สวัสดีครับน้องT39 เขียน:ขอคารวะท่านพี่ 1 จอก(น้ำชา)
เลือดสาธารณสุขเหมือนกัน ผมทำงานด้าน SRRT,ENV ในโรงพยาบาลชุมชนอยู่ทางใต้ครับ ที่คล้ายกันอีกคือ ผมเคยเป็นนักวิ่งมินิมาราธอน เตยเป็นแช้มป์ 400 และ 1500 แต่แค่ระดับจังหวัด ตอนนั้นยังไม่มีเขต (ตอนหลังมีแต่พาสังขารตัวเองไม่ไหวแล้วครับ) ช่วงหลังผมมาบ้าจักรยาน(ผมเรียกของผมเอง)เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปเสียแล้ว แม้วันไหนไม่ขี่ แค่ขอลูบและคลำ5555 (รถ ครับ ไม่ใช่เมีย!!!)
อ่านกระทู้ของพี่พีระพล แล้วขนลุก เพราะที่ผมว่าผมบ้าจักรยาน ผมยังไม่ถึง 1 ใน 100 ของพี่เลยครับ เคยปั่นไกลสุดในทริปเชียงใหม่-นาทวี ครับ และตั้งใจว่าสักวันหนึ่งอยากจะปั่นรอบประเทศไทย ไปให้มันสุดๆไปเลย วันนั้นเราอาจขี่เคียงข้างกันก็ได้
กระทู้ของพี่ผมขออนุญาตนำไปเผยแพร่ให้ทีมงานได้รับรู้กันนะครับ ว่านี่คือบุคคลต้นแบบที่สร้างแรงบันดาลใจให้กับใครอีกหลายๆคน รวมทั้งผมด้วยครับ
ท่านสู้ๆนะครับ สักวันหนึ่งท่านลงมาทางใต้ ยินดีต้อนรับเต็มที่ PM มานะครับ...และผมขอติดตามผลงานของท่านพี่ต่อไป
ปล.บทความของพี่น่าจะตีพิมพ์ในวารสารของกระทรวงบ้างนะครับ หรือวารสารหมออนามัยบ้างก็ดี ผมว่ามีประโยชน์มากมายครับ
โหก็ต้องหมายความว่าพี่บ้า(จักรยาน)กว่าน้องเนาะ....เอาหละไหนก็ชมกันขนาดนี้คงต้องมีเรื่องคุยกันยาว เหนือ-ใต้ไม่ห่างกันหรอกครับ พี่เองก็มีเรื่องราวที่ต้องได้เกี่ยวพันกับทางใต้เสมอๆ...มีหลานเขยเป็นคนยะลา ...มีหลานเคยเรียนที่ มอ. 2 คน มีเพื่อนสนิทอยู่พุนพิน สุราษฏร์ธานี...ล่าสุดพี่น้องจาก รพ.กาญจนดิฐษ์ก็ไปศึกษาดูงานที่ รพ.เวียงสา จ.น่าน งานที่ทำก็เป็นงานเดียวกันครับ..พี่เป็นคนชอบทำงานเท่าๆกับชอบปั่นจักรยานครับ..ที่ชอบมากเรื่องงานคือการทำวิจัยเล็กๆ(ชอบทำคนเดียว)จึงทำใหญ่ๆไม่ค่อยสำเร็จแต่ไม่ได้ดีเด่นอไรกับใครหรอกครับ....ปีนี้ทางเครือข่ายพัฒนางานระบาดเขาให้รางวัลคนดีศรีระบาดระดับประเทศมา..ก็นึกเขินๆอยู่เพราะจริงๆแล้วก็มีแอบเลวบ้างเหมือนกัน..5555....ว่าแต่น้องอยู่ที่ไหน รพ.อะไรหรือครับ..เอาสิมีอะไรให้พี่ช่วยพี่ยินดีนะครับ สำหรับเรืองการปั่นจักรยานเรามาสร้างความฝันร่วมกันไหมว่าต่างคนต่างปั่นมาเจอกันที่กรุงเทพฯแล้วเราก็พากันไปเที่ยว สปป.ลาวกันนะ..ถ้าเรากล้าฝัน ทำไมความจริงมันจะเกิดขึ้นไม่ได้จริงไหมครับ
พีระพล เฟื่องฟู
