ทริป To say.....hello Vietnam เริ่ม หน้า 16 [ ตำนานเลือดศัตรูของอังการ์ ]

[sorpinya]

***ปูเสื่อรอจัดไปยาวๆเลยพี่..กำลังอิน...

ขอบคุณ เสือภูเรือ อีกครั้งครับ งานแข่ง ทำไม ไม่ส่งเทียบเชิญ นักแข่งของ สปป.ลาว ผ่านทาง คุณ หางแฮ้ม ด้วยล่ะ เจอนักแข่ง แข็งๆบ้าง เด็ํกของเราจะได้มีประสพการณ์ ฝากงานนี้ เอาไว้ด้วยครับ คุณ หางแฮ้ม

[sorpinya]

[sorpinya]

รูปออกมาเบลอๆ น่ากลัวว่า ความชื้นเล่นงานกล้องผมเสียแล้ว เดี๋ยวฟังเพลง ม่วนๆกันหน่อย

[youtube]94y6svVU4so&autoplay=1[/youtube]















05.00 น
เมืองขวา เดียนเบียนฟู
ผมตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น หลับสบายรวดเดียว 8 ชม.พอเพียงสำหรับผม จัดการกับตัวเองกระเป๋าถูกจัดเก็บของเหลือเพียง กาต้มน้ำร้อน เตาแก็ซ และผงกาแฟสำเร็จรูป น้ำร้อนได้จากเตาแก็ซพกพา ชงกาแฟดำ ไม่มีน้ำตาล ผสมลงในแก้วน้ำของเฮือนพัก เดินออกมา สัมผัสอากาศด้านหน้าของเฮือนพัก ลมเย็นพัดผ่านปะทะใบหน้า ความรู้สึกว่าหนาวกลับไม่มี ทั้งทีอากาศก็เย็นสบาย หวั่นใจ ใช่ กังวลด้วยล่ะ หยิบบุหรี่ขึ้นมา จุดพ่นควันออกไป หือ ดีขึ้นทบทวนแผนที่ ตั้ง GPS เช็ตระดับความสูง ค้นหาเมือง ที่จะไป
กลับไม่รู้ว่า ชื่อหมู่บ้านข้างหน้า ชื่อหมู่บ้านอะไร แผนที่ที่นำมา ไม่ลงลึกในรายละเอียด เลยตั้งที่ Track Manager เอาไว้ เพื่อเก็บเป็น Way point กาแฟหมดแก้วพอดี
จัดเก็บเตา กาต้มลงกระเป๋าคู่หลัง แบ่งเงินกีบออกมา พร้อมเงินด่อง แยกออกไว้ต่างหาก รถถูกนำออกมาเช็คลมยาง กล้วยหอมลูกโตแบ่งกินไป 2 ลูก แทนมื้อเช้าของผม

[sorpinya]

ผมค่อยๆจูงรถออกมา เข็นผ่านตลาดมุ่งหน้าไปข้ามสะพานในเมืองขวา แวะถ่ายรูป ไปเรื่อยๆโดยไม่รีบร้อน ขวามือของผม เป็นสะพานแขวน ผมมองดูหมอกที่ลงมาค่อนข้างหนา กดถ่ายรูปไป ใจนึกหวั่น กล้องคอมแพคตัวเล็ก panasonic เปิดขึ้นเพื่อจะถ่ายรูป เลนซ์เริ่มขยับ เข้า ออก ติดขัด ผมกดได้ไปไม่กี่ภาพ ได้แต่ภาวนาอย่าให้มันเป็นอะไร
ตัวเล็ก ปัญญาอ่อน ถุกเก็บเอาไว้ โดยผมใช้ถุงกร็อบ แกร็บ ห่อหุ้มมัน แขวนเอาไว้ที่แฮนด์รถ เผื่อว่ามันจะได้ถูกแสงแดด ที่เริ่มจะมองเห็น ดวงอาทิตย์ที่เริ่ม ทำหน้าที่ของมันที่ด้านทิศตะวันออก
06.30น แวะถ่ายรูปที่สะพานคอนกรีตแห่งใหม่ ไอ้ตัวเล็กก็คงยังมีปัญหา เลนซ์เมื่อ ออน สวิสเพาเวอร์ เลื่อน เข้าออก ผมพยายามกดถ่ายมาจนได้ สะพานเพิ่งเสร็จ หากแต่
อยู่ในขั้นตอน การเก็บงาน เศษวัสดุที่หลงเหลือยังคงมีให้เห็น มันถูกเก็บอีกครั้งหนึ่ง

[เติมศักดิ]

พี่ครับลุยเดี่ยวอีกแล้วนะครับผมขอติดตามไปด้วยนะครับและอาจจะตามรอยพี่อีกครับ

[sorpinya]

ผมแวะที่ร้านคนจีนที่สามแยกเมืองใหม่เพื่อให้เขาทำอาหารให้กิน ที่ร้านของเขามีสินค้าขายหลากหลาย โชห่วย มันจะให้ผมกิน หมี่ต้มให้ได้ ผมได้แต่ ส่ายหน้า กริยา ท่าทางที่แสดงกับลูกค้า ไม่เป็นมิตรเอาซ่ะเลย หลังผมปฏิเสธมัน เขาโบกมือไล่ออกไปจากร้าน ผมขี่ย้อนกลับ มาที่ปากทางเข้าเมืองใหม่ ผมมองเห็น เจ้าหัวเหม่ง บ็อบ แฮร์ริสัน ปั่นมาคนเดียว อา เจ้ารัสเซีย 2 คน ที่ใช้รถแม่บ้านมันหายไปไหน ทำมายมันยังไม่มา แต่ในใจผมมีคำตอบอยู่แล้ว แม้เจ้ารัสเซียจะได้เปรียบในเรื่องความสด หนุ่มกว่า หากแต่ สัมภาระของทั้งคู่ กลับแบกของพะรุงพะรัง มันหอบไปทำไมกันนักหนา ยังกะจะย้ายบ้านมาปักหลักอยู่ สปป.ลาว เราเซย์ ไฮ กันตามมรรยาท ผมชวน บ็อบ แฮร์ริสัน กินข้าวผัดที่แม่ค้า ตั้งแผงขายตรงข้ามปั้มน้ำมัน เราโซ้ยกันอย่างไม่ เงยหน้าจากกล่อง โพมที่มีข้าวผัดใส่ไข่ อยู่ตรงหน้า ต่างพูดคุยกันไป ผมถามถึงเจ้าหนุ่ม อเร็กซ์ซานเดอร์ กับเพื่อนมัน บ็อบ
หัวเราะ ส่ายหน้า ฟอร์ เกท อิท เมิงอย่าได้เอ่ยถึงพวกมัน กรูแซงมันกลางทางในระหว่างปีนเขา กรูตามหาเมิง กูเห็น เมิงเขียน โน็ตเอาไว้ที่ พื้นถนน มันเป็น เลิฟลี่ซ๊อดโน็ต
เออ ใช่ กรู กรูเขียนเองว่า จะรอเมิงที่ เมืองใหม่ มิตรภาพบนหลักอานมันได้ก่อตัวขึ้นมาเงียบๆ บนเส้นทาง เมืองขวาสู่เดียนเบียนฟู

[sorpinya]

[sorpinya]

เราทั้งคู่ ต่างเตรียมน้ำเติมใส่ขวด จากนีไป ตามลายแทงของ ทีมเสือเมืองเดช ป้าขุนหาญ บอกว่ามีเนินพอที่จะให้น่องโต พร้อมกับหายใจค่อนข้างยาก เหนื่อยแน่ เปลืองน้ำ ผมเช็คความสูงระหว่าง เมืองขวาถึงเมืองใหม่ จุดสูงสุดอยู่ที่ 904 ม จากระดับน้ำทะเล ส่วนมากเนินใน สปป.ลาวขึ้น 10 เปอร์เชนต์ เป็นมาตรฐาน จุดสูงสุด จากเมืองใหม่ เดียนเบียน จะอยู่ หลังผ่านจุด ข้ามแดน ไหลลงเขา ผ่านโรงโม่หิน ช่วงนี้ลำบาก รถขนหินจากโรงโม่ที่มีโรงโม่ กระจุกตัวอยู่แถวนั้นหลายโรงด้วยกัน ถนนที่ขุขระ เศษหินก้อนเท่ากำปั้น เต็มไปด้วยฝุ่น จนต้องหยิบผ้าเขมร พรมน้ำ ขึ้นมาปิดหน้าตายังกะ กัมพูเจียแมน หลังผ่าน พื้นที ที่เต็มไปด้วยอุตสาหกรรมแปรรูปหิน มาได้ก็สะบัก สะบอม บ็อบโชดดีมาก ที่ไม่โดนรถบรรทุกหินเหยียบ ฝุ่นจากรถบรรทุกบดบังจักรยานและตัวเขา คนขับรถคงมองไม่เห็น ขณะที่เขา แอบข้างทางหน้าโรงโม่ ดีว่ารถแค่ เฉียด กระเป๋าด้านซ้าย ที่ล็อคเอาไว้กับตะแกรงหลัง เราต่างเร่งสปีดขึ้นเขา ไล่แซงรถบรรทุกหิน ที่โหลดน้ำหนักบนกระบะดั้มอย่างเอาเป็นเอาตาย ถนนก็แคบรถบรรทุกหินค่อยๆคลานขึ้น สวนกันต้องส่งสัญญาน แหม่ง จะกดแตรทำไมกันนักกันหนา กรูเหนื่อย หายใจก็ลำบาก ผมสูดกลิ่นเหงื่อผสมฝุ่นจากผ้าขแมร์ ที่คาดป้องกันฝุ่น เหม็นว่ะ

[sorpinya]

เราต่างเหมื่อยล้า หลังไล่แซงรถบรรทุก เราไล่ระดับไต่เนินจากจุดสูงที่สุดใน เส้นทาง เมืองขวา เมืองใหม่ 904 ม.จากระดับน้ำทะเล ไล่ระดับความสูงมาเรื่อยๆจนผ่านจุดสูงสุด
เส้นทาง จากด่านเวียตนาม เดียนเบียนฟู ที่ 1200 ม. จากระดับน้ำทะเล จากนั้นไหลลงมาจากเขา เข้าสู่หมู่บ้านที่ตั้งริมถนนที่จะมุ่งไป เดียนเบียนฟู บ้อบ ชวนผม แชร์ ค่าห้อง
โดยเขาจองโรงแรม MUONG THANH DIEN BIEN PHU เอาไว้ เหอ ไม่เลว แฟร์ดี ผมตอบตกลง 20 เหรียญไม่เกินงบที่คิดเอาไว้ บ็อบจองผ่าน อโกด้า ในราคา 40 เหรียญ เราถึงโรงแรม โดยทีต้องถามชาวบ้าน จับใจความได้ว่า ตั้งอยู่ชานเมือง เลี้ยวขวาที่วงเวียน เส้นทางไป เมือง ต่วนสาว [279 หรือ AH13] TUAN GIAO ทางไป สนามบินเดียนเบียนฟู พิกัด N 21 24.035 E 103 01.338 ในขณะที่เราถามเส้นทาง ผมค้นชื่อโรงแรมใน GPS GARMIN 550 มันกลับเจอโรงแรมแต่ใน สปป.ลาว ไอ้ที่เจอในเวียต กลับห่างออกไปหลายร้อย กม. นี่เป็นบททดสอบการใช้งานกับเจ้า GPS ของผม บ็อบ ควัก Lap top ตัวจิ๋วขึ้นมา เสิร์ชหา จากอากู๋ บ้าง เหอมันดันพาเราไปเจอจนได้ เมิงไฮเทคดีว่ะ เจ้าเหม่ง บ็อบ แฮร์ริสัน

[sorpinya]

[sorpinya]

เมื่อคืนหลังเรามาถึง เดียนเบียน ด้วยอาการที่สะบักสะบอม ต่างคนต่างอาบน้ำลงมากินข้าวที่ห้องอาหารในโรงแรม หลังกาแฟคนล่ะแก้วตบตูด เราถกกันถึงเส้นทางที่จะไป ซาปา บ็อบ แจ้งเส้นทาง 279 ที่มันทำไว้ ผมทำแผนมาจากบ้าน ไป เมืองเล เส้น 12 ตามเส้นทางเลียบแนวเขื่อน คนล่ะเส้นทางกับ บ็อบ ผมงัดเอา PN MAP มาให้ บ็อบดู แหม่ง บอกแผนที่เมิง เอาไว้ในกระเป๋าซ่ะ แต่เมิงมีทางเลือกน่ะ ทำไมเหรอ เมิงโยนแผนที่ของเมิงลงถังขยะไปซ่ะ มันบอกผม หนักกระเป๋าของเมิง มันงัดแผนที่ของมันขึ้นมา โห เลี้ยวต่อเลี้ยว เส้นทางบอกระดับความสูง สะพาน หมู่บ้าน แม่น้ำ ถนนโค้งตรง กม.ที่เท่าไหร่ รายละเอียดครบ ไม่ต้องรอลุ้น แต่ผมยืนยันกับมัน เช้ากรูตัดสินใจตอนเซ็คเอาท์
07.00น
ลงลิฟท์จากที่เราพักชั้น 6 เดินลงมาที่ห้องอาหาร ได้ยินเสียงภาษาแม่ ดังก้องห้องอาหารในโรงแรม โห กระเหรี่ยงไทย เพียบ ผมเจออาจาร์ยเก่า สมัยผมเรียนที่ วิทยาลัยเทคนิคไทย-เยอรมัน ขอนแก่น เมื่อ 40 กว่าปี ผมเข้าไปกราบที่ตัก ท่าน อ.บุญมี ท่านตกใจมาก ที่รู้ว่า ปั่นจักรยานมาคนเดียว ต่างคนต่างถามสารทุกข์ สุกดิบกัน ท่านยังสุขภาพแข็งแรง ในวัย 70 แก่ๆ กลับไปอยู่ บ้านที่ ราชบุรี ท่านมาพร้อมกับ อาจาร์ย [ เฉลิม ]ทีเคยสอนคณะไฟฟ้ากำลัง ขอโทษ ผมลืมชื่อท่านไป [หรือหากมีท่านใดที่เคยเรียนอยู่ทีเดียวกันกับผม รบกวนแจ้งให้ทราบด้วยครับ ผม TGTK. MM. รุ่น 10 ครับ สมัยดร.สมพงษ์ ธงไชย เป็นประธานครับ ]กับคณะอีกร่วม 30 คน

[sorpinya]

07.40 น
เดินออกมาจากห้องอาหารในโรงแรม เตรียมพร้อมที่จะฉายเดี่ยว เจอคุณ สมศักดิ์ ดีไสว กรรมการผู้จัดการ บ. Nature Club Thailand.ยืนยิ้มให้ผมอยู่หน้า ปาเจโรคันเก่ง
พลางสอบถามผมเรื่องการเดินทางที่ผ่านมา และจุดหมาย บ็อบ เข้ามาถ่ายรูปให้ ผมกะคุณสมศักดิ์ คุณสมศักดิ์ หัวหน้าทัวร์ บอกให้ผมเปลี่ยนเส้นทางใหม่ซ่ะ ห้ามเด็ดขาด
อย่าไปอย่างเดียว ให้ไปเส้น 279 นายบ็อบ ได้ที เสริมขึ้นมา เมิงมันอ้ายแก่ หัวดื้อ [ Ghost mania is not yet enough to maintain.] ทีของเมิง บ็อบ คุณ สมศักดิ์ใช้เส้นที่จะไป ซาปา เส้นทาง 279 เหมือนกันกับ บ็อบ ผมขอบคุณ หัวหน้าทัวร์ พร้อมกับ สัมผัสมือกับ บ็อบ กรูไปกะเมิง ว่ะ กรูบอกแล้วว่า ถนนมันอันเดอร์คอนสตรัทซั่น เมิ่งไปกับกรูต่อ ฮ่าๆๆๆๆ ยอมมัน มิตรภาพบนเส้นทาง

[sorpinya]

เส้นทาง 279 ที่ บ็อบ ทำขึ้นมา จาก อากู๋ รายละเอียดดีมากครับ เส้นทาง วันต่อวัน จาก เวียงจันทร์ ถึง เลาไก เวียตนามเหนือ หากมีใครจะใช้ประโยชน์ ขอผมหลังไมค์ หรือ pm แจ้งมาครับ จะได้เป็นประโยชน์สำหรับ พวกเราที่ชอบท่องเที่ยว

[ปั่นไปเลย]

เมื่อคืนหลังเรามาถึง เดียนเบียน ด้วยอาการที่สะบักสะบอม ต่างคนต่างอาบน้ำลงมากินข้าวที่ห้องอาหารในโรงแรม หลังกาแฟคนล่ะแก้วตบตูด เราถกกันถึงเส้นทางที่จะไป ซาปา บ็อบ แจ้งเส้นทาง 279 ที่มันทำไว้ ผมทำแผนมาจากบ้าน ไป เมืองเล เส้น 12 ตามเส้นทางเลียบแนวเขื่อน คนล่ะเส้นทางกับ บ็อบ ผมงัดเอา PN MAP มาให้ บ็อบดู แหม่ง บอกแผนที่เมิง เอาไว้ในกระเป๋าซ่ะ แต่เมิงมีทางเลือกน่ะ ทำไมเหรอ เมิงโยนแผนที่ของเมิงลงถังขยะไปซ่ะ มันบอกผม หนักกระเป๋าของเมิง มันงัดแผนที่ของมันขึ้นมา โห เลี้ยวต่อเลี้ยว เส้นทางบอกระดับความสูง สะพาน หมู่บ้าน แม่น้ำ ถนนโค้งตรง กม.ที่เท่าไหร่ รายละเอียดครบ ไม่ต้องรอลุ้น แต่ผมยืนยันกับมัน เช้ากรูตัดสินใจตอนเซ็คเอาท์
07.00น
ลงลิฟท์จากที่เราพักชั้น 6 เดินลงมาที่ห้องอาหาร ได้ยินเสียงภาษาแม่ ดังก้องห้องอาหารในโรงแรม โห กระเหรี่ยงไทย เพียบ ผมเจออาจาร์ยเก่า สมัยผมเรียนที่ วิทยาลัยเทคนิคไทย-เยอรมัน ขอนแก่น เมื่อ 40 กว่าปี ผมเข้าไปกราบที่ตัก ท่าน อ.บุญมี ท่านตกใจมาก ที่รู้ว่า ปั่นจักรยานมาคนเดียว ต่างคนต่างถามสารทุกข์ สุกดิบกัน ท่านยังสุขภาพแข็งแรง ในวัย 70 แก่ๆ กลับไปอยู่ บ้านที่ ราชบุรี ท่านมาพร้อมกับ อาจาร์ย [ เฉลิม ]ทีเคยสอนคณะไฟฟ้ากำลัง ขอโทษ ผมลืมชื่อท่านไป [หรือหากมีท่านใดที่เคยเรียนอยู่ทีเดียวกันกับผม รบกวนแจ้งให้ทราบด้วยครับ ผม TGTK. MM. รุ่น 10 ครับ สมัยดร.สมพงษ์ ธงไชย เป็นประธานครับ ]กับคณะอีกร่วม 30 คน[/quote]

สวัสดีครับอาจาร์ บุญมี ท่านดูแข็งแรง ยังดูหนุ่มนะครับ ผม TGTK TM รุ่น 10 ท่าน สอพินยา มีเบอร์อาจารย์ บอกด้วยครับ

[sorpinya]

ภาพถ่ายเมื่อปี พ.ศ.2493 ประธานาธิบดีโฮจิมินห์แห่งเวียดนามเหนือมองดูแผนการรุกรบครั้งหนึ่งขณะ พล.อ.หวอ-งเวียน-ย้าป บรรยายสรุป มีคำกล่าวอยู่ว่า "ไม่มีประธานโฮจิมินห์ ไม่มี พล.อ.ย้าป ก็จะไม่มีประเทศเวียดนามในวันนี้" .. วีรบุรษแห่งชาติ ผู้นำทหารผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในศตวรรษที่ 20 ถึงแก่กรรมค่ำวันศุกร์ที่ผ่านมา ทางการเวียดนามจัดอาลัย 1 สัปดาห์ และจะนำศพกลับไปฝังในบ้านเกิด จ.กว๋างบี่ง ในภาคกลางตอนบนตามความประสงค์ แทนสุสานวีรชนแห่งชาติในกรุงฮานอย. --AFP PHOTO/FILES


พล.อ.หวอ-เงวียน-ย้าป ประชุมเตรียมแผนรับมือการโจมตีทิ้งระเบิดกรุงฮานอยในเดือน พ.ย.-ธ.ค.2515 ฝ่ายเวียดนามยิงเครื่องบินทิ้งระบิด B-52 ของสหรัฐตกถึง 34 ลำในการรบที่เรียกว่า ยุทธเวหาเดียนเบียนฟู. -- ภาพ: เดิ๊ตเหวียด


พล.อ.หวอ-เงวียน-ย้าป เป็นที่เคารพรักของบรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาเสมอมา ในภาพนี้เป็นเหตุการณ์ฉลองชัยชนะศึกเดียนเบียนฟูวันที่ 13 พ.ค.2497. -- ภาพ: กระทรวงแถลงข่าวเวียดนาม


สตรีชนชาติส่วนน้อยต้อนรับ พล.อ.หวอ-เงวียน-ย้าป ระหว่างไปเยือนแหล่งประวัติศาสตร์เดียนเบียนฟู วันที่ 19 เม.ย.2547 หลังเกษียนจากราชการ นอกจากใช้ชีวิตอย่างสมถะแล้ว พล.อ.ย้าปยังได้ไปเยี่ยมเยือนสนามรบเก่ากับมวลชนท้องถิ่นอยู่เป็นระยะๆ. -- REUTERS/Kham/Files


ภาพวันที่ 23 มิ.ย.2540 อดีตรัฐมนตรีกลาโหมสหรัฐ โรเบิร์ต แม็คนามารา สนทนากับศัตรูเก่า พล.อ.หวอ-เงวียน-ย้าป ในกรุงฮานอยเมื่อครั้งไปเยือน วีรบุรุษนักรบของชาวเวียดนามถึงแก่กรรมตอนค่ำวันศุกร์ที่ผ่านมา. -- AP Photo/Tri Hieu/ File

เครดิต ภาพจาก ASTVผู้จัดการออนไลน์ 6 ตุลาคม 2556 00:40 น

ASTVผู้จัดการออนไลน์ - เวียดนามจัดไว้อาลัยทั่วประเทศ พล.อ.หวอ เงวียน ย้าป (Vo Nguyen Giap) วีรบุรุษแห่งชาติ ขุนพลมือขวาของประธานโฮจิมินห์ ในการทำสงครามเพื่อเอกราชจากเจ้าอาณานิคมฝรั่งเศส และอีกครั้งหนึ่งในสงครามที่ใหญ่กว่ากับสหรัฐฯ จนกระทั่งได้รับชัยชนะในปี 2518

ยังไม่ทราบในรายละเอียดของพิธีการในขณะนี้ ในขณะที่สื่อออนไลน์รายงานว่า ทางการจะนำศพของ พล.อ.ย้าป กลับไปฝังใน จ.กว๋างบี่ง (Quang Binh) บ้านเกิดตามความประสงค์ แทนการฝังที่สุสานหมายหยิก (Mai Dich) ซึ่งเป็นสุสานสำหรับวีรชนแห่งชาติในกรุงฮานอย พิธีไว้อาลัยจะจัดขึ้นอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันเสาร์นี้เป็นต้นไป ทั้งในเมืองหลวง และที่จังหวัดบ้านเกิดในภาคกลางตอนบนของประเทศ สำนักข่าวอานนีงถูโดรายงานโดยอ้างการเปิดเผยของแหล่งข่าว

ขณะเดียวกัน พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามประกาศในวันเสาร์นี้แต่งตั้งคณะกรรมการจัดพิธีศพ พล.อ.หวอ เงวียน ย้าป อย่างสมเกียรติ โดยนายเหวียนฟุจ่อมง์ เลขาธิการใหญ่พรรคเป็นประธาน ประธานาธิบดีเจืองเติ๋นชาง กับนายกรัฐมนตรีเหวียนเติ๋นยวุ๋ง เป็นรองประธาน ประกอบด้วยกรรมการอีกกว่า 10 นาย ทางการประกาศสั่งหน่วยงานต่างๆ ลดธงลงครึ่งเสา และงดกิจกรรมบันเทิงทั้งปวง

พล.อ.ย้าป ถึงแก่กรรมด้วยโรคชราตอนค่ำวันศุกร์ 4 ต.ค.ที่ผ่านมา ที่โรงพยาบาลทหารหมายเลข 108 กรุงฮานอย รวมอายุ 102 ปี หลังจากเข้ารับการรักษา และอยู่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของคณะแพทย์ตลอด 2-3 ปีที่ผ่านมา ขุนพลที่มีชื่อเสียงกระเดื่องโลกสิ้นลมท่ามกลางสมาชิกครอบครัว สำนักข่าวภาษาเวียดนามรายงาน

นายทหารที่ได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในบรรดานักการทหารชั้นนำ จำนวน 25 คนของโลกในศตวรรษที่ 20 อดีตรองนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีกลาโหม ผู้บัญชาการกองทัพประชาชนเวียดนาม เกิดวันที่ 25 ส.ค.2454 ที่หมู่บ้านอานส่า (An Xa) คอมมูนล็อกถวี (Loc Thuy) อ.เลถวี (Le Thuy) จ.กว๋างบี่ง

เป็น รมว.กลาโหม คนแรกของประเทศ นำการต่อสู้อย่างองอาจสามารถในสงครามขับไล่ฝรั่งเศส พ.ศ.2489-2497 และสงครามกับสหรัฐฯ พ.ศ.2503-2518 พล.อ.ย้าป เป็นผู้บัญชาการในยุทธการสำคัญหลายครั้ง รวมทั้งสงคราชายแดนฤดูใบไม่ร่วง-ฤดูหนาว (2493) ยุทธการเดียนเบียนฟู (2497) การรุกใหญ่เทศกาลตรุษ (2511) ยุทธเวหาเดียนเบียนฟู (การโหมทิ้งระเบิดกรุงฮานอยโดยสหรัฐฯ ปี 2512) และยุทธการโฮจิมินห์รุกยึดภาคใต้

พล.อ.ย้าป เป็นกรรมการกรมการเมือง คณะกรรมการกลางพรรค เป็นรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีกระทรวงภายใน เป็นผู้บัญชาการสูงสุดกองทัพประชาชนเวียดนาม ชีวิตส่วนตัวก่อนหน้านั้นยังเป็นครูสอนวิชาประวัติศาสตร์ วิชาศิลปะป้องกันตัว เป็นนักหนังสือพิมพ์ นักวิจัย และกลายเป็น “ตำนานขณะยังมีชีวิตอยู่” ซึ่งมีอยู่เพียงไม่บุคคลในโลกนี้

พล.อ.ย้าป ได้รับยกย่องเป็นนักยุทธวิธีที่ชาญฉลาดอัจฉริยะ และทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้ได้ชัยชนะ ถึงแม้ว่าการรุกรบครั้งใหญ่เทศกาลตรุษจะทำให้สูญกำลังพลอย่างมากมาย แต่นักประวัติศาสตร์การทหารลงความเห็นว่า เป็นการบั่นทอนขวัญกำลังใจของฝ่ายสหรัฐฯ กับเวียดนามใต้ บ่งชี้ให้เห็นศักยภาพในการโจมตีของฝ่ายเวียดนามเหนือ กับกองโจรเวียดกงในภาคใต้ และส่งผลต่อชัยชนะของสงครามเวียดนามในอีก 7 ปีต่อมา

หลังเกษียณจากราชการ อดีตผู้นำทางทหารสำคัญในระดับโลกดำรงชีวิตอย่างเรียบง่าย อาศัยอยู่บ้านพักหลังเก่าในกรุงฮานอยที่รัฐบาลจัดให้ และอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่ปี 2492 กับนางดั่งบิ๊กห่า (Dang Bich Ha) ภรรยามา ซึ่งมีบุตร-ธิดาด้วยกัน 4 คน

พล.อ.ย้าป ยังคงเดินทางไปเยือนถิ่นสมรภูมิ รวมทั้งเยี่ยมเยือนมวลชนในท้องถิ่นต่างๆ เมื่อครั้งอดีต และมีโอกาสได้รับเชิญเดินทางเยือนต่างประเทศหลายครั้ง ออกต้อนรับคณะเยือนระดับสูงจากต่างประเทศก็หลายครั้ง จนกระทั่งล้มป่วย

ตามรายงานของสำนักข่าวเวียดนามเอ็กซ์เพรส ร่างไร้วิญญาณของ พล.อ.ย้าป ถูกนำออกจากโรงพยาบาลโดยมีทหารกองเกียรติยศนำ และทันทีที่ทราบข่าวการถึงแก่กรรม เว็บไซต์ข่าวภาษาเวียดนามแห่งต่างๆ เริ่มตีพิมพ์ประวัติการต่อสู่ และรูปภาพเกี่ยวกับ พล.อ.ย้าป อย่างมากมายตั้งแต่กลางดึกวันศุกร์ที่ผ่านมา.

.