ล้างตาสำเร็จซะที เส้นทางขุนยวม-แม่แจ่ม อิ่มขุนเขาเคล้าสายฝน และเพื่อนๆ ทัวร์ริ่ง 20-24 ก.ค. 56

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ลงเขาไม่ไกลจะเป็นหมู่บ้านแม่อูคอ ที่นี่มีร้านค้าใหญ่ เราแวะซื้อน้ำตุนไว้ก่อน เพราะไม่รู้ว่าที่ทำการอุทยานฯ จะมีน้ำหรือไม่ เพราะยังไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยว ดังนั้นเป็นไปได้ที่จะไม่มีร้านค้าจากนี้เป็นต้นไป ผมมักจะคิดว่าอย่าหวังน้ำบ่อหน้า ยอมแบกหนักดีกว่ายอมที่จะไม่มีน้ำกิน

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ผมแวะซื้อน้ำ และก็ขอทานไอติมวอลด้วย เย็นๆ แบบนี้อร่อยเชียว ผมก็พยายามวัดน้ำตาลมาเรื่อยๆ ไม่ให้เกิน 200 และก็ถือว่ายังคุมได้ดีมากๆ หมู่บ้านนี้ดูเล็กกว่าบ้านปางตอง ไม่เห็นร้านอาหารหรือว่าต้องเข้าไปอีก เมื่อออกมาจากร้านน้ำไหลลงมาได้หน่อยเจอสะพานข้ามลำห้วยแล้วเจอเนินชันขึ้นแบบกระทันหันไม่ได้ตั้งตัวเลย

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ผมรู้อาการของตัวเองแล้วว่า ไม่รอดแน่ๆ ผมหมดแรงซะแล้วขึ้นเนินนี้ฝืนมาได้ไม่เกิน 200 เมตรต้องจอดเข็น และคิดว่าไม่ต้องขึ้นปั่นได้ เพราะรู้สึกตัวเองว่าแม้แต่เข็นยังเหนื่อยตอนนี้ ผมประเมินตัวเองสูงเกินไป คิดว่าคงไปได้ แต่เมื่อหมดแรงอย่างนี้ ทำได้อย่างเดียวคือประคองเข็นแบบนับก้าวทีละก้าวเท่านั้น
...ยามที่เราท้ออะไรซักอย่าง การได้มีเพื่อนร่วมทางทำให้เรามีกำลังใจจะสู้ต่อไป ผมเข็นไปสิบก้าว ก็ต้องจอดพัก รู้ตัวเองเลยว่าร่างกายทรุดโทรมลงทุกวันจากการเป็นเบาหวาน และหอบเร็วขึ้น ค่อยๆ พาตัวเองไปเรื่อยๆ จนมาถึงยอดเนินจอดพักวัดน้ำตาลต่อ และพี่เสือหงอย และพี่อู๋ก็ตามมาติดๆ จนลงเนินด้านหน้าเห็นรถกระบะผ่านไป พี่เสือหงอยเจรจาทันทีขอเหมาไปส่งน้ำตกแม่สุรินทร์ พร้อมพี่อู๋ ส่วนผมได้ตั้งปณิทานไว้แล้วว่าจะไม่ขึ้นรถเด็ดขาด ยังงัยขอเข็นไปเรื่อยๆ ให้ถึงที่หมาย บอกพี่เสือหงอยและพี่อู๋ว่าผมฟื้นแล้วครับ สามารถปั่นต่อไปได้

[เอส-เมอร์ริด้า]

...วันนี้ผมได้เห็นบรรยากาศที่เคยมาพักที่ดอยแม่อูคอแห่งนี้ วันนั้นช่างต่างจากวันนี้เหลือเกิน บรรยากาศเงียบเหงา ร้างจากผู้คน เหมือนเมืองร้างยังงัยยังงั้น บ้านพักที่เคยนำทริปมาพักก็ไม่มีให้เห็น แต่ไม่นานชีวิตนักท่องเที่ยวก็จะกลับมาอีกครั้งเมื่อดอกบัวตองบานสะพรั่ง แต่วันนี้เราก็ได้เห็นบรรยากาศเคล้าหมอกฝนที่สวยงาม เปล่าเปลี่ยว และเหงาใจเหลือเกินก็เท่านั้น

[เอส-เมอร์ริด้า]

...นี่ก็เป็นร้านอาหาร ที่เคยมาพักทานอาหารด้วยกัน มีพี่ซาฯ บรรเลงกีตาร์ ท่ามกลางสายลมหนาวจับใจ ล้อมวงกันพูดคุยบรรยากาศดูเหมือนเพิ่งเกิดอยู่ในความทรงจำของผมไม่เสื่อมคลาย พูดย้อนความหลังซะดูแก่ลงไปถนัดตา 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

...มุมนี้ก็สวยเมื่อมีดอกบัวตองบานอยู่ริมข้างทาง มีร้านค้าเรียงรายตลอดไปสุดเนินข้างหน้า ตอนนั้นก็เตรียมตัวปั่นไปชมทุ่งดอกบัวตองกันด้วย ตอนนี้ผมก็ต้องปั่นขึ้นเนินไปเหมือนกัน แต่คงไม่ได้ชมเพราะยังไม่บานนั่นเอง แต่แรงเท่าที่เหลือตอนนี้ก็จวนเจียนเหลือเกิน ก็ไขก๊อกสาม สี่ ขึ้นมาให้ได้ ไม่งั้นเข็นยันมืดแน่ๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ใกล้จะถึงเนินที่ชันที่สุดของเส้นทางนี้แล้ว ตอนนี้ก็อยู่ตรงหน้ามองขึ้นไปผมต้องเข็นแน่นอน มีเจ้าหน้าที่มาทักทายว่าพักที่นี่ก่อนก็ได้ ทานน้ำก่อน แต่ผมกลัวจะมืดครับ จึงบอกว่าของไปต่อ ทานน้ำ ขนมและก็ปั่นขึ้นไป 555 ไปไม่ถึง 20 เมตรเองมั๊ง จอดเข็นดีฝ่า เนินอะไรว่ะ ชันอิ๊บอ๋าย เข็นยังบ่อไหวเด้อ และตั้งท่าเข็นเหมือนเข็นครกขึ้นเขาดังสุภาศิตที่เค้าว่าไว้จริงๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ปั่นมาได้ซักพัก ต้องบอกว่าเข็นดีกว่า เพราะปั่นไม่ไหวจริงๆ ก็ได้ยินเสียงฮัลโหลๆๆๆๆ พี่ซาฯ หรอครับ คิดถึงพี่จัง อยู่จุดไหนครับเนี่ย ให้ผมรอพี่มั๊ย นี่ผมมาถึงจุดชมวิวทุ่งดอกบัวตองแล้วครับ ....
พี่ซาฯ ....ท่านประธานฯ ถึงไหนครับ
ผม.....ตอนนี้จูงอย่างเดียวถึงดอยทุ่งดอกบัวตองแล้วครับ
พี่ซาฯ.....ท่านประธานฯ ตอนนี้ขึ้นมาจากบ้านแม่อูคอซัก 1 กม. ได้ครับ ปั่นย้อนลงมามั๊ย จะได้ไปพร้อมๆ กัน
ผม......โอ้ ยังอีกไกลเลยนะพี่ซาฯ งั้นผมขอเข็นไปก่อนล่ะกัน

[เอส-เมอร์ริด้า]

...จุดชมวิวรอบๆ ดอยแม่อูคอ มีแต่หมอกฝนปกคลุมไปทั่ว มองแทบไม่เห็นอะไรเลย อยู่คนเดียวโดดๆ ใจก็เต็นตุบๆๆๆ ไปต่ออีกหน่อยก็จะถึงจุดสูงสุด 1500 เมตรแล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

...มองเห็นป้ายเหลืออีก 8 กม. ลงเขายาวๆ แล้วช่วงนี้เวลายังไม่มืดแม้จะ 6 โมงเย็นแล้ว ฝนปรอยๆ เรื่อยๆ การลงเขาก็ยิ่งต้องระวัง ช้าๆ ได้พล้าเล่มงามนี่นำมาใช้ได้เลยครับ กับเส้นทางแบบนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

...พอลงเขามาจนผ่านหมู่บ้านแห่งหนึ่งก่อน และก็มีขึ้นเนินอีกซักนิดหน่อย ก็จะถึงอุทยานฯ แล้ว ฝนตกใหม่ๆ ก็ทำให้อากาศยิ่งเย็นเร็วขึ้นทันที ผมไม่ได้ชักกล้องมาถ่ายภาพเลย ตั้งใจกับการดิ่งลงเขามากกว่า และแสงก็ไม่ค่อยจะมี แต่เส้นทางก็สวยงามน่าปั่นครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

...เหลือไม่ถึงกิโล แล้วลงเขาไปก็เจอทางเข้าอุทยานฯ พอดี แต่เนินเขาช่วงสุดท้ายนี่ทรมารสังขารเหลือเกิน ดูเหมือนไม่มาก แต่เมื่อคุณปั่นมาทั้งวันและหมดแรงนี่ก็นรกดีๆ นี่เอง ผมก็ค่อยๆ หมุนรอบขาแบบสโลโมชัน เพื่อไม่ให้หมดแรง ยังเหลือก๊อกสุดท้ายที่จะค่อยๆ หมดลง

[Kami@GT]

ปีนี้การไต่เขาสำหรับผมเหมือนมันง่ายกว่าทุก ๆ ปีเลยครับท่านประธานขึ้นขึ้นได้ทุกเนิน และทางเส้นนี้ไม่อาจทำให้ผมเข็นได้ถ้ายางไม่รั่ว 5 5 5
สงสัยว่าวิธีการไต่เขาแนวทางใหม่น่าจะได้ผลนะครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

...เมื่อคืน ผมมาถึงที่ทำการฯ เวลาเกือบๆ ทุ่มตรง ทางเข้าเงียบไม่มีเจ้าหน้าที่ คงกลับไปแล้ว เข้าไปได้ซัก 300 เมตรก็เจอบ้านพัก และพี่เสือหงอย พี่อู่กำลังจัดเตรียมโต็ะวางสัมภาระกันอยู่ และบอกว่าได้จองหัองพักข้างๆ ไว้แล้ว บอกว่าให้เข้ามานอนด้วยกันได้ มีบ้านพักอีกหลัง แต่มองหลังใหญ่ซึ่งไม่ใช่บ้านพัก มีลานโถงกว้างพอจะกางเต้นท์นอนได้หลายหลัง ผมก็บอกว่านอนตรงนี้ล่ะครับ...ตอนนี้ก็จัดเก็บของ และกางเต็นท์ท่ามกลางความมืด เพราะไฟฟ้าไม่มี จะใช้เพียงแค่ที่ปั่นไฟเท่านั้น โชคดีที่ห้องน้ำสะอาด และอยู่ภายในอาคารหลังนี้ สามารถอาบน้ำได้...ผมจัดการกางเต็นท์นอน ที่ทริปนี้พกมา แต่ดูแล้วสภาพเก่ามากๆ ผมใช้เต็นท์ที่ซื้อจากห้างโลตัสมาเกือบร่วมๆ 6 ปี ราคาเพียงแค่ 300 บาทเท่านั้น แต่ใช้คุ้มอย่างมากๆ และก้านเสาหักเรียบร้อย แต่ก็ยังหาอะไรมาพันให้สามารถใช้งานได้อยู่ พอนานๆ ไม่ค่อยได้กางเต็นท์ก็เล่นเอาซะเหนื่อยกว่าจะกางได้เสร็จ

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ผมจัดการกางเต็นท์เสร็จ ก็นั่งคอยเพื่อนๆ ที่ยังมาไม่ถึง นั่งคุยกับพี่เสือหงอย และพี่อู๋ หมอกฝนลงจัดมาก และไม่นานก็เทลงมาดังห่าฝนอย่างหนัก และหนาวเย็น ทำให้อดเป็นห่วงสมาชิกไม่ได้ ซึ่งต้องลงเขาชันๆ ยาวๆ ร่วม 8 กม. สัญญานมือถือก็ใช้ไม่ได้ ไม่มีสัญญานในป่าเขาแห่งนี้เลย...พี่อู๋นำเตาแก๊สกระป๋อง และนำมาม่ามาต้มทานกัน เอากาแฟมาต้ม พร้อมด้วยขนมปัง ทำให้ได้บรรยากาศที่ได้อารมณ์ทัวร์ยิ่งนัก ป๋าหงอยดูจะมีอาการไข้ขึ้นจากการตากฝนมาเกือบทั้งวัน จึงขอตัวไปนอนก่อน...ผมกับพี่อู๋นั่งคอยสมาชิก รอแสงไฟส่องเข้ามา แล้วให้สัญญานไฟกระพริม ก็ยังไม่มากัน จนกระทั่งเกือบสามทุ่มกว่าๆ ก็ได้ทะยอยมากันครบ ทุกๆ คนสภาพเปียกปอน และได้หลบฝนที่หมู่บ้านก่อนจะถึง เพื่อปะยางกันด้วย สรุปหนุ่ยเปลี่ยนยางวันนี้ไป 6-7 ครั้ง ทุกๆ คนก็จัดการกับการกางเต็นท์ และตั้งวงล้อมวงคุย และทานมื้อเย็นร่วมกัน ท่ามกลางบรรยากาศสายหมอกฝน อย่างอบอุ่นเหลือเกิน