ทริป To say.....hello Vietnam เริ่ม หน้า 16 [ ตำนานเลือดศัตรูของอังการ์ ]

[sorpinya]

เมื่อคืนหลังเรามาถึง เดียนเบียน ด้วยอาการที่สะบักสะบอม ต่างคนต่างอาบน้ำลงมากินข้าวที่ห้องอาหารในโรงแรม หลังกาแฟคนล่ะแก้วตบตูด เราถกกันถึงเส้นทางที่จะไป ซาปา บ็อบ แจ้งเส้นทาง 279 ที่มันทำไว้ ผมทำแผนมาจากบ้าน ไป เมืองเล เส้น 12 ตามเส้นทางเลียบแนวเขื่อน คนล่ะเส้นทางกับ บ็อบ ผมงัดเอา PN MAP มาให้ บ็อบดู แหม่ง บอกแผนที่เมิง เอาไว้ในกระเป๋าซ่ะ แต่เมิงมีทางเลือกน่ะ ทำไมเหรอ เมิงโยนแผนที่ของเมิงลงถังขยะไปซ่ะ มันบอกผม หนักกระเป๋าของเมิง มันงัดแผนที่ของมันขึ้นมา โห เลี้ยวต่อเลี้ยว เส้นทางบอกระดับความสูง สะพาน หมู่บ้าน แม่น้ำ ถนนโค้งตรง กม.ที่เท่าไหร่ รายละเอียดครบ ไม่ต้องรอลุ้น แต่ผมยืนยันกับมัน เช้ากรูตัดสินใจตอนเซ็คเอาท์
07.00น
ลงลิฟท์จากที่เราพักชั้น 6 เดินลงมาที่ห้องอาหาร ได้ยินเสียงภาษาแม่ ดังก้องห้องอาหารในโรงแรม โห กระเหรี่ยงไทย เพียบ ผมเจออาจาร์ยเก่า สมัยผมเรียนที่ วิทยาลัยเทคนิคไทย-เยอรมัน ขอนแก่น เมื่อ 40 กว่าปี ผมเข้าไปกราบที่ตัก ท่าน อ.บุญมี ท่านตกใจมาก ที่รู้ว่า ปั่นจักรยานมาคนเดียว ต่างคนต่างถามสารทุกข์ สุกดิบกัน ท่านยังสุขภาพแข็งแรง ในวัย 70 แก่ๆ กลับไปอยู่ บ้านที่ ราชบุรี ท่านมาพร้อมกับ อาจาร์ย [ เฉลิม ]ทีเคยสอนคณะไฟฟ้ากำลัง ขอโทษ ผมลืมชื่อท่านไป [หรือหากมีท่านใดที่เคยเรียนอยู่ทีเดียวกันกับผม รบกวนแจ้งให้ทราบด้วยครับ ผม TGTK. MM. รุ่น 10 ครับ สมัยดร.สมพงษ์ ธงไชย เป็นประธานครับ ]กับคณะอีกร่วม 30 คน

สวัสดีครับอาจาร์ บุญมี ท่านดูแข็งแรง ยังดูหนุ่มนะครับ ผม TGTK TM รุ่น 10 ท่าน สอพินยา มีเบอร์อาจารย์ บอกด้วยครับ [/quote]

เช็ค pm ด้วยครับ บริษัท.ท่าน ไตรมาสของปี สุดท้ายได้ข่าวจากนายต๋อย ว่า ฟันไปเยอะ มีโปรเจคใหญ่ๆเข้ามาเพียบ ระวังมันล้มทับหัวเอาเด้อเพื่อน

[youtube]TGm_vWuzlig&autoplay=1[/youtube]

















บังเกอร์ A 1 หนึ่งในจุดยุทธศาตร์ของ ฝรั่งเศส ที่มั่นสุดท้ายในสงคราม เดียนเบียนฟู ทำให้ ฝรั่งเศส หลั่งน้ำตาเก็บของกลับบ้าน ก่อนที่ มหาอำนาจ ชนอเมริกัน จะเข้ามา
ขยาย เป็น สงคราม เวียตนาม จุดสีแดงที่เห็น เป็นการล้อม เคลื่อนพล พร้อมนำอาวุธยุทธโธประกรณ์ โดยใช้แรงงานคน จักรยาน วัว ควาย และแรงงานคน รายละเอียด และรูปภาพ ดูได้จาก ทริป ท่านโส เสือดำ หาก ผมจำไม่ผิดน่ะครับ รูปของท่านโส เสือดำ ลงเอาไว้ค่อนข้างดีทีเดียว ไม่อยากจะลงซ้ำครับ ประวัติ ของ A1 ค้นจาก อากู๋ครับ
เวียตกงเขารบเพื่อชาติ หากแต่ อเมริกันชนรบเพื่อเงิน. ส่วนตัวผม ไม่อยากเห็นคนไทยเราแตกแยก รักกันเอาไว้ รักษ์แผ่นดินเกิด ผมรักในหลวง แผ่นดินเกิดครับผม
ประเทศเรา บอบซ้ำมากเกินพอแล้ว ขอให้หยุดเสียเถิด อภัย ให้ซึ่งกันและกันเถิดครับ













เราปั่นออกจาก มิวเซียม "แห่งชัยชนะ" ทั้งสองแห่ง อยู่ ถนน เส้นเดียวกัน ห่างกัน ไม่กี่สิบเมตร ที่ พิกัด N 21 22.982 E 103 01.045 บ็อบ เจอเป้าที่ต้องการ ถ่ายรูป ชนกลุ่มน้อยไทดำ ที่นั่งขาย น้ำผึ้ง รังต่อ นั่งอยู่บนตั๋งบน ฟุตบาธ พวกเรายกจักรยานพิงเอาไว้ ใกล้กับเป้า ชัตเตอร์แรกเบือนหน้าหนี บ็อบส่งซิกให้ผมหลอกล่อ ให้เป้าชาวไทดำ ยอมให้ถ่ายรูป กลยุทธ์หลอกล่อได้เริ่มขึ้น ผมเข้าไปถามไถ่ เฮือนเจ้าอยู่ไหน เขารู้เรื่อง ยิ้มๆเห็นฟันทอง หัวเราะน้อยๆ ตอบผมว่า เฮือนอยู่ โพ้น...ไกลหลายหนอ คำว่า อยู่โพ้น... และทำเขินอายที่มี นายหัวเหม่ง ที่มือประคองกล้องคอยจ้องจะถ่ายหล่อน ถามคำตอบคำ นี่ขวดอะไร ผมถาม น้ำเผิง ฮึ ฮึ ๆๆๆๆๆๆ ผมได้แต่หัวเราะ ที่หล่อนยอมพูดคุย สำเร็จ บ็อบ พยักหน้า หลังได้รูป ที่มีท่าทีผ่อนคลาย เป็นธรรมชาติ เราลาจากไป โดยไม่อุดหนุนอะไรสักอย่าง ฮ่าๆๆๆ ไม่ใช่ขี้เหนียวอะไรหรอกข้อยกลัวท้องเสียครับผม

[sorpinya]

10.30 น
เดียนเบียน ต่วนสาว
หลังจากที่เรากลับมาที่โรงแรม กระเป๋าถูกติดตั้งกับตะแกรงหลังรถ เสบียงเป็นผลไม้ยอดฮิตของเรา กล้วยหอมถูกแบ่งครึ่ง เพื่อลดโหลดของแต่ล่ะคน บ็อบ หัวเราะชอบใจที่ผมยอมเปลี่ยนใจไปกับเขา เราเริ่มคุยถึงเรื่อง ส่วนตัว ปั่นตีคู่กันไป โสดสนิทเจ้าบ็อบ ทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์ พ่อ แม่ เสียชีวิตหลายปีแล้ว รับมรดก จากพ่อ ก้อนโต
ทริปนี้ เริ่มจาก อินเดีย เข้าปากีสถาน หนี ตาลีบัน เนื่องจาก มีข่าวการฆ่าชาวต่างชาติ มาปั่น ที่ลาว เริ่มต้นที่เวียงจันทร์ เจอพายุฝนที่ภูคูณ จนต้องขึ้นรถ มาต่อที่ หลวงพระบาง
ช่วงปีน ภูคูณ เครื่องบินลาวตกที่ปากเซ ก่อนหน้าผมเดินทาง หนึ่งอาทิตย์ ไล่เรื่อยๆมาจนเจอกันกับผมที่ ท่าเรือหนองเขียว มิน่าล่ะ ช่วงปั่นจาก เมืองใหม่ ปีนเขา ผมมองเขาไล่เกียร์ ดันเนิน มองดูเขาปั่น อดคิดไม่ได้ แหม่งเอาแรงมาจากไหน ถึงไล่ แซงรถบรรทุกหิน อย่างไม่เหน็ดเหนื่อย จุดหมายเดียวกัน คือ ซาปา จากนั้น นัดเจอ กับกลุ่มเพื่อนอังกฤษ ที่ปั่นจาก ฮานอย ที่ เลาไก จะปั่นกับกลุ่มเพือนเขา เข้าจีน ออกด่านเวียตนามที่เมือง เลาไก.










ออกจากเดียนเบียนฟู ตามเส้นทาง 279 เริ่มเจอเนินให้ไล่ระดับความสูงทันที 983 ม.ไล่มาจนถึง ก่อนเข้า ซอนลา 1200 ม. จากนั้นก็ไหลลงลงมา กินข้าวกันที่ร้าน อาหาร
เมืองแองท์ [ MUANG ANK ]เจ้าของร้านดูเหมือนจะเคยต้อนรับนักจักรยานชาวไทยมาก่อน ร้านตั้งอยู่ ขวามือ พิกัด N 21 31.192 E 103 13.403 อาหารอร่อยใช้ได้เลย

[sorpinya]

16.30 น
ถึงโรงแรมเล็กๆใน ต่วนสาว [ Tuan Giao] ภายในมีเตียงเล็กๆ มีเป็ปซี่กระป๋อง ชาเขียว ขวดน้ำ วางอยู่บน โต็ะพับ เหนือเตียง มีมุ้ง ชายล่างของมันถูกรวบเอาไว้ ความพร้อม
ความสะอาด ของโรงแรม บ็อบ ไม่ชอบใจเท่าไหร่ ชวนผมไป หาที่ื่อื่น เมิงจะไปหาที่ไหน ตรงนี้มันใกล้ตลาด กรูขี้เกียจเดินหา มื้อ เย็น เมิงเสิซท์หา จาก อากู๋ ล้วนแต่ อยู่ห่างออกไปจากที่ นี่ เมิงเห็นเปล่า แขกที่มา พร้อมกับเรา มันก็พักที่นี่ 4 ห้องว่างสุดท้าย หากเมิง ไม่ตัดสินใจ หรือไปแล้ว เลวกว่าเดิม เมิงนอนหน้า บ้านของชาวเวียต ล่ะกัน เออ เหตุ ผล เมิง เข้าท่า ว่ะ กรูนอนกะเมิง งั้น กรูเลือกนอน เตียงริมสุด อัฟทูเมิง

[sorpinya]

04.00 น 24/10/56
นอนไม่หลับ เหตุจากเมื่อคืน ช่วงหัวค่ำ ไปไหนไม่ได้ มื้อเย็นเป็น มา ม่า หมี่ต้ม ทั้งคู่ มีอาการ ปรูด ปรูด พี่น้อง แข่งกับเสียงฝนที่กระหน่ำลงมาตั้งแต่หัวค่ำ ออกมานั่งที่ ล็อบบี้ ไม่น่าจะใช่ เอาเป็นว่า ที่นั่งรับรองแขกที่มาพักมากกว่า ชาถูกรินครั้งแล้วครั้งเล่าจาก แขกที่มาพัก มันแก้หนาวได้ดีทีเดียว เอ้าดื่ม ผลท้องมีแต่ลม อืดครับ ตดซิครับท่าน
กาต้มน้ำร้อนของโรงแรมถูกใช้งานแทน เจ้าพกพาของผม กาแฟดำ ถูกเสิรฟ์ จากบ็อบ หลังจัดการ หมี่ต้ม คนล่ะ 2 ห่อ เราวางแผนที่จะไปต่อ ที่ ทาน เอวียน [ Than Uyen] ความสูงต้องไล่ระดับ จาก 1200 ม อัฟไปจนถึง 1600 ม ที่ระยะทาง 117 กม. [ข้อมูลของบ็อบ] ฝนไม่มีทีท่า ว่าจะหยุด Getting minibus คือทางเลือกของ บ็อบ ผมและบ็อบ เตรียมกระเป๋า บ็อบเช็ครถทั้งผมและเขา ผมใส่เสื้อคลุมกันฝนออกจากโรงแรมเดินเลี้ยวซ้ายไปตามถนน มองหาตัวช่วย มินิบัส จอดอยู่ขวามือ ด้านหลัง ติดสติกเกอร์ DIEN BIEN LAI CHAU เดินข้ามถนน สอบถามจุดหมายปลายทาง LAI CHAU ชัวร์ โดยรถจะจอดรับผู้โดยสารที่ DIEN BIEN จากนั้น จะไปต่อ ถึง LAI CHAU ถึงเวลา 18.00 น โห ย้อนกลับไป เส้น ริมเขื่อน เส้นนัมเบอร์ 12

[sorpinya]

ผมเดินฝ่าฝน กลับโรงแรม กรูได้รถแล้วว่ะ 300000 ด่อง รวมรถ ถึง LAI CHAU ต่อ 1 คน ราคาดีนี่หว่า เมิงแน่ใจน่ะว่า ถึง ไล เจา ชัวร์บ้อบ เจ้าบ็อบให้ผมเช็คเอาท์ทันที
บ็อบปั่นจักรยานไปถามอีกครั้งเพื่อเมคชัวร์ กลับมา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ นี่เมิงรู้มั้ย ทำไมหัวกรูปราศจากเส้นผม ผมได้แต่ส่ายหน้า กรูตากฝนตั้งแต่เด็กๆ ฝนที่บ้านกรูมันโคตรจะเย็น
กรูถึงกลัวฝนไง เพื่อน กรูนึกว่า เมิงหัวล้านแต่กำเนิด ฮ่าๆๆๆ

[sorpinya]

10.00 น ต่วน สาว กลับ เดียนเบียน
มินิบัสนำพวกเราเข้าจอดที่ สถานีจอดรถ เดียนเบียนฟู พิกัด N 21 45.745 E 103 05.607 ที่นี่ มีรถจากเดียนเบียนไปลาว ดูตามตารางที่ผมแนบมาให้ดูครับ
บ็อบส่ายหัวดิกๆ โดนไล่ลงให้ไปต่อรถ อีกคันที่จะไป ไลเจา กรูนึกแล้ว เมิงบอกกรูว่า เมิงฟังภาษา อังกฤษไม่เคลียร์ แล้วเป็นไง เมิงกะกรู ก็พอๆกัน ฟังไม่เข้าใจเหมือนกัน
ที่คนขับมันพูด บอกไป ไล เจา ใช่ แต่มันบอกเรา ไม่หมดว่ะเพื่อน ได้โปรด ดูหน้า นายบ็อบให้ชัดๆ จากนั้น เราจ่ายอีกคนละ 150000 ด่อง ต่อรถอีกไป ไลเจา ถนนจาก
เดียนเบียน เมืองเล ไม่หนักมาก ความสูง 583 ม ไหลลง มา MUANG CHA สูง 473 ม ก่อนเมือง LAY ไต่ขึ้นสูง 923 ม หลังจากนั้น ไหลลงเรื่อยๆ อย่างเดียว มีขึ้นบ้างแต่ก็ไม่หนักหนามากนัก จาก เมือง ไล ไป CHA NUA ถนนกำลังก่อสร้างตามแนวสันเขื่อน ลำบากมาก ให้หลีกเลี่ยงเส้นทางนี้ จาก PA TAN ถึง PA SO ถนน 2 เลน ถนนดี หมู่บ้านสวยงาม มีสวนหย่อม ปลูกต้นไม้ ตัดแต่งดี หน่วยงานราชการ ตึกรามบ้านช่อง มีให้เห็น กำลังพัฒนาบ้านเมือง เส้นนี้คาดว่าอีกหลายปี กว่าจะเสร็จ หากผมไม่เชื่อ หัวหน้าทัวร์ คุณสมศักดิื ผลไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร รถจอดรอเสียเวลากันเป็น ชั่วโมง กำลังก่อสร้างถนน เครื่องมือหนัก จอดเต็ม ถนนพร้อมที่จะทรุดจาก ฝนที่ตก หินแต่ล่ะก้อน ขนาดเท่ารถปิคอัพ ถูก รถขุดแมคโค [Excavator] ยกหิ้ววางเรียงกั้นแนวตลิ่งก่อนจะนำเศษวัสดุดิน หินกลบทับเป็นชั้นๆเพื่อทำแนวกั้นกระแสน้ำ

[sorpinya]

เขื่อนแรกที่ลุงก้องพูดถึงครับ ยังไม่เสร็จ เขื่อนที่สอง กำลังก่อสร้าง ในรูปก่อนหน้านี้ ที่ มี เทาเวอร์เครน 2 ตัวกำลังทำงาน



สภาพ เส้นทางเลียบไปตามแนวสันเขื่อน รถสวนกันไม่ได้ ต้องถอยเบียดไหล่ทาง หลายครั้งรถที่นั่งมาต้องถอยให้อีกคัน ไปก่อน

[sorpinya]

19.00 น
รถเข้าจอดที่ เบน เซ [ Ben Xe ] สถานี บขส. แบบ บ้านเรา พิกัด N 22 24.131 E 103 27 869 อยู่ชานเมือง ทางออกไป เลาไก เราไหลลงมานอกเมืองเพื่อไปโรงแรม
ที่ บ็อบ จองเอาไว้ MUANG THAN LAI CHAU เราเปิดไฟ หน้า หลัง เพื่อความปลอดภัย หมอกลงค่อนข้างหนา อากาศเย็น ผมปั่นตามบ็อบมาติดๆ อาถึงแล้ว เร้วแหะไม่มีหลง เมิงใช้อุปกรณ์ดีกว่ากรูเยอะเลย จากนี้ไปกรูต้องเชื่อเมิงนาย บ็อบ มื้อเย็นที่โรงแรม มื้อเช้าฟรีเช่นเคย แถมขนกล้วยหอมเหน็บใส่เอว กระเป๋ากางเกงตุง จนพนักงานในห้องอาหาร มองแบบมีเลศนัย เฮ้ย.. ของกรูตัวเล็กก็จริง แต่ตัวหนอน มรดกพ่อมอบให้ มันบิ็กโว้ย

[sorpinya]

08.00 น
จุดสตารท์เริ่มทีหน้าโรงแรม 70 กม. ถึง ซาปา หนักแน่เมิงวันนี้ หน้าโรงแรมป้ายสีแดงถูกแขวนเอาไว้ด้านหน้าทางเข้า ช่วงเซ็คอินเมื่อวาน นายทหารยศสูงๆ เดินกันให้พล่านโรงแรม มากันด้วยรถ หรูๆ เต็มพรึบไปหมด มีเพียงสองหน่อ เหม่งหนึ่ง กับ หัวขาวอีกหนึ่งจากเมืองเลย ทีพักอยู่ที่เดียวกัน นอกนั้นไม่มี หน้าตาแต่ล่ะนาย เคร่ง เคลียต ไร้รอยยิ้มบนใบหน้า ซิน จ่าว ออกจากปากผม พร้อมกับยื่นมือขวา ออกไป ขณะรอลิฟท์ โห แหม่ง เฉย เลย นายทหารระดับที่ต่ำกว่า ถมึงตาใส่ผม แหะๆๆ กรู เปล่า พุงแต่ล่ะท่าน ไม่รู้ว่า มันจะเคลื่อนไหวได้เปล่า แต่พวกเขา ก็ถือว่ายอดนักรบ มือเปล่า สามารถ ไล่ ฝรั่งตาน้ำข้าวออกไปจากประเทศของเขาได้ เขารบมาทั้งชีวิตเขา

[wiboon2501]

เข้ามาชมครับ

[sorpinya]

เข้ามาชมครับ

ขอบคุณที่มาเยี่ยม เยือนครับ

[sorpinya]

เราปั่นเจอทางแยก บ็อบ บอกเมิงตามกรูมา เลี้ยวซ้ายเริ่มต้นก็รู้ว่า สาหัสแน่ อย่ากระนั้นเลย จุดหมาย ซาปา มันไม่มีตีน มันเดินไม่ได้ ถึงแม้เพียง 70 โล เมิงเร่งเมื่อไหร่ งานนี้
มันก็จะเหมือน กลุ่มของ บิ็กเสี่ยวในทริป หม้อน้ำแตก เก็บแรง คีบ สเต็บ สโลว์ ดีกว่า บ้็อบไปโน่นแล้ว มองเห็นแต่ข้างหลัง ช่างหัวแม่ เมิง ปะไร
เสียงปืนใหญ่ดังก้องทางขึ้นภู รถจอดสองข้างไหล่ทาง จราจรติดขัด ยกกล้องขึ้นมาเพื่อจะเก็บรูป ตำรวจปรี่ เข้ามาโบกมือ อย่าน่ะ เอ้าไม่ถ่ายก็ได้ เมิงอย่าเผลอ ปั่นไป แอบถ่ายไป ได้มาเท่าที่เห็น เขาซ้อมยิงปืนใหญ่ เข้าเป้าทุกลูก คนดูเต็มสองข้างทาง มิน่าล่ะ พวกนายทหารที่มาซ้อมรบ ถึงเต็มไปหมดที่ ที่เราพัก คณะทัวร์ ของคุณ สมศักดิ์ เพิ่งลงเขามาจาก ซาปา เห็นผม จอดรถมาแสดงความยินดี ที่ดั้นด้นมาจวนจะถึง ซาปา พร้อม กาแฟ ขอบคุณ คุณสมศักดิ์มากครับ น้ำใจคนไทย มิตรภาพในต่างแดน ฉะนั้น อย่าดึงฟ้าลงให้ต่ำเพียงดิน อย่าเหยียบซ้ำคนที่ล้ม ไม่มีใครใหญ่กว่าโลง รักกันไว้พี่น้องครับ คนไทยทั้งนั้นใช่ใครอื่น พี่น้องกัน

[sorpinya]

อ้าวทิ้งเพื่อน ซ่ะล่ะ เมิงหายไปไหน บ็อบ กรูคลี่ ว่ะ ไอ้บ้าเอ้ย แดกเยอะเกิน เมิง

[sorpinya]

อ้าวทิ้งเพื่อน ซ่ะล่ะ เมิงหายไปไหน บ็อบ กรูคลี่ ว่ะ ไอ้บ้าเอ้ย แดกเยอะเกิน เมิง บ็อบ เมิงว่ามันลูกไหนว่ะ ฟานซี ปาน ยังมองไม่เห็น กรูว่า ลุกอยู่ด้านหน้าเรา เนี่ย โน โน
เมิง แอทซูม มั้งซิ เราจะได้มีกำลังใจ ที่จะพิชิตมัน 3 วันแล้วที่อยู่กับ บ็อบ เริ่ม มีการหยอกล้อกัน สนิทกันมากขึ้น ทริปนี้ผม โชดเข้าข้างที่เจอ บ็อบ ไม่เหงา รุ้สึกมีความสุขที่ห่างเมีย ฮ่าๆๆๆ ทำตัวเป็นเด็กๆ หยอกล้อเล่นสนุกกับเพื่อนวัยเดียวกัน รึว่าจะเป็นผมคนเดียวที่คิดเช่นนี้ แล้วคุณล่ะ....

[sorpinya]

ฟาน ซี ปาน มองเห็นแล้ว