ไม้ค้ำตะวัน อันดามันกับกาหยู

[เรืองศิลป์086]

เพิงหมาแหงนข้างทางด้านขวามือขายอาหารทะเลสดๆคือที่หมายที่เราแถเข้าไปพักหลบแดด(อีกรอบ)
หอยนางรม ปูดำ ผักพื้นเมือง(จำชื่อไม่ได้)วางปะปนกัน
ที่นี่เรียกชื่อว่า ทับไชยา
ห่างจากเป้าหมายระนองเพียงยี่สิบกว่ากิโล
หอยนางรมกับปูดำ ชาวประมงพื้นบ้านหาเองขายเอง
ดังนั้นราคาจึงน่าสนใจกิโลละ ๑๐๐ บาทเฉลี่ยตัวละสิบบาท
ที่สำคัญกว่าคือสด แน่ละเราลองชิมก็พบว่า คุณภาพ
แกล้มกับยอดกระถินก็หวานลิ้น
อยากจะใส่กระเป๋าไปด้วยแต่จนใจในน้ำหนัก
หากแกล้มเบียร์ละก้อ ไม่อยากนึกเลย....... แฮ่มมมม
น้ำลายสอ
กอร์ปกับเฟืองหลังของลุงประสาทมีปัญหา
จึงต้องถอดออกมาดูแลกันเพื่อให้การเดินทางถึงที่หมายของวันนี้
เรื่องนี้เลยต้องพักยาวกว่าที่คาด

[เรืองศิลป์086]

ตะคิวมีสาเหตุมาจากอะไรต่างๆหลายอย่าง
รวมทั้งสภาพร่างกายด้วยที่เราเรียกว่าอ่อนซ้อมนั่นอย่างหนึ่ง
หากไม่เกิดกับตนเองก็คงไม่รู้ว่ามันทรมานอย่างไร
ต้องประครองตัวเองออกไปปั่นกลางแดดเปรี้ยง
ที่คนขับรถผ่านไปมาอาจจะค่อนขอดพวกเราอยู่ในใจว่า
พวกนี้มันบ้า
และเราก็ไม่ได้ยินอยู่ดี
นั่นนะ่ช่างเถอะ
แต่ที่สำคัญคือ เราต้องลากสังขาร พาตัวเองไปให้ได้จนถึงปลายทาง
น้ำตกปุญญบาลคือเป็าหมายแรก

[เรืองศิลป์086]

เสือระนองออกมารับเราที่นอกเมืองแล้วนะ
ลุงไพศาลแจ้งข่าวหลังวางหูโทรศัพท์
น่าจะเป็นลุงมรโทรบอก
เกรงใจเพื่อนจะรอนาน
เราจึงเคลื่อนที่อีกครั้งทั้งๆที่อยากจะนอนพักมากกว่า

น้ำตกปุญญบาลที่เราเห็นวันนี้แทบไม่มีน้ำแล้ว
นึกถึงหลายปีก่อนที่ผ่านมากระแสน้ำตกที่ตกลงมารุนแรงและสวยมาก
น่าเสียดายหากจะแห้งไปจะด้วยเหตุใดก็ตาม
น้ำเกลือแร่ น้ำดื่มอีกขวดที่ผมกรอกเข้าไปเพื่อช่วยให้ตัวเองฟื้นจากอาการป้อแป้ก่อนจะออกไปไต่ความสูง
ช่วงนี้เส้นทางจะพาเราขึ้นเขาไปแม้ไม่ชันมากและไม่ยาว
แต่เป็นช่วงปลายแรงและประคองตัวเองไม่ให้ตะคิวกินก็ออกอาการแย่พอควร

บนยอดเนินพบกลุ่มเสือระนองมารอรับอยู่แล้ว
ทักทายกันเล็กน้อยแล้วก็เคลื่อนขบวนเข้าเมือง
เราไหลลงยาวแล้วปั่นแบบไม่เร่งรีบเข้าเมืองเมื่อเกือบจะพลบแล้ว
นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะเราก็คงเข้าสู่ปลายทางในเวลาใกล้เคียงกันนี้เป็นประจำอยู่แล้ว
และที่เราป้อแป้เมื่อจะถึงปลายทางก็ไม่แปลกเช่นกัน

[ละออ สุจิมงคล]

เข้ามาชมทริปของอาจารย์เรืองศิลป์ครับ จำได้ว่า ครั้งล่าสุดของอาจารย์ที่ผมได้ชม จะเป็นทริปเที่ยวลาวนะครับ

[เรืองศิลป์086]

เข้ามาชมทริปของอาจารย์เรืองศิลป์ครับ จำได้ว่า ครั้งล่าสุดของอาจารย์ที่ผมได้ชม จะเป็นทริปเที่ยวลาวนะครับ

ขอบคุณครับ
ผมหายไปนานเนื่องจากมีปัญหาเรื่องการเข้ามาโพสต์
แต่ยังคงมีทริปสม่ำเสมอ
คิดว่าดีเหมือนกัน
ไปกันเงียบๆก็สนุกไปอีกแบบ

[เรืองศิลป์086]

เส้นทางเส้นนี้เป็นเส้นทางในฝันของใครหลายคน
ไม่ยากและไม่ง่ายเกินไป
มีเนินให้เล่นตลอด
แต่เป็นเนินที่ไม่สูง
มีสูงที่เดียวคือหลังน้ำตกปุญญบาลแล้วเท่านั้นและ
ไม่สูงมาก ไม่ยาวมากเช่นกัน
ที่ชอบมากคือถนนเรียบ
รถยนต์ไม่พลุกพล่านมากเกินไป
สองข้างทางเขียวตลอด สบายตา

น้องเลขาชมรมเสือระนองพาเข้าวัด(ขออภัยที่จำชื่อน้องไม่ได้)
ซึ่งเป็นสิ่งที่เราปฏิบัติกันมาจนเป็นปกติแล้วที่
ไม้ค้ำตะวันต้องนอนวัด
จับจองศาลาว่างๆโล่งๆไว้หนึ่งหลัง
ด้านหลังติดหลุมศพ

บางคนบอกว่าไม่กลัวเขามาทักทายหรือ
เรากลับตอบว่า
ไม่กลัวหรอก
เพราะ
ตลอดเวลาที่เขามีชีวิตอยู่ เขาก็เบื่อมนุษย์จะแย่
ตอนนี้เขาพักผ่อนและคงไม่อยากยุ่งกับพวกมนุษย์อีกแล้ว
ตอบเอาฮา....

สุดท้ายก็ไม่ได้นอนวัด
เพราะมีเหตุผลว่าไม่สะดวกเรื่องห้องน้ำ
และมีทางเลือกใหม่เป็นโรงรถของท่านประธานชมรม(วิริยาไบค์)
ที่มีที่ว่างพอสำหรับกางเต๊นท์และมีห้องน้ำในตัว

หลังจัดแจงเรื่องที่นอนแล้วก็ออกไปทานอาหารเย็นกับชาวเสือระนอง
โดยประธานชมรมเป็นโต้โผใหญ่
อิ่มหนำดีแล้วก็กลับมามุดเต๊นท์นอน

ขอบคุณชาวเสือระนองทุกท่านที่เอื้อเฟื้อและให้การต้อนรับอย่างดียิ่ง

[khunhan]

สวัสดีค่ะ อ.เรืองศิลป์ ไม้ค้ำตะวัน

ได้ยินชื่ออาจารย์ตั้งหลายครั้ง ครั้งสุดท้าย ดูเหมือนจะเป็นทริป ปั่นชมปราสาทที่ไหนซักแห่ง ใกล้ ๆ นี่แหละ จำไม่ได้แล้ว
อยู่ใกล้ ๆ ห่างกันเพียงร้อยกิโลกว่า ๆ เคยปั่นร่วมกับกลุ่มอุบลฯ ก็ตั้งหลายที ไม่เคยเจออาจารย์ซักครั้ง
แต่ไหง พอจะรู้จักไม้ค้ำตะวัน กลับไพล่ไปคุ้นเคยไม้ค้ำยัน เอ้ย! ไม้ค้ำตะวัน อย่างลุงมร ชุมพร ซะนี่

ถึงยังไง อาจารย์ และพี่ ๆ ลุง ๆ ตา ๆ ทุกท่าน กลุ่มไม้ค้ำตะวันทุกคน ก็เป็นขวัญใจ เป็นแบบอย่างของลูก ๆ หลาน ๆ รุ่นหลัง ๆ นะคะ (กลุ่มนี้ ไม่นับ ลุงนัท พันไมล์นะ )

ไม่รู้ ถึงตอนนั้น จะมีแรงปั่นเหมือนอาจารย์เรืองศิลป์หรือเปล่า ? ได้แต่หวังว่า ซักวัน คงมีโอกาส คารวะท่าน ด้วยตัวเองซักที

[เรืองศิลป์086]

สวัสดีค่ะ อ.เรืองศิลป์ ไม้ค้ำตะวัน

ได้ยินชื่ออาจารย์ตั้งหลายครั้ง ครั้งสุดท้าย ดูเหมือนจะเป็นทริป ปั่นชมปราสาทที่ไหนซักแห่ง ใกล้ ๆ นี่แหละ จำไม่ได้แล้ว
อยู่ใกล้ ๆ ห่างกันเพียงร้อยกิโลกว่า ๆ เคยปั่นร่วมกับกลุ่มอุบลฯ ก็ตั้งหลายที ไม่เคยเจออาจารย์ซักครั้ง
แต่ไหง พอจะรู้จักไม้ค้ำตะวัน กลับไพล่ไปคุ้นเคยไม้ค้ำยัน เอ้ย! ไม้ค้ำตะวัน อย่างลุงมร ชุมพร ซะนี่

ถึงยังไง อาจารย์ และพี่ ๆ ลุง ๆ ตา ๆ ทุกท่าน กลุ่มไม้ค้ำตะวันทุกคน ก็เป็นขวัญใจ เป็นแบบอย่างของลูก ๆ หลาน ๆ รุ่นหลัง ๆ นะคะ (กลุ่มนี้ ไม่นับ ลุงนัท พันไมล์นะ )

ไม่รู้ ถึงตอนนั้น จะมีแรงปั่นเหมือนอาจารย์เรืองศิลป์หรือเปล่า ? ได้แต่หวังว่า ซักวัน คงมีโอกาส คารวะท่าน ด้วยตัวเองซักที

ขอบคุณครับ
ที่จริงก็ตามอ่านของคุณมาหลายทริป
นึกนิยมในใจว่า
นี่คือตัวจริงคนหนึ่งของแวดวงจักรยาน
เป็นตัวอย่างหรือ เป็นคนจุดประกายฝันให้ใครหลายคนได้ดีมากเลย
คงมีสักวันที่ได้ร่วมทริป

[เรืองศิลป์086]

ระนองวันนี้ไม่เหมือนกับระนองเมื่อหลายปีก่อน
เมื่อก่อนขับมอ'ไซค์ไปตลาดเสียบกุญแจคาไว้ จ่ายกับข้าวเส็รจกลับออกมายังอยู่เหมือนเดิม
แต่วันนี้ต่อให้ล๊อคคอมันก็เอาไปได้
น้องเลขาชมรมบอกว่า หายทุกวัน
มันเดินมาเสียบกุญแจเหมือนเจ้าของ ไม่มีใครสงสัย ใช้เวลาสั้นมาก
แล้วชำแระขายต่างจังหวัด

มาที่จักรยานดีกว่า
ที่ชมรมกีฬาจักรยานจังหวัดระนอง
หรือร้านวิริยาไบค์ของท่านประธานชมรมที่แบ่งส่วนหนึ่งของร้านเป็นที่ทำการชมรมด้วย
ดูเหมือนที่นี่จะเน้นโชว์และบริการสมาชิกมากกว่า
เพราะข้างในถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน
จักรยานแปลกๆถูกจัดวางเต็ม
ทั้งวาง ห้อย แขวนเต็มผนัง
แต่ส่วนขายนิดเดียว

[เรืองศิลป์086]

นี่คือด้านหน้ามีส่วนที่จัดสำหรับคอจักรยานมาพบปะแลกเปลี่ยนกันยามว่าง
และเราก็ใช้พื้นที่ส่วนนี้ทานกาแฟระนอง บ๊ะจ่างไส้ปู(มีที่นี่ที่เดียวและไม่ได้ขายทุกวัน)
เสร็จแล้วก็ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกตามระเบียบ

[เรืองศิลป์086]

เจ็ดนาฬิกาเศษได้เวลาออกสัญจรต่อ
วนรอบเมืองดูตลาดยามเช้านิดหน่อยแล้วออกยาว
มุ่งหน้าตามเส้นทางสู่ภูเขาหญ้า น้ำตกหงาว ราชกรูด
แต่เพียงหน้าค่ายรัตนรังษี

เฟี้ยวววว......

ยางรถลุงประสาทระเบิด
ยางหลังที่มีอาการบวมให้เห็นก่อนออกเดินทางเช้านี้แล้ว......หมดอายุ
เป็นข้อเตือนใจว่า
ยางคุณภาพล่างๆมักให้ผลสมราคา
นี่อาจเป็นคำตอบให้กับใครหลายคนรวมทั้งผมด้วยว่า
ของแพงดีอย่างไร
หรือของดีราคาถูก.....ไม่มี

[เรืองศิลป์086]

เราไปจัดการกับอาหารเช้าแบบชาวบ้านที่ราชกรูด
หลังใช้เวลาไปกับการปะยางประมาณ ๑ ชั่วโมง
ข้าวแกงที่นี่อร่อยใช้ได้ มีหลายอย่างให้เลือก
ชอบมากก็คือผักถาดใหญ่ๆพร้อมน้ำพริกกระปิ
และผักก็เป็นผักพื้นเมืองตามธรรมชาติ
กินได้อย่างสนิทใจ

ขอบคุณท่านประธานชมรมที่ปั่นมาส่งจนราชกรูด
ซึ่งเราทั้งสามก็เอ่ยลาท่านที่ตรงนี้
หวังว่าเราคงมีโอกาสได้รับรองท่านบ้าง

เส้นทางหมายเลข ๔ (เพชรเกษม)
คือเส้นทางหลักที่เรามุ่งหน้าไป
และ กระเปอร์ คืออำเภอถัดไปเป็นเป้าหมาย
ลุงมร ชุมพร มารอสมทบตั้งแต่เช้าแล้ว

[เรืองศิลป์086]

๗๐ กิโลเมตรคือระยะทางจาก อ.กะเปอร์ จ.ระนองไปที่ อ.คุระบุรี จ.พังงา
แล้วเมื่อห้าโมงกว่าๆ ที่แดดยังเปรี้ยง
ตะวันยังอยู่กลางฟ้า
เราเข้าถึง ตัวเมืองคุระบุรี
อุณหภูมิบนถนนประมาณ ๔๐ c

[เรืองศิลป์086]

วัดป่าส้านคือที่หมาย
ในบริเวณวัดมีทั้งศูนย์พัฒนาเด็กก่อนวัยเรียน
ศูนย์ประสานงานและสร้างพร้องกรณีภัยพิบัติชุมชน
และศูนย์ กศน.
เราได้รับความอนุเคราะห์ให้ใช้อาคารสูนย์ประสานงานฯชั้นบนเป็นที่พักแรม

อาคารไม้สองชั้น ใต้ถุนโล่งสะอาด มีห้องน้ำอยู่ไกล้ๆสะดวกพอควร
ว่าแล้าก็กางเต๊นท์ตามชอบ
จัดการอาหารเย็นที่ตลาด
แล้วกลับมาเอกเขนก อย่างที่เห็น

[เรืองศิลป์086]

หลับสบายทั้งคืนเพราะความเหนื่อยล้าเนื่องจากการปั่น
ร่างกายเริ่มปรับตัวได้ดีขึ้นตะคิวไม่กลับมาอีก

ทุกคนแปลกใจที่เช้านี้อากาศหนาวเหมือนทางภาคเหนือเลย
ดังนั้นจะพบว่าลุงมร ต้องคว้าเสื้อผ้าร่มออกมาสวม
ออกมาพบร้านข้าวแกงที่หน้าวัด
แกงร้อนๆ ข้าวร้อนๆ อร่อยอย่าบอกใคร

จำต้องตุนให้เต็มกระเพาะเข้าไว้
ข้างหน้าคืออะไรไม่มีใครบอกได้
อาจมีร้านอาหารหรือไม่มีก็ได้
หนักท้องไว้ก่อนย่อมประเสริฐ

ยังคงมุ่งหน้าไปตามทางหลวงหมายเลข ๔ เพชรเกษมจุดพักครั้งแรกที่ป้อมตำรวจบางวัน