พระอาทิตย์ตกดินไปนานแล้ว แสงที่เหลือก็มีแค่แสงจากหลอดไฟจากจักรยาน
เปิดกระพริบๆ ถ้ามองไกลๆ เหมือนยังกับหิ้งห้อยหาคู่ ยังไงยังงั้น
ตากำลังปรับสภาพในการปั่นกลางคืน พอดีมีรถบรรทุกโค้ก ขับมาปาดหน้า
ตายละหว่า
เมือกี้ใครไปเมืองหาเรื่องชาวบ้านมารึเปล่าก็ไม่รู้มีชายสองคน ตระโกนลงมาจากรถ ส่งเสียง"หยุดก่อน หยุดก่อน" พวกเราเริ่มใจเสีย
ชายสองคนเดินลงมา หนึ่งในนั้นหน้าคุ้นๆ รู้สึกจะเป็นเพื่อนของพี่โส
เรื่องของเรื่อง พี่ๆเค้ากลัวจะไปกันไม่ไหว เพราะมันมืดมากแล้ว ระยะทางก็ยังเหลืออีกไกล
เลยเอารถบรรทุกโค้กมารับ เพื่อจะไปส่งพวกเราที่อ่าวเจ้าหลาว
ประทับใจอีกแล้ว...
