สรุปทริปลาวใต้ เย็นสบายดาลัต นั่งเครื่องกลับที่โฮจิมินห์

[Chompoo]

ขอบคุณพี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ ที่เข้ามาช่วยเชียร์ครับ
และพี่หางแฮ้ม พี่ทิวากร ที่ให้ความรู้เพิ่มเติมอีกมาก... ขอบคุณครับ

เฮียเซ้ง รถสวย... อุปกรณ์สุดยอด... แต่ผมไปสอย CLX มาแล้ว.

พี่จารึก เมื่อเช้าผมไปวิ่งที่สนามกีฬาหัวหมาก ประมาณ 0700 น. ฝนหยุดตกแล้ว เช้านี้มีมาวิ่งกันไม่กี่คน.. แล้วแวะเอาขอบล้อ ยางใน และกุญแจล๊อคล้อ ไปไว้ที่บ้านพี่ วางกองไว้กับขอบล้ออื่น ๆ. สาย ๆ จะเอา Cruiser ไปให้พี่เปลี่ยนขอบล้อนะครับ

[เหน่ง......คมช.]

เข้ามาเก็บข้อมูลครับ ไปถึงไหนได้แต่เมืองเวียตนี้ยังไม่เคยไปสักที
ขอขอบคุณภาพสวยๆครับ[/size]

[หางแฮ้ม]

พี่จารึกบอกให้มาเล่าเรื่องเส้นทางที่ลัดจากปากซ่องไปหาอัตตะปือโดยไม่ผ่านท่าแตงและเซกอง
ผมเคยผ่านเส้นทางนี้มาหลายครั้ง แต่เดินทางด้วยรถถีบแค่ครั้งเดียวและเป็นครั้งล่าสุดที่ไปปั่นกับ
กลุ่มเสือเมืองเดชตามเส้นทางที่ทิวากรสรุปทริปโยงไว้ให้ดูซึ่งก็ผ่านมาสองปีแล้ว ครั้งก่อนๆหน้านั้น
เป็นการไปทำงานออกพื้นที่ทางภาคใต้ลาว ไปโดยรถกระบะของบริษัทและส่วนใหญ่ก็ไปเกือบทุก
แขวงของลาวใต้ โดยเริ่มจากปากเซ ต่อไปที่สาละวัน ลัดออกเส้นทางลูกรังมาโผล่ที่ท่าแตง ไป
เซกอง และจบที่อัตตะปือ

เมื่อทำงานเสร็จแล้วขากลับผมจะใช้เส้นทางลัดผ่านเซกะตามมาออกที่ปากซ่องทุกครั้ง เนื่องจาก
ย่นระยะทางได้ไกลโข ผ่านเข้าไปในป่าที่ยังอุดมสมบูรณ์ ผ่านหมู่บ้านชนเผ่าที่ยังคงรูปแบบการดำรง
ชีวิตเรียบง่าย และที่สำคัญผ่านน้ำตกหลายแห่งโดยเฉพาะเซกะตามที่เป็นน้ำตกใหญ่และงดงาม
ดูกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ

ว่าด้วยเรื่องเส้นทางสายนี้ ตอนที่พี่จารึกปั่นไปล้มนั้นคงอยู่ในเวลาที่ถนนยังไม่ได้รับการปรับปรุง
หลังจากนั้นก็มีการเกรดทางให้เรียบกว่าเก่า ไม่มีลักษณะของหลังเต่าแบบที่พี่จารึกบรรยายแต่ก็
ยังเป็นทางลูกรังแคบๆพอที่รถจะสวนกันได้ ยกเว้นช่วงที่ลงไปหาลำห้วยและสะพานใหญ่อันแรก
เขาขยายให้กว้างกว่าช่วงอื่นๆเพราะเป็นทางขึ้นลงชัน เมื่อลงไปสุดแล้วก็เลี้ยวหักศอกข้ามสะพาน
ไปตะกายขึ้นอีกฝั่งหนึ่ง แม้จะเป็นแค่ทางช่วงสั้นๆแต่ถ้าประมาทก็เกิดอันตรายได้ ทริปที่ไปกันพวก
ใจเกินร้อยทั้งหลายเขาพากันดิ่งลงไปอย่างเมามัน ส่วนผมและอีกหลายคนเป็นประเภท "ป๊อด" ก็
เลยใจไม่ด้านพอ พากันจูงลงไปแต่โดยดี ลืมบอกไปว่าหลายคนใช้ยางเล็ก 1.5 หรือ 1.25 ซึ่งรวม
ทั้งตัวผมด้วย ก่อนเดินทางมาเขาก็สอบถามผมมาล่วงหน้าแล้วว่าใช้ยางเล็กได้ไหม ผมก็ตอบไปว่า
ตั้งแต่ 1.25 ขึ้นไปคงไปได้เพราะเส้นทางแม้เป็นทางลูกรังแต่ก็แน่นหนาดี แม้มีฝนตกก็จะไม่เละถึง
ขนาดจะไปไม่ได้ ตอนนี้ผ่านมาแล้วสองปีไม่รู้ว่าทางยังคงสภาพอยู่เหมือนเดิมหรือไม่ พวกเราชาว
จักรยานถ้าผ่านไปแถวนี้และมีเวลาพอไม่ควรพลาดเส้นทางสายนี้ด้วยประการทั้งปวง แม้ว่าต้องแลก
ด้วยความเหนื่อยยากและลำบากกว่าทางปรกติที่ผ่านท่าแตง แต่การได้ไปเห็นธรรมชาติที่สวยงาม
ก็นับได้ว่าคุ้มค่ามากๆ

ทางเส้นนี้เริ่มจากออกจากตัวเมืองปากเซมาเล็กน้อยจะเป็นทางโค้งซ้ายที่จะผ่านไปท่าแตง แต่ถ้าตรง
ไปจะเป็นทางราดยางแคบๆ มีหลุมบ่อบ้างเล็กๆน้อยๆ ทางราดยางนี้ยาวประมาณ 10 กม. ต่อจากนั้นไป
ก็เป็นทางดินลูกรังอัดแน่น ผ่านหมู่บ้านและไร่กาแฟ กม.ที่ 10 ปลายๆ ทางด้านขวามือจะมีป้ายบอกทาง
เข้าไปชมน้ำตกตาดคู่ ถ้าจำไม่ผิดจะแยกเข้าไปประมาณ 800 ม. ถึงประมาณกม.ที่ 21 จะเป็นสามแยก
มีป้ายเล็กๆบอกว่าถ้าตรงไปจะไปยังเขื่อนห้วยเฮาะ ถ้าเลี้ยวซ้ายจะไปยังโรงจักรปั่นไฟของเขื่อน
(อยู่บนเส้นทางระหว่างเซกองไปอัตตะปือ) ให้เราเลี้ยวซ้ายไป ขี่ไปเรื่อยๆชมหมู่บ้านชาวอาลัก และไร่
นาป่าเขา จนมาถึงทางชันลงไปข้ามสะพานอย่างที่เล่าไปแล้ว ทางที่ค่อนข้างอันตรายก็คงมีช่วงนี้ช่วง
เดียว ต่อจากนั้นก็ขึ้นๆลงๆไม่ชันมากไปอีกประมาณ 20 กว่า กม.ก็จะถึงทางแยกเข้าไปชมน้ำตกเซกะตาม
ซึ่งแยกออกไปเพียงประมาณ 100 ม. ก่อนหน้านั้นเล็กน้อยจะผ่านสะพานข้ามลำธารใหญ่ซึ่งจะตกลง
ไปเป็นน้าตก บริเวณนี้จะเริ่มได้ยินเสียงน้ำตกดังชัดเจน

จากทางแยกเข้าเซกะตามไปเป็นทางขึ้นเขา ลงเขาสลับกับทางราบไปอีกประมาณ 24 กม. ก็จะถึงทางแยก
ที่ไปบรรจบกับทางราดยางสายเซกอง-อัตตะปือ ป่าบริเวณนี้ยังคงอุดมสมบูรณ์มีต้นไม้ใหญ่ๆอยู่เยอะ
ริมเส้นทางฝั่งซ้ายมือจะมีน้ำตกที่สวยงามอีกแห่งหนึ่งคือน้ำตกหมอกจันทร์ อยู่ริมถนนจอดรถแวะดูได้
รวมระยะทางที่มาจากปากซ่องถึงทางสายเซกอง-อัตตะปือ ประมาณ 70 กว่า กม. เลยจากสามแยกเข้าไป
อ่างเก็บน้ำเขื่อนห้วยเฮาะแล้วจะไม่มีร้านค้า ต้องเตรียมอาหารและน้ำไว้ให้พร้อม

รูปภาพเส้นทางสายนี้ตอนที่พวกผมปั่นไป เข้าไปดูได้ในสรุปทริบของทิวากร รูปของผมเอาไปเซฟไว้ตรง
ไหนในคอมก็ลืมไปแล้ว ยังหาไม่เจอครับ

[Chompoo]

ตามแผนการเดินทาง เราช้าไปครึ่งวันแล้ว.....
แล้วฝนก็ตกลงมา.. อย่างเปียก... แถมข้างหน้า ขึ้นเนิน ยาว....




ฝนทำให้อากาศ เย็นสบายขึ้น.. พี่จารึกเตรียมเสื้อสวยออกมาใส่.
แต่สักพัก แดดก็ออก...
แล้วเราก็มักจะเจอสามฤดูในวันเดียวกัน เสมอ... มึน.ซ





อจ.ต๋อย ร้อน... ต้องหยุด.. ควักน้ำมาดื่มแก้กระหาย..




ปั่นเข้าเมือง... มาหยุดรอทีม ที่ทางแยกไปคอนตูม 40กม.
มาแล้วครับ 1.2..3...4....5.....6......7.......8.......? หายไปไหนหนึ่ง
รอที่หน้าร้านซ่อมจักรยานยนต์ เห็นสภาพแล้ว ช่างร้านนี้คงหาของเก่ง..
ทุกคนหันหน้า ชะเง้อ.. มองหา..ง... ขณะที่เฮียแป๊ะ เตรียมออกตัวเต็มที่ กลัวตามเพื่อนไม่ทัน เท้าเจ็บ.. อ้อน..
พี่จารึก... มาช้า ดีกว่าไม่มา... แต่วันนี้ดูพี่จารึก เริ่มไม่สดชื่น ที่สวมเสื้อกันฝนก็เพื่อไม่ให้เป็นไข้ครับ




ปั่นฯ กันต่อชมสภาพบ้านเมือง ผ่านบ้านโบราณ.. เรียกอะไร จำไม่ได้แล้ว
และอีกหลัง คงจะมีงานมงคล แต่งซะเป็นโรงลิเก...
รวมไปถึง เฮียแป๊ะ เริ่มสังเกตุว่า ทำไมหลายบ้านในเวียดนามมีกองอิฐ หิน ดิน ทราย กองอยู่หน้าบ้าน ตกแต่งอะไรกันแทบทุกหลัง




และเริ่มออกนอกเมืองอีกครั้ง ชมป้ายฯ ประชาสัมพันธ์ น่าจะเป็นของรัฐฯ
และเริ่มเห็น การใช้ไม้อย่างไม่ปรานี....





แล้วก็มาหยุด ตลาดบ่ายแก่ ๆ มาก ข้างทาง มีผัก ผลไม้ เนื้อ"?" และอีกมากมาย..
หยุดที่ไหน เฮียแป๊ะ เป็นต้องถอดรองเท้า แถบจะโยนเจ้า SIDI ทิ้งกันเลย... แต่มีมาคู่เดียว
แล้วด้วยน้ำใจ และความน่ารัก ของพี่วิทยา เพื่อนซี้ พี่จารึก ได้ช่วยมาดูแผลให้ และเอารองเท้าลำลองมาให้ใช้ ซึ่งหลังจากนี้ เฮียแป๊ะ ใช้ไปเกือบตลอดทริป ทำให้สบายเท้า และปั่นได้ดีขึ้น และด้วยความน่ารักของพี่วิทยา ผมสังเกตเห็นการดูแลของพี่วิทยาต่อทีมของเรา มีอย่างต่อเนื่องตลอดการเดินทาง แต่ไม่ใช่เฉพาะพวกเราเท่านั้น ยังมีต่อเพื่อนร่วมโลกด้วย (ติดตามตอนต่อไป)

ขอบคุณพี่วิทยา รางวัลน้ำเต้าฮู่ 1 ถุง จากอาจารย์ชอบ 10,000 ได้มา 5 ถุง




ชมบรรยากาศ ตลาด ขายอะไรกันบ้าง

[Chompoo]

แล้วเราก็ร่ำลา ตลาดนี้ ด้วยความอร่อย ลิ้นจี่ สองพวงใหญ่มาก กินกันไม่หมด น้ำเต้าฮู่ ส้มขอกินฟรี จากการซื้อลิ้นจี่ และอีกมากมาย... ด้วยภาพ อจ. ต๋อย อารมณ์ดีตลอดทริป ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ดื่ม.. นิ่ง.. สงบ.. ยิ้ม.. อึน.. ทั้งวัน

และเริ่มเห็นแวว.. ความเป็นนักเดินทาง ที่มีอารมณ์สุนทรีย์ฯ ของ อจ. ต๋อย อุบลราชธานี ที่ไปถึงไหน ก็จะเดินหา รหัสลับ ติดไม้ติดมือ ไปตลอดทริป ยังคิด อจ. ทำได้ไง ดื่มไป ปั่นไป ไม่มีเมา.. เป็นผม ตกจักรยานไปแล้ว แถม มักจะชัก.. อาวุธลับ ออกมาโชว์... ให้สาว.. ดูเสมอ อย่าคิดมาก.. กล้องถ่ายวีดีโอประจำกาย ถ่ายทำไป พร้อมกับ พูดอยู่คนเดียวได้ตลอดทาง.. สงสัยโดนบังคับจากที่บ้าน ให้ทำการบ้านมาส่งด้วย แบบพี่จารึก ที่จอด..เสมอ เมื่อเห็นวิวสวย นี่อีกท่านที่ต้องทำการบ้านส่งให้เจ้าของกล้อง (สังเกตุลีลา การชักภาพดิจิตอลที่ไม่มีใครเหมือน จากภาพที่โพสต์ผ่านมา) ขอชื่นชมความขยันของทั้งสองท่าน ในการถ่ายทำ แต่ไม่เห็นเอามาให้ดูกันบ้างเลย



เราปั่นฯ จากบ้าน พร้อมกับเด็กปั่นฯ จักรยานตาม และยืนส่งเป็นฝูง...

[Chompoo]

แล้วก็ปั่นฯ เข้าเมืองคอนตูม..
เด็กเห็นเราดีใจกันมาก คงนึกว่าเป็นแก๊งค์ไอ้มดเขียว มดแดง ในหนังญี่ปุ่น เพราะแต่งตัวประหลาด... ใส่หมวกกันน๊อคทรงเซนเซหยา.. แถมสั่งกล้วยแขกฯ กิน กระโดด โลดเต้น ดีใจกันใหญ่




มาด ป๋าต๋อง มดดำ V4 (วีสี่ เพราะปั่นฯ มาอันดับสี่ทุกวัน) จะจับเด็กไปเรียกค่าไถ่ ไม่ใช่..ไอ้มดฯ ต้องช่วยรักษาความดี ใช่ไมครับ ถ้ดมา อจ.ชอบ ผู้อาวุโสมด และเฮียเซ้ง ก่อนแปลงร่างเป็นไอ้มดแดง วีหนึ่ง... คนบรรยาย เริ่มฟุ้ง... ครับ

[Chompoo]

ชมประติมากรรม หรือวงเวียนอนุสาวรีย์ฯ.. ถัดร้านขายกล้วยทอด..
จากทุกมุม....




ปั่นฯ ต่อ.. ออกนอกเมืองอีกแล้ว และก็พัก 30กม.ถึงคอนตูม นี่ไม่ง่าย...





กระหายอีกแล้ว สังเกต รหัสลับ 333 ไม่ใช่ 032 ของ อจ. ต๋อย สุนทรีย์
ภาพนี้.. ตั้งใจถ่ายหมวก นะเฮียเซ้ง ขณะเฮียเซ้ง กำลังอ่านศึกษาภาษาเวียด




แล้วก็นั่งรอ.. ดริ้งกัน เจ้าของร้านอารมณ์ดีไปตามหนุ่มถอดเสื้อโชว์อกมานั่งคุยด้วย พร้อมลูกสาวหน้าตาน่ารัก แต่ก็คิดกันไม่รู้เรื่องอยู่ดี หยิบบุหรีขึ้นมาอัด คุยภาษาใบ้ง่ายกว่า จนเครื่องดื่มหมด หัวหน้าแก๊งค์ พี่จารึก ยังไม่มา...




ชมวิธีการใส่หมวกแก๊งค์ไอ้มดแดง ของเจ้าของร้านขายน้ำฯ อารมณ์ดีจริง...





มาถึงแล้ว... พี่ บอกสบายมาก ปาย... ยัง... แฮก....




แล้วก็ปั่นฯ ต่อ ทิ้งกันอีกแล้วครับ มากันตรงจุดนี้ ไปไงต่อ หัวหน้าทีมยังไม่มา





และหัวหน้าทีม พี่จารึกก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ตาไวมาก... เลี้ยวขวา หลังจากเข้า คอนตูม เจอโรงแรมทันที หลบถนนสายหลัก ดูเงียบสงบ... พักผ่อน...

[Chompoo]

และนี่ คือหน้าตาโรงแรมที่เราพัก ในคอนตูม




เราเสียระยะทางจากที่วางแผนไว้ ไป อีก ประมาณ 30กม. ถึงเป้าหมายที่ เปลกรู แต่ไปต่อก็มือค่ำแน่นอน..







และวันนี้เป็นวันแรกของฟุตบอลโลก กำลังมีพิธีเปิดอยู่พอดี







ระยะทางรวม...




อาบน้ำ กันเรียบร้อย ออกไปหาอะไรอร่อย อร่อย... กินกัน
แต่พี่จารึก เริ่มรู้สึกไม่สบายตัวแล้วครับ ขอตัวไปนอนก่อน เริ่มมีอาการหนาว เป็นไข้
เดี๋ยวซื้อ กลับมาฝาก พี่จะทานอะไร..

จากหน้าโรงแรม ฝั่งตรงข้ามฯ เราเดินผ่านวัดจึนเวียดนาม กำลังมีพิธีเจิมหน้ารถบรรทุกใหม่พอดี ไทย เวียดนาม ไม่แตกต่างกัน แต่ที่นี่ มืดแล้วก็ทำพิธีได้...




ชมเมืองเล็กน้อย แต่ท้องมันหิวมากแล้ว....




เดินเลือกร้าน....



มาจบที่ร้านนี้.. กับเฮียเซ้ง กันสองคน เพราะเฮียเซ้งทานเนื้อไม่ได้..
นั่งยอง ริมฟุตบาท ชมถ่ายทอดพิธีเปิดฟุตบอลโลก ไปด้วย อร่อย... เบิล ซะคนละ 2 ....
ส่วนกลุ่มใหญ่ นั่งกินกันในร้านถัดไปนิด มีทั้งเนื้อ ทั้งหมู เห็นชามเต็มโต๊ะ.. ตอนไปจ่ายเงิน

[Chompoo]

หิว... จน....... หน้าเปลี่ยน




ซวบ... ซวบง... ซอบบ....บบบบบบบบบบบบบบ




แล้วของผมได้ยัง...







อร่อย ต้องอัดผักให้เยอะ....





ชามแรกยังไม่หมด ชามสองรออยู่








แล้วก็มาแวะช้อปฯ ขนม และเครื่องดื่มเพิ่มเติม ที่ขาดไม่ได้ รหัสลับ ของ อจ.ต๋อย





ซื้อกันยังกับจะไปเปิดร้านขายขนม เฮียแป๊ะ หยิบ... ผมก็เชียร์ฯซซซ กินกันไปสองวัน ยังไม่หมด




แวะเดินผ่านหน้าวัดจีนเวียดนาม เพื่อเป็นสิริมงคล ก่อนนอน





แล้วก็ไม่วาย แวะชมสาวญวน ก่อนนอน.. ราตรีสวัสดิ์....
zzzzzzzzzzzzz,,,,,,,,,,,,,,zzzzzzzz..........zzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

[SENG9]

พี่จารึกบอกให้มาเล่าเรื่องเส้นทางที่ลัดจากปากซ่องไปหาอัตตะปือโดยไม่ผ่านท่าแตงและเซกอง
ผมเคยผ่านเส้นทางนี้มาหลายครั้ง แต่เดินทางด้วยรถถีบแค่ครั้งเดียวและเป็นครั้งล่าสุดที่ไปปั่นกับ
กลุ่มเสือเมืองเดชตามเส้นทางที่ทิวากรสรุปทริปโยงไว้ให้ดูซึ่งก็ผ่านมาสองปีแล้ว ครั้งก่อนๆหน้านั้น
เป็นการไปทำงานออกพื้นที่ทางภาคใต้ลาว ไปโดยรถกระบะของบริษัทและส่วนใหญ่ก็ไปเกือบทุก
แขวงของลาวใต้ โดยเริ่มจากปากเซ ต่อไปที่สาละวัน ลัดออกเส้นทางลูกรังมาโผล่ที่ท่าแตง ไป
เซกอง และจบที่อัตตะปือ

เมื่อทำงานเสร็จแล้วขากลับผมจะใช้เส้นทางลัดผ่านเซกะตามมาออกที่ปากซ่องทุกครั้ง เนื่องจาก
ย่นระยะทางได้ไกลโข ผ่านเข้าไปในป่าที่ยังอุดมสมบูรณ์ ผ่านหมู่บ้านชนเผ่าที่ยังคงรูปแบบการดำรง
ชีวิตเรียบง่าย และที่สำคัญผ่านน้ำตกหลายแห่งโดยเฉพาะเซกะตามที่เป็นน้ำตกใหญ่และงดงาม
ดูกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ

ว่าด้วยเรื่องเส้นทางสายนี้ ตอนที่พี่จารึกปั่นไปล้มนั้นคงอยู่ในเวลาที่ถนนยังไม่ได้รับการปรับปรุง
หลังจากนั้นก็มีการเกรดทางให้เรียบกว่าเก่า ไม่มีลักษณะของหลังเต่าแบบที่พี่จารึกบรรยายแต่ก็
ยังเป็นทางลูกรังแคบๆพอที่รถจะสวนกันได้ ยกเว้นช่วงที่ลงไปหาลำห้วยและสะพานใหญ่อันแรก
เขาขยายให้กว้างกว่าช่วงอื่นๆเพราะเป็นทางขึ้นลงชัน เมื่อลงไปสุดแล้วก็เลี้ยวหักศอกข้ามสะพาน
ไปตะกายขึ้นอีกฝั่งหนึ่ง แม้จะเป็นแค่ทางช่วงสั้นๆแต่ถ้าประมาทก็เกิดอันตรายได้ ทริปที่ไปกันพวก
ใจเกินร้อยทั้งหลายเขาพากันดิ่งลงไปอย่างเมามัน ส่วนผมและอีกหลายคนเป็นประเภท "ป๊อด" ก็
เลยใจไม่ด้านพอ พากันจูงลงไปแต่โดยดี ลืมบอกไปว่าหลายคนใช้ยางเล็ก 1.5 หรือ 1.25 ซึ่งรวม
ทั้งตัวผมด้วย ก่อนเดินทางมาเขาก็สอบถามผมมาล่วงหน้าแล้วว่าใช้ยางเล็กได้ไหม ผมก็ตอบไปว่า
ตั้งแต่ 1.25 ขึ้นไปคงไปได้เพราะเส้นทางแม้เป็นทางลูกรังแต่ก็แน่นหนาดี แม้มีฝนตกก็จะไม่เละถึง
ขนาดจะไปไม่ได้ ตอนนี้ผ่านมาแล้วสองปีไม่รู้ว่าทางยังคงสภาพอยู่เหมือนเดิมหรือไม่ พวกเราชาว
จักรยานถ้าผ่านไปแถวนี้และมีเวลาพอไม่ควรพลาดเส้นทางสายนี้ด้วยประการทั้งปวง แม้ว่าต้องแลก
ด้วยความเหนื่อยยากและลำบากกว่าทางปรกติที่ผ่านท่าแตง แต่การได้ไปเห็นธรรมชาติที่สวยงาม
ก็นับได้ว่าคุ้มค่ามากๆ

ทางเส้นนี้เริ่มจากออกจากตัวเมืองปากเซมาเล็กน้อยจะเป็นทางโค้งซ้ายที่จะผ่านไปท่าแตง แต่ถ้าตรง
ไปจะเป็นทางราดยางแคบๆ มีหลุมบ่อบ้างเล็กๆน้อยๆ ทางราดยางนี้ยาวประมาณ 10 กม. ต่อจากนั้นไป
ก็เป็นทางดินลูกรังอัดแน่น ผ่านหมู่บ้านและไร่กาแฟ กม.ที่ 10 ปลายๆ ทางด้านขวามือจะมีป้ายบอกทาง
เข้าไปชมน้ำตกตาดคู่ ถ้าจำไม่ผิดจะแยกเข้าไปประมาณ 800 ม. ถึงประมาณกม.ที่ 21 จะเป็นสามแยก
มีป้ายเล็กๆบอกว่าถ้าตรงไปจะไปยังเขื่อนห้วยเฮาะ ถ้าเลี้ยวซ้ายจะไปยังโรงจักรปั่นไฟของเขื่อน
(อยู่บนเส้นทางระหว่างเซกองไปอัตตะปือ) ให้เราเลี้ยวซ้ายไป ขี่ไปเรื่อยๆชมหมู่บ้านชาวอาลัก และไร่
นาป่าเขา จนมาถึงทางชันลงไปข้ามสะพานอย่างที่เล่าไปแล้ว ทางที่ค่อนข้างอันตรายก็คงมีช่วงนี้ช่วง
เดียว ต่อจากนั้นก็ขึ้นๆลงๆไม่ชันมากไปอีกประมาณ 20 กว่า กม.ก็จะถึงทางแยกเข้าไปชมน้ำตกเซกะตาม
ซึ่งแยกออกไปเพียงประมาณ 100 ม. ก่อนหน้านั้นเล็กน้อยจะผ่านสะพานข้ามลำธารใหญ่ซึ่งจะตกลง
ไปเป็นน้าตก บริเวณนี้จะเริ่มได้ยินเสียงน้ำตกดังชัดเจน

จากทางแยกเข้าเซกะตามไปเป็นทางขึ้นเขา ลงเขาสลับกับทางราบไปอีกประมาณ 24 กม. ก็จะถึงทางแยก
ที่ไปบรรจบกับทางราดยางสายเซกอง-อัตตะปือ ป่าบริเวณนี้ยังคงอุดมสมบูรณ์มีต้นไม้ใหญ่ๆอยู่เยอะ
ริมเส้นทางฝั่งซ้ายมือจะมีน้ำตกที่สวยงามอีกแห่งหนึ่งคือน้ำตกหมอกจันทร์ อยู่ริมถนนจอดรถแวะดูได้
รวมระยะทางที่มาจากปากซ่องถึงทางสายเซกอง-อัตตะปือ ประมาณ 70 กว่า กม. เลยจากสามแยกเข้าไป
อ่างเก็บน้ำเขื่อนห้วยเฮาะแล้วจะไม่มีร้านค้า ต้องเตรียมอาหารและน้ำไว้ให้พร้อม

รูปภาพเส้นทางสายนี้ตอนที่พวกผมปั่นไป เข้าไปดูได้ในสรุปทริบของทิวากร รูปของผมเอาไปเซฟไว้ตรง
ไหนในคอมก็ลืมไปแล้ว ยังหาไม่เจอครับ

ขอบคุณข้อมูล คุณหางแฮ้มอย่างมากกก
...ตามความตั้งใจจริงๆ ผมได้กำหนดเส้นทางนี้มาแต่ต้น ด้วยระยะทาง จากปากซอง-อัตตะปือ 130 กม.
...โดนลุงจารึก (เที่ยวนี้ต้องใช้สรรพนามนำหน้าว่า...ลุง...เจ้าตัวก็ยอมรับ) สาดโคน กลัวฝนตก ทางไม่ดี ฯลฯ
...ลูกทัวร์ไม่เล่นด้วย (อายุรวมทุกคน 500 กว่าปี) ขอเรียบๆ ลื่น ๆเสียว ๆ ไม่เอา
...แต่ แต่ ยังมีความตั้งใจซักครั้งจะกลับมาแก้แค้น...คุณลุงงง ไปด้วยกันอีกไหม...



อยู่เวียดหลายวันต้องยอมรับว่าไอ้ BUN RIEU GIO อร่อยถูกปากที่สุด

[โส(เสือดำ)]

แอบติดตามชมทั้งหมดแล้วครับ..ขอบคุณ คุณชมพู และคณะมาก
ที่นำภาพ และข้อมูลการเดินทางมารายงานให้พี่น้องชาวเสือนักปั่นได้ชื่นชม..
..ขอเก็บข้อมูลที่เป็นประโยชน์ไว้ศึกษา..เผื่อวันข้างหน้าได้ไปบ้าง..ตั้งใจไว้ว่าจะไป

[พิงธรรม์]

วู้ววว...วู้...รอผมด้วยเฮียชมพู่ อย่าเพิ่งต่อไปไหนผมแจมไม่ทัน หากมีรูปเพิ่มอยู่ในช่วงเดินทางจากด่านเวียดมาจนถึงคอนตูม ทั้งเฮียเซ้ง...เฮียชมพู่โปรดเอามาใส่เครื่องฉายๆถ่วงให้เวลาผมนิด กะลังคิดปั่นมู้ดแจมอยู่ตรงแถวอัตตะปือ คงจะถึงคอนตูมซักเย็นวันนี้

ขอสวัสดีพี่โส(เสือดำ)ตรงนี้นะครับ เมื่อตะกี้รีบเร่งปั่นยิกๆมา ยังเหนื่อยแฮ่กอยู่กลัวเฮียชมพู่ไม่รอ

[Chompoo]

แอบติดตามชมทั้งหมดแล้วครับ..ขอบคุณ คุณชมพู และคณะมาก
ที่นำภาพ และข้อมูลการเดินทางมารายงานให้พี่น้องชาวเสือนักปั่นได้ชื่นชม..
..ขอเก็บข้อมูลที่เป็นประโยชน์ไว้ศึกษา..เผื่อวันข้างหน้าได้ไปบ้าง..ตั้งใจไว้ว่าจะไป

ยินดีมากครับ พี่โส(เสือดำ) แต่ยังไม่จบนะครับ เราเพิ่งมาได้ครึ่งทางเอง..
ผมมีเรื่องปรึกษาผ่าน PM เรียนขอความกรุณาครับ

[พิงธรรม์]

โพสส่งข้อความบอกเฮียชมพู่รอหน่อย...

พลอยนึกถึงเรื่องเก่าในความไร้เดียงสาของนักปั่นรุ่นหลานไปแจมลุงๆปั่น๖๕วันรอบเมืองไทย

พวกเราเรียก(ลับหลัง)เรียกว่าไอ้ขวัญคู่หูเฮียชัย สองคนเป็นบัดดี้ดำน้ำแล้วเกาะกันมาเปลี่ยนกิจกรรมปั่นจักรยาน

เป็นคู่มาแจมร่วมปั่นกลางทางแค่สองสามวัน

ไอ้ขวัญเป็นเด็ก(หนุ่ม)...อายุคงจะเบ็ญจเพศ นิสัยเรียบร้อยคอยดูแลผู้เฒ่า ถึงเวลาอาหารโดยเฉพาะมื้อค่ำคอยเที่ยวตักข้าว ใส่จานทุกคน

มันทำดีได้แค่วันแรก ด้วยไม่รู้แกวพวกเฒ่าปั่นมาเกือบยี่สิบวันกันแล้ว...

มรรยอดมรรยาทบนโต๊ะอาหาร มันหายไปหมดตามกาลเวลาเพราะแต่ละวันผ่านมามันเหนื่อยกายเต็มที มื้อเย็นทุกคนหิวข้าวตามเวลาเขาจัดหิวโซงักๆตาลายทุกคน

ไอ้ขวัญคนดี...ตักข้าวแจกทุกคน พอถึงบทมันตักข้าวเสร็จแล้วเงยหน้าจะตักกับ อภิโธ่...อภิถังกับข้าวหมดแล้ว

ชั่วเพียงพริบตา เฒ่าๆทั้งหลายยัดกับทั้งหลายลงกระเพาะหมดสิ้น (มันเหนื่อยหิวครับ...แหะ...แหะ)

เย็นวันต่อมา...ก็พร้อมตาจะกินข้าวหลังที่ปั่นหนักดังเช่นเคยทุกวัน

ครานี้ไอ้ขวัญเตรียมตัว กะโจ้้ต็มที แค่รอแม่ครัวจะวางจานกับลงมันพร้อมแล้วครับ จะทำศึกกะผู้เฒ่า

แต่ไอ้ขวัญโชคร้าย โทรศัพท์มันดังทำลายจังหวะที่มันกะลังเข้าเส้นสตาร์ทจะแย่งกับข้าว

ไอ้ขวัญไม่พานิค กดรับสายทันที กรอกเสียงไม่ดุแต่ชัดเจนเหลือหลาย กรอกเสียงบอกไป "มึงอย่าเพิ่งโทรฯได้มั๊ย กูููแดกไม่ทันคนแก่"

เป็นประโยคอมตะ ติดกะรูหูผู้เฒ่าอย่างผมจนถึงวันนี้

เจอไอ้ขวัญอีกที มันปรี่มาหวัดดีผม ทักผมเสียงดังจำมันได้ไหม

ไอ้ขวัญแต่งตัวหล่ออยู่ในมาดคนทำงาน เป็นที่ปรึกษาที่สำนักงานลงทุน

ครับ...แค่ส่งเสียงวู้วว บอกเฮียชมพู่รอหน่อย ก็นึกถึงไอ้ขวัญเด็กหนุ่มน่ารักของผม

[พิงธรรม์]

ผมหยิบเอาแผนที่ส่วนออกจากชายแดนลาวเวียดจะเข้าจังหวัด Kon Tum (ตรงนี้ขอบกวนผู้รู็้ด้วยครับ คือผมไม่มีความรู้ว่าเวียดนามเขาแบ่งเขตปกครองกันอย่างไร หรือเรียกลำดับแบ่งอำนาจการปกครองยังไง ผมขอเรียกแบบเทียบกะบ้านเราไปพลางก่อนนะครับ)

หากเรียกเทียบกะบ้านเรา ส่วน Kon Tum ในแผนที่ที่เขียนด้วยตัวหนังสือสีแดงขอเทียบเป็นจังหวัด ส่วนตัวเมือง Kon Tum ที่เราปั่นมุ่งหน้าจะปั่นไปนอนคือตัวเมือง Kon Tum มีเครื่องหมายระดับเมืองแสดงในแผนที่ด้วยวงกลมดำทึบ พิมพ์ชื่อเมืองอักษรตัวหนาสีดำ

ขอออกตัวอีกครั้ง ก่อนเดินทางงวดนี้ใจคอไม่ใคร่อยู่กะเนื้อกะตัว มันมีเรื่องหลายอย่างอยู่ในขมอง ซ้อมวิ่งทุกเช้าก็เกิดอาการป้อแป้...ไม่ใครจะมีเรี่ยวมีแรง (จริงๆมันเป็นอาการประจำปีที่บางทีมันก็พี๊ค...บางทีมันก็ฟี่)

ผมถามเฮียชมพู่ อาการอย่างผมสงสัยเริ่มเข้าวัยทอง

เฮียชมพู่ มองหน้า(ทำอาการสมเพช...เวทนา)ผมก่อนตอบ

"พีๆ..." เฮียชมพู่กระตุกแขนผม "หากพี่เข้าวัยทอง...มันคงผ่านมาเป็นสิบปีแล้วละครับ"

โธ่...เวรจริงๆ ผม(คิดนึก)รำพรรณ ฉงฉานตัวเอง โฮ...