ทางหลวง 105 +แม่สามแลบ+ท่าตาฝั่ง+ทางหลวง 108 อีกนิดหน่อย..

[kobfujar]

[kobfujar]

11 โมงครึ่ง..เริ่มใกล้ความจริง ระยะทางเหลืออีกราว 5 กม.เอง..
พักหน่อยนึง..จะรีบไปไหนๆ..

[kobfujar]

แล้วเที่ยงกว่านิดๆ..ก็มาถึงที่ตั้งหน่วยพิทักษ์อุทยานฯท่าตาฝั่ง..แบบงงๆ..
เพราะวัดระยะทางได้เพียง 18 กม.เท่านั้น..

[kobfujar]

ขี้เกียจงัดเนินขึ้นมา..เลยเดินลงไปสอบถามเจ้าหน้านี้
ได้ความว่่า ..
หมู่บ้านท่าตาฝั่งต้องปั่นไปอีกราว 2 กม. และ โรงพัก(ท่าตาฝั่ง)เก่า ไหลลงตามเส้นทางไปหมู่บ้านเช่นกัน แต่ลงไปนิดเดียวจะพบสามแยก ต้องเลี้ยวซ้ายเข้าไปอีกราว 500 เมตร(แต่ผมวัดระยะได้ 1 กม.)




พูดคุยสอบถามเสร็จ..ยังไม่แน่ใจว่าจะนอนที่ไหนดีระหว่างที่หมู่บ้าน หรือ หน่วยฯท่าตาฝั่ง
จึงปั่นจักรยานเพื่อเข้าไปที่หมู่บ้าน และ ไปชมโรงพักเก่าก่อนดีกว่า .. เวลาเหลือเยอะ

[kobfujar]

ไหลลงเนินมาประมาณ 100 เมตรก็ถึงสามแยกไปโรงพักเก่า..
แต่ผมคิดว่าเข้าไปที่หมู่บ้านและท่าเรือก่อนดีกว่า..
เส้นทางลุยข้ามแบบนี้ยังมีให้ลุยเละเล่นอีกนิดหน่อยครับ..อีกทั้งต้องข้ามลำห้วยใหญ่อีกหนึ่งสายด้วย..


ข้ามลำห้วยใหญ่มาก็เริ่มเข้าเขตหมู่บ้าน..


ผมชอบระบบชลประทานของที่นี่จังเลย..เขาจะทำลดหลั่นไปเรื่อยๆ แยกย่อยไปหลายๆสาย ลงไปตามทุ่งนาที่มีลักษณะเป็นขั้นๆแบบบันได..

[kok_2]

พี่กบนี่ใจล้วนๆ เลยครับ เหนือชั้นสำหรับการบินเดี่ยว
ยิ่งเส้นทางตรงนี้ด้วย

[kobfujar]

ความหวังหนึ่งที่เข้ามาท่าเรือบ้านท่่าตาฝั่ง คือ มาหาอาหารกลางวันกิน แต่..อด..ครับ
เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์ และ หมู่บ้านนี้นับถือศาสนาคริส จึงปิดร้านกันหมดเลย..

ว่าจะหุงข้าวกิน..แต่ยังไม่ค่อยหิวเลยงัดขนมที่ยังเหลืออยู่มานั่งกิน ก่อนที่จะลงไปที่ท่าเรือเพื่อถ่ายภาพเล่น..

[kobfujar]

พูดคุยกับทหารพรานหรืออส.ที่ท่าเรือเรื่องเส้นทางจากหมู่บ้านไปออกที่ทำการอุทยานแห่งชาติสาละวิน ได้ความว่า เส้นทางจะมีลักษณะแบบออฟโรด แบบว่า ต้องลุยลงไปวิ่งในลำธารในหลายๆช่วงเป็นระยะทางประมาณ 8-10 กม.จนถึงบ้านป่าเหว ถนนก็จะดีขึ้นบ้างจนไปถีงที่ทำการอุทยานฯ รวมระยะทางก็ประมาณ 37 กม.

แถมยังมาแนะนำผมให้ไปเส้นทางนี้ออกไปแม่สะเรียงเพราะสั้นกว่าเส้นที่ผมปั่นเข้ามา..แต่เวลาผมถามกลับไปว่า "แล้วเวลาเขาเข้าแม่สะเรียงไปเส้นไหนกัน" กลับตอบว่า "ก็ขี่มอเตอร์ไซต์ออกผ่านไปทางบ้านแม่สามแลบ"..
อุ๊บะ.. ตัวเองยังขี่แมงกะไซต์ไปออกทางแม่สามแลบ แต่มาแนะนำเราที่ปั่นจักรยานบรรทุกหนักให้ไปเข็นในลำธารเล่นเสีย 8-10 โล..มันน่านัก..

[kobfujar]

พี่กบนี่ใจล้วนๆ เลยครับ เหนือชั้นสำหรับการบินเดี่ยว
ยิ่งเส้นทางตรงนี้ด้วย

ขอบคุณครับ..
จริงแล้ว"ใจ"มันก็คงส่วนหนึ่งครับ..แต่ผมว่า"จิตใจ"ต้องปล่อยวางในหลายๆเรื่อง และ มองอะไรในด้านดีไว้เสมอครับ จะช่วยให้เราไปได้อย่างสบายใจและตลอดรอดฝั่ง..

[kobfujar]

ดูแล้วแถวท่าเรือก็คงขอนอนได้แต่ผมไม่ได้ถาม เพราะคิดว่าจะกลับไปนอนที่ตั้งหน่วยฯท่าตาฝั่งดีกว่า..
อีกอย่าง..ผมยังมีเป้าหมายหนึ่งในการมาที่ท่าตาฝั่งคือ ไปชม"โรงพักเก่า"ของท่าตาฝั่ง..

จึงปั่นย้อนกลับมาที่สามแยกไปโรงพักเก่า..ตรงสามแยกนี่ก็เละเอาเรื่อง(แต่ไม่ได้ถ่ายภาพมา)
เข้ามาอีกนิด..งัดเนินเล็กๆเข้ามาอีกหน่อย สภาพเส้นทางก็จะเริ่มเปิดโล่ง
เส้นทางเหมือนเพิ่งจะมาถากถางได้ไม่นานนัก บางช่วงเห็นเป็นแนวเหมือนทางเดินแนวเดียว บางช่วงก็มีสองแนว วื่งผ่านไร่ข้าวโพดไปเรื่อยๆ


จนถึงตูบน้อยหลังหนึ่ง จะมีลักษณะเหมือนทางแยก ให้เลี้ยวขวาขึ้นเนินไปครับ อย่าไหลงลงทางซ้ายนะครับ ไปคนละทางเลย..
บริเวณโรงพักจะติดแม่น้ำสาละวิน ร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่หลายต้น

[kobfujar]

คราวนี้มาชมภาพเพื่อดูสภาพของโรงพักเก่าหลังนี้ไปพร้อมกับนายแบบประจำทริปกันได้เลยครับ..

[kobfujar]

ช่องที่เมื่ออดีตใช้สำหรับสอดปลายกระบอกปืนออกมาต่อสู้กับผู้รุกรานหรือบุกโรงพักครับ..เมื่อก่อนสัก 100 ปีแถวนี้คงจะดิบๆน่าดูทีเดียว โรงพักยังบุกมายิงกันแบบนี้ได้..


มองจากด้านใต้ถุนของโรงพัก..ช่องต่างๆจะเรียงรายมากมาย..

[kobfujar]

แหะๆๆๆๆ..
เหมือนวิญญาณหลอนไหมครับ ..จริงแล้วกล้องมันดันเปิดหน้ากล้องนานไปหน่อยแล้วผมก็ถือกล้องด้วยมือเปล่าด้วยสิ พอเคลื่อนไหวกล้องภาพเลยออกมาแบบนี้



จึงเดินออกไปเอาขาตั้งกล้องเข้ามาใช้งาน..

[kobfujar]

ตอนจะดันประตูบานนี้เข้ามาใต้ถุนโรงพักก็กลัวมันจะพังล้มหรือเปล่า แต่ด้วยเพราะมันเป็นประตูที่หนาเอามากๆจึงต้องใช้แรงดันมากหน่อยครับ..

[kobfujar]

ชมภาพชุด..ใต้ถุนโรงพักเก่าท่าตาฝั่งครับ..
ตอนจะเดินเข้าไป แรกๆก็ดูน่ากลัวครับใครกลัวผีไปคนเดียวไม่ได้แน่เลย และ ต้องปรับสายตาสักพักจึงมองเห็นสภาพภายในได้..







บันไดขึ้นลง แต่สภาพชำรุดใช้การไม่ได้แล้ว..