ผู้ดูแล: ผู้ดูแลบอร์ดชมรมย่อย
อ่านแล้วน้ำตาจะไหล ซึ้งจริงๆๆๆปั่นละมัยจ้า เขียน:" ที่แท้ เป็นฉันเองที่มันกระจอก เจ็บนิดหน่อย ไม่อดทนเอาซะเลย ต้องขอโทษด้วยที่มองแกเป็นต้นเหตุ ทำให้ฉันเจ็บปวดร่างกาย
ต่อไปนี้ฉันจะเดินทางไปกับแก ไม่ทอดทิ้งแกให้ฝุ่นจับอีกต่อไป....เดินทางไปด้วยกันนะ "
ผมคร่อมจักรยาน แล้ว ปั่นเล่นไปเรื่อยๆ อย่างมีความสุข
สะใจ คืนนี้จะร่างนะครับWanted เขียน:อ่านแล้วน่าติดตามครับ บทที่ 6 อีกนานป่ะ.................55555555555
ปั่นละมัยจ้า เขียน:บทที่5 มาปั่นจักรยานกับผมเถอะ หรือ มาปั่นจักรยานด้วยกันเถอะค่ะ!!!!
16.00 น. ผมอยู่ในชุดออกกำลังกาย เดินไปที่โรงจอดรถ
เจอ....เธอนั่นเอง กำลังมองสภาพรถของตัวเองอย่างมึนงง ราวกับกำลังพูดว่า นี่ใครมาแปลงร่างจักรยานกู
"ชอบจักรยานซ่อมใหม่มั๊ยครับ"
"พี่.....ซ่อมเหรอคะ"
"ใช่ครับ!!!!!"
"ขอบคุณพี่มากนะคะ(ยิ้มหวาน)"
"ครับ พอดีผมมาจอดเห็นมันดูท่าไม่ค่อยดี เลยมาซ่อมให้นิดหน่อย แล้วนี่น้องจะไปไหนครับ"
"ก็...พอดีจะออกไปเล่นอยู่สวนใต้สะพานค่ะ"
"แถวนี้มีสวนสาธารณะด้วยเหรอครับ พอดีผมพึ่งย้ายเข้ามาอยู่"
"มีซิคะ เดี๋ยวพาไปนะ "
"ปั่นจักรยานซ่อมใหม่ลองดูยังครับ"
"(เธอยิ้มนิดๆ) ค่ะ จะปั่นเดี๋ยวนี้ ทันทีเลย"
"ครับ งั้น ปั่นไปด้วยกันตอนนี้เลยนะครับ"
เป็นครั้งแรกที่ได้มีโอกาศปั่นจักรยานไปด้วยกัน มากกว่า 1 คัน น้องเค้าชื่อ น้องแจงครับ ทำงานแถวๆท่าพระ นี่คือเพื่อนบ้านคนแรกเลยนะเนี่ย ใช้จักรยานเป็นพาหะ ดีจริงๆ น้องเค้านอกจากน่ารักแล้ว ยังอัธยาศัยดีด้วย เราปั่นจักรยานไปด้วยกันไม่ไกลมาก ก็มาถึงสวนสาธารณะใต้สะพานวงแหวนฯฝั่งพระราม 3 ติดแม่น้ำเจ้าพระยา ลมพัดเย็ดดีตามประสาวันอาทิตย์หน้าหนาว
เธอเป็นเพื่อนคุยที่คุยได้สนุก หลากหลายคำพูดคำถามที่ยิงมายิงไปซึ่งกันและกัน มันช่างทำให้เวลาสั้นนัก ตอนปั่นบนหลังอาน วนรอบถนนในสวนนี่ จนทุ่มครึ่ง เรา 2 คนก็ปั่นกลับบ้าน จอดแล้วล็อกจักรยาน ของผม แต่เธอไม่มีที่ล็อก เธอบอกจอดงี้มา 8 เดือนแล้วไม่มีหาย
ระหว่างทางเดินเราก็ยังคุยกันไปเรื่อยๆ ผ่านหน้าห้องเธอก่อนถึงหน้าห้องผม ก่อนเธอเข้าห้อง ผมก็บอกกับเธอว่า
"ว่างๆ มาปั่นจักรยานด้วยกันอีกนะครับ"
"(เธอมองผมเหมือนมีนัยแบบแปลกๆพร้อมตอบว่า) ค่ะ ถ้ามีโอกาศนะคะ"
ได้ยินเหมือนว่า จะไม่ได้มีโอกาศมาปั่นกับผมอีก
.
.
.
เวลาผ่านไป 1 สัปดาห์ เช้าวันเสาร์ 8.00 น.
.
.
.
เอ....เสียงใครย้ายของ เปิดประตู เอ้า น้องแจงนี่เอง ขนของลงจากห้อง ไปไว้บนรถที่จอดหน้าหอ เธอกำลังจะย้ายที่พักนี่เอง ผมเลยอาสาไปยกของช่วย เธอก็ไม่ขัด แต่เธอ กลับ มี
..."นี่ๆพี่แม๊ก พี่คนนี้ชื่โก๋ ที่แจงเล่าให้ฟังไง ซ่อมจักรยานให้แจงด้วย"
"เหรอ เออ ครับ ขอบคุณพี่มากนะครับ พี่ใจดีจริงๆ แบบที่แฟนผมเล่าให้ฟังเลย"
"เอ่อ ครับ เรื่องซ่อมจักรยานพอดีมันเป็นนิสัยของผมที่รักจักรยาน อยากเห็นจักรยานใช้งานได้แค่นั้นเอง"
(- -') มีแฟนซะและ ชาตินี้จะได้พบเจอคนไม่มีแฟนกับเค้ามั๊ยนี่
ผมขนของช่วยเธอจนเสร็จ แล้วระหว่างที่เธอจะกลับนั้น เธอหมุนกระจกลงมาทักทายผม
"ถ้ามีโอกาศ เจอกันแล้วมาปั่นจักรยานด้วยกันนะค๊าาา"
"คร๊าบ...เช่นกันนะครับ...โชคดีนะคร๊าบ"
ผมทักกลับ ทั้งๆที่รู้ว่ามันคงไม่มีโอกาศนั้นอีก
ผมนี่โง่ยิ่งนักที่ลืมขอเบอร์โทรเธอไว้ ก็....เธอมีผัว เอ๊ย แฟนแล้วนิ
ฟู่...ถอนหายใจ มันเป็นการพบเจอที่ดี แม้อยู่ในระยะเวลาอันสั้น แต่ผมก็ดีใจ ที่จักรยาน ได้สร้างมิตรภาพ คนแรก คือ น้องแจง ให้ผมแล้ว
