นอกจากลุงก้องที่ไม่กลัว (กลัวไม่ได้กินจงอาง) ที่เหลือก็กลัวกันหมด แต่เสียงดังสุดไม่ใช่พ้มนะคร้าบบบบ ผมแค่ยืนห่างที่สุดเท่านั้น โธ่ มันยังสปัสซั่มสะบัดอยู่เลย ถึงจะตายแล้วก็เถอะ (เห็นไหมว่าสดมาก) คนกลัวมากสุด คือ .... อิอิอิ
แล้วเราก็เข้าที่พักชายหาดบนลานสนเพื่อกางเต้นท์หาทำเลดูดาว และ วิวทะเลสวย ๆ ป้า ๆ ลงไปแช่น้ำกันอยู่นาน ที่เหลือก็กระจายตัวใครตัวมัน ผมไปอาบน้ำกลับมาก็ยังเจอป้า ๆ ยังแช่อยู่ไม่รู้จะเอาเปื่อยหรือไง คืนนี้พี่เหน่งสบายเพราะร้านข้าวและยอดข้าวเหลือเฟือและใกล้ที่พักมาก เสียดายว่าผมรู้สึกท้องไม่ดีเลยกินได้น้อยและเผลอหลับไปช่วงเย็น ตามมาก็ปรากฏว่าหลวงพี่เกี่ยวยอดข้าวไปหลายแล้ว
นึกถึงลุงก้องและจงอางตัวนั้น นับถือจริง ๆ ครับคนไม่กลัวงูนี่ ผมชอบเที่ยวกลางแจ้งแต่ก็ไม่ถึงกับชีวิตป่าเข้าเส้นเลือด ทำให้นึกถึง "ครูมาลัย ชูพินิจ" และคำของครูขออนุญาตครูนำมาลงให้เพื่อน ๆ ได้ฟังกัน
" ข้าพเจ้า
เป็นคนหนึ่งผู้มีศรัทธาต่อการใช้ชีวิตกลางแจ้ง
โดยเหตุที่ว่า มันเป็นการศึกษาและอบรม
ให้คนหนุ่มของเรา
รู้จักค่าของชีวิตที่มั่นคงแข็งแรงทั้งกายและใจ
ชีวิตป่าให้ความสำนึกถึงการเสียสละ
ภราดรภาพ และความเป็นไท
อย่างชีวิตอื่นยากจะให้ได้ "