พีระพล เฟื่องฟู เขียน:ข้ามท่าเรือเชียงของเข้าบ่อแก้ว
เสียงเจื้อยแจ้วทักทายสบายดี๋
พักโรงแรมพรวิจิตหลับฝันดี
สถานที่ริมโขงไหลโค้งวน
แพคกระเป๋าร้อยรัดผูกมัดแน่น
เตรียมโลดแล่นล่าฝันวันฉ่ำฝน
แม้ราวฟ้ามัวหม่นแลมืดมน
แต่ใจคนแกร่งกล้าอยากท้าทาย
ปั่นปีนป่ายจุดหมายเวียงภูคา
จวบตะวันแสงจ้าเวลาบ่าย
เสือภูเขาหิวข้าวจนตาลาย
แต่ไม่ยอมแพ้พ่ายความสูงชัน
ถึงเฮือนพักแรมค้างไม่ร้างรอย
เรือนหลังน้อยซุกกายให้หลับฝัน
ถิ่นกันดารแดนดงคงแบ่งปัน
ความผูกพันน้ำใจมิตรไมตรี
ฟังเสียงฟ้าห่าฝนหล่นซัดสาด
จวบฝนขาดสายส่องอรุณศรี
ไม่รีรอรีบรุดจรลี
สู่ฐานที่หลวงน้ำทาพาสุขใจ
งามสง่าไหว้สาองค์พระธาตุ
ชมตลาดแม่ค้าหน้าสดใส
เอิ้นไถ่ถามระหว่างทางจะไป
แล้วจะกลับมาใหม่ได้ชื่นชม
ขี่หลังเสือตื่นเต้นบ่อเต็นด่าน
กะให้ถึงบ่อหานกาลเหมาะสม
เหยียบแผ่นดินกว้างใหญ่ใจรื่นรมย์
สังคมนิยมชาวจีนแสนยินดี
โอ้โฮ คุณพี ฝีมือจริงๆคะ บทกลอนนี้