แม่สอด-ดอยเปเปอร์-วัดโฆ้ะพะโด๊ะ-บ.แม่ตื่น-อมก๋อย-ดอยอินทนนท์

[met]

ตอนนี้เราเข็นจากบ้านเลเคาะขึ้นมาได้ราว1กม.รวมระยะทางจากปากทางก็6กม. (ยังเหลือเกือบ15กม.ได้กว่าจะถึงหน่วยฯดอยเปเปอร์) พี่ตึ๋งหายลับขึ้นไปโค้งหน้า พี่วันชัยหายลับลงไปโค้งข้างหลัง ผมเข็นไป (ที่จริงต้องเรียกว่าดันมากกว่า) ในใจนึกแค่หมดเนินหรือยัง ซ้าย ขวา ซ้าย...

ตั้งแต่ปากทางเข้าเราเจอชาวบ้านบางคนขับรถผ่านไปมองแปลก ๆ ผมนึกว่าเค้าคงไม่เคยเห็นจักรยาน

555 ถูกต้องนะคร้าบ เพราะเค้าไม่เคยเห็นใครปั่นจักรยานเพื่อขึ้นดอยแถวนี้เลย ผมขึ้นไปทันพี่ตึ๋งที่จอดพักบนโค้งที่พอจะเรียบให้จอดรถได้หน่อย กำลังคุยกันว่าเอาไงจะกลับลงไปนอนเลเคาะหรือดุ่ย ๆ ไปกลางป่าที่จะมืดอยู่แล้ว

แล้วเสียงเครื่องยนต์4WDก็คำรามขึ้นมาพร้อมกับพี่อุ๋ยและแฟน โอ เทวดามาโปรด

ครับ พี่อุ๋ยและแฟน โผล่โค้งขึ้นมายิ้มแย้มแจ่มใสไปไหนกันครับ ไปดอยเปเปอร์ครับพี่ อ้าวเหรอมืดแล้วนะ15โล3ทุ่มจะถึงไหมยังไม่รู้เลยเอาไงไปรถไหม โธ่พี่ ไม่น่าถามเลย แล้วเรา3คนก็ย้ายขึ้นไปอัดกันหลังกระบะโดยที่ต้องเกาะแน่น ๆ เพราะทางโขยก ๆ ๆ

พี่อุ๋ยบอกว่าเห็นพี่วันชัยคนแรกแล้วแปลกใจ กำลังว่าจะถามแต่รถไม่สามารถหยุดได้เพราะชันต้องเร่งส่งขึ้นมาตรงจุดที่ผมกะพี่ตึ๋งพักอยู่ คุยกันได้ความว่าแปลกใจไม่นึกว่าจะมีคนปั่นจักรยานเข้ามาดอยเปเปอร์ พี่ศรเจ้าหน้าที่ที่หน่วยฯดอยเปเปอร์ยืนยันว่าไม่เคยเห็น เป็นชุดแรกที่ปั่นจักรยานเข้ามาและผ่านไปอมก๋อย

[เอส-เมอร์ริด้า]

------พี่ๆ บรรยายได้อรรถรสอย่างยิ่งเชียวเลย-----

------ตอนนี้น่าจะเป็นเวปที่กำลังติดตามชมอย่างที่สุด------

------เป็นเส้นทางที่ไม่เคยมีใครลองมาปั่นเลย หรอครับ----

[met]

15กม. บนหลังกระบะ4WDเรานั่งเกาะกันเมื่อยตุ้มขยับตัวไม่ได้ รถไม่ต้องกลัวรอยกันครับนาทีนี้ รถพี่อุ๋ยยังบอกเต็มที่เลยไม่ต้องกลัวเป็นรอย แฮนด์รถผมเบียดทิ่มเอวผมมาดูทีหลังแว่นกันแดดงอไปเลย

คุยกันบนรถ ไงล่ะ! จะโทษใครดี 2คนเปิดกระทู้ถามทางชวนปั่น คนหนึ่งหาแผนที่มาสนับสนุน โทษใครไม่ได้เลยแฮะถ้าคนที่4มาคงบ่นแน่ ๆ พี่ตึ๋งว่าโชคดีแล้ว3คนพอดีรถถ้า4คงไปได้ไม่หมด

พวกเราชมวิวไปโขยก ๆ ถึงหน่วยจัดการต้นน้ำดอยเปเปอร์1ทุ่มได้ อากาศหนาววววทีเดียว
โผล่เข้าไปกลางกลุ่มรถพี่ ๆ 4WDซึ่งคงแปลกใจอยู่ มันมาจากไหน บางคนก็มาสอบถามว่ามาจากไหนกัน มืดแล้วเรารีบกางเต้นท์กันและอาบน้ำ (แน่นอนบางคนดองเค็ม เอ๊ะพี่ตึ๋ง3ขันใช่ไหม 555)

พี่อุ๋ยและแฟนมีน้ำใจให้เรามากโอยซาบซึ้ง ทำข้าวเลี้ยงพวกเรา ยังให้เรากินก่อนอีก พี่เขาว่าเข้าใจคนเดินทางดีรู้ว่าเหนื่อย และไม่รั้งพวกเรากินเสร็จยังบอกให้นอนก่อนได้เลย พี่ศรก็จัดหาผ้าห่มมาให้อีกด้วย น้ำใจคนบนดอยสูงทั้งคนแรมทางและชาวดอยมีมากจริง ๆ ต้องมาสัมผัสกันเองครับ

[met]

------พี่ๆ บรรยายได้อรรถรสอย่างยิ่งเชียวเลย-----

------ตอนนี้น่าจะเป็นเวปที่กำลังติดตามชมอย่างที่สุด------

------เป็นเส้นทางที่ไม่เคยมีใครลองมาปั่นเลย หรอครับ----

-----------------------------------------------------------
พยายามบอกความรู้สึก หรือ สิ่งที่พวกเราพูดคุยแลกเปลี่ยนกันเอง และกับเพื่อนที่เราเจอครับ

ผมก็ไม่ทราบแน่รู้แต่เส้นทางนี้ชาวบ้านใช้เข้าออกกันเองไม่ได้เป็นถนนจริงจัง เมื่อมีเจ้าหน้าที่ เช่น ป่าไม้ พอศว. และคณะนักท่องเที่ยว4WDเข้าไปก็มีการทำทางขยายทาง(โดยเฉพาะคณะ4WD) ดูแผนที่ข้างบนประกอบจะเห็นเครือข่ายหมู่บ้านเยอะมาก เส้นที่เราไปถือว่าโหดน้อยสุดแล้ว เส้นจากถนนหลวง1175(บ้านตาก-แม่ระมาด)ขึ้นหน่วยจัดการต้นน้ำดอยสอยมาลัย-ทะลุบ้านทุ่งต้นงิ้ว-ดอยเปเปอร์ เห็นว่าโหดกว่านี้ครับ รถ4WDที่ไปต้องเครื่องมือพร้อมเดินหน้าไปทำทางไปด้วยทั้งขุด ถาก ตัด วิ้นช์ ลาก โยก เข็น รถตกดอยก็มีบ่อยไป ไม่อยากนึกภาพ

จากที่เจอ ชาวบ้านมักถามว่ามาจากไหนจะไปไหน โดยสรุปว่าเป็นจักรยานกลุ่มแรกที่ปั่นเข้าไปครับ

[met]

ประมาณ7โมงเช้า พวกเราตื่นมาเตรียมตัวและเตรียมรถ (อาบน้ำอย่าถามครับคนแถวนี้ว่าหยาบคาย) เมื่อคืนบางคนออกมาชมวิวเห็นว่าดาวเต็มฟ้า360องศาเลย ส่วนผมสลบทันทีหลังหัวถึงถุงนอนฟื้นอีกทีก็ที่พี่บอกผมเรื่องดาวนี่แหละ พี่อุ๋ยเดินมาเรียกกินข้าว โอย เกรงใจจริงจริ๊งงงงง (ไอ้คนเกรงใจน่ะล่อซะเรียบ) เจอพี่ศร เจ้าหน้าที่หน่วยจัดการต้นน้ำดอยเปเปอร์รออยู่แล้ว
พวกเราคุยสอบถามกันทั้งเมื่อวานที่เจอกัน และ เส้นทางที่ต้องเจอวันนี้(ช่วงดอยเปเปอร์-บ.แม่ตื่น อมก๋อย)

พี่อุ๋ยว่าแปลกใจตกใจไม่นึกว่าจะเจอจักรยาน พี่ศรว่าน่าจะกลุ่มแรกที่ปั่นเข้ามาและผ่านไปอมก๋อย (ได้) พวกเราไม่ปลื้มนานเพราะข้าวมาแล้วกินก่อนล่ะ พวกเรายังคงจะเดินหน้าต่อ(ส่วนผมแอบบอกพี่ตึ๋งเปลี่ยนใจดีไหมพี่เมื่อวาน20โลยังขนาดนั้น) พี่อุ๋ยและพี่ศรช่วยให้ข้อมูลได้เยอะได้ความว่า หากขึ้นจากฝั่งท่าสองยางจะแค่20กม.แต่จะชันมากกกก เพราะเขาวางตัวในแนวเหนือ-ใต้ เมื่อวานหากปล่อยให้มากันเองก็ไม่แน่ว่า3-4ทุ่มจะมาถึงกันไหม เพราะเราประมาทว่าแค่20กม.เข็นยังถึงที่ไหนได้ ดันยังไม่ขึ้นเลยรองเท้ายันไม่ติดพื้น ตอนขึ้นก็ชันตอนลงก็ชันจนส่งลงไม่ได้กลัวจะกลิ้งโคโร่ซะก่อน

แต่จากดอยเปเปอร์-บ.แม่ตื่นอมก๋อย จะสบายกว่า คร่าว ๆ จะข้ามเขา3ลูก+เนิน1+เขาพับผ้า1ลูก+ถึงเขาพับผ้าแล้วจะลงอย่างเดียว (ผมว่าน่าจะเขา5นะไอ้เนินนั่นน่ะ ส่วนลงอย่างเดียว...เอ่อผมซึ้งแล้ว ไว้จะเล่าให้ฟัง)

[met]

***Day2 - 10/12/51 - หน่วยจัดการต้นน้ำดอยเปเปอร์-วัดพระมหาธาตุเจดีย์โลกะวิทู(โฆ้ะพะโด๊ะ)-บ.แม่ตื่น อ.อมก๋อย (~46กม.)***

หลังกินข้าวเสร็จ พวกเรายังคงเกรงใจพี่อุ๋ยและแฟนด้วยการสั่งข้าวกล่องไปกินกลางทางอีก1มื้อ (ขอบคุณมากกกครับพี่ จริง ๆ จากใจ บนดอยสูงมีเงินก็ไม่รู้จะใช้ยังไง)

จากการสอบถามทาง พี่อุ๋ย และ พี่ศร บอกว่าให้1วันเย็นนี้น่าจะทะลุถนนดำ(ทล.1099) ถ้าไม่ถึงจริง ๆ เข้าหมู่บ้านขอนอนสักคืนก็ได้คนบนดอยมีน้ำใจช่วยเหลือกันเสมออยู่แล้ว ยังได้สอบถามหมู่บ้านระหว่างทางกรณีไปไม่ถึงต้องค้างกลางป่าไว้ด้วย

ลักษณะทาง46กม. คือ จากดอยเปเปอร์จะขึ้นเขา1ลูก-วัดโฆ้ะพะโด๊ะ-ข้ามเขาอีก2ลูก-เนิน1(ผมว่าเขารึป่าว)-ข้ามเขาพับผ้า1ลูก-จากนั้นจะลงยาวถึงบ.แม่ตื่น

พี่กลุ่ม4WDบางคนก็มาทักทาย มาจากไหนจะไปไหน โอวโหดมันส์ฮา(ต่อเอง)
พี่ป้าง ช่วยเหลือให้กำลังใจแนะนำทางและให้อาหาร ให้ขนมปังกรอบและน้ำหวานเฮลซ์บลูบอยมาให้เราเป็นพลังงาน

8โมงกว่าหลังอาหารและพูดคุยสอบถาม ผมยังอยากนอนที่นี่อีกคืนเลย เราเตรียมพร้อมและชักรูปจุดชมวิวหน่วยจัดการต้นน้ำดอยเปเปอร์อีกแล้วก็ค่อย ๆ เข็นรถขึ้นเนินไป (ตัวหน่วยฯจะอยู่ต่ำกว่าจุดสูงสุดยอดดอยเปเปอร์ราว50-100ม.)

วันนี้เราใช้เวลา32กม.แรก 6 ชม. + 14-15กม.สุดท้าย ราว45นาที
555ผมซึ้งดี555

[met]

ก่อนออกเดินทางจริง พวกเราไม่ลืมไปชักรูปจุดชมวิวก่อนเป็นระเบียงหน้าหน่วยที่ยื่นออกไปเพื่อชมทะเลหมอก ด้านที่เรานอนนั้นคือด้านหลัง

อย่างไรต้องไม่พลาดขอถ่ายรูปร่วมพี่อุ๋ยและแฟน พี่ป้าง พี่ศร(จนท.หน่วยฯ) ขอบคุณอีกทีจริง ๆ ครับ

[met]

ที่จุดชมวิวทะเลหมอกหน้าหน่วยจัดการต้นน้ำดอยเปเปอร์ ดูไปเรื่อย ๆ นะครับวิวน่ะสวยแต่กล้องถ่ายทอดได้เท่านั้นเอง เดี๋ยวสัก9โมงจะออกเดินทางต่อแล้ว

จุดหมายต่อไป คือ วัดโฆ้ะพะโด๊ะ นมัสการพระบรมธาตุเจดีย์โลกะวิทู
(ระยะทางหน่วยฯ-วัด ราว5กม.) ต้องข้ามเขา1ลูก ซึ่งเขาลูกนี้เป็นเส้นแบ่งเขต จ.ตาก และ จ.เชียงใหม่ หน่วยฯดอยเปเปอร์อยู่ในเขตอ.ท่าสองยาง จ.ตาก ส่วนวัดโฆ้ะพะโด๊ะอยู่ในเขต อ.อมก๋อย จ.เชียงใหม่

[met]

ช่วงนี้ยังเก็บภาพบริเวณหน่วยฯ ดอยเปเปอร์ ไปเรื่อย ๆ ครับ พร้อมทั้งพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ เส้นทาง และคำแนะนำเส้นทางข้างหน้าต่อไปกับพี่ ๆ ชาวอ้อฟโร้ดด้วย ส่วนใหญ่ก็ถามว่ามาจากไหน จะไปไหน ก็ฮือฮานิดหน่อย (คงประมาณว่าจะรอดเร้อ) ผมบอกตรง ๆ เส้นทางแบบเมื่อวานถ้าผมมาคนเดียวผมถอดใจแล้ว

ยิงรูปไปเรื่อย ๆ ถือคติ "ไม่ได้มาบ่อย"

[met]

โอ้เอ้ถ่ายรูป ร่ำลา 9 โมงแล้วกว่าจะออกเดินทางต่อ เอ้า เข็น... 555 ก็มันชันอ่ะ
ขอขึ้นไปตั้งหลักบนถนนแล้วกัน (หน่วยอยู่แยกลงมาจากถนนหลัก)

ถึงถนนแล้วก็ถ่ายกะป้ายอีก วู้ววว ไม่ได้มาบ่อย แล้วมันจะถึงแม่ตื่นไหมเนี้ยยย...

[met]

เริ่มเดินทางซะที อย่างน้อยก็ฤกษ์มงคล9โมงเช้าละกัน

ตามลายแทงแผนที่ เราต้องข้ามเขา1ลูกแล้วจะถึงวัดโฆ้ะพะโด๊ะ อืมไม่ยาก (ประมาทอีกแล้ว) เราปั่นบ้าง เข็นบ้าง แล้วแต่ความชัน ถนนพาเราขึ้น ๆ ๆ ไปผ่านทางแยกที่น่าจะใช้เดินขึ้นยอดดอยเปเปอร์เอง ขึ้นไปจนสูงกว่ายอดดอยเปเปอร์ ครับดอยเปเปอร์ไม่ได้สูงสุดยังมีดอยอื่นแถวนี้ที่สูงกว่า

ระยะทางหน่วยฯ-วัดราว5กม.เท่านั้น พอเราเริ่มลงเขาลูกแรกโผล่พ้นโค้งมาวัดก็อยู่ตรงหน้าลิบ ๆ ก่อนถึงวัดเราจะผ่านหน่วยจัดการต้นน้ำขุนห้วยโป่งอีกแห่งซึ่งแยกลงไปในหุบค่อนข้างไกล ผ่านก่อนแล้วกันครับ

[met]

ตอนเช้า อะไรก็สดชื่นไปหมดครับ เข็นยังสนุกเลย

ผ่านเขาลูกแรกแบบขำ ๆ พี่ตึ๋งแกจะบอกว่าเนินสลับอยู่เรื่อย ว่าแต่ทำไมผมเห็นเป็นเขาตลอดล่ะ

[met]

ชั่วโมงนี้ทั้งดีใจและมีความสุข

ส่วนหนึ่งพวกเราคิดว่าต้องมีความตั้งใจ ความศรัทธา และมีบุญด้วย จึงจะได้ขึ้นมาสักการะพระมหาธาตุเจดีย์โฆ้ะพะโด๊ะนี้ เพราะรถธรรมดาไม่สามารถขึ้นมาได้ จักรยานหรือการเดินก็ต้องใช้เวลาและความอุตสาหะที่เราสามคนได้ทราบแล้ว

ถึงตรงนี้เราหายเหนื่อยปลิดทิ้ง ถ่ายรูปกันสนุกสนาน

[met]

ถึงวัดโฆ้ะพะโด๊ะประมาณ 10 โมง เราอ้อมไปขึ้นด้านหลังวัดเพราะงงที่กั้นด้านหน้านึกว่าไม่ใช่ทางเข้าวัด ที่แท้กันไม่ให้วัวชาวบ้านเข้าไปเพ่นพ่าน วันที่เราไปกำลังบูรณะบางส่วนของพระเจดีย์ที่ชำรุด พวกเราเข็นรถผ่านไปยังหน้าวิหาร หลวงพี่และคนงานมองเรางง ๆ บางคนก็สอบถามเหมือนเคยมาจากไหน จะไปไหน

เราขออนุญาตเข้าไปไหว้พระในวิหารไม้ด้านหน้าเจดีย์ก่อน ข้างในมีรูปเหมือนครูบา 5ท่าน กับ รูปพระฤาษีอีก5ท่าน วิหารไม้สวยและขลังดีทีเดียว ผมและพี่ตึ๋งทำบุญใช้หนี้สงฆ์ไปคนละ20(ผมยืมพี่ตึ๋งก่อน แต่ออกมาหน้าวิหารก็หยิบคืนเลย) พี่วันชัยเห็นว่าทำไป200

จากนั้นเราไม่รอช้าเดินไปกราบสักการะพระมหาธาตุเจดีย์โลกะวิทู (โฆ้ะพะโด๊ะ) ทันที พระและคนงานที่เห็นคงอเมซิ่งพวกเราพอควร กราบเสร็จแล้วเดินไปเดินมายิงภาพก็พอดีพี่อุ๋ยและแฟนขับรถตามมาถึง (เอ่อ มาทวงค่าข้าวหรือครับพี่ อิอิ) ทราบว่ามาไหว้พระและเดี๋ยวจะกลับลงทางท่าสองยางคนละทางกับเรา

ที่ด้านหน้าวิหารมีอนุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราชอยู่ด้วย หลังจากสักการะพระในวิหาร สักการะพระเจดีย์โฆ้ะพะโด๊ะ และอนุสาวรีย์พระองค์ดำแล้ว สนทนากัน และถ่ายรูปจนอิ่ม ก็ได้เวลาบอกลากันอีกหน พวกเรามุ่งหน้าบ.แม่ตื่น อมก๋อย ระยะทางเหลืออีกราว41กม. ตายล่ะวา 10โมงครึ่งแล้วมาได้5กม.
อเมซิ่งแน่...

[met]

เท่าที่มองด้วยสายตา ผมว่าดอยที่ตั้งวัดและพระมหาธาตุเจดีย์สูงที่สุดในบริเวณนี้ แต่เราไม่ทราบระดับความสูงเพราะไม่มี GPS

อย่างไรเสีย การสร้างวัดบนดอยนี้ก็ต้องการแรงศรัทธาอย่างสูงทีเดียว ในหน้าฝนฝนตกชุก ความยากลำบากจะขนาดไหนยังไม่อยากจินตนาการเล้ยผม