สาวนักเปิบกับหนุ่มนักปั่น "ขี่รถพับไปจับหอย"

[แม่โปเต้]

จากถนนสายล่าง เราปั่นลัดเข้าทางถนนสายลิเล็ด-ในบาง
จึงช่วยร่นระยะทางไปได้มาก
(ขอบคุณข้อมูลเส้นทางจากพี่ๆ นักปั่น เว็บ http://www.thaisurat.com/naibang.htm)
แถมยังได้มีโอกาสเที่ยวชมความร่มรื่นของต้นไม้ (และนากุ้ง) กันไปตลอดทาง
ไม่ช้าไม่นานก็ไปถึงบางใบไม้และข้ามแม่น้ำตาปีเข้าสู่ในเมืองสุราษฎร์ธานี

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

เราแวะไหว้ศาลหลักเมืองเพื่อเป็นสิริมงคล
ก่อนจะมองหาของอร่อยๆ กินกันตามสูตร มาสุราษฎร์ทั้งที
จะพลาดกินอาหารทะเลสดๆ อร่อยๆ ได้ยังไง
จากที่ร่ำๆ จะหมดแรงปั่นอยู่รอมร่อ
แม่โปเต้รีบคว้าจำปาดะใส่ทอดปาก 1 ลูก ดื่มน้ำตาม
แล้วกลั้นใจคว้าจักรยานก้มหน้าก้มตาปั่นตามคุณสามีต่อไปจนถึงที่หมาย
ร้าน “เรือนไทยซีฟุ๊ต” (เค้าเขียนอย่างนี้จริงๆ) ปากน้ำตาปี

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

พอปลดเครื่องพันธนาการอันประกอบด้วยหมวก
ถุงแขน ถุงขา ผ้าปิดหน้า แว่นตา ฯลฯ ได้สำเร็จ (เฟอร์นิเจอร์เยอะ )
ด้วยความหิวจนตาลายก็เลยสั่งกันแบบไม่คิดชีวิต
สั่งเสร็จแม่โปเต้ก็เดินไปซื้อห่อหมกปูและปลาอินทรีย์มากินรองท้อง
ไม่นานนัก กุ้งหอยปูปลาทยอยมาวางเรียงรายให้เขมือบ เอ๊ย! กิน
หอยนางรมที่นี่ตัวใหญ่จริงๆ ค่ะ
สมกับเป็นคำขวัญประจำจังหวัดเมืองหอยใหญ่
ส่วนปูและกุ้งแม่น้ำตาปีก็นึ่งและเผามาแบบกำลังดี
ทั้งสดทั้งหวาน ข้างฝ่ายคุณสามีก็ไม่รอช้า
รีบจัดการกับปลากุเลาเผาเนื้อเนียนแน่น แป๊บเดียว...เรียบ!

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

จัดการธุระเรียบร้อย ก็ถึงเวลาปั่นเที่ยวรอบค่ำ
ตอนแรกตั้งใจว่าจะลองไปหาข้าวต้มอร่อยๆ กินในเมืองค่ะ
พอดีป๊ะป๋าของแม่โปเต้รีบโทรมาดักไว้ว่า
คุณน้าจะเลี้ยงขนมจีน แต่ป๊ะป๋ายังติดธุระอยู่ชุมพร คงมาถึงไม่ทัน
ให้ไปรับเลี้ยงแทนหน่อย อ้าว! ลาภปาก
เราสองคนก็เลยรีบปั่นรถออกไปตามหาร้านขนมจีน
ปั่นหลงวนไปมาอยู่หลายรอบ ขณะกำลังจะถอดใจ
ก็มีอัศวินม้าขาวขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดเทียบ ทักว่า “แม่โปเต้ใช่มั้ยครับ...”
โชคดีจริงๆ ค่ะที่คุณหนุ่มบ้านดอนมาเจอเข้าและจำได้
เลยอาสาพาไปส่งถึงหน้าสหกรณ์ออมทรัพย์ครูฯ
ซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านขนมจีนน้องเชาว์ที่เราสองคนตามหา

[แม่โปเต้]

ใช่แล้วค่ะ น้องเชาว์เจ้าของร้านนี้คือน้าของแม่โปเต้เอง
ป๊ะป๋าของแม่โปเต้เป็นหนุ่มอุทัย แต่มาพบรักกับสาวลูกครึ่งนคร-สุราษฎร์
แม่โปเต้ก็เลยมีญาติไล่มาตั้งแต่ชุมพรไปยันสงขลา
เวลามาใต้กันทีนี่รับเลี้ยงกันไม่หวาดไม่ไหว
ขนาดเที่ยวนี้แอบๆ มาเพราะมีเวลาน้อย
ก็ยังไม่วายได้รบกวนคุณน้าอีกจนได้

มื้อค่ำวันนี้แม่โปเต้ซัดขนมจีนราดน้ำยากะทำผสมแกงพุงปลา (แกงไตปลา) ไป 2 จาน
ส่วนคุณสามีล่อน้ำยาป่า 1 น้ำยากะทิ 1 กับผักไปอีกเกือบครึ่งถาด
อิ่มจนตาปรอย แต่ยังแอบเสียดายที่ไม่ได้ชิมแกงไก่
เพราะขายหมดขอดหม้อไปตั้งแต่หัวค่ำ

[เสือรุ่งริ่ง]

ขอแอบเข้ามาชม และนั่งอมยิ้มเหมือนเดิม กับความน่ารัก ของคู่นี้...อิอิ..ยังไม่ได้อ่านตั้งแต่ต้น รู้แต่ว่าไป จับหอย ... ก็ต้องมีของอาหย่อยๆๆแน่ๆ...ปักหมุดไว้ก่อนนะค่ะ เดี๋ยวมาตามเก็บหอยทีหลัง ตอนนี้ ขอไปหาอย่างอื่นรองท้องก่อนค๊า...

[แม่โปเต้]

นั่งคุยกับคุณน้าและน้องๆ อยู่พักใหญ่จนได้เวลาเก็บร้าน
ถึงได้ปั่นออกมา เราสองคนปั่นวนเวียนเที่ยวเมืองกันอีกพักหนึ่ง
แวะดูเรือนอนที่ออกจากท่าในเมืองสุราษฎร์ไปเกาะสมุย
แล้วจึงปั่นกลับโรงแรม ระหว่างทางคุณสามีเกิดอยากกินของหวาน
แม่โปเต้ก็เลยพาเลี้ยวรถเข้าไปในโรงแรมสยามธานี
สั่งกล้วยหอมทอดของขึ้นชื่อของที่นี่มาให้ลองชิม แล้วก็ไม่ผิดหวัง
เพราะขนาดคุณสามีที่ไม่ค่อยนิยมของทอด
เจอความกรอบนอกนุ่มในของกล้วยทอด
และครีมซอสรสหวานมันเข้าไป ก็ถึงกับเพ้อ
ยิ่งได้ฟังเพลงวัยรุ่น(แรก) ที่ขับกล่อมบรรเลงโดยนักร้องวัยรุ่น(เดียวกับเพลง)
คลอตามไปด้วยก็ยิ่งเพลิน ขนาดตอนปั่นรถกลับโรงแรงยังเผลอฮัมเพลง
“จูบ...คุณคิดว่าไม่สำคัญ...” ไปด้วยตลอดทาง

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

เช้าวันรุ่งขึ้นเราตื่นขึ้นมาพร้อมกับสายฝน
รอแล้วรอเล่าจนสายแล้วก็ยังไม่ยอมหยุด
ด้วยความหิวคุณสามีก็เลยตัดใจชวนแม่โปเต้ปั่นฝ่าฝน
ไปกินข้าวแกงที่ ร้านป้าเขียว ใกล้ๆ กับแยกบางใหญ่
จากนั้นพอฝนซาก็ปั่นไปเที่ยวเกาะลำพูกลางแม่น้ำตาปี
ระหว่างทางเห็นร้านกาแฟสวยน่านั่งแถมมีจักรยานวางโชว์อยู่ด้วย
ก็เลยแวะซื้อกาแฟเย็นและชาเย็นตุนติดรถไปกินระหว่าง

[แม่โปเต้]

...