"เต๋อชิน" ขอไปซักครั้งให้รู้กัน

[Walrus]

ณ บ้านหลัก22 ต้องหยุดพักเพราะได้เวลาฝนตก(เมืองหมอกหนาๆ ผมมักเจอว่าพอสายมากๆดวงอาทิตย์สูงมากๆ แล้วฝนจะตก หลังจากนั้นฟ้าจะใส)

[Walrus]

ผมถามเจ้าของร้านชำว่า"ผู้หญิงคนนี้นางเข้าใจความหมายของตัวหนังสือที่ใส่หรือเปล่า"
เจ้าของร้านตอบมาว่า"เสื้อหนะโสด แต่คนใส่ไม่โสด"
เฮ้อหวงแทนกันเหลือเกิน ตอบไม่ตรงคำถามซะนี่
แต่ก็น่าหวงอยู่หรอก นางมีฝีมือปักผ้า อย่างผ้าที่ใส่นี่ก็ปักเอง ตอนผมมากำลังปักอีกผืนสีชมพู

[Walrus]

รอฝนน๊านนาน(อาการอยากไปน่าน)

[Walrus]

เกือบชั่วโมงกว่าฝนจะซา แถมฟ้าไม่ใสตามทฤษฎี(ของผมเอง)

[Walrus]

อนุสาวรีย์วีรบุรุษของนาหม้อ เล็กกว่าแต่ดูสะอาดสะอ้านกว่า

[Walrus]

เริ่มได้กลิ่นไอ

[Walrus]

แวะเติมพลังที่แยกนาเตยตอนบ่ายสามครึ่ง

[Walrus]

สะพานลอยแห่งแรกและแห่งเดียวที่ผมเห็นในลาว ข้ามระหว่างโรงงานสองฝั่งถนน

[Walrus]

เลยบ่อเต็นใหม่ หมู่บ้านที่น่าจะมีเฮือนพัก ก็เป็นที่ขนถ่ายสินค้า มีรถจอดเต็ม
สงสัยว่าจีนคงไม่ยอมให้รถสัญชาติอื่นเข้าไปวิ่งจึงต้องมาถ่ายสินค้า
ตรงข้ามที่จอดรถมีเพิงที่สร้างหยาบๆไม้อัดและไม่พาลเล็ทดูไม่น่ามอง มีที่น่ามองก็คงเป็นแม่ค้า

[Walrus]

ด่านภาษี ห่างจากชายแดนจริงๆอีก 5หลัก

[Walrus]

ถึงแล้วครับ บ่อเต็น ตอนปั่นมายังสับสนว่าบ่อเต็นอยู่ตรงไหนกันแน่ เพราะตำแหน่งของด่านภาษีนั่นแหละ พอพ้นเข้ามาก็เป็นป่าไม่มีป้ายบอกอะไรเลย
ประทับใจตั้งแต่แรกเข้าบ่อเต็นกันเลย ชาวบ้านชวนทานข้าว(น่าจะเป็นคนที่มาเปิดร้านขายของ หรือไม่ก็พวกคนขับรถแวะนอนที่นี่)

[Walrus]

หลังจากเก็บภาพแล้วก็เดินไปที่ร้านค้าซึ่งตั้งอยู่ด้านขวาของถนนนี้เพื่อหาที่พัก มีซะด้วยแต่ดูจะไม่น่านอน
พอดีเจอกับสิงห์รถบรรทุกซึ่งมาหาประสบการณ์ชีวิตด้วยการเดินในจีน วีซ่าจีนของเขาขาดจึงเข้าลาวมาต่อวีซ่าที่อุดมไซ แล้วเดินกลับมาชายแดนโดยใช้เวลา 12วัน ผมถามย้ำให้แน่ใจว่าเขาหมายถึงเดินอย่างเดียวจริงๆอย่างที่พูดหรือเปล่า ก็ยังยืนยันคำว่า "walk"
บอริส ได้เปิดห้องไว้แล้วราคา 50หยวนซึ่งเขาคิดว่าแพง แต่ผมต้องรีบตะครุบ เพราะมันถูกกว่าค่าเฮือนพักในลาวอีก บอริสสงสัยจึงลองคำนวณดู เออถูกจริงๆ แต่เขาเคยชินกับการ wild camp มากกว่า

[Walrus]

หลังจากเปิดห้องเรียบร้อย ผมก็เตรียมตัวกลับไปที่ร้านชำอีกรอบ พอดีบอริสออกมาคุยกับผมเพื่อรบกวนยืมโทรศัพท์เช็คเมล์(โรงแรมฟรี wifi) ผมจึงยื่นโทรศัพท์ให้เขา แล้วบอกว่าจะออกไปหาของกินซักชั่วโมงนึง บอริสตกใจเพราะไม่นึกว่าผมจะไม่อยู่เฝ้าโทรศัพท์
ผมไปร้านชำอีกรอบ แถบนั้นมีร้านอาหารด้วย แต่ดูจะมากเกิน สุดท้ายได้มาม่าจีนถ้วยนึง พร้อมกับซื้อตุนมื้อเช้า และก็ลูกพลับ 5ลูก 10หยวน

[Walrus]

ยืนยันอีกเสียงว่าบ่อเต็นแทบจะเป็นเมืองร้าง เจ้าของโรงแรมที่ผมพักหน้าตาดูเครียดๆอยู่เหมือนกันกับจำนวนแขก
แต่ที่ผมไม่ข้ามไปตอนเย็นนี้เพราะจะเป็นการลดจำนวนวันที่สามารถอยู่ในจีนได้ลงไป1วัน
บอริสเองก็เช่นกัน เขาจองตั๋วกลับบ้านไว้แล้ว เขาจะนอนบ่อเต็นอีก 2คืน เพื่อให้มีเวลาเหลือซักเล็กน้อยหลังวันที่เขาจองเครื่อง เผื่อผิดพลาดอย่างไรจะได้ไม่ต้องขอวีซ่าใหม่

[Walrus]

วันนี้จะเริ่มเข้าจีนรู้สึกตื่นเต้นทั้งคืนวันที่29กย มัวแต่คิดว่าจะเป็นอย่างไรเมื่อไปที่ๆไม่คุ้นเคยแถมคาดเดาได้ว่าคงใช้ภาษาอังกฤษหรือภาษาไทยไม่ได้
ขณะนี้ก็รู้สึกตื่นเต้นเพราะต้องเริ่มเล่าเหตุการณ์ที่ไปประสบมา กลัวว่าการบอกกล่าวที่ไม่ชัดเจนจะทำให้ผู้อ่านเข้าใจเหตุการณ์ผิด จากสิ่งที่เป็นบวกอาจกลายเป็นลบ
ดังนั้นขอบอกตั้งแต่ตรงนี้เลยว่าการเดินทางครั้งนี้ผมได้พบกับมิตรภาพตลอดเส้นทาง ผู้คนเป็นมิตรคอยให้ความช่วยเหลือตลอด
และบางครั้งผมเห็นอะไรแล้วมโนไปเองว่ามันน่าจะเป็นอย่างนั้น สร้างมาเพื่อการนี้ ประโยชน์อย่างนี้ ให้เข้าใจไว้เลยว่าผมไม่มีข้อมูลและอ่านป้ายภาษาจีนไม่ออก อ่านสิ่งที่ผมคิดเพื่อความสนุกสนานได้ แต่อย่าเอาไปเป็นบรรทัดฐาน