(4 ทิวา 3 ราตรี) …..เจ็ดคด - โป่งก้อนเส้า - โกรกอีดก - เตรียมทหาร - จปร.

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..ไม่ทราบว่าเดินทางเป็นระยะทางยาวไกลเท่าใด พลันพบว่ามาถึงเชิงเขาแห่งหนึ่ง
เส้นทางราบเรียบ ทิวทัศน์ข้างทางร่มรื่น กลายเป็นเสน่ห์ดึงดูดใจชนิดหนึ่ง ทุกคนไม่อาจหักใจจากไป
แสดงออกถึงความกระปรี้กระเปร่าเปี่ยมพลัง พุ่งโถมทะยานไปยังเบื้องหน้าดุจกระต่ายเปรียว
พลังฝีเท้าทะลักหนุนเนื่องคล้ายเกลียวคลื่นในท้องทะเล.....

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..ยามนี้ตะวันเริ่มบ่ายคล้อย ทุกคนล้วนเดินทางกลับ ผ่านอาณาเขตอันกว้างใหญ่ไพศาล
แต่ภายในบริเวณนอกจากพวกมันแล้ว กลับปราศจากผู้คนอื่นอีก ถึงกับเป็นสถานที่ที่เงียบสงบอย่างแท้จริง
…..สายลมเหมันต์ฤดู โชยลูบไล้กิ่งก้าน บางเวลาเย็นเยือก บางครั้งอบอุ่น กระทั่งดอกไม้ป่าก็ถึงเวลาโรยรา
ดอกไม้ป่าแม้โรยรายังมีดอกหญ้าข้างทาง ดอกหญ้าข้างทางแม้ร่วงโรยยังมีดอกที่ไม่รู้จักอีกมากมาย
ในเมื่อเรามีดอกไม้ให้เชยชมทุกฤดูกาล ใยต้องสะทกสะท้อนต่อไม้ดอกที่ร่วงโรยอับเฉา.....

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..สหายทั้งสองของข้าพเจ้านี้ ความจริงนางเจ็บระบมไปทั่วร่าง
ด้วยมิเคยออกเดินทางระยะไกลเช่นนี้มาก่อน นางมิเคยปริปากบ่น
มิเคยแสดงความอ่อนล้าให้เห็น นางเก็บงำประกายได้อย่างมิดชิด หมดจด
ไม่ว่าแสงอาทิตย์จะแผดเผาเพียงใด ระยะทางจะไกลแค่ไหน นางทั้งสองล้วนไม่นำพา
ข้าพเจ้าสังเกตุเห็น..… พี่ “นู๋เล็ก” สังเกตุเห็น..… มิตรสหายหลายคนย่อมเห็นและห่วงใย
แต่ไม่มีผู้ใดปริปากถาม เนื่องเพราะรอยยิ้มของทั้งคู่ยังไม่เสื่อมคลาย.....

…..ถึงแม้ร่างกายนางจะบอบช้ำ พลังที่หดหายไม่สามารถจะฟื้นตัวในชั่วข้ามคืน
เพียงแค่รอถึงวันพรุ่ง อรุโณทัยลอยเด่นขึ้น ท่วงท่านางกลับแปรเปลี่ยน
เป็นอาจหาญทะยานฟ้าขึ้นอีกครา บุคคลเช่นนี้ล้วนมีไม่มาก
แต่นางทั้งสองคือสิ่งแปลกประหลาดในจำนวนนั้น.....

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..แม้ยามสนธยา “ลุงจุก” ยังคงหมกตัวอยู่ในสวน ตัดกิ่งตกแต่งใบต้นราตรี
ใส่ปุ๋ยพรวนดินต้นรำเพย กำจัดตัวหนอนให้กับดอกโบตั๋น รดน้ำต้นไม้ทุกสายพันธ์ที่มี
“ลุงจุก” ชมชอบลงมือด้วยตัวเอง ครั้งหนึ่งเคยบอกแก่ข้าพเจ้าว่า นี่คือความสุขในชีวิตของท่าน
…..บ้านในชนบท อาศัยอยู่อย่างมีความสุข ไม่แก่งแย่งชิงดี นับเป็นวิมานในแดนดิน
สำหรับผู้ที่ใฝ่สันโดษ ตัดจากโลกีย์วิสัยเช่น “ลุงจุก” ยังจะปรารถนาสิ่งใดอีก.....

…..แผ่นฟ้าเบื้องหน้าปรากฎประกายดาวขึ้น ประกายดาวยังคงงดงามเรืองรองเช่นทุกคืน
โคมไฟบนเรือนน้อยดับลงแล้ว ทุกคนล้วนดื่มกินดวงดาวในค่ำคืนนี้เป็นภักษาหารอีกเช่นเคย.....




…..ต่อให้ท่านเมามายจนเลอะเลือน ต่อให้ท่านลืมเลือนว่าข้าพเจ้าเป็นใคร
แต่มิบังควรลืมเลือนบทเพลงนี้ …..ข้าพเจ้าจะขับกล่อมท่าน ให้ท่านหลับอย่างมีความสุข.....