ท่องโลกกว้าง ตอน สำรวจประเทศสิงคโปร์ 10-18 เมษา 2010 :)

[nonlany]

มาต่อละคะ

วันนี้เราจะไปมาเล กันคะ

ตื่นเช้ามาวันนี้ เพื่อน ซื้อ หมี่ผัดไว้ให้ 1 ห่อ แล้วเพื่อนก็พาคุณพ่อไปหาหมอก่อน สายๆ จะกลับมารับคะ



เรียบง่ายมากๆ เป็นเส้นหมีผัดซี่อิ๊ว แล้วมีเหมือนแผ่นปลาทอด 1 ชิ้น รสชาติประมาณลูกชิ้นทอด ก็อร่อยใช้ได้คะ



ประมาณ 11 โมงเพื่อนกลับมา เราก็ออกปั่น กันเลยคะ



เพื่อนบอกว่าวันนี้เราจะไป changhi นะแนน ตอนแรกก็งงว่าจะไปสนามบิน ทำไมนะ จะขึ้นเครื่องไป ก็ไม่น่าใช่

พอถึงแล้ว ถึง .........อ๋อ เลย แถวนั้นเป็น Changhi Rd. นั่นเอง แล้วก็มี ท่าเรือ เฟอร์รี่ด้วย



ใส่มันทุกทีม เสื้อจักรยานที่มีเลยคะ





มีป้ายห้ามจับปลา ตรงนี้ด้วยนะคะ



นั่นละคะเรือที่เราจะใช้ข้ามไป ฝั่งมาเล แต่ปีที่แล้ว ปั่นข้ามไปอีกทาง รถเยอะมาก อัตราย



เพื่อนคนนี้เน้นว่า ต้องปลอดภัยไว้ก่อน เขาบอกว่าแถวนี้มีร้านจักรยานด้วยนะแนน งั้นรีบพาไปเลย........
ถ้างั้นก็ตามเรามา................



มาถึงร้านแล้วคะ เพื่อนบอกว่าดูเสร็จแล้วตามไปนะ จะไปกินข้าวก่อน



ค่อยๆ ดูแต่ละคัน ลองยกดูว่าหนักไหม



ร้านนี้ KHS เยอะเลย ถูกหรือแพงกว่า บ้านเราก็ไม่รู้สิ



รู้แต่ว่ามีเยอะดี อยากจะได้กลับมาสักคัน



สวยๆ ทั้งนั้นเลย



แล้วก็ได้แต่ดู จนเพื่อนมาตาม เพราะ สิงสถิตย์ อยู่ในนี้นานเลยคะ



จนเพื่อนกินหมดละ สั่งเผื่อให้แนน ก็เย็นหมดละ

เจอร้านน่ารักๆ ให้แอบ อมยิ้มอีกละคะ



วันนี้มีเพื่อนใหม่เพิ่มอีกคน ข้ามไป มาเล ด้วยกัน



ยังแอบมีป้ายห้าม พาน้องหมา มาที่นี่อีกนะ



เราจะข้ามไป Pengerang



ท่าเรือนี้ไปได้ 2 ที่ คะ อีกข้างไป Pulau Ubin



แวะมาเข้าห้องน้ำ เจอการ์ตูน



รอคะ ไม่ได้รอเวลานะ แต่รอคนครบ

ค่าบริการ $120 ถ้ามาคนเดียว ก็ จ่ายไป $120 เรือก็ออกเลยคะ
ประมาณว่า หาร ตามจำนวนผู้โดยสาร หากเราพอใจที่ราคาไหน ก็สั่งออกได้ทันที ถ้าเรายังไม่พอใจ ก็รอต่อไปให้ครบ 10-12 คน



ห้ามอีกแล้วคะ คราวนี้ครบเซต 4 อย่างเลย



แต่ว่า ป้ายห้ามหมากฝรั่ง หายไปไหนแล้วเนี่ย หาทั่วเมืองไม่เจอเลย

ยังถามเพื่อนเลยคะ ว่าอยากกินหมากฝรั่งไหม

ถ้ากินตอนจะเข้าด่านตรวจคนเข้าเมืองจะเป็นยังไง

เขาบอกให้แนนลองดูคราวหน้าคะ ลอง เคี้ยว งับๆ อยู่ ต่อ หน้า ต.ม. สิ แล้วแนนจะได้อยู่สิงคโปร์ นานกว่าที่คิด

ครบคนแล้วคะ รอเรือเทียบท่า



เรือเขาจอดแปลกดีนะคะ เอาท้ายชนโป๊ะ



บรรยากาศ ท่าเรือ



เริ่มขนจักรยานลงแล้วคะ ให้สุภาบุรุษทั้ง 2 ลงไปก่อน



จอดชิดในสุดๆ ให้เรียบร้อย



ส่วนนี่เป็นห้องกัปตัน



ชอบจัง จัดวางของได้น่ารักดีคะ



คุณกัปตัน เดินเก็บค่าโดยสารเรียบร้อยแล้วก็มาออกเรือคะ

[nonlany]

ถ่ายรูปเล่นในเรือ



ป้าย กท เรือ ติดไว้ในเรือ แล้วใครจะเห็นละคะเนี่ย



ทางนู้นมีชายหาดด้วย



ส่วนทางนี้มี super tanker



โน่นไงคะ สนามบิน



คุณกัปตัน ไม่วอกแวกเลย



ออกทะเล คนละบรรยากาศกับบ้านเรา ตัวไม่เหนียวๆ เลยคะ แปลกดี ไม่มีกลิ่นคาวๆ ด้วย



แล้วก็ไม่นั่งอยู่กับที่จนได้



นู่นอะไรนั่น ถามเพื่อนตลอดทางเลย



อ๋อ ค่ายทหารไง เขาฝึกกันที่นี่แหละ ตรงนี่นะ เป็นที่ถมใหม่ไง เอาทรายมาถมจนเป็นพื้นดินใหม่ขึ้นมา เรียกว่า new land ตรงตัวดีจัง



เบื่อแนนละ ถามมาก ไปยืนหลังเรือดีกว่า

[nonlany]

ถ่ายรูปเล่นคนเดียวก็ได้



ลุกไปถ่ายมุมนี้



มุมนู้น



ถ่ายน้ำ ข้างหลังเรือ ตอนเรือแล่น



หลังคาเรือก็ถ่าย



ถ่ายตัวเอง



ถ่ายไปเรื่อย อ้าว....ตรงนี้กำลังดูดทรายมาสร้างพื้นดินเลยนะ




ก่อนหน้าสั่งซื้อทรายมาจากอินโด แต่ตอนนี้ อินโด ไม่ขายทรายให้แล้ว เลย ต้องดูดๆ มันขึ้นมาจากใต้ทะเล โห...........ลึกกว่าเดิมอีก



แล้วกี่ปีจะเสร็จหรอคะ ถามเพื่อนอีกครั้ง 30 ปี โน่นแหละ ตามที่วางแผนไว้



เปลี่ยนไปดูวิวเรือแถวนั้นบ้าง เหมือน มีแต่เรื่อง ก่อสร้างทั้งนั้นเลยคะ



ถ้าสร้างเสร็จแล้ว คราวนี้จะมา มาเล ก็แค่ ข้ามสะพาน เรือ ข้ามเรือ แค่นั่นเองสิ มันแคบ........ นิดเดียวเองนะ

ข้างหน้ามาเล แล้วนะแนน โห.........เร็วจัง สิงคโปร์เล็กจะตายไป.........ที่นั่งเรือมานี่ก็ 30 นาทีเอง

เราไปเกาะเสม็ด ยังมี ชั่วโมงเลยนะ



ทางนี้ท่าเรือสำหรับทหาร



เดินตามทางนี้มาขึ้นฝั่ง



เก็บภาพมุมนี้สักหน่อย



ถึงแล้ว รอตรงนี้ก่อน รอต่อแถว ตรวจคนเข้าเมือง แต่ไม่ต้องเสียงเงินนะ ไม่เหมือนที่เราข้ามไป ลาว ไป พม่า ต้องเสียค่าข้ามแดน ที่นี่ฟรี



ประตูแรก สู่มาเล

[nonlany]

ถึงแล้วก็มีธง มาเล



ป้ายทั้งหมด ก็เปลี่ยนจากป้ายห้าม เป็นป้ายต้อนรับ

ดูสิคะ ปั่นจักรยานได้

เมืองนี้เป็นมิตรกับจักรยาน......ผิดกับสิงคโปร์เห็นๆ มีแต่ป้ายห้าม



เตรียมตัวพร้อมแล้ว ไปกันเลยไหมคะ




ok ไปเลย



ทางก็เรียบๆ โล่งๆ ไม่มีรถ ไม่มีไฟแดง ยาวๆ ตลอดสาย สิบโลได้คะ




ขวามือก็เป็นทะเล ยาว ตลอด ที่เล่นน้ำไม่ได้



จอกแวะสักหน่อย



กินองุ่นก่อน เพื่อนให้มาทั้งพวงเลย แนนก็กิน แล้วกำทำหล่นซะครึ่งพวงได้ ทั้งปีเลยเรา



ปั่นไปเรื่อยๆ ฟ้าเริ่มครึ้ม..........และแล้วก็มีหยดน้ำลงมาจากฟากฟ้า เราก็ยังปั่นต่อ
จนกระทั้ง................เม็ดมันใหญ่ขึ้นแล้วนะ หลบก่อนปะ

ได้ๆ หลบก่อน มือถือ ก็เลย ถูกเก็บอยู่ในกระเป๋ากันน้ำเรียบร้อย อดถ่ายภาพมาฝากเลยคะ

พวกเราแวะร้านชาวบ้าน สั่งเบอร์เกอร์มากิน แปลกดีจัง มีแต่ขาย ABC กับ เบอร์เกอร์

กว่าจะได้เบอร์เกอร์ 1 ชิ้น นานใช้ได้

ตอนแรกก็เอาเนื้อชิ้นกลมๆ ที่เขาทำเป็นชิ้นสำหรับทำเบอร์เกอร์ มาทอดบนเตาเหมือนขายขนมโตเกียวอย่างนั้นเลย ทอดไปกดไป บางจะแย่แล้วคะ

ทอดจนสุก 2 ด้าน บางมากๆ นะคะขอบอก 3 มิล ได้ ยังฝานตรงกางแบ่งเป็น 2 ชิ้น เกือบขาดจากกันอีก ลองนึกภาพเลย 8 นะคะ แบบนั้นเลย

จากนั้นก็โรยเครื่องเทศของเขาคะ น่าจะเป็นพริกปาปรีก้าหรือเปล่านะ ผงสีส้มๆ 2 กระป๋อง ไม่รู้ต่างกันยังไง สีไม่ต่างกันเลย แล้วก็โรยพริกไทย แล้วขวดสุดท้ายเหมือนเป็นน้ำเปล่าแต่คงไม่ใช่ เอ๊ หรือน้ำส้มสายชู ตามด้วย เยาะซอส เม็กกี้ แล้วประกบกลับเป็นก้อนกลมๆ เหมือนเดิม แล้วก็กดๆ อีกแล้วคะ

จากนั้นก็เอาขนมปังเบอร์เกอร์ ที่อุ่นร้อนๆ อยู่ข้างๆ มาวางในกล่อง แล้วก็วางก้อนเนื้อลงไป ใส่ถั่วงอกด้วย ใช่ป่าวนะ แต่ไม่มีหัวดำๆ แต่แท่งขาวๆ เหมือนถั่วงอกเลยคะ แล้วก็ราดซอสพริก อีกครั้ง ปิดฝาขนมปังลงมา เรียบร้อยแล้วคะ เบอร์เกอร์ของเขา

เพื่อนถามว่าชิมไหมแนน ง่า ไม่เอาดีกว่า เราไม่กินเนื้ออะนะ

งั้นแนนลองกิน นี่ไหม จำชื่อไม่ได้ ดูเขาสั่งมามัน ลอดช่อง ชัดๆ โหย ไม่น่ากินเลย สีเขียวอ่อน ๆ ตัวผอมๆ แช่อยู่ในขวดพลาสติกฝาสีแดง ว้า.....สู้บ้านเราไม่ได้

ไม่เอาดีกว่า เราเอา ABC เหมือนเดิม ...........สรุปแล้ว ไม่ผ่าน รสชาติ ไม่ได้ความ เหมือนมันอยู่ในกระป๋องพลาสติก แล้วก็มีกลิ่นและรสชาติประหลาดๆ

แต่ทำไม คนแถวนั้น และเด็กๆ แถวนั้น ซื้อกันเยอะจัง สงสัยไม่เคยลองของอร่อยละมั๊ง หรือเราเรื่องมากเกินไป

[nonlany]

ฝนหยุดแล้วเริ่มปั่นต่อได้

ไปสักพัก ตกอีกละ คราวนี้ มาหลบที่ศาลเจ้าแถวนั้น



บริเวณนั้นเป็นบ้านของชาวประมง



น่าจะเป็นชาวจีน มาเล



ที่เห็นเยอะๆ ก็ตึกเหลี่ยมๆ ทึบๆ มีหน้าต่าง มีประตูน้อยๆ ที่บาน มันคืออะไรเอ่ยคะ ลองทางดูสิ



บ้านแถวนั้น



จอดพักอยู่นาน ฝนตกปลอยๆ เอง



แนนไม่กลัวฝนหรอกคะ ก็เล่นปั่นเล่น เก็บภาพบรรยากาศ แถวนั้นมาฝาก








เพื่อนก็อ่านหนังสือพิมพ์รอฝนหยุด



อยู่ในรถยังกลัวฝนอีก



มีทหารอยู่แถวนี้ด้วยแฮะ




ยังดูหนังสือพิมพ์ต่อไป



ไปกันได้แล้ว ไม่ต้องรอมันหยุดหรอก ตกนิดหน่อยเอง เพื่อนก็เลย ตกลงปั่นต่อ เราก็ปั่นไปตามถนน ยาวๆ ไปเรื่อย โดนยึดโทรศัพท์ เขากระเป๋ากันน้ำอีกแล้วคะ เพื่อนกลัวมันจะเสีย ก็เลยไม่มีภาพระหว่างทาง ปั่นไปจนถึงหาด



ระหว่างทางปั่น บ้านแถวนั้น ก็ปิดกันหมด โรงเรียนก็หยุด วันอะไรของ มาเล ละเนี่ย ลืมไป ละ วันอะไร ร้านค้าก็ไม่เปิด รีสอทก็ปิดด้วยนะ



ก็เลยนั่งกินแอ๊ปเปิ้ล ที่ริมทะเล แล้วก็มองไปไกลๆ



แถวนั้นมีแต่ต้นมะพร้าว



รีสอท ไม่มีคนมาพักเลยคะ



ทะเลก็ไม่มีคนด้วย แต่ไม่น่าว่ายน้ำเลยคะ มันมีเขม่า และคราบน้ำมัน เพราะเรือใหญ่เยอะเกิน สู้บ้านเราไม่ได้เลย



เสพ บรรยากาศอิ่ม แล้วก็ปั่นกลับ

[nonlany]

ปั่นมาตามทางกลับเข้าเมือง เพราะคืนนี้ค้างที่ มาเล คะ



มีเรือหาปลาเยอะแยะเลย แต่วันนี้หยุดหมด



เส้นทางที่นั่นก็ไม่ต่างจากบ้านเรา



เรียบๆ โล่งๆ



ปกติแล้ว นักปั่นสิงคโปร์ จะมาปั่น วันเดียว แล้วกลับก็ได้สัก 180 โล พอดี



แถวนั้นมีโรงงานบ้าง คนที่นั่นดูมีเงินดี ไม่ขับรถมาก็นั่ง taxi ไม่เห็นมีปั่นจักรยานเลย




พระอาทิตย์ใกล้จมน้ำทะเลแล้ว



พอเลิกงานก็รถเยอะเลยคะ ขนาดบริทเดียวนะเนี่ยที่ผ่านมา



ปั่นต่อไปเรื่อยๆ เริ่มเข้าใจกลางเมือง



โอะโอ.........ขวามือนั่นมีอะไร น่าสนใจ จังเลย ตลาดของเขาเป็นยังไง อยากเห็นจัง



บรรยากาศตลาด



ขายอะไรเนี่ย ลูกชิ้น ว้า.....ไม่ดีกว่า




น้ำหลากสี........น่ากลัวจังสีสันสดใสเกิน เรื่องมากจริงๆ ด้วยเรา



ขายอะไรละนั้น แปลกตาดีจัง



ทำร้อนๆ อย่างนี้ ค่อยน่าลองชิมหน่อย



อ่านว่าอะไรนะ Sekotak Putu Piring พี่ๆ อ่านเองแล้วกันคะ อ่านไม่ถูกเลย



เขาเอาผงแป้งเขียวๆ อัดใส่แม่พิมพ์



ตรงกลางเป็นไส้ น้ำตาลทรายแดง กล่องซ้ายข้างๆ นั่นแหละคะ



แล้วก็เคาะออกจากพิมพ์ ใส่ลงผ้า แล้วก็ปล่อยมันนึ่งสักพัก



มีโรยมะพร้าวด้วยคะ



หน้าตาประมาณนี้เลยคะ เวลากินก็ อร่อยดี หวานๆ เหมือนขนมตาล แต่ร่วนๆ



ลองของแปลก เสร็จแล้วก็ปั่นต่อ

[nonlany]

ระหว่างทาง ผ่านศาลเจ้ามากมาย เพราะแถวนี้มีแต่คนจีน



แวะไปดูทะเล อีกหน กลางทาง



แล้วก็ปั่นเขามาในเมือง



เมืองเล็กๆ เองคะ



มีตัวนี้เป็นสัญลักษณ์



เราพักที่นี่คะ



จากนั้นก็อาบน้ำ แล้วก็เดินออกมาหาอะไรกินกัน ร้านส่วนใหญ่ปิดหมดในวันนั้น เจ้าประจำ อร่อยๆ ก็ไม่ขาย ก็หมดตัวเลือกเลยคะ ร้านไหนเปิดก็ร้านนั้นเลย



สรุปว่าร้านนี้คะ เราสั่งมาหลายอย่าง แต่มากัน 3 คน เห็นกับข้าวมาเสริฟ ก็ตกใจ จานใหญ่ๆ ทั้งนั้นเลย สั่งไป 6 อย่างแหนะคะ



อิ่มมากๆ เลยคะ มื้อเย็นวันนี้ แล้วก็กลมกลิ้งกลับเข้าที่พัก หลับฝันดี หมดไปอีก 1 วัน

[nonlany]

วันที่ 7 ของทริปนี้ ตรงกับวันที่ 16 เมษา

เช้านี้ตื่นมาสดชื่นดีจัง ตื่นมาก็เปิดการ์ตูนดู ดูว่าเด็กๆ ที่นี่เขาดูอะไรกัน มีรายการ hi5 ของ australia ที่นี่ด้วย

จากนั้นก็อาบน้ำ แล้วก็ออกไปหาอาหารเช้า ก็ไปกิน อาหารเช้าแบบคนท้องถิ่นแถวนั้น ซึ่งส่วนใหญ่มีแต่คนจีน ก็เลย มีบะหมี่ เส้นหมี่ หลากหลายแบบ แต่ที่ชอบสุดๆ ก็ บากุเต๋ กินเสร็จก็ไปเดินเล่นแถวนั้น

เพื่อนบอกว่ามีร้านนึงขนมอร่อย ร้านนี้ไงคะ ทำสดๆ ร้อนๆ เลย



แพ็กใส่ถุงซิปล๊อก ให้สวยงาม อร่อยนะ หวาน หอม กรอบ อร่อยๆ ตรงกลางมีไส้ หวานๆ ไม่รู้เป็นอะไร โดนรวมแล้วชอบคะ 1 ถุงมี 10 ชิ้น กินมันแทนข้าวเลย



เขามีขายกะละแมรสทุเรียนด้วยนะ ดูเพื่อนตื่นเต้นกัน



ทุเรียนกวน ทำเป็นถ้วยเล็กๆ อยู่ในถุง แนนเลยบอกเพื่อนว่า เดี๋ยวมาไทยนะ จะซื้อให้เลย รับรองว่าอร่อย กว่าที่นี่เยอะเลย วันนี้ไม่ต้องซื้อ รอมากินที่เมืองไทย



ร้านเขาตอนแรก เป็นแค่แผงเล็กๆ แล้วก็มาเป็นร้านเล็กๆ ตอนนี้ร้านใหญ่แล้วคะ ขายทุกอย่าง แม้กระทั้ง....

ล๊อตเตอร์รี่ นั่นเอง


นี่ เรียงเบอร์ของเขา



รางวัลตั้ง 12 ล้าน เป็นเงินไทยก็ 120 ล้าน เยอะแฮะ มีเป็นรถด้วยแฮะ แปลกดีจัง มีภาพประกอบข้างๆ ว่าผู้โชคดีที่เคยได้รับรถแล้วมีใครบ้าง

[nonlany]

กินเสร็จก็เดินเล่นต่อ แต่ฟ้า ไม่เป็นใจคะ ครึ้มอีกละ



ก็เลยต้องกลับที่พัก



ดูวิว ที่แสนจะธรรมดา แบบบ้านเรา แต่ดูเพื่อนเขา ชอบมากๆ



นั่งฟังเสียงเม็ดฝนกระแทกลงบนหลังคาสังกะสี เพื่อนบอกเหมือนเสียง วงซิมโฟนี่



ที่สิงคโปร์ ไม่มีอยากงี้ เราอยากฟัง แนนปิดเสียง ทีวี ไปเลย แล้วมานั่งฟังเสียงฝนกัน

ก็เลยบอกเขากลับบ้านให้เอากระป๋องสเตนเลส แก้วน้ำ ชาม กะละมัง ตั้งไว้นะ ตอนฝนตกจะได้ฟังเสียง

แต่ท่าจะยากนอกจากขนลงมาที่ข้างล่าง เนื่องจากบ้าน ไม่มีฝนสาดข้ามาได้เลย น่าสงสารจัง

[nonlany]

ได้เวลาฟ้าใส แล้วเราก็เดินทางกลับ ปั่นปรู๊ดเดียวก็ถึง ด่าน ที่จะข้ามกลับสิงคโปร์ ก็แค่ 30 โลเอง

เก็บภาพก่อนกลับสักหน่อย ตอนมาไม่ค่อยได้ถ่ายเลย





ถ่ายในเรือด้วย ตอนมาเอาแต่คุย



ขากลับเลยขอเก็บภาพทุกมุม



หน้าเริ่มดำ






ดูกันเบื่อไปเลยมีแต่หน้า แนน











แล้วก็กลับถึงท่าเรือ ชางฮี





ถึงแล้วคะท่าเรือ






บายๆ คุณ อัง

[nonlany]

ส่วนแนน และ เพื่อน เดินทางต่อไป Pulau Ubin



เพิ่งเคยได้ยิน ชื่อนี้เองคะ เป็น อีกเกาะ ของสิงคโปร์

จอดจักรยานรอ เพราะมาถึงมีแค่ 2 คน เอง ท่าเรือนี้ เปิด 24 ชั่วโมงคะ



ค่าบริการ ต่อคน $2.50 และ จักรยาน $2



คนยังไม่ครบ ก็ยังไม่เปิดให้เข้า



สูบบุหรี่ตรงนี้ ค่าปรับ $1000 เลยคะ



พัดลมดูเก่าดีจัง สงสัยท่านี่มีมานาน



ได้เวลาเอาจักรยานคงเรืออีกครั้ง



เรือท่านี้เล็กกว่าท่าที่แล้วเยอะเลยคะ



เล็กแต่ปลอดภัย



นั่งอยู่ข้างหลัง




ดูวิว




ถ่ายรูปเล่น





แถวนี้เรือยอรท์ ส่วนตัวจอดเยอะเลย


แป๊บเดียวเองคะ ยังไม่ถึง 10 นาที ก็ถึงละ ใก้ล มากๆ



มาถึงยังไม่รู้เลยว่าเป็นยังไง





แต่ถ้าเป็นสิงคโปร์ ต้องมีป้ายเตือน



แต่สงสัยทำไมมีจักรยานเยอะจัง แถมห้ามกางเต้นท์ ตรงนี้อีกด้วย

[nonlany]

วิวที่ท่า





แล้วพวกเราก็เริ่มปั่น จากท่าเรือเข้าไป



ยินดีตอนรับ สู่ Pulau Ubin




ยิ่งเข้ามาข้างในจักรยานยิ่งเยอะ แฮะ



ร้านให้เช่าจักรยานเพียบเลย



ตรงนี้ก็มี



ทางขวาก็มี



มองตรงไปข้างหน้าก็มี

[nonlany]

ทางเข้ามีร้านอาหารด้วย



ชักเริ่มสงสัยแล้วสิ มีอะไรบนเกาะนี้บ้าง เข้าไปถามหาข้อมูลสักหน่อย



ให้เพื่อนเข้าไปก่อน แนนขอเก็บรูปสักหน่อย



ไม่เหมือนสิงคโปร์เลยแฮะ

[nonlany]

ข้างในมี ข้อมูลอะไรบ้างนะ

เป็นที่ดูปลา



มีแทรค ให้จักรยานด้วย ชักน่าสนใจแล้วสิ

[nonlany]

ก่อนที่จะเป็นเหมือนทุกวันนี้ สภาพดั่งเดิมของเกาะ



มีบ้านคนเยอะแยะเลย



ป่าโกงกาง บ้านเราก็มีนะ



แต่เขาให้ความสำคัญกับป่า มากๆ



ต้นไม้ก็ให้ความสำคัญมากๆ เช่นกัน



รวมทั้งสัตว์ทุกตัวที่อยู่บนเกาะ



ผีเสื้อก็ด้วย



แม้กระทั่งมดแดง



นกต่างๆ



เพื่อนก็ยังเฟ้นหาข้อมูลจากเจ้าหน้าที่



แนนก็ถ่ายรูปเล่น