ทริป To say.....hello Vietnam เริ่ม หน้า 16 [ ตำนานเลือดศัตรูของอังการ์ ]

[sorpinya]

[youtube]4n2d1_OIHZ4&autoplay=1[/youtube]

















17.00 น
เริ่ม มืด ที่ PHO RANG ผมมองหาที่พัก อา..มันไม่ได้ดี อย่างที่คิดเลย ถามแต่ล่ะที่ อยู่ ใกล้ๆกัน บนถนน 279 โห 20 เหรียญ แพง..ไม่สมราคาเลย ห้อง เตียง บ้านผม เรียกว่า "พอแล้วได" เอาว่ะ นอนแหม่งตรงนี้แหล่ะ อย่าเลือกมาก แถวนี้โรงแรมไม่ประทับใจ แม้ทางเดิน เคาท์เตอร์ เช็คอิน ไฟมืดๆ มันอยู่ของมันยังไงได้ ต้องงัดเอาไฟฉายมาส่อง กรอก ข้อมูล ลงทะเบียนที่พัก แถม ยึดเล่มพาสปอร์ตเอาไว้ ตามระเบียบ เมือง [VC]น้ำ ต้องซื้อ กาต้มน้ำร้อนก็ไม่มี ต้องงัดเอาเจ้าตัวเล็ก มาใช้ เซ้งมาก ข้าว มื้อเย็น ไม่เอา หมี่ต้ม กล้วยหอม แทนมื้อหนัก อัดเข้าไป 2 ห่อ กล้วย 4 ลูกใหญ่ นอนท้องอืดทั้งคืน แทน เดินดูแล้ว ไม่น่า เจออยู่ร้าน ก่อนโรงแรม ย่างเป็ด ขาย ขอแบ่งครึ่ง ไม่ขาย เออดี กรูยัดเป็น ตัวไม่หมด หากพกไปกิน เย็น ชืด เสียของเปล่า ไม่พ้นที่จะลงขยะ

[sorpinya]

04.00 น
นอนไม่เต็มอิ่มหลับๆ ตื่นๆ ฝันร้าย จัดการ หมี่ต้ม บันจี่ กล้วย ตบท้าย กาแฟดำ จัดเก็บกระเป๋า อาบน้ำ เปิดก็อกน้ำร้อน ไข่เกือบสุก....ปลั็กไฟ ชาร์ท อุปกรณ์ ไม่ได้มาตรฐาน ทั้งที่เตรียม อแดปเตอร์มา มาเสียบไม่เข้าสักรู ดีแต่ว่า ผมชาร์ทแบต สำรองของ GPS เก็บเป็น ฉุกเฉินไว้ มือถือที่เปิด โรมมิ่ง แบตเหลือน้อย ปิดดีกว่า ติดต่อทางบ้านไม่ได้
หิ้ว กระเป๋า ทุลักทุเล เกือบตกบันได มันไม่เปิดไฟสักดวง เหอ น่ากลัวว่า กรูพักคนเดียวนี่หว่า เมิงอย่าบ่น บอกกับตัวเอง วิถีคนเดินทางมันต้องมีบ้างล่ะ
05.00 น. ปลุกเจ้าของโรงแรม ขอเล่มคืน แหม่งมัน บ่นอุบเลย น่ากลัวขัดจังหวะมันตอนเช้า ปั่นออกมา กะเดินทางเช้าๆ ไม่ร้อน รีบเร่งไปหน่อบ อ้าว นั่นรถนอน คว่ำ นี่หว่า ถ่ายรูป เก็บไว้หน่อย เผ่นต่อ ทำระยะทางให้มากที่สุด ก่อนตะวันจะสาดแสง ให้อ่อนล้า

[sorpinya]

ขอถามหน่อยครับ....งู ตัวนี้ เขาเรียกว่า งูอะไร เจ้าหนุ่ม นี่มัน จับเอามาขาย ตัวเป็นๆอยู่เลย มันทำด้าย...

[sorpinya]

ออกจากหมู่บ้านที่แกะสลักหินเริ่มเป็น ป่าทึบขึ้น เขา ช่วงนี้ไม่ได้มองดูระดับความสูง กำลังปีนเนินอยู่ เสียงแมลง ร้อง คล้ายกับเสียงที่ผมได้ยินที่ อังกอร์วัด เมื่อครั้งไปเที่ยวเขมร
ชายสองคนเดินออกจาก ป่าริมทาง ซ้ายมือของผม ผมมองเห็นในระยะ 40 เมตรโดยประมาณ แรกผมไม่ได้สนใจอะไรนักหนา หากแต่ ทั้งคู่มองจ้องมาที่ผม สายตาไม่ล่ะไปจากผมเลย ซึ่งมันผิดปกติเกินไป ในระยะ เพียง 5 เมตร ชายอีกคน เริ่มเดินตรงเข้ามา ผมงี้ ขนหัวตั้งเลย เสียววาบไปทั้งตัว รู้ในใจว่า เดี๋ยวแหม่งเล่นกรูแน่ ในมือไม่มีไร แต่นายคนที่รอ อยู่ในมือมี ท่อนไม้ยืนนิ่งอยู่ คนที่เดินเข้ามา แบมือ ทำท่าขอเงิน ผมได้แต่เพียง ส่ายหน้า ร้องไปว่า โน มันนี่ หาก แต่ ท่าที เขาไม่คุก คราม ผม มากนัก ผมหักหลบ เพื่อไม่ให้ ใกล้เขา เกินไป แต่สายตาของผม ไม่อาจที่จะหลบ สายตา นายคนที่เดินเข้ามา ดันเขา หนี สุดแรงเกิด โชดดีมาก มีรถ มินิบัส ไหลลงเขามา ช่วยไว้ทัน เพราะตรงนั้น เป็น โค้ง
หักศอก เกือบชน ผม ผมงี้ซีดเลย รีบไหลลง เนิน ลิ่วไปตั้งหลักอีกหลาย กม. กลัวครับ กลัวมากด้วย อยากบอกเพื่อนๆ ว่า อย่าพยายามเดินทางคนเดียวในที่เปลี่ยว เวียตนามเหนือ ส่วนตัวผม คิดว่า อันตรายกว่า เขมร และ สปป.ลาว มากครับ

[sorpinya]

หลังจากนั้น ผมปั่นโดยไม่หยุด เริ่มเร่งความเร็ว ตบมือเกียร์ ลดลงจานเล็ก เกียร์เข้าผิดจังหวะ เรื่อย มือยังสั่น กลัวเหงื่อไหลซึมเต็ม นิ้วมือ นี่เอง ที่ผู้ใหญ่เขา เรียกว่า ขี้หด ตด ก็หาย หลังเข้าใกล้ หมู่ บ้าน กรูไม่เอาแหละ ความหิวเข้ามาเยือน แรงที่ใช้ไป เมื่อกี้ หมดแล้ว แวะเนินขวามือ ทั้งๆที่ห่างเนินสูงไปไม่ถึง 30 เมตร มีหมู่บ้าน เอาแหม่งตรงนี้แหละ จัดการก่อน ไม่มีแรงปีนเนินไปได้ ยอมครับ หมดจริงๆ










ปั่นเข้าหมู่บ้าน ไปโดยไม่หยุดเพื่อหนี ป่า ความรู้สึก เริ่มไม่มั่นใจ ในความปลอดภัยของตัวเอง กรูว่าแล้ว เมื่อคืนฝันร้าย เริ่มมองหาตัวช่วย พยายามแวะที่เมืองใหญ่ ป้าย ที่ชอบถ่ายคู่กับรถเพื่อ ทีจะนำมาให้พี่น้องได้ตามรอย เริ่มไม่สนใจในช่วงนี้ เอาไงดี ไม่สนแล้วที่จะไป เอียน บาย ตามที่ บ็อบ แนะนำ กรูตัดเข้า เหวี่ยต จี่ ใช้เส้นทาง AH14 สายเอกดีกว่า เส้น 32 เปลี่ยว ไกลกว่า คิดไป ปั่นไป ฮ่วย แผนที่ แหม่งปลิว หายไปตอนไหน ไม่ทันสังเกตุ ตายหล่ะ กูจะไปยังไง ทั้งที่ ติดตีน ตุ็กแก เอาไว้ น่าจะสะเพร่า
ไร้ สติ กว่าจะคิดว่าตัวเอง ใช้มือถือ ถ่ายเก็บเอาไว้ก็ต่อเมื่อมาเจอ เด็กชาย ชื่อ คุง เมื่อผมแวะ ซื้อ ขนมปัง น้ำ ที่ร้านของแม่เขา เจ้า คุงส่งเสียงทักผม อัฟเตอร์นูน โห ใช้ได้ ผมตอบไป เหมือนทีพวกเรา เคยท่องจำในห้อง คำทักทาย ง่ายๆสำหรับ ตอนเริ่มเรียน คุง วิ่งไปเอา โฉนดภาษาอังกฤษ นั่งแหมะ ใกล้ กับผม พลางชี้ ในหนังสือเล่มที่เขาใช้ เรียนมา ถาม ชื่อ มาจากไหน อายุ จะไปไหน เฮ้อ น่ารักดี เด็กน้อย ถ้าเป็น เด็กไทย ป่านนี้ หนีไปเล่น เกมส์ แหละ

[sorpinya]

05.00 น
เมื่อคืน หลับเป็นตาย น้ำท่าไม่ได้อาบ ข้าวไม่ได้กิน มาถึง เมืองนี้ ใกล้มืด พักโรงแรม อยู่ในซอย ซ้ายมือ ริมถนน จำชื่อไม่ได้ [ น่าจะเป็นเมือง ควาน หุ่ง ] ห้องดีกว่า เมื่อวาน 10 เหรียญ ราคาดี เมืองอะไร ก็ไม่รู้ ภาษาที่เขียน มันอ่านยาก ออกเสียงที มันส่ายหัว ไม่รู้โว้ย เมิงพูดให้กรูเข้าใจหน่อยได้ ป่ะ ต้องเขียน แล้ว ชี้ให้มันดู ตื่นตี 4 เช่นเคย หมี่ต้ม กล้วย กาแฟ เริ่มเบื่อครับ ไม่อยากออกไปไหน เมืองเล็ก มืด กลัว อีก 100 กว่า โล ก็จะถึง ฮานอย อย่ากระนั้นเลย กรูฝ่าสายฝนดีกว่า มันตกตั้งแต่เมื่อคืนไม่มีท่า ว่าจะหยุด นึกอยากจะหยุด มันก็หยุดเองแหละ หัวกรูไม่ล้านเหมือนนายบ็อบ โดนฝนมาไม่รู้ว่า กี่ปี จวนจะตายอยู่ แล้วช่างมันหากมันจะล้าน

[sorpinya]

ป้าย สัญญลักษณ์ เข้าเมือง





ป้าย สัญญลักษณ์ โรงแรม ป้ายสีน้ำเงิน



เหลือระยะทางไม่มาก จากที่ออกจาก ควาน หุ่ง หมู่บ้าน เรียงราย ไม่ห่างกัน มาก สติเริ่มอยู่กับตัวเอง ความกลัวลดลง บ้างแหละ รถบัสเข้า ฮานอย วิ่งแซงไปคันแล้ว คันเล่า ก่อน 5 โมงเย็น กรู ถึงแน่ ฮานอย สบายๆ ทางราบ เร่งทำเวลาได้



ป้าย สัญญลักษณ์ออกนอกเมือง
มองไป หมู่บ้าน ถี่ขึ้น กรูเลิกกลัวแล้ว ไปเรื่อยๆดี กว่า กะ เก็บเกี่ยว ประสพการณ์ ปฏิสัมพันธ์ กับชาวบ้าน ไปด้วย อย่างน้อย จะได้เรียนรู้ด้วยว่า เขามองพี่ไทยเป็นอย่างไร บทเรียนที่ได้ คงจะได้เอาไว้เป็นเรื่องเล่า เมื่อต้องมานั่งเลี้ยงหลาน อยู่ในบ้าน เล่าให้ ลูก หลานฟังได้ แวะแลกเงินที่ ธนาคาร แลกไป 30 เหรียญ เตรียมเอาไว้ในกระเป๋าสตางค์ ไม่ลืมที่จะแยกออกมาไว้ ต่างหาก ส่วนใหญ่ ผมจะ แยกเก็บ ในกระเป๋า กางเกงที่ใส่ แล้ว กระจายไป เผื่อ ฉุก เฉิน ในถุงเท้าที่ใส่ เหน็บเอาไว้ ข้างล่ะ 10 เหรียญ ทุกทริป ที่ไปเที่ยว แต่อย่าเก็บในซอง พาสปอร์ต น่ะครับ โดนแน่ เจอมาแล้ว ทริปแรกๆ เพียงไม่เล่าให้เพื่อนๆฟัง









เจอ วิทยาลัยเทคนิค เอ้า ให้เด็ก ถ่ายเป็นที่ระทึกหน่อย



เด็ก นักศึกษา นั่งกินขนมร้านริมฟุตบาธ หน้า วิทยาลัย ร้องทักผีบ้า เฮลโลๆๆๆ









เมืองนี้ งานฝีมือ ใช้ได้ดีทีเดียว มีร้านรับทำงานไม้ เรียงรายเต็มไปหมด ถือว่า เมืองนี้เยอะกว่าเพื่อน เท่าที่เห็นผ่านมา แต่ส่วนใหญ่ ยกกล้องขึ้น โบกมือห้าม มีเพียงร้านนี้ เท่านั้นที่ยอมให้ถ่าย











เสื้อลาย แขนยาว กัลบกหนุ่ม ลูกเลี้ยงชาว อเมริกัน กลับมาอยู่บ้านเกิด พูดอังกฤษยังกะฝรั่ง นิสัยดี แต่อาชีพตัดผม มันจะเลี้ยงตัวเองไหวเหรอ แต่เขาก็ไม่คิดที่จะเปลี่ยน อาชีพ หรือกลับไป หาพ่อเลี้ยงของเขา เขารักแผ่นดินเกิด แล้วพวกเราล่ะครับ .....













15.00 น
สถานีรถ เวียต จี่ ไม่เอาแล้ว 50 กม. ยกขึ้นรถดีกว่า หากปั่นถึง ฮานอย ปัญหาก็คือ โรงแรม เป้าหมายต้องหาโรงแรม ให้ได้ก่อนที่จะค่ำจะไม่มีโอกาศเลือก ผมมีแผนเที่ยวที่ ฮานอย 2 วัน อย่ากระนั้นเลย นั่งรถดีกว่า สอบถามค่าตั๋วไป ฮานอย 45000 ดอง เอา 500 หาร เหลือ,,,ถูกมาก กรูปั่นไป ค่าน้ำยังไม่พอเลย ยกรถขึ้น มินิบัสดีกว่า
นำจักรยานไปจอดด้านใน เบน เซ โห เวียตมุง มารุมล้อมดูรถ อ้ายผีบ้า เนี่ยมันปั่นมา ยังไงของมันว่ะ แถม สักพัก ครึ่งหญิง ครึ่งชาย เข็น ลำโพง มาขับกล่อมเพลง
""""""To say"""hello Viet nam """"" ร้องเพลงชอบให้ฟัง จัดไป 1 เหรียญ







พนักงานสาวคนนี้ เป็นธุระ จัดการเรื่อง รถมินิบัสให้ ประเภท ฝากรถให้ ตั๋วฟรี ทีไหนได้ พอขึ้นรถได้ กระเป๋ารถเก็บเงิน 150000 ด่อง เฉย แถมบอก เงินแค่นี้ ไม่ถึง 10 เหรียญเลย ไม่งั้นมันจะไล่ลงรถ เอากะมันซิ ทั้งๆที่ค่า ตั๋ว 45000 ดอง บทเรียน บทที่สอง







เจ้านี่เอง ผมลงรถที่ สถานี มันไปส่งของให้ เถ้าแก่ มัน ในสถานี ผมให้มัน นำทาง ไป โฮลเกรียม เลค 30000 ดอง มันพยักหน้า ไอ้แก่ เมิงตาม กรูมา ว่ะ ผมใช้เงินทำงาน มันได้ผลดีแฮะ ดีกว่า GPS ที่เรายังใช้งานไม่คล่อง อีกปัญหาหนึ่งที่มีปัญหาก็คือ เวียตนามหลังสงคราม มันเล่นเปลี่ยน ชื่อเมือง หมู่บ้าน แม่น้ำ ซึ่งนั่นก็เป็นปัญหาใหญ่ สำหรับ แผนที่ ที่ลงไว้ ไม่อับเดท







17.00 น
ถึงแล้ว โฮล เกรียม ทะเลสาป คืนดาบ ที่พวกเรารู้จัก หามุม สงบเตรียมกล้อง กะเก็บภาพสักหน่อย ก่อนมองหาที่พัก เป้า....มาโน้นแล้ว เฮ้ ชุดดำ สวยง่ะ.....หล่อนเดินวนเวียนรอบ เรานั่งอยู่ นี่หว่า คิดวางแผน กรูไม่ได้รูปคน สวยมาฝากพี่น้อง กรูไม่ยอม.....เหมือนไก่แจ้ มองเพ็ชร เป็นเม็ดข้าวเปลือก ไม่ใช่นา.. หมา..มองเครื่องบินมากกว่า













ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ """""เห่า"""""จนเสียงแหบ เครื่องตกจนได้ครับ

หล่อนชื่ออะไรไม่ได้ถาม..เพียงแต่คุย กับช่างกล้อง..ได้ความว่า เป็น โมเดลลิ่งสาว ชาวเวียตนาม มาถ่ายแบบเพื่อนำไปลง ในนิตรสารเวียตนาม ฉบับหนึ่ง ครับ

[Pom คอฟฟี่.]

สวัสดีครับ แวะมาเสพ ข้อมูล ถึงแม้ยังไม่คิดไปปั่นนอกประเทศ

[sorpinya]

สวัสดีครับ แวะมาเสพ ข้อมูล ถึงแม้ยังไม่คิดไปปั่นนอกประเทศ

หวัดดีครับ คุณ ป้อม คอฟฟี ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ สำหรับ คุณป้อม หากคิด..ง่ายนิดเดียว มือเก๋า ในวงการทัวร์...อยู่แล้วครับ

[sorpinya]

เจอ ชาวออสซี่ ในขณะที่ผม ปั่นเข้าไปใน ตลาด ดง ซ่วน เธอเล่าว่า ปั่นเที่ยวที่ จีน กลับจาก คุนหมิงเพิ่งกลับมา เวียตนาม นั่งรถจาก เลาไก มา ฮานอย ถามไถ่กัน เรื่องทริป เธอ กับ สามี ไปเที่ยวที่จีน คุนหมิง ไม่ประทับใจ เธอบอก คนจีนไม่ เฟรนลี่ เวียตนามเหนือ อันตราย เธอบอก ผมมาทำไมไมที่นี่ ผมหัวเราะ แล้วยูทำไมมาล่ะ มาหาประสพการณ์
แล้วคุณ ก็อท อะไรบ้างล่ะ ดูเธอตอบ ซิท... คลี่..เนี้ย...ฮึ ฮึๆๆๆๆๆ สู้ บ้าน ยูไม่ได้ เชียงใหม่ สวย ทะเลก็สวยกว่า ฮาลอง ที่สำคัญ คนไทย เฟรนลี่กว่ามาก ผมได้แต่ ขอบคุณ แล้วเชิญเขาไปเที่ยวเมืองไทย. เธอแนะนำ ชื่อโรงแรมให้ แต่ เกินงบ ผมปฏิเสธ จูงจักรยาน เดินหา รอบๆตลาด ดงซ่วน [ ตลาดภาษาเวียต จ้ะ เหมือน เขมร เรียก ซาจ้ะ], มีเยอะมากครับ ไม่ต้องจอง เหมือนตรอก ข้าวสาร บ้านเรา ทุกระดับ กระจุกตัวอยู่ตรงนี้ สะดวก หาที่กิน ซ็อป ง่ายมาก ที่สำคัญ มี บริษัททัวร์เวียตนาม ชื่อดัง อยู่แถวนี้ด้วยครับ













หลังจากร่ำลากัน ผม จูง เจ้า นิลดำ สอดส่าย สายตา มองหาที่พัก ผมขึ้นไปดูห้องพัก ผมค่อนข้างพอใจ เรา ดีลกันที่ 20 เหรียญ / คืน สำหรับ เตียงเดี่ยว ที่อื่นๆ ราคาพอกัน
แต่ไกลกว่า แถวย่าน ชาวเวียตกินอาหาร กรูพักย่าน หัวแดงน่าจะดีกว่า หลังเก็บ กระเป๋า รถถูกเก็บข้างใน ล็อคกุญแจ ขึ้นไปชั้นสาม อาบน้ำ ลงไป หาข้าวกิน เดินเก็บ ภาพบรรยากาศรอบๆทะเลสาป นักท่องเที่ยว และชาวเวียต ค่อนข้างเยอะ บ้างก็ เดินเล่น บ้างนั่งคุยกัน นักสเก็ตท์ รูปเหมือนลายเส้น ต่างมีลูกค้านั่งนิ่ง กันสลอน ผรั่งคู่รักคุยกัน กระนุ๊งกระนิง เดินจูงมือกันไป เผลอ แป็ปเดียว กล้องที่ห้อย เอาไว้ทีไหล่ ด้านขวาของแหม่ม ถูกกระชาก ไปต่อหน้า งง ครับทั้งทีเพิ่ง ทุ่มเศษๆ คนกระชาก รีบส่งต่อให้เพื่อน
อีกคนที่ปรี่เข้ามารับ เดินนิ่งมือเปล่า หนุ่มฝรั่ง โวยวาย ร้องโปลิศๆๆๆ ชาวเวียต ค้าขาย อยู่แถวนั้น ก้มหน้านิ่ง เงียบเหมือนไม่มีไร ผมได้แต่นั่งงง เซ่อแดก หนุ่มฝรั่ง พยายามเดินตาม ชี้ไม้ ชี้มือ หากแต่ คนกระชาก มีการ์ด คอยประกบ 3 คนบังไม่ให้ฝรั่งหนุ่ม เข้าไกล้ ผมรีบเดิน หนี เลี่ยงไปที่อื่นๆที่มี แสงไฟจาก นีออนส่องส่วาง พร้อมแทรกอยู่ในกลุ่ม ชาวเวียตที่มีผู้หญิงและคนวัยกลางคนนั่งอยู่ รีบๆกดชัตเตอร์เพื่อเก็บภาพเอาไว้ดู สวยไม่สวย ค่อยลบทิ้ง กลับโรงแรมดีกว่า

[หลงทาง]

เราไปดีแต่เขาไม่คิดดีกับเรา.....เจ็บนะพี่..แต่โชคดีมากที่เราปลอดภัย....ที่ฮานอย อาจารย์ก็โดนกระชากกล้องถ่ายรูปเหมือนกัน จับคนได้แต่กล้องไม้ได้อยู่ที่ตัวเขาแล้ว นับว่าเป็นมืออาชีพครับ.............

[sorpinya]

เราไปดีแต่เขาไม่คิดดีกับเรา.....เจ็บนะพี่..แต่โชคดีมากที่เราปลอดภัย....ที่ฮานอย อาจารย์ก็โดนกระชากกล้องถ่ายรูปเหมือนกัน จับคนได้แต่กล้องไม้ได้อยู่ที่ตัวเขาแล้ว นับว่าเป็นมืออาชีพครับ.............

หวัดดีครับ พี่หลง ทริปนี้ ผมโชคไม่เข้าข้างพี่ เจอ หลายบทเรียน เดี๋ยวผมจะเล่าไปเรื่อยๆ กลาง ใต้ เวียตนาม โอเค เหนือ กรุณา อย่าเดี่ยว พี่ ลำบาก อันตราย เข็ดครับ ไม่เอา ฮานอย เส้นนี้ นายบ็อบมันไป เที่ยวมากกว่า ผม มันเตือนตลอด ไม่งั้นมันคงไม่ หาเพื่อนกลางทางหรอกพี่ มันพูดกล่อมผม ทุกครั้งที่คุยกัน ไปกับกรู จนเบื่อพี่

[ทิวากร]

ตามมาเก็บข้อมูลเผื่อป้าขุนหาญพาไปกลางปีหน้าครับ

[sorpinya]

ตามมาเก็บข้อมูลเผื่อป้าขุนหาญพาไปกลางปีหน้าครับ

ด้วยความยินดีครับ..คุณ ทิวากร

[sorpinya]

ข้อมูล แหล่งท่องเที่ยว ใน ฮานอย ชะโงกทัวร์ ของบริษัทชื่อดัง เข้าไปขอข้อมูล และสอบถามราคาครับ