สรุปทริปลุยป่า ตื่นมาก็เข็น ลงมาก็จูง ไม่ไหวก็ทอดผ้าป่าช่วยกัน(วินซ์) กับเส้นทางลุยป่ารอยต่อเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน 20-27 พ.ย. 56

[patshoo]

ขอบคุณครับพี่อู๋ ตอนนี้อาการเป็นอย่างไรบ้างครับ ดีขึ้นมากรึยัง

ดีขึ้นมากแล้วแต่ยังปวดอยู่เวลาจามหรือกระแทก คงอีกสักพักถึงจะได้ทัวร์อีก (คันขึ้นมาอีกแร้ว อยากปีนเขา)

[เอส-เมอร์ริด้า]

จุดนี้มีบึงน้ำในหุบเขา แนวโค้งของถนนขึ้นมาเรื่อยๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

แสงยังคงสาดส่องอย่างสวยงาม ให้พี่ซาฯ มาเป็นแบบอย่างยินดี เหมือนเรามาอยู่อีกมิติหนึ่งของดินแดนแห่งนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

พวกเราพ้นแนวป่าสนมาแล้ว ลงเขามาเจอพื้นที่เปิดโล่ง มีแสงส่องมาจากยอดเขา กลุ่มอกาลิโกค่อยๆ เดินทางไปตามเส้นทาง

[เอส-เมอร์ริด้า]

ชื่นชมดอกบัวตองตลอดเส้นทาง

[met]

ดีรอบวง

กลับมายุ่งมากครับ ไม่มีเวลาได้เปิดดูรูปกลอ้งตัวเองเลย ไว้มาตามเก็บทีหลังน้อ
ว่าแต่กล้องคุณเอสตั้งค่าไรผิดหรือเปล่า ทำไมถ่ายแล้วผมดูอวบขึ้น

[เอส-เมอร์ริด้า]

ปั่นอ้อมแนวเขามาอีกด้าน มาเจอป่าสนบนแนวเขาตัดกับท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม ผมจอดเปลี่ยนฟิวเตอร์ CPL ทันที พี่ซาฯ ก็คอยพักอยู่โค้งข้างหน้า จากนั้นก็บรรจงถ่ายภาพอีกครั้ง

[เอส-เมอร์ริด้า]

จากที่หยุดจุดที่มีดอกบัวตองขึ้นเต็มสองข้างทาง เราปั่นไปเรื่อยๆ ความสวยงามได้ยิบยกมาคุยกันว่าปั่นแบบช้าๆ ชมเรื่องราวระหว่างทางแบบนี้ มันค่อยๆ ละเมียดละไมความสุนทรียภาพที่อยู่ตรงหน้าแบบนี้ แนวทัวร์ริ่งหัวใจเนิบช้า คือความเป็นจริงๆ
เมื่อปั่นมาเจอร่องน้ำตัดพาดผ่านแนวถนน และโค้งหักขึ้นเขาแบบชันๆ ที่สุดของวันนี้ต้อนรับเราแล้ว เปลี่ยนเกียร์รองรับ 1-1 ไว้ก่อน แต่เส้นทางมีแต่ร่องน้ำสลับซ้ายไปขวา และขวาไปซ้าย จะย้ายแนวปั่นก็ตกหลุมร่องลึก จนหยุดเท้าแตะพื้นไม่ไหว บอกกับตัวเอง และขึ้นไม่ได้ก็ต้องเข็นต่อไป มองเห็นพี่ซาฯ ปั่นขึ้นมา ผมหลบหนีไม่ให้บังไลท์ พยายามเข็นขนานไปกับพี่ซาฯ ที่ได้เปลี่ยนจานหน้าเป็น 19 ฟันทำให้สามารถพาเจ้าทอร์นขึ้นเขาสยบภูคาได้ แต่ความเร็วก็ระดับการเข็น มันดีที่ไม่เมื่อยกว่าเข็น ถ้าเลือกได้ก็ไม่เข็นดีกว่าครับ ส่วนพี่อุ้ยเองก็เข็นมาด้วยกันตามๆ หลังจนมาถึงจุดที่น่าจะพักได้ แสดงอารมณ์เหนื่อยที่ไม่ง่ายเลยกับถนนช่วงนี้ ก็พอได้พักขา แล้วก็ต้องเข็นกันต่อไป

[เอส-เมอร์ริด้า]

มีเพียงพี่ซาฯ จริงๆ ที่ดันเนินเขาลูกนี้ได้ แนวเขาตัดข้ามยอดลูกนี้ ไปโผ่ลอีกยอดหนึ่ง ทางยังขึ้นไปไม่รู้จบ ตัดโค้งที่ 1 หักศอกต่อโค้ง 2 3 ไปเรื่อยๆ ไม่มีแววว่าจะลดความชันลงซักที โอ้ยเข็นมันส์จริงๆ และให้กำลังใจพี่อุ้ยตลอดเวลา เข็นเป็นเพื่อนกันไป

[เอส-เมอร์ริด้า]

พี่ซาฯ บอกว่าจะไปรอที่ยอดเนิน ผมกับพี่อุ้ยก็คงเข็นต่อไป ตอนนี้ก็เวลา 8 โมงครึ่ง แม้เวลายังเช้า แต่ระยะทางที่เราได้มาคงไม่เกิน 3 กม.จากบ้านดอยสามหมื่น และยังเหลืออีกมากกว่าจะทันเที่ยงที่เวียงแหง

[เอส-เมอร์ริด้า]

ความสุขที่ได้เข็น ความสุขที่ได้เจอทางชัน ป่าเขา ไม่ได้เข้ามาง่ายๆ แต่เมื่อเข้ามาแล้วเราต้องยอมรับมัน สนุกกับมัน ธรรมชาติช่วยให้ชีวิตเราดีขึ้น สูดอากาศที่บริสุทธิ์ ต่างจากชีวิตในเมือง

[เอส-เมอร์ริด้า]

ในที่สุดก็มาถึงยอดเนินเขาลูกนี้ จอดพักทานน้ำ ตรวจน้ำตาล เติมขนมให้เพียงพอ พี่ซาฯ วันนี้สดชื่นมาก เช้าๆ ผมแรงยังไม่มา และมักจะมาช่วงสายๆ บ่ายๆ ไปแล้ว 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

พี่อุ้ยมักจะพูดหยอกล้อ ระหว่างทางจะได้อรรถรส บางทีก็ช่วยกันสร้างกำลังใจ และช่วยป้อนกล้วยตากให้ทาน เพิ่มพลังงานต่อเนื่อง

[เอส-เมอร์ริด้า]

ปั่นขึ้นมาจุดยอดเนินมองเห็นกลุ่มหน้าจอดพักกันก่อน มีการตั้งเตาต้มกาแฟ ได้จังหวะอยากทานพอดีเลย ที่ผ่านมาเข็นกระจาย เลยนั่งทานกาแฟ ขนมปัง เฮียปิงบริการต้มน้ำอีกรอบ เอาอาหารออกมา มองลงไปเบื้องล่างขึ้นมาหลายร้อยเมตรจากจุดด้านล่าง เส้นทางนี้มีกลุ่มนักศึกษาแพทย์นั่งรถผ่านมาไม่นึกฝันจะได้เจอ แถมที่นั่งมาก็สวยๆ ทั้งนั้นเลย เหมือนได้เจอนางฟ้าในป่าใหญ่ พวกเราตะลึงกันยกใหญ่

[เอส-เมอร์ริด้า]

พี่อุ้ยเตรียมนำอาหารมาทานด้วยกัน