งใส่อาหารกัน ถ้าพูดหยาบ ๆ ก็ ยัดกัน ใช้เวลาไปพอสมควร เพราะเห็นว่ามาถึงเร็ว ....
เสร็จก็ ออกเดินทางต่อ ท่านแขกไม่ยอแตะเปลี่ยน ขอปั่นต่อ ...

ออกไปปุ๊ป เจอโค้งพับผ้าอีกแล้ว ..... ผมผ่านไปได้ด้วยดี เรื่อย ๆ ถึง เร็ว (สำหรับผม ) รถเซอร์วิสขึ้นมาก่อนละ มีรถนักท่องเที่ยวแซงขึ้นมา ตะโกนบอกว่า " พี่ ๆ เพื่อนพี่รถมีปัญหาอยู่ข้างล่าง " เอาแล้ว ท่านแขกเราเป็นอะไรว้า ล้มหรือเปล่า นายเจตเลยย้อนลงไปดู ....ส่วนผม ปั่นต่อไป กะว่า แกคงขึ้นรถเซอร์วิสแล้ว ....... ทางยังขึ้น ๆ ๆ ๆ ....แล้วก็ลงยาว ..... ผมเลยไปจอดรอตรงป้อมตำรวจร้าง ปากทางบ้านอะไรซักบ้าน จำไม่ได้

ซักพัก ไม่นานนัก ท่านแขกก็ปั่นตามลงมา ผิดคาด นึกว่าแกถอดใจแล้ว ....ที่แกจอต้องลงจูงเพราะโซ่ตก ก็เลยตรวจเช็ค ตั้งระยะล๊อคสับจาน นิดนึง ....ก็ไปต่อได้ .....

ไม่ต้องไปคิดถึงทางเรียบเลย ...ขึ้นเขาต่อ ยาว ๆ ....จนจะถึงอีกยอนึง ... ผมลุกยก โยกขึ้นเขา ไม่ใช่เพราะต้องการเร่งความเร็วนะ คือมันเจ็บก้น เลยพักก้นบ้าง ยืนโยกยาว ๆ เหมือนมีรถยนต์ตามก้นมา จะแซงมันก็ไม่แซง ...หันไปสบตามันหน่อย ...ฝาหรั่ง ...มันยกนิ้วโป้งให้ เอ....หรือนิ้วกลางหว่า แล้วมันก็ค่อย ๆ แซงขึ้นไป มีส่งเสียงเชียร์ทิ้งท้ายไว้ด้วย ....

ก่อนถึงยอดดอย ก็ เจออีกแล้ว ป้าย " ห้องน้ำสะอาด " อีกแล้ว...เจอป้ายนี่ รู้เลย กล้ามเนื้อทำงานหนักอีกแล้ว แต่ก็ ไม่อาจหยุดยั้งผมได้ กดจนถึงยอด นายเจตจอดรออยู่แล้ว บอกให้พักรอท่านแขกก่อน

[tom]

ยอดอยนี่ ซื่ออะไร ลืมจำอีกแล้ว ...มีชาวเขา เอาของมาขาย นิ น่อย จอดรอท่านแขก ก็เลยเข้าห้องน้ำซะหน่อย .... ออกมาเห็น พี่แขกผ่านไปแว๊ป ๆ ....ไม่ยอมพัก ....กว่าจะออกตามไป ไม่ทันละ เสียสเต็จให้แกไปอีกสเต็จนึง

แกมาจอดรออยู่ ตรงสถานีรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ป้ายแสดงว่า เข้าสู่เขต แม่ฮ่องสอนแล้ว


จากนี่ถึงถ้าปลา อีก 24 กม. นัดกันว่า ไปพักอีกที ที่นั่น ....เพราะนึกในใจว่า น่าจะเป็นทางเรียบ หมดเขายาว ๆ ละ ..... ผิดคาด ....ยังไม่หมด มันยัง มีขึ้น ๆ ๆ อีกหลายลูก น้ำหมด เลยแวะที่หมู่บ้านชาวจีนที่นึง เติมน้ำ โค้ก ขนม ..... เช็คสภาพร่างกาย ...ยัง โอเค สบาย ๆ ไม่ปวด หรือเจ็บ แต่อย่างใด ตะคริวนี่ ไม่รู้จักกันเลย
นานพอสมควร ท่านแขกก็ตามมาถึง .... ตรงรี่ไปตู้แช่ เราก็นึกว่า เอาโค้กกระป๋อง ...ที่ไหนได้ 037 LEO กระป๋องนึง ดื่มด่ำ กำ ซ่า ทำตาลอย ๆ ... " ไหวมั๊ยพี่แขก " " ไหว ๆ " นั่น ผู้ร้ายปากแข็ง ยังไม่ยอมรับสารภาพ ไม่ยอมเปลี่ยนนายเจตปั่นเลย ...ขออัดต่อ จะเอาไปคุย ว่า ข้าปั่นไป แม่ฮ่องสอนมาแล้ว...

จากนั้น ก็ไปกันต่อ ...ผมเลิกคิดถึงทางเรียบยาว ๆ แล้ว มันคงเจอกับยอดเขา เล็ก ๆ ใหญ่ ๆ ไปตลอดทางเป็นแน่ ...แล้วก็ใช่ ....มาจนถึงถ้ำปลา จุดนี้ รอนานเลย กว่า ท่านแขกจะตามมาถึง

[tom]

จากถ้ำปลา ถึงแม่ฮ่องสอน ระยะไม่ไกล ...แต่มันเหมือนปั่นไกลเหลือเกิน ...
ผมเริ่มนับหลักกิโลถอยหลังไปเรื่อย ๆ ...จนถึงอีก 3 กม. จะถึง เสนทางข้างหน้าก็ยังเชิดขึ้นอีก ....เอาเข้าไป .... จนถึงหลักกิโลใหญ่ ๆ หลักกิโลเมตรที่ 0 มันก็ยังเป็นเนินขึ้นไปอีก .....
เบ็ดเสร็จ ระยะร่วม 120 กม. ถึงประมาณ สี่โมงครึ่ง

ตอนที่บนไว้ ก็ ใช้ตั้งจิตรอธิษฐาน บน เอา ไม่ได้อ้างกับที่ไหน เมื่อมาถึงตรงนี้ ก็เลย ตั้งจิตร อธิษฐาน บอกกล่าวกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายว่า ผมมาถึงแล้วนะ ...ทำตามที่สัญญาไว้แล้ว

ตกลงกันว่า เราจะเข้าพักโรงแรม......???? หลงลืมอีกแล้ว ติดไว้ก่อนเดี๋ยวนึกออกแล้วมาลงชื่อให้ เป็นโรงแรมดั่งเดิมของแม่ฮ่องสอนเลย อยู่ติดถนนคนเดิน ....

เช็คอินเข้าที่พัก ห้องพัก 3 เตียง 1,500 บาท พร้อมอาหารเช้า ...OK เลย อาด สะดวก สบาย ใช้ได้ ... พักผ่อน อาบน้ำอาบท่า ก็ ราว ๆ หกโมงละ ขับรถเที่ยวหาร้านอร่อย ๆ กินกันดีกว่า มีรายแทงมาว่า ร้าน ริมน้ำปาย อร่อย ...ก็สืบเสาะไปจนถึง ก็อร่อยสมคำร่ำลือ ไม่แพง .... เบียร์เย็น เจ้าของร้านงาม ลงมาบริการลูกค้าเองเลย ...... เรามาถึงมีแขกอยู่ 2 โต๊ะ แป๊ปเดียว คนเต็มร้าน ...

เสร็จกับมื้อค่ำ กลับโรงแรม เดินแอ่วถนนคนเดินหน้ารงแรม ...ซื้อของฝากติดไม้ติดมือตามธรรมเนียม แล้วก็ ส่องมองหา ร้านเหมาะ ๆ สนทนาภาษาเบียร์กันหน่อย ....ก็ จำซื่อร้านไม่ได้อีกแล้ว ...เอ หน่วยความจำเรามันน้อยแล้วแฮะ สงสัยต้อง ฟอร์แมท ฮาทดิส ลงโปรแกรม อัพเดทเฟิร์มแวร์ใหม่ซักทีแล้วแฮะ

มีความรู้สึกว่า ค่ำคืนนี้ เบียร์ อร่อยมาก ... คงเป็นเพราะ เรา มาถึงแล้ว ....อาหาร กับแกล้ม สั่งมาไม่ขาดสาย ขนาดว่า กินอาหารหลักกันมาแล้วนะเนี่ย .... Hineken ก็ ทยอย มาเรื่อย เคล้าบทสนทนา ว่าด้วยยอดดอยต่าง ๆ ที่เราผ่านมา .... รสชาดการปั่นของ SCOTT SCALE 40 ที่เราใช้กัน มันปั่นสนุกสนาน อร่อยสะใจกันแค่ไหน ... คงยาวนานกันไปเรือย ๆ ถ้า ร้านไม่ถึงเวลาปิดซะก่อน ที่ เวลา 5 ทุ่ม ....

ออกจากร้านนั้นมาก็ ติลม ล่ะครับ ส่องหาร้านไหนเหมาะ ๆ อีก มีแต่ไกล ขี้เกียจเอารถออกละ เมาไม่ขับ กะว่าไปซดเบียร์ต่อในห้องดีกว่า ... ถึงห้อง นอนรอคิวเข้าห้องน้ำ ก็ ....หลับไปเลย ....