สรุปทริปเส้นทางเลียบโขงหนองคาย-เชียงคาน...พาบรอมตันหาหมอกฝนวันเข้าพรรษา วันที่ 28-2 สิงหาคม 2558

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
ปั่นออกมาจากเส้นทางเลียบเลาะริมโขงด้านใน เจอทางชำรุดบ้างในการปั่น ก็ต้องระวัง ถนนมีโคลน และร่องรอยแยกแตกของปูนถนน บางครั้งเราต้องมองความปลอดภัยไว้ก่อน เป้าหมายที่เรากำหนดไว้ บางทียอมเสียบางอย่าง เพื่อไปได้รอดตลอดทริป นี้คือสิ่งต้องพึ่งระลึกเสมอในการจัดทริป ในการเดินทางทุกๆ ครั้ง

มาโผล่แถวๆ วัดวิปัสสนาผาชัน ทางขึ้นเนินแรกของวันนี้ต้อนรับผมและน้องต้น ให้รู้ว่าต่อไปจะเจออีกเยอะนะ ออกถนนใหญ่มาได้เจออีกเนินของวัดอรัญบรรพต มีทางขึ้นไปบนเนินมีจุดชมวิว เวลาเหลือแค่นี้ต้องบอกผ่านไปก่อน 555

เส้นทางเริ่มมีต้นไม้มากขึ้น และเนินย่อมมากขึ้นไปด้วย ผมอัดนำน้องต้นมาหลายๆ ช่วงโค้งของถนน จนต้องจอดแวะพักรอกันหน่อย บางช่วงจานหน้า 53 ฟันแทบเอาไม่อยู่ แต่พยายามอัดขึ้นมาให้สุด จนเข่าเริ่มมีอาการ จนต้องลงจูงบ้าง

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
จุดหมายที่อยากจะแวะตามที่ได้ลิสต์ไว้ คือวัดผาหมากเป้ง ของหลวงปู่เทส เทสรังสี และชมแนวโขดหินที่ยื่นออกไปยังสายน้ำโขงที่สวยงามแปลกตา แต่เมื่อเวลาเกือบบ่ายสี่โมงแล้ว เรายังเหลือระยะทางอีกมากอยู่ จึงต้องกราบไหว้กันเพียงด้านถนนเท่านั้น มีโอกาสได้มาอีกรอบแน่นอนเส้นทางนี้ครับ

บางทีความเร่งรีบร้อนจนเกินไป ทำให้พลาดถ่ายภาพมุมสวยภายในเส้นทาง เราต้องยอมรับว่าเวลามันจวนเจียน ผมบอกน้องต้นว่าบางทีเราต้องกะให้ดีว่าเป้าหมายถ้ายังเห็นว่าสามารถทันขึ้นไปก็ขอทิ้งสิ่งเล็กๆ เพื่อไปเอาสิ่งที่ใหญ่กว่าก่อน

บางช่วงทางสวยงามมากจริงๆ ทางโค้งยาวลงมาเบื้องหน้าคือทุ่งนาสวยๆ และแสงแดดย่ามบ่ายที่สาดแสงไปในท้องทุ่งนาบริเวณนั้น แต่ลงมาหักโค้งก็เจอเนินโหดทันที ผมฝืนอัดขึ้นไปอีกรอบ ทีนี้เหมือนจะยอมแพ้ แต่ผมไม่ยอมสำหรับเนินนี้ อัดขึ้นมาเนิบๆ จนมาถึงยอดเนิน น้องต้นเข้ามาเตือนผมทันทีว่าแรงตึง จานหน้าขนาดนี้ทำให้โซ่ขาดได้ และบอกว่าพี่ๆ ผมไม่ได้เอาตัวต่อโซ่ด้วยนะ

เท่านั้นแหล่ะ ผมไม่เคยอัดขึ้นเนินอีกเลย 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
ถนนเลียบเลาะลำโขงขึ้นไปเรื่อยๆ เจอมุมมองเปิดริมโขง ผมข้ามฝั่งจอดถ่ายภาพก่อน มองดูรถย้อนอย่างระมัดระวัง เพราะอาจจะมองไม่เห็นต้องฟังเสียงไว้ด้วย เส้นทางช่วงนี้งดงามน่าปั่นมากๆ แม้จะต้องออกแรงกดบันไดอยู่บ่อยๆ

มองไปยังฝั่งตรงข้าม ผมก็พยายามรีคอลความทรงจำเมื่อครั้งที่ปั่นถนนฝั่งลาว ว่าผ่านหมู่บ้านช่วงไหนบ้าง ก็พอจะจดจำได้ว่าขึ้นเนิน แล้วลงเนินตรงๆ กับถนนดินลูกรังครั้งนั้นอย่างระมัดระวังได้ไม่ลืม สายตามองไปยังรถที่วิ่งอยู่ฝั่งโน่น ไม่มีฝุ่นตลบ เพราะเดี๋ยวนี้ราดยางตลอดเส้นทางเรียบร้อยแล้ว

ปั่นไปจนเกือบถึงหมู่บ้านริมโขงผาตั้ง ดักจับปลาบึกกันที่นี่ และชมบังไฟพญานาคด้วยจุดนี้ มีหมู่บ้าน ร้านค้ามากมาย ร้านอาหาร เฮือนพัก ก่อนถึงสามแยกไปยังวัดผาตากเสื้อแล้ว ยังไม่ 5 โมงดี นี่เราอัดกันมาแบบสุดยอดเลยนะกับบรอมตันเนี่ย 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
ได้สอบถามร้านค้าบ้านผาตั้ง ว่าทางขึ้นวัดผาตากเสื้ออีกไกลมั๊ย โอ้ย...ไม่กี่ร้อยเมตรก็ถึงแล้ว นี่เรามีเวลาเหลือๆ พอประมาณที่จะทันขึ้นวัดผาตากเสื้อได้นะทางขึ้นจริงๆ 7 กม. น่าจะก่อนมืดเก็บแสงสุดท้ายได้ ความหวังในใจก็จุดประกายออกมา

แต่เหมือนน้องต้นดูจะไม่สนใจความหวังของพี่แล้วล่ะ ขอยืดเส้นสายกันหน่อย อัดเนินแล้วเนินเล่า พี่ก็อัดลากซะไม่เห็นฝุ่น 555

จุดพิศวงงงๆๆๆ คือว่าเหมือนจะลงเนินแต่มันดันขึ้นเนินตลอดก่อนจะถึงทางแยกนี่ซิ ทำไมเป็นอย่างนี้ได้นะ เนินหลอกตาซะแล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
จุดทางขึ้นวัดผาตากเสื้อ มีตลาดขนาดใหญ่ และจุดท่องเที่ยวบริการ มีตำรวจท่องเที่ยวประจำการที่แยกนี้ มีน้ำตกธารทองที่สวยงาม ไม่ได้มีเวลาแวะเข้าไปชมอีกแล้ว ผมมองเวลาเหลืออีกชม.ครึ่ง ก่อนจะ 6 โมงเย็น พระอาทิตย์จะลับเหลี่ยมเขาบนผาตากเสื้อ

ผมไม่แน่ใจเรื่องอาหารข้างบนและน้ำจะมีหรือไม่ เราเลยจอดซื้อเสบียงกันก่อน ข้าวเหนียว ไก่ย่าง ลาบเป็ด น้ำตก กระเพราะหมู และข้าวเหนียวห่อใหญ่ น้ำคนละ 1.5 ลิตร และขวดเล็กๆ อีกสองขวด เต็มที่เลยกับการดันเนินขึ้นเขา

เฮ้ย น้องต้นพี่ว่าผิดหลักการขึ้นเขานะ ต้องทำรถให้เบาๆ ที่สุด แต่นี่กลับต้องข้าม เอางัยดีว่ะเนี่ย แต่ก็ต้องลุยแล้วล่ะ ไปโลด

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
พอปั่นขึ้นมาได้ไม่ถึงร้อยเมตรเนินดันขึ้นไม่ทันตั้งรับกันเลย เอาว่ะฝืนทนปั่นไปก่อน อัดดันเนินขึ้นมา ไม่ถึงกิโลเมตร น่าจะได้ซัก 500 เมตรลงจูง อาจจะกลัวโซ่ขาด 555

สามแยกเลี้ยวขวาไปวัดผาตากเสื้ออีก 7 กิโล โหดๆ สำหรับบรอมตันซะแล้ว ตรงไปออกอุดรได้เลยนะเนี่ย น้องต้นเลี้ยวไปเจอเนินลงดิ่งเข้าโค้ง ถนนลื่นต้องแตะเบรคไว้บ้าง ฝนก็ปรอยๆ โรยมาไม่ขาดสายเลย

จากนั้นผ่านสะพาน มีเสียงน้ำตกดังก้องไปทั่ว สายน้ำไหลแรงเนื่องจากฝนตกมาตลอดสองวันที่ผ่านมา พอขึ้นพ้นสะพานมองเห็นทางชันขึ้นไปตรงๆ ยาวๆ ไม่สุดแล้ว จอดเข็นทันที เพราะดูแล้วเกินที่บรอมตันจะรับไหว ผมกลับมามองดูรถน้องต้นว่าไปต่อได้ป่าว เพราะเปลี่ยนจานหน้าเป็น 42 ฟันมาแล้ว และเกียร์ดุม 6 speed น่าจะเอาอยู่

อ้าววว เข็นแล้วยังไม่ทันไร กลับไปเนี่ยจะสั่งจองไว้ดีรึป่าวเนี่ย

[ครูหาด]

ติดตามหาประสบการณ์ครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
จากที่ผมชำนาญเรื่องการเข็น จบมาหลายหลักสูตร จึงเข็นนำหน้าน้องต้นไปไกล กลับมามองดูท่าจะไม่ทันซะแล้ว ก็พยายามกระตุ้นให้สู้ๆ แต่เหมือนจะท้อ ไม่ไหว หยุดพัก ใจเริ่มมองหาตัวช่วย บอกพี่ว่าถ้ามีรถมาให้โบกเลยนะ

เอาน๊า นะๆๆ สู้ไปก่อน ลุยขึ้นไปซักพัก ตอนนี้รถก็ยังไม่มา พยายามทำเวลาเผือให้ทันก่อนพระอาทิตย์จะตก และมืดซะก่อน ผมมองนาฬิกาแล้วเหลือไม่ถึงชม. ดีกับระยะทาง 7 โลเริ่มทำใจว่ายังงัยก็ไม่ถึงแน่นอนแล้ว จึงปล่อยวางเรื่องการถ่ายภาพข้างบน บางทีเมื่อเราทำไม่ได้ก็ต้องหัดปล่อยไปซะ จะได้สบายๆ ใจ

ตอนนี้ใจผมไม่รีบร้อนแล้ว บอกน้องว่า ค่อยๆ จูงขึ้นเนินมาเรื่อยๆ ก่อน แต่ก็ค่อยๆ ไป รอจังหวะรถมาก็โบกเลย

จูงขึ้นมาได้ซักกิโล ก็มีรถกระบะมาพอดี น้องต้นรีบโบกก่อน แต่รถก็วิ่งผ่านหน้าไป ต้นตะโกนให้ผมโบกด้วย ผมก็โบก และรถก็วิ่งผ่านหน้าผมไป ผมก็พยายามโบกแต่รถวิ่งต่อไปไม่หยุด ผมว่าเราคงต้องจูงกันต่อไป ...

แต่เมื่อมองไปบนยอดสุดถนน ที่ทางเริ่มจะเรียบๆ หน่อย รถกระบะจอดอยู่บนเนินนั้น ผมกับน้องต้น รีบจูงวิ่งขึ้นไปอย่างรีบเร่ง เสียงหายใจหอบเป็นระยะๆ จนมาถึงรถกระบะคันนั้น

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
พอมาถึงรถ ผมรีบสอบถามไปยังคนขับ "ขึ้นไปวัดผาตากเสื้อมั๊ยครับ”

เสียงเงียบๆ ไปชั่วขณะ เหมือนเค้าไม่รู้จักวัดนี้ แต่ผมก็บอกไปว่า
“เส้นทางนี้ขึ้นไปวัดผาตากเสื้ออย่างเดียวนะครับ ไม่มีทางแยกไปที่อื่นๆ นะ”

ซักพักคนขับก็เปิดประตูมา เสมือนว่า ขึ้นไปได้...
เป็นผู้หญิงที่มาทำบุญที่วัดนี้ นุ่งขาว ห่มขาว มาคนเดียว บางทีก็คงจะกลัวพวกเราคนแปลกหน้าด้วยล่ะ แต่เราก็พยายามทำหน้าให้ดูหน้าสงสารเข้าไว้ 555

ผมและน้องต้นไม่เก็บพับรถบรอมตัน ยกไปทั้งสัมภาระอย่างนั้นเลย เพื่อความรวดเร็ว

และแล้วก็ได้ตัวช่วยมา เหมือนนางฟ้าขี่ม้าขาว มาช่วยได้ทันเวลา ก่อนพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าพอดีเลย

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
ข้างบนวัด กำลังจัดงานวันเข้าพรรษา หล่อเทียน

ได้ขออนุญาติกางเต็นท์นอนกันบนนี้ หลวงพี่ได้ขออนุญาติกับทางท่านเจ้าอาวาสไว้ให้

ผมและน้องต้นก็หาที่กางเต็นท์ จัดการแถวๆ ริมหน้าผานั่นแหล่ะ มีป้ายชื่อวัดตรงหน้าด้วย และเป็นจุดชมวิวที่สวยงาม ด้านหน้ากำลังก่อสร้างทอเรสยื่นออกไป เป็นกระจกใสๆ มองเห็นหน้าผาชัดเจน อยู่ระหว่างดำเนินการก่อสร้าง

ด้านหลังมีหอระฆัง ตอนแรกว่าจะกางเต็นท์กันบนนั้นเพราะมีศาลา แต่เราต้องรีบตื่น เก็บเต็นท์กันก่อนตีสี่ เพราะจะต้องตีระฆังเพื่อทำวัตรเช้า เราเลยขอกางที่พื้นแทน

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
ด่านทดสอบแรกของน้องต้น

ในการปั่นทัวร์ริ่ง ปัญหาย่อมเจอได้ทุกเมื่อ มาครั้งนี้เราเตรียมมาเป็นอย่างดีเรื่องฝนที่จะต้องเจอตลอดทริป เตรียมเสื้อกันฝน ผ้าคลุม เชือกมัดของ กระเป๋ากันน้ำ แม้แต่กระเป๋าออลิปถอยออกมาใหม่ สำหรับติดหน้าแฮนด์บรอมตันโดยเฉพาะ

แต่คืนนี้ยังไม่สี่ทุ่มดีเลย ฝนตกมาแบบห่าใหญ่ หนักมากๆ เก็บของแทบไม่ทัน กล้องวางไว้บนโต๊ะ ผมยังดีที่มองท้องฟ้าแล้ว รีบเก็บก่อนเลย ขนาดผมเอารถพับ แต่ยอมรับว่าจัดเต็มในการแบกอุปกรณ์กล้องมาครั้งนี้

ฝนตกหนักตั้งแต่สี่ทุ่ม ยังตีห้าไม่หยุด ผมออกมาจากเต็นท์ไม่ได้เลยครับ เข้าห้องน้ำก็ไม่ได้ อยู่ไกลกันมาก คุยกับน้องต้นว่าเป็นยังงัยบ้าง...

สรุปว่าเปียกครับ เต็นท์นอนเอาไม่อยู่ การกางเต็นท์มีปัญหาเรื่องพื้นปูน ไม่สามารถตอกสมอบกได้ เลยไม่สามารถกันฝนได้ กระเด็นเข้าเต็นท์ทั้งบนหัว และด้านท้าย ผมก็เหมือนกัน แต่ผมเตรียมตัวมาดีเรื่องนี้ ไม่ให้ตัวเองได้เปียก เอากระเป๋าบังไว้เลย 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
ผมชอบนะตากฝนเนี่ย ไม่ค่อยสะท้านเท่าไร

แต่มือใหม่อย่างน้องต้น ไม่เคยเจอแบบนี้ ไข้ขึ้นเลยครับ ฝนสาดเข้ามาเปียกทั้งหัวนอน ปลายเท้า น้ำเจิงนอง จนต้องหายามากินกันไว้ก่อน

คิดว่าพายุจะเข้านะ สองสามวันมานี่ผมก็ดูพยากรณ์คิดว่าโดนแทบทุกวันล่ะครับจากนี้ไป

คืนนี้นอนไม่ค่อยหลับ เพราะฟังเสียงฝนกระทบเต็นท์ดังมากๆ จึงเปิดเพลงฟังไปตลอด บางทีก็อ่านกระทู้พันทิพย์ไปด้วย พอดีมีเพาเวอร์แบงเตรียมมา ไม่ได้หลับจริงๆ จนซักตีห้าได้ถึงได้หลับซักงีบ

[เอส-เมอร์ริด้า]

วันที่ 30 ก.ค. 58

...ตื่นนอนเช้ามา เริ่มจัดงานหล่อเทียน มีการจัดเต็นท์ใหญ่ และนำเทียนมาต้มให้เดือนเพื่อหล่อให้ชาวบ้านขึ้นมาทำบุญ ถวายทาน ผมกับน้องต้น ได้ช่วยกันต้มเทียนใส่ในหม้อใบใหญ่จำนวน 4 ใบ จัดเรียงเก้าอี้ให้ชาวบ้าน ได้ทำบุญทำทาน

สายหมอกหนาปกคลุมไปทั้งเขา มองข้างล่างไม่เห็นตัวเมือง และฝนก็ยังตกปรอยๆ ไม่ยอมหยุด แม้จะล่วงเลยมาเกือบ 9 โมงเช้า เราคงปั่นลงไปไม่ได้ ถ้าฝนยังตกอยู่ และพื้นถนนก็ลื่นมากๆ ล้อบรอมตันไม่ได้เตรียมเพื่อสิ่งนี้

จึงนั่งปรึกษากับน้องต้นว่าเราโบกรถกันลงหลังจากทำบุญกันเสร็จ มีโรงทานเลี้ยงข้าว จากนั้นรอเวลาก็ช่วยจัดแยกของถวายพระ ทั้งที่เป็นข้าวเหนียว ขนม นมกล่อง แยกเป็นเข่งๆ ใส่ในถาดเพื่อถวายพระ

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
ในที่สุดก็มีผู้เอื้อเฟื้อให้เราขึ้นรถกะบะลงไปด้วยกัน เส้นทางลงฝนตกดูแล้วลื่นน่ากลัว ดีแล้วที่คิดจะโบกรถ ไม่ฝืนกันลงมา

ทางน้องต้นติดต่อกับเพื่อนร่วมทริปอีกสองคน ที่ตามมาทีหลัง แต่ดันพลาดขึ้นเครื่องไม่ทัน บอกว่าเหมารถตู้มาจากสนามบินดอนเมืองกันเลย

เฮ้ย จิงดิ...ทำไมถึงพลาดล่ะ สอบถามน้องต้น
พอดีจำวันผิด คิดว่าวันไป คือวันกลับ เลยขึ้นเครื่องไม่ทัน แต่มีสปิริตแรงกล้ากับทริปครั้งนี้

ตอนนี้มาถึงอ.สังคม แล้วที่รีสอร์ตที่ได้จองไว้ล่วงหน้า กำลังเตรียมไปสมทบกันที่นั่น

[เอส-เมอร์ริด้า]

…
เมื่อมาถึงทางแยกริมถนนหลักแล้ว กล่าวขอบคุณมากๆ ฝนก็หยุดตกไปด้วย ป่าไม้แถวนี้มีความสดชื่นมากๆ ตลาดมีของขายเต็มทางแยกแห่งนี้ ผู้คนแวะมาซื้อของกันเยอะในช่วงเช้าๆ พวกเราจัดแจงผูกสัมภาระกันเรียบร้อยมุ่งสู่ อ.สังคมทันที ปั่นผ่านน้ำตกธารทอง สีน้ำขุ่นมากๆ เหมือนน้ำป่าจะมา เจอเนินชันขึ้นสู่น้ำตก ผมไม่กล้าดันเนิน จอดเข็นไปเรื่อยๆ มันชันพอควรเลยล่ะสำหรับบรอมตัน

เส้นทางผ่านป่าไม้ และทางดิ่งโค้งลงเขาลงมา แล้วยกขึ้นอีกครั้ง ถ้ามีแรงส่งขึ้นไปได้ก็อัดต่อไป เจอจุดชมวิวของกรมป่าไม้ เลยแวะเข้าไปชมดูก่อน

ด้านหลังเป็นทางน้ำโขง ไหลแรง ถนนทางฝั่งลาวสวยงาม เมื่อราดยางเสร็จแล้ว รถยนต์ก็วิ่งไปมาได้สบายๆ