ความทุกข์***ความสุข***ความเจ็บปวด**อยู่ตรงไหน

[ข้าวหมาก]

• สิ่งที่จะช่วยให้คุณรู้สึกเข้มแข็งขึ้น
คือความสามารถในการผ่านทุกข์
ไม่ใช่ความสามารถในการเสวยสุข

• ความเข้มแข็งที่แท้จริง
ไม่ใช่ความสามารถในการทนได้
แต่เป็นความสามารถยอมรับตามจริง ว่าโลกไม่เที่ยง
เพราะเมื่อรับมือได้
โลกก็ทำให้ใจหวั่นไหวไม่ได้ด้วยเหตุดีร้ายใดๆ

• เมื่อทุกข์หนัก
อย่าใจร้อนอยากวิ่งหนีไปไหน
ให้อยู่จุดเดียวกับความทุกข์อย่างใจเย็น
แล้วจะเห็นทุกข์อยู่จุดเดียวกับเราไม่นานนัก

• ความสามารถที่จะเห็นทุกข์ เป็นของไม่เที่ยง
คือความสามารถจะเป็นสุขได้
ในท่ามกลางกองทุกข์ อันใหญ่หลวง

[ข้าวหมาก]

• ทุกข์อย่างคิดว่ามีคนทุกข์ จะทุกข์ต่อ
ทุกข์อย่างรู้ว่าไม่มีใครทุกข์ เดี๋ยวก็หายทุกข์

• แค่เราไม่เป็นทุกข์ในสถานการณ์
ที่น่าจะเป็นทุกข์ให้คนใกล้ตัวได้เห็นบ่อยๆ
ก็เปล่งประกายให้เชื่อได้แล้วว่า
เราอยู่กับของจริงที่น่าเลื่อมใส

• คนร่างกายแข็งแกร่ง แบกของหนักไว้ได้นาน
คนจิตใจเข้มแข็ง ปล่อยเรื่องหนักไปได้เร็ว

• คุณจะรู้ว่าร่างกายแข็งแรงแค่ไหน
ก็จากความสามารถต้านไข้
หรือความรวดเร็วในการฟื้นไข้
และคุณจะรู้ว่าจิตใจเข้มแข็งขนาดไหน
ก็จากความสามารถต้านความเศร้า
หรือความรวดเร็วในการหายเศร้า

[ข้าวหมาก]

• ความพยายามที่จะลืม
คืออาการที่จิต
เค้นความจำให้แจ่มชัดขึ้น

• แกล้งลืมจะยิ่งจำ
วิธีลืมเรื่องเก่าที่แย่ๆให้ได้จริง
คือสร้างเรื่องใหม่ที่ดีๆขึ้นมาแทน

• วิธีลืมอดีตที่ดีที่สุด
คือพยายามทำปัจจุบันให้น่าจดจำ

[ข้าวหมาก]

• เรื่องแย่ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรื่อยๆ
คือเสียงด่าที่ไม่สมเหตุสมผล
แต่เรื่องแย่กว่านั้น
คือคุณเอาตาไปดู เอาหูไปฟัง
แถมยังเอาใจไปรับมาคิดต่อ อย่างไร้เหตุผล

• คนที่ทำให้เจ็บใจคือเขา
คนที่เอาเขามาใส่ใจคือคุณ

• เมื่อเจอบทเรียนที่เจ็บปวด
ทิ้งความเจ็บปวดไป เก็บไว้แค่บทเรียน

• ถ้ามีใครพูดให้เจ็บใจ
จำคำนั้นไว้ด้วยความตั้งใจ
จะไม่พูดเสียเองในภายหลัง
แล้วคุณจะรู้สึกเจ็บน้อยลงทันที

• ต่อให้เป็นศัตรูตัวฉกาจ
ก็ไม่มีทางทำร้ายคุณได้บ่อยๆ
มีแต่ความคิดในหัวตัวเองเท่านั้น
ที่ทำร้ายคุณได้ทุกนาที

• เรื่องใดรบกวนจิตใจได้
คุณไม่มีทางตั้งใจสลัดทิ้งให้ขาด
แต่อาจเฝ้าสังเกตว่ามันรบกวนจิตใจน้อยลงเรื่อยๆ
เมื่อคุณไม่สู้และไม่เล่นกับมัน

• กล้ำกลืนความเจ็บปวดคุณจะเก็บกด
มีสติเห็นความเจ็บปวดคุณจะโล่ง
เหมือนค่อยๆยกภูเขาออกจากอก

• ถ้าใจเจ็บ
ไปสั่งให้มันไม่เจ็บไม่ได้หรอกครับ
แต่เรารู้ได้ว่ามันมีเจ็บมากบ้าง น้อยบ้าง
ไม่สม่ำเสมอ นั่นคือที่สุดที่เราจะรู้

[ข้าวหมาก]

• ความยึดมั่นเป็นทุกข์
ดูความไม่เที่ยงของอาการยึด
อย่าพยายามตัดอาการยึด
ในที่สุดจะไม่ยึด
และในที่สุดจะไม่ทุกข์

• เอาความเศร้านั้น
เป็นตัวตั้งในการพิจารณา
ว่ามันเกิดจากเหตุ
และอยู่ในใจเราได้นานตราบ
เท่าที่เราครุ่นคิดถึงมันพอเลิกคิดก็เลิกเศร้าเสียได้เอง

• เห็นความทรงจำที่เลวร้ายเหมือนหนาม
เห็นจิตของเราเหมือนเนื้อ
แล้วยอมรับตามจริง
เดี๋ยวมันทิ่มแรงเดี๋ยวมันบาดเบา
บังคับไม่ได้
แค่เห็นบ่อยพอ
ก็จะเป็นอิสระ จากความทรงจำที่เลวร้ายได้แล้ว

• ยอมรับว่ากำลังเจ็บแค่ไหน
อีกเดี๋ยวหนึ่งดูใหม่ว่าเจ็บเท่าเดิมหรือเปล่า
ถ้าไม่เท่าก็แปลว่าความเจ็บไม่เที่ยง เห็นบ่อยจะปล่อยเอง

• ของเก่าแย่ๆ
ถึงแม้มาทำร้ายเรา
ก็ทำได้แค่ข้างนอก
แต่มันเข้าไม่ถึงข้างใน
ข้างในเรายังนิ่งเย็นได้อยู่เพราะอบรม
ฝึกหัดและปกป้องไว้ดีแล้ว

• ตามดูจนรู้จริงว่าจิตไม่ใช่สิ่งที่บังคับได้
แล้วคุณจะสบายใจไปทุกเรื่อง

[ข้าวหมาก]

• ในวันที่ทุกสิ่งดูผิดพลาดไปหมด
ขอเพียงเหลือใจที่ถูกต้องไว้ดวงเดียวก็พอ
แล้วใจจะพาทุกอย่างจะกลับเข้าที่เข้าทางไปเอง

: หากคุณรักษาใจไว้ไม่ให้เศร้าหมอง
จะด้วยการฟังธรรม
หรือมองเหตุการณ์ให้เป็นธรรม
หรือสุดยอด คือเจริญสติ
ให้เห็นอารมณ์ทางใจเป็นเพียงสภาพธรรมที่ไม่เที่ยง
เศร้าได้ก็คลายได้
โกรธได้ก็หายได้
มืดได้ก็สว่างได้
ในที่สุดจะเหลือจิตที่ประกอบด้วยสติไม่ดำดิ่งตามช่วง "ดวงตก"

: ผลที่ออกมาอย่างชัดเจนเป็นอันดับต้นๆ
คือ คุณจะไม่ทำผิดพลาด
ไม่พูดผิดพลาดให้ถลำลึกลงไปอีก
ความคิดประชดชีวิตจะไม่อยู่ในหัว

: และอันดับต่อมา
คุณจะพบว่าตัวเองค่อยๆ
อยู่ท่ามกลางทางออกของปัญหา
ซึ่งแต่เดิมอาจมองไม่เห็นเลยสักทางเดียว
เพราะจิตเคยหม่นมืดด้วยโมหะ
ต่อเมื่อโมหะถูกชำแรกแทนด้วยแสงกุศล
อะไรๆ รอบตัวจึงปรากฏโดยสภาพแท้จริงของมัน
คือไม่แย่อย่างที่คิด

: ชีวิตจะแย่จริงๆ
ก็เมื่อคุณยอมให้จิตถูกเหตุการณ์ร้ายๆ
ปรุงแต่งจนถึงวันตาย
นั่นแหละครับที่แสงสว่างมาไม่ทัน

[ศรีวิระ]

[NaiMoo]

ขอขอบคุณมากๆ ครับ

[sunset]

สวยมาก

[BIKE-LISM]

ไม่ใช่แค่เพียงทุกข์ไม่เที่ยงครับ สุขมันก็ไม่เที่ยง ทุกวันนี้ผมพยายามอยู่ด้วยอุเบกขา แต่อุเบกขามันก็ไม่เที่ยง
จิตใจบังคับได้ครับแต่ต้องฝึก แต่ต้องมีสัมมาทิฐฐิก่อน

[monai]

ดีมากครับ

[ข้าวหมาก]

ในชีวิตเรา..การได้พบใครหลายๆคน มันเกิดจากกรรม ที่เราเคยทำไว้ในอดีต ..แต่จะได้เจอกันเมื่อไหร่
ก็ขึ้นอยู่กับ..เวลา ไม่ว่าจะเป็นคู่กรรม หรือ คู่บุญ..............คู่รัก
แล้วที่คุณเจออยู่ทุกวันนี้ คิดว่าเป็นกรรมของใคร...

[ข้าวหมาก]

ถ้าเป็นคุณล่ะ....จะทำงัยดี....ข้อคิดเล็กๆน้อยๆ ที่บางคนไม่คิด หรือคิดไม่ถึง...

[ข้าวหมาก]

อาจเหลือเพียง ริ้วรอย แห่งปิติ
ที่ได้ริ เริ่มสร้าง บนทางฝัน
คงต้องเปลี่ยว ปนเศร้า เงียบเหงาครัน
สุดทางฝัน ที่ก้าว ต้องอยู่เดียว

[ข้าวหมาก]

ใดใดในโลกล้วนอนิจจัง แปรปรวนเปลี่ยนแปลงไปได้ตลอด
ควรตระหนักถึงความ "ไม่แน่นอน" ของสิ่งทั้งหลายไว้เสมอ
จะได้ไม่ต้องผิดหวังรุนแรงเมื่อสิ่งทั้งหลายเปลี่ยนไป
ขุนเขายังเปลี่ยนได้ แม่น้ำสายใหญ่ยังเปลี่ยนทางเดิน
จิตใจคนยิ่งเปลี่ยนแปลงง่าย

อย่าอิงอาศัยใครจนพึ่งตัวเองไม่ได้ ถ้าเขาเปลี่ยนไป
เราจะตั้งตัวไม่ติดที่ว่าแน่นอนก็ไม่แน่นอนได้
อย่าหวังอะไรให้จริงจังขวนขวายพึ่งตนเองอยู่เสมอดีกว่า
ดีที่สุดคือ..พึ่งตัวเองให้มากอย่าคาดหวังอะไรจริงจังจากผู้อื่นเลย